Raf Yorumu: Ceylan (@ceylann)

Kişisel gelişimde ilk ve en önemli durak olan aile; insanın hayatı boyunca karakteri, seçimleri, mesleği ve bunların da ötesinde iç huzuru, kendiyle ve diğerleriyle olan ilişkisini belirleyen çok katmanlı bir sebepler topluluğu. Franz Kafka bu mektubunda babasıyla ve dolaylı yoldan(…devamıKişisel gelişimde ilk ve en önemli durak olan aile; insanın hayatı boyunca karakteri, seçimleri, mesleği ve bunların da ötesinde iç huzuru, kendiyle ve diğerleriyle olan ilişkisini belirleyen çok katmanlı bir sebepler topluluğu. Franz Kafka bu mektubunda babasıyla ve dolaylı yoldan( az da olsa) annesiyle olan ilişkisini anlatıyor. Mektubu babası hiç okumamış ama bence vaktinde söyleyemediği şeyleri babası yıllar sonra bir mektuptan okusa da değişen bir şey olmazdı. Çünkü çok baskın, öz eleştiriden yoksun bir adam olan baba Kafka okuduğu şeyler için yine Franz'ı suçlardı diye düşünüyorum. Herman Kafka bütün çocuklarıyla düşmanca bir çatışmaya giren, her türlü bireysel özelliklerini kendine ihanet olarak gören biri. Bu düşünce yapısını hiçbir zaman anlayamayacağım sanırım. Dünyaya getirdiği çocukları kendine borçlu olarak görmek, sürekli ezmek ve minnet beklemek üstelik dünyaya gelmeyi çocuk istemediği halde bunları yapmak akıl işi gelmiyor. Bu noktada ebeveynlik herkesin çok kolay ulaşıp elinde oyuncağa çevireceği bir şey olmamalı düşüncesi tekrar ortaya çıkıyor. Çocukluğundan itibaren kendini babasıyla kıyaslayan ve hiçbir konuda onu geçemediğini hissederek büyüyen Franz'ın bütün hayatı bu düşünceden nasibini alıyor. Ne seçtiği meslekte ne kişisel hayatında iç huzuru bulabiliyor. Yetişkin haliyle belki durumu değiştirme şansı olabilirdi ama ben küçük Franz'a çok üzüldüm. Konuşmaya bile çekinen ve asla itiraz etme şansı olmayan bir çocuğu gözümde canlandırınca dahi boğazım düğümleniyor. Gözünü açtığı dünyada en çok güven duyması gereken kişi tarafından güveninin paramparça edilmesi, korkuyla büyümesi ve ömrü boyunca kalacak bir kendini sorgulama/değersizleştirme haline rağmen birbirinden güzel eserler ortaya çıkarabilmesi muazzam bir olay. Tam tersi senaryoyu düşünmeden edemiyorum. Mutlu bir ailede, desteklenerek büyüyen ve kendi kararlarının arkasında dimdik durabilen bir Franz Kafka nasıl eserler bırakırdı acaba?