Raf Yorumu: Fuck Humanity (@slaytan)

Raf uygulamasının kullanım amacına geri dönersek... Flanagan sen bir efsanesin. Yaptığı işleri hastalık derecesinde çok seven birisi olarak bu işi de efsane olmuş diyebilirim. Kendisini suçlamıyorum hatta hak vermemek mümkün değildi ama @wolverineh in beni korkuttuğu kadar yoğun bir eşcinsel…devamıRaf uygulamasının kullanım amacına geri dönersek... Flanagan sen bir efsanesin. Yaptığı işleri hastalık derecesinde çok seven birisi olarak bu işi de efsane olmuş diyebilirim. Kendisini suçlamıyorum hatta hak vermemek mümkün değildi ama @wolverineh in beni korkuttuğu kadar yoğun bir eşcinsel dayatma yoktu. Yani öyle vıcık vıcık insanın midesini bulandıracak eyleme girişmediler, sadece öyle üstün körü karakterlerin eşcinsel olduğu betimlendi o kadar. Şimdi gelelim diziye, çok ağır ilerliyor gibi görünmesine rağmen ailenin yaşadığı yükseliş ve düşüş dönemlerini yansıtması açısından işlenen detaylar çok önemliymiş, iyi ki bunu tercih etmiş Flanagan. (Şunu yazmadan/unutmadan devam etmeyeyim... Mark Hamill, Pym karakteri her ne kadar güçlü gibi görünse de, senaryo içinde bu kadar geri planda kalmasına açıkçası sinir olmuştum ama son bölüm itibariyle o karakterin hakkı fazlası ile verilmiş.) Gerçi diziyi izlerken aradığınız cevapların neredeyse tamamı son bölümde yer alıyor ama buna rağmen son bölüm ne aceleye getirilmiş ne de cevapsız soru bırakmış. Sadece Verna karakterini tam olarak bir şey ile ilişkilendiremedim (Şeytan, Ölüm vs.) ama Edgar Allan Poe'nun sık sık kullandığı Kuzgun ile eşleştirirsek Ölüm daha yakın gibi duruyor. Buna ek olarak 3-4 kereden fazla olmasa bile bir Soytarı/Joker karakteri vardı cevap aramama sebep olan, finalde son buldu. Dizi ilmek ilmek işleniyor herkes hak ettiğini alırken, hiç hak etmediğini yaşayanlar da vardı, bu ne biçim tip her türlü pisliği hak ediyor diyeceğiniz karakterlerin paçayı kurtarması da. Arthur Pym karakteri ile Mark Hamill başta olmak üzere, Bruce Greenwood ve Mary McDonnell oyunculukları başımı döndürdü. Tabi Flanagan'ın hiç vazgeçmediği oyuncu kadrosu yine muhteşemdi onları artık söylemeye bile ihtiyaç yok. İster korku olarak bakın, ister dram olarak her bakış açısı sizi öte bir aleme yolculuğa çıkarıyor ve yine Flanagan için aynı cümleleri kuracağım; bu adam ölüm ile yaşam arasında yer alan köprünün tam ortasında duruyor ve ne yaşamın hakkını ne de ölümün kaçınılmaz gerçeklik hakkını elinden alıyor. Her iki gerçekliği de aynı şekilde sırtlanıyor ve olması gerekeni doğrudan seyirciye aktarıyor. Ölümün kaçınılmazlığını ne onu kötüleyerek anlatıyor ne de hayatın acımasızlığını tatlı ballı hikayeler ile. Diziyi kötüleyenler muhakkak olacak ama bu adamın yaptığı işler bende her zaman ayrı bir yer tutacak.