Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor nuri bilge ceylan' ın koza ile birlikte dörtlemesinin üçüncü filmidir. önceki film olan kasaba'nın kurmaca anlatısı olarak gösterilir. böylece ilk filmi yapıbozuma uğratarak tıpkı bertolt brechtvari biçimde sanat ile aramıza bir mesafe koyar muzip biçimde. yavaştan saffet ile muzaffer ikilisi…devamınuri bilge ceylan' ın koza ile birlikte dörtlemesinin üçüncü filmidir. önceki film olan kasaba'nın kurmaca anlatısı olarak gösterilir. böylece ilk filmi yapıbozuma uğratarak tıpkı bertolt brechtvari biçimde sanat ile aramıza bir mesafe koyar muzip biçimde. yavaştan saffet ile muzaffer ikilisi de bu film ile belirginleşip uzak filmiyle yusuf ile mahmut biçiminde bu kez metropolde devam edecektir. iki karakter ciddi adam ile palyaçonun stereotipini oluşturur bir yanıyla. fakat ceylan ciddi adamı da pek ciddiye almaz. ceylan filmlerindeki ortak temalardan birisi de bir yandan müthiş bir kurgu ve entelektüel bir anlatı olarak sinema dilini küresel düzeyde kurabilirken bir yandan entelektüelliğe dair snob hicvi de görülür. yönetmenin kendisi de sorgulanır. kasabaya gelen ve tek odak noktası film için malzeme bulmak olan muzaffer'i hiç de sempatik bulmayız. manipülatif, bizzat en yakınlarının sinemasal araçtan öte göremeyen ilişkileri özne/ nesne gibi algılayan yabancılaşmış birisidir. mayıs sıkıntısında gösterilenden ziyade sorulan sorular önem taşır, mesela: * filme alan ile filme çekilen arasındaki ilişki nasıldır? bir tür alışveriş mi? istismar veya manipülasyon mu? * yönetmen ile oyuncu arasında ne düzeyde bir mesafe mümkündür? nbc, filmlerinin yanı sıra kamera arkasıyla da en çok gündeme gelen kendine özgü bir yönetmen. özellikle son filmi ahlat ağacı'nın çekimlerinde yönetmen oyuncu diyalogları dikkat çekip karşısındaki kadın oyunculara mansplaining yaptığını iddia edenler dahi olmuştu. ben bunu aşırı abartılı buluyorum, sadece titiz bir yönetmen olarak ve nihayetinde filmin bütünü onun kendi eserini var edeceği için bir auteur/ otör yönetmenin bu tarz müdahalelerini, tavsiyelerini önemli hatta geliştirici bir süreç olarak görüyorum iki taraf açısından da. mesele daha çok üslup sanırım. eleştirileri kişiliği incitmeden, kişiyi bir malzemeden ibaret görmeden iletişim kurma becerisi gerek. bir istismar olarak benim aklıma uç örnek olacak ama bernardo bertolucci geliyor. bir kadına filmi uğruna haberi olmadan istemeyeceği bir role maruz bırakmak ve travmatize etmek. işte bir yönetmenin güç zehirlenmesi yaşaması ve kendini neredeyse bir tanrı gibi konumlandırma sorunu böyle bir şey. nbc'nin muzaffer karakterine dönersek hem kasabayla hem de insanlarla ilişki düzeyi sıkıntılı ve duyarsız olsa da tıpkı sanatçının, sanatını icra edebilmesi için bencil olması gerekmesi gibi belki de bir tür bedeldir bu; yabancılaşma. en azından kısmen/ belli düzeyde.