Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Bazı filmlere 'aman canım kurgu bunlar' deyip geçebilirken, bazılarına bunu yapamayız. Çünkü kurgu olmayacak kadar gerçektir. Missouri filmi de gerçeğin ta kendisi. Aşinası olduğumuz, basında, sosyal medyada çokça duyduğumuz, belki de bizzat yaşadığımız adaletin tecelli etmeme durumunu anlatıyor. Mildred'in öfkesi…devamıBazı filmlere 'aman canım kurgu bunlar' deyip geçebilirken, bazılarına bunu yapamayız. Çünkü kurgu olmayacak kadar gerçektir. Missouri filmi de gerçeğin ta kendisi. Aşinası olduğumuz, basında, sosyal medyada çokça duyduğumuz, belki de bizzat yaşadığımız adaletin tecelli etmeme durumunu anlatıyor. Mildred'in öfkesi sadece kendisini değil, bu duruma maruz kalanlar başta olmak üzere hepimizi temsil eden bir öfke. ABD'nin taşrasında genç bir kız tecavüze uğrar ve ardından katledilir. Zanlı bir türlü bulunamaz. Acılı anne Mildred kızının adaletini sağlamak için kasabanın girişindeki 3 adet dev reklam panosunu kiralar. Bizzat hedef göstererek -kasabanın polis şefini- kızının nasıl öldürüldüğünü ve polisin işini yapmadığını yazar. Film başladığı ilk anlardan itibaren Mildred'in acısını ve öfkesini hissedebileceğimiz en derin noktadan yansıttığı için ekrana bağlıyor. Hem öfkeyi, hem acıyı kendimiz yaşamış gibi hissederken medyanın da devreye girmesiyle adalet yerini bulacakmış gibi umutlanıyoruz. Fakat Mildred'in yaptırdığı tabelaların kasabada çalkantı yaratıp sadist, ırkçı polis şefi Dixon'u kızdırmasıyla filmin tüm dengeleri değişiyor. Öfkesi artıyor. Bu sefer sadece Mildred'in öfkesini değil, tüm kasabanın öfkesini izliyoruz. Sadece Mildred'in acısını değil, tüm kasabanın acısını izliyoruz. Film boyunca Mildred'in çabasına, geri adım atmayışına, herkese baş kaldırmasına hayran kalmadan edemedim. Belki hiçbir zaman sonuca ulaşamayacak, ama en azından 'yaptım.' diyebilecek. Bir noktadan sonra dengeler öylesine değişiyor ki haklıyı ve haksızı ayırt etmekte zorlanıyoruz. Filmde suçlayabileceğimiz kimse yok, fakat bir taraftan tamamen masum olarak görebileceğimiz bir isim de çıkmıyor karşımıza. Bu da olayları iyice içinden çıkılmaz bir hâle sokuyor. Eğer bu film polisiye olsaydı her şey daha kolay olacaktı, önümüze şüpheliler sunulacaktı, izleyici olarak katili tahmin etmeye çalışacaktık. Edebilirsek 'ben demiştim.' diyecektik, edemezsek de 'katil sürpriz oldu.' diyecektik. Fakat polisiye olmadığı için bunların hiçbiri yaşanmıyor. Çünkü film önümüze şüpheli diyebileceğimiz isimler sunmuyor. Filmin amacı olayın failini bulup dosyayı kapatmak değil, bizi ilgilendirmeyeceğini düşünüp sessiz kaldığımız olayların günü gelince bizi de nasıl vuracağı konusunda ders vermek. Film de bu sebepten ötürü ucu açık bitiyor. Düğümlerin çözülmemesi, haklı ve haksızın birbirine karışması izleyenlerin bir kısmı için rahatsız edici olsa da bana göre filmin mesajına yakışır bir final olmuş.