Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Lise yıllarımdan beri hep hayalim olmuştur, bir karavan satın alıp şehir şehir gezmek, yeni yerler keşfedip, yeni insanlar tanımak... Oscar ödülü aldığından beri listemde duran fakat bir türlü izlemeye sıra gelmeyen filmi bugün izledim sonunda. Ve bu film karavan hayalimi…devamıLise yıllarımdan beri hep hayalim olmuştur, bir karavan satın alıp şehir şehir gezmek, yeni yerler keşfedip, yeni insanlar tanımak... Oscar ödülü aldığından beri listemde duran fakat bir türlü izlemeye sıra gelmeyen filmi bugün izledim sonunda. Ve bu film karavan hayalimi yeniden gün yüzüne çıkardı. Her neyse kendi hayallerimi şimdilik bir kenara bırakıp filmden söz edeyim. Fazlasıyla yavaş bir filmdi, izlerken bir taraftan haz duyarken bir taraftan da ne zaman bitecek diye süreyi kontrol ettim. Filmin ağırlığı beni o denli rahatsız etti ki bir an önce bitsin istedim. Kötü bir film değil, ama işte bu filmde rahatsız eden şeyler vardı. Belki neredeyse 10 yıldır hayalini kurduğum ama bir türlü ulaşamadığım şeyi izlemek, birilerinin film dahi olsa arzularımı yaşadığını görmek beni rahatsız etti, belki de dediğim gibi ağır ağır ilerlemesi rahatsız etti. Hangisi daha baskın bilemiyorum ama kesinlikle bir şeyler beni rahatsız etti. Yalnızlığı, kaçıp gitmeyi, ait olmama hissini derin bir felsefe ve karakter psikolojisini analiz ederek anlatan bu film aslında içinde her ne kadar şiirsel, akılda kalıcı ve hayat mottosu yapılabilecek düzeyde diyaloglar barındırsa da senaryo olarak öyle çok da özgün ya da kimsenin yazamayacağı kadar zorlu değildi bence. Biraz şiirsel düşünen, biraz yazmaktan anlayan, az çok bu konularda deneyimi olan insanların yazabileceği kadar basit bir senaryoydu. Bir şeyleri küçük düşürmek gibi algınlanmasın ama filmin basitliği bunu bağıra bağıra söylüyor. Beni içine çeken çekim senaryosu oldu. Kameranın açıları, doğayı önümüze sunması, karavanı takip ettiğimiz sahneler. Fern'in giden herkesin arkasından el sallarken yüzünde sakladığı o 'yalnız kalmaktan korkma' hissi. Bir yandan da içinde bulunduğu yalnızlıktan zevk alması. Hayatlarını tümüyle geride bırakan insanların geçmişe duydukları özlem... Fern'in çıplak bedenini seyretmemiz, suyun akışı... Önümüze sunduğu tüm görsellikler filmi film yapan, yönetmenin, senaristin asıl aklından geçenleri ortaya döken şeylerdi. Kusurlu bir senaryo, kusursuz bir görsellikle örtülmüş kısaca.