Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

1960'ların Polonya'sında bireysel bir meseleye ışık tutan sanat filmi. Evet sanat filmi. Hatta bunun hakkını her saniyesinde veren bir film. Baştan bir uyarı yapayım. Eğer sanat filmlerini ve beraberinde getirdiği ağırlığı sevmiyorsanız gönderiyle boşuna vaktinizi harcamayın. Yıl 1960'lar. Yer Polonya.…devamı1960'ların Polonya'sında bireysel bir meseleye ışık tutan sanat filmi. Evet sanat filmi. Hatta bunun hakkını her saniyesinde veren bir film. Baştan bir uyarı yapayım. Eğer sanat filmlerini ve beraberinde getirdiği ağırlığı sevmiyorsanız gönderiyle boşuna vaktinizi harcamayın. Yıl 1960'lar. Yer Polonya. Kendini Tanrı'ya adayan ve ailesini hiç tanımamış olan, kendi geçmişi hakkında hiç bir şey bilmeyen Anna rahibelik yeminini etmeye kutsal bir bakire olmaya hazırdır. Fakat öncesinde hayatında ilk defa tanışacağı, yaşayan tek akrabası Wanda teyzesiyle bir süre yaşaması gerekmektedir. Wanda ile olan görüşmesi ona kendi hakkında hiç bilmediği bir şey öğretir. Aslında Anna bir Yahudi kızıdır. Film tamamıyla Anna'ya yani Ida'ya odaklandığı için Nazi zulmünü izlemiyoruz. Fakat yıllar sonra zulme uğramış ya da yakınlarını kaybetmiş halk üzerindeki etkilerini hissediliyor, görebiliyoruz. Anlatmak istediklerini konuşarak değil, göstererek anlatan bir film. Bu sebeple çok fazla diyalog yok. Bir tarafdan da çok başarılı bir görüntü yönetimine sahip. Filmi izlerken, hele bir de sinematografiye önem veren biriyseniz bu filmin gösterdiklerine hayran kalmamak mümkün değil. Siyah beyaz çekimi dezavantaj olarak gören, sevmeyenler elbet vardır. Sanat filmi seven lâkin sırf bu sebeple filmi izlemekten kaçınanlar varsa gönül rahatlığıyla izleyebilir. Zira siyah beyaz olması filme büyük bir artı katmış. Çünkü Ida'nın hikâyesi renkli dünyalara sığmayacak, siyah ve beyaz kalması gereken bir hikâye. Ben iki Agatha'nın da oyunculuklarını çok beğendim. Özellikle Trzebuchowska ilk deneyimine rağmen çok iyiydi. Üst düzey, önünde şapka çıkartılacak, ağızları açık bırakacak bir oyunculuğu yoktu elbet ama Ida karakterinin sakin ama kendi geçmişini merak ettiçe, sorgulayıp öğrendikçe içinde fırtınalar kopan tarafını kameraya çok iyi yansıtmış. Utanıp, sıkılmamış. Bocalamamış. Filmde en sevdiğim şeylerden biri de Ida ve Wanda'nın birbirlerine bu kadar zıt olan karakterleri oldu. Birbirine benzeyen teyze ve yeğen izleseydik sanmıyorum ki hikâye bu kadar yükselmezdi. Su gibi bir film... İçine fabrika atığı karışmış, kireçli şebeke suyu değil ama. İnsanın ayak basmadığı bir ormanda, tertemiz kalmış bir gölün suyu.