Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

Uzun zamandır, epey uzun zamandır -herhalde üstünden 1 seneye yakın geçti- anime filmi izlemediğim aklıma geldi ve geri dönüşümü tarzına hayran kaldığım yönetmen Makoto Shinkai ile yapmak istedim. İzlemek için de en uygun film Suzume no Tojimari idi. (Rafta yer…devamıUzun zamandır, epey uzun zamandır -herhalde üstünden 1 seneye yakın geçti- anime filmi izlemediğim aklıma geldi ve geri dönüşümü tarzına hayran kaldığım yönetmen Makoto Shinkai ile yapmak istedim. İzlemek için de en uygun film Suzume no Tojimari idi. (Rafta yer almayan bir filmi var mı bilmiyorum ama rafta yer alan kısa filmler haricinde izlemediğim sadece 2 uzun metrajlı filmi kalmış.) Suzume no Tojimari'yi bir iki defa yorumlarına denk gelip ilgimi çektiği için seçtim. İyi ki de seçmişim 2 saatlik bir görsel ve ses şöleni yaşadım. Süresi uzun olduğu için konuya bu kadar hızlı dalmasını beklemiyordum. Konuya bu kadar hızlı girmiş olması filmin daha başında verdiği bu yüksek aksiyonun 1 saatinden itibaren kaybolacağını ve geri kalanında durgun dramatik bir şeyler izleyeceğimi düşündürtmüştü. Fakat düşündüğüm gibi olmadı. Geçiş sahnelerinde yavaşlamış olsa da neredeyse o 2 saat boyunca yüksek aksiyonunu hiç kaybetmedi. Tabii bu da biraz yorucuydu, çünkü animeyi hep bir ne olacak şimdi heyecanı ve gerilimiyle takip ettim. Bu tarz filmlerde nefes aldıran sahneleri arıyor insan. Bir diğer olumsuz yönü ise kendini çok fazla tekrar etmesiydi. Aksiyonlu, gerilimli dediğim sahnelerin hepsi birbirinin aynısıydı. Bir süre sonra bu durum sıkıyor ve filmden koparıyor. Kısa süre sonra tekrar animenin atmosferine geri dönüyor olsam da kendini tekrar eden bir heyecan beklemezdim. Süresi biraz uzun gelmişti ama karakter derinliğine girdiğini görünce bu pek de problem olarak görünmedi gözüme. Yine de bu 2 saati daha iyi değerlendirebilirlerdi. Mesela Shouto'yu daha yakından tanımak isterdim. Eksikliklerine, olumsuz yönlerine rağmen güzel izlemekten keyif aldığım bir animeydi. Final sahnesi o kadar güzeldi ki... Herhalde herhangi bir şey söylersem ipucu olur. Kısaca şunu söyleyeyim. Sevinci, üzüntüyü, korkuyu, heyecanı tüm duyguları ardı ardına yaşatan ve hisettiren bir finaldi.