Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Ida filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır…devamıIda filminden sonra yeniden eski dönemlerden kalma gibi duran yeni dönem filmi hakkında konuşmak için buradayım. Hayır, bu tür filmlere sarmadım. Sadece listemde öyle denk geliyor. Her neyse filmden konuşalım. İzlerken ne zaman çekildiğine bakmazsanız 1920'li yıllardan kalma, tarihin nasır tutmuş, güve bağlamış, tozlu sayfalarından geldiğini düşüneceğiniz film henüz 12 yıllık. Size böyle düşündürecek olan şey de filmin hem siyah beyaz olması hem de üstüne üstlük sessiz olması. Artist filmi bizlere romantik bir hikâyenin, vefa dolu bir aşkın yanında yükseliş ve çöküş hikâyesi izletiyor. ''Henüz hiçbir şey duymadınız.'' sözleriyle bir daha çıkmamak üzere sinemaya giren ses o dönemde bazı aktör ve aktrislerin kariyerini olumsuz yönde etkilemiş. Filmde de sessiz sinemanın başarılı oyuncularından olan (kurgusal karakter olduğunu belirteyim, böyle biri var mı acaba diye düşünülmesin) George Valantin sinemaya sesin girmeye başlamasıyla kariyerinde yere çakılmaya başlar. Bir tarafta da Valantin'e müthiş bir aşkla bağlı olan Peppy Miller vardır. Peppy Miller ise çiçeği burnunda, şöhret basamaklarını hızla tırmanan bir aktristtir. Film de bize tam olarak bu ikilinin yükselişini ve düşüşünü ve de aralarındaki ilişkiyi izletir. Film çok fazla derin bir hikâyeye girmemiş. Çok yüzeysel de anlattığını söyleyemem. Lâkin daha derin bir karakter hikâyesi beni daha çok tatmin ederdi. Filmin başları izleyici sıkabilecek durgunlukta. Finaline yakın ise açılmasını yapıyor ve izlendiğine pişman etmiyor. En azından büyük beklentilere girmezseniz. Filmde beğenmediğim tek şey oyunculuklar oldu. Sese alışmış olan oyuncular sessiz sinema dönemine haliyle ayak uyduramamışlar. Çoğu sahnede ortaya göze batan mimik ve jestler çıkmış. Öyle ki en iyi oyuncunun George Valantin'in köpeği olduğunu söyleyebilirim. Evet köpek harika oynamış. Oyunculukları küçümsemek gibi bir derdim yok, ama başarılı bulamadım. Tabii zorluk çekmenin olağan olduğu bir film. Geçmiş dönemde izler taşıyor, hatta Hollywood'da yeşilçam esintisi hissetmek bile mümkün. Filmin Oscar ödülünü geçmiş dönemlere, sessiz film dönemine saygı duyduğu, andığı için aldığı düşüncesindeyim. Aynı film, aynı oyuncularla sesin sinemadan taze kalktığı 30'lu ya da 40'lı yıllarda olsaydı ödül alacak kadar ses getirmezdi zannımca. Geçmişi günümüze taşıyıp gelmek izleyiciye naif, sakin yeri geldiğinde de hareketli bir hikâye izletmek ödüllere ulaştırmış.