Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Spoiler içeriyor Akira Kurosawa... Her sinefilin mutlaka tanıması gereken, günümüz sorunlarını yarım asır yıl önce sinema dünyasına işlemiş efsanevi bir yönetmen. Kurosawa'yı ilk olarak Yedi Samuray filmi ile tanımıştım, bu izlediğim 3. filmi oldu. Sanırım yavaş işleyen bir tarzı var, bu filmdeki…devamıAkira Kurosawa... Her sinefilin mutlaka tanıması gereken, günümüz sorunlarını yarım asır yıl önce sinema dünyasına işlemiş efsanevi bir yönetmen. Kurosawa'yı ilk olarak Yedi Samuray filmi ile tanımıştım, bu izlediğim 3. filmi oldu. Sanırım yavaş işleyen bir tarzı var, bu filmdeki yavaşlık biraz beni rahatsız etse de içeriğin anlaşılması karakterin/karakterlerin ruh halini daha iyi anlamak açısından gerekli olduğunu ön görüp pek fazla sorun etmedim. Filmin konusundan kısaca bahsetmek istiyorum. 30 yılını masa başında geçiren Watanabe kanser hastası olduğunu 1 yıldan az ömrü kaldığını öğrenir. 30 yıl boyunca yaşamadığını farkeden Watanabe ömrünün kalan kısa bir zamanda hayatını yaşamak ister ve bunun için her şeyi yapmaya hazırdır. Bu film bana hayatımdaki bir çok şeyi sorgulattı; gerçekten mutlu muyum, hayatımı ciddi anlamda yaşıyor muyum, yoksa Watanabe gibi aynı bir hayatı mı yaşıyorum? Bütün bunları düşününce üzücü ama çarpıcı bir gerçekle yüzleştim. Çok nadir hayatımda farklılıklar yaşansa da ben genel olarak aynı rutin hayatı yaşıyorum, rutinlerimin dışına çıkacak cesareti bulamıyorum. Eğer hayatınızın monotonluğundan sıkıldıysanız ve değişim için ufak bir cesaret arıyorsanız bu Japon filmi sizin için aranan kan. Filmin sonuç kısmında iş arkadaşlarının onun değişiminin sebebini sorgulama ve bir şekilde doğru sonuca ulaşınca onlarında Watanabe'den hiçbir farkları olmadığını anlayıp değişmeyi isteme kısımları çok güzeldi. En başta söylediğim gibi günümüzün iş hayatı yüzünden monotonlaşma sorunlarına yarım asır önce değinmiş Kurosawa. Aslında bu yaşam şartlarında iş hayatından sıyrılıp tamamen değişmek mümkün olmasa da bir şeyler yapılabilir. Her neyse yavaş işlenmesine rağmen güzel bir filmdi, Watanabe'nin içindeki o çaresizliği, hayatını boş geçirmiş olmanın verdiği pişmanlığı ve üzüntüyü hayatında yaptığı küçük değişikliklerden ve eğlencelerden bile aldığı derin hazzı ve mutluluğu hissettim. İzleyin, izlettirin. Sadece bu film değil Kurosawa sinemasını izleyin.