Raf Yorumu: Yasir Arslan (@yasrarsln)

Müzikallere bayılırım ama üzülerek söylemeliyim ki müzikten pek anlamıyorum. Bunun eksikliğini ruhumun derinlerinde gıdanın bulunmamasından anlıyorum. Kendimi övmek gibi olmasın ama pek çok konuda bulunan yetkinliğim konu işitsel hafıza olunca yerlerde sürünüyor. Duyduklarım aklımda kalmıyor ağzımdan çıkan kelimeler beynimde kendisine…devamıMüzikallere bayılırım ama üzülerek söylemeliyim ki müzikten pek anlamıyorum. Bunun eksikliğini ruhumun derinlerinde gıdanın bulunmamasından anlıyorum. Kendimi övmek gibi olmasın ama pek çok konuda bulunan yetkinliğim konu işitsel hafıza olunca yerlerde sürünüyor. Duyduklarım aklımda kalmıyor ağzımdan çıkan kelimeler beynimde kendisine yer bulamıyor. Daha kendi söylediklerim aklımda kalmazken başkasının müziğini nasıl aklımda tutabilir. Müzik konusundaki bu zevksizliğin ayıbını ömrüm boyunca çekeceğim. Defalarca dinlediğin bir şarkıya eşlik dahi edememek ne demektir siz bilir misiniz? Ben istemez miydim @slaytan abim gibi metalci olayım müzikle ruhumu doyurayım. Lakin tanrı bana verdiği diğer mükemmel yeteneklerin karşılığında bunu benden almış. Şu anki halimden memnun olmakla birlikte keşkem azıcık, azıcığı da geçtim mini mini minnacık bir müzik kulağım olsun isterdim. Ben de eğlenmek gülmek arkadaşlarımla doyasıya şarkı söylemek isterdim. Olmuyor. Bazenleri şarkılar söylenirken ağzımı yalandan oynatmaktan yoruluyorum. Konsere götürüleceğim zaman söylenmesi muhtemel olan şarkıların listesi bana bir hafta önceden veriliyor. Çalışıp ezberlemem için. Bir hafta boyunca arka planda bu şarkıları dinlememe rağmen o gün geldiğinde dut yemiş bülbüle, sütünü dökmüş kediye dönüyorum. Ama vazgeçmeyeceğim bir gün ben de şarkılara eşlik edeceğim. Umarım o günler 40 sene içerisinde gelir. Bu yazdıklarımın şaka olduğunun umarım farkında olarak okumuşsunuzdur. Zira bu kadar uzun bir yazının okunacağını da düşünmüyorum ama neyse. Okuyan kişiler lütfen yoruma "Roxie Hart ve Velma Kelly" yazabilir mi? Yazmadığınız zaman bu uzun ve uzun olduğunu kadar saçma ama kısa olduğu kadar komik bu yazıyı okumadığınız tespit edecek ve hayal kırıklığına uğrayacağım. Ondan sonra diğer filmlere sadece üç cümle (ki genellikle filmleri beğenmemekle itham ediliyorum) yazıp bırakcağım. Şaka yollu birazcık gerçeklerden bahsettim. Her şakanın altında birazcık gerçek yattığı söyleniyor. Doğruluğunu bilemiyorum. Müzik konusundaki eksikliğimi çaresizce müzikal izleyerek kapatmaya çalışıyorum. Şikago daha önceki izlediğim müzikallerden çok farklıydı. Oyuncular sahenin ortasında birden şarkıya geçmiyor. Onları sahneye davet ediyoruz ve bize müzikal gösterilerini sunuyorlar. İzlerken zevk aldığım ama arada bi ne oluyor dediğim hoş bir film. Konusu, betimlemeleri, derince düşünülmüş bir sanat eseri olduğunu gösteriyor. Reklamın, suni şöhretin gelip geçiciliğinden dem vuruyor. Reklama bu kadar laf ettikten sonra Oscar almış olması ise ayrı bir ironi. Çünkü reklamsız oscar olmaz. Müziksiz hayat olmaz. İnsan da aşksız olmaz(Hadise). Bunu yazarken amacım müzikle ne kadar içli dışlı olduğumu size göstermekti