bağırmıyor, şok etmiyor ama iç organ gibi acıtıyor. suçluluk duygusunun insanı yaşayan hayalete çevirmesi üzerine.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
toplum linci üzerine en korkunç filmlerden biri. tek bir suçlama ile bir insanın sosyal olarak nasıl yok edildiğini izliyorsun. en sert kısmı fiziksel şiddet değil, insanların bakışı.
uyuşturucu filmi diye geçiyor ama aslında “amerikan rüyası bağımlılığı” filmi. herkes bir şeye bağımlı: televizyona, sevgiye, başarıya, maddeye. finali resmen ruh ezici.
michael haneke direkt seyirciye sinir oluyor gibi film çekmiş. şiddeti eğlenceye dönüştüren izleyici kültürünü tokatlıyor. “neden bunu izlemek istiyorsun?” diye sana saldırıyor resmen.
threads` nükleer savaş sonrası dünyanın nasıl çökeceğini aşırı gerçekçi anlatıyor. korku filmi değil ama izleyince hayat enerjisi emiliyor. en sert tarafı şu: hollywood dramatizasyonu yok, tamamen bürokratik ve sıradan insanların gözünden çöküş.
Spoiler içeriyor
savaş filmi değil, savaş travmasının direkt sinir sistemine yüklenmiş hali. belarus'ta nazi katliamlarını bir çocuğun gözünden anlatıyor. film ilerledikçe ana karakterin yüzünün fiziksel olarak yaşlanması bile insanın içine oturuyor. “insan medeniyeti aslında ne kadar ince bir kabuk?” sorusunu bırakıyor.
stonehearst asylum (2014) – akıl hastanesine yeni gelen bir doktor, burada işler ters gitmeye başlayınca bir şeylerin yanlış olduğunu fark eder.
the oxford murders(2008) – bir matematik profesörü ve öğrencisi, ardında gizemli semboller bırakan bir katili yakalamaya çalışır.
. exam (2009) – bir grup aday, gizemli bir şirkette iş görüşmesine katılır. ancak test basit bir soru içerirken, işin içinde gizli bir cinayet vardır.
türk hapishanelerini ve türkleri aşırı karanlık, vahşi ve tek boyutlu gösterdiği gerekçesiyle yıllarca eleştirildi. hatta senarist oliver stone yıllar sonra filmin bazı yönlerini abarttığını söyleyip özür diledi.