Raf Yorumu: diderott (@diderott)

Bugün, tesadüfen Instagram’da karşıma çıkan bir haberde bir üniversite öğrencisinin sessiz vedasına tanık oldum; biyografisine düşülmüş bir ölüm tarihi, bir “ölünün hatıra defteri” başlığı… Her ayrıntı, geride bırakılmış bir mektubun satırları gibiydi. Profiline göz gezdirdikçe, kalabalığın ortasında unutulmuş bir yalnızlığa…devamıBugün, tesadüfen Instagram’da karşıma çıkan bir haberde bir üniversite öğrencisinin sessiz vedasına tanık oldum; biyografisine düşülmüş bir ölüm tarihi, bir “ölünün hatıra defteri” başlığı… Her ayrıntı, geride bırakılmış bir mektubun satırları gibiydi. Profiline göz gezdirdikçe, kalabalığın ortasında unutulmuş bir yalnızlığa şahit oldum. “*Yaşıyoruz ama yokuz*” demişti bir paylaşımında. Var olmakla yaşamak arasındaki o görünmez duvarı parmak uçlarıyla yoklamış gibiydi. Kalabalıklar içinde kaybolmuş bir siluet; herkesin gördüğü ama kimsenin baktığı biri. Bir başka satırda şöyle diyordu: “*Açtığımız parantezlerde boğuluyoruz.*” Ne çok parantez açmıştı kim bilir hayatında. Bitmemiş cümleler, yarım kalmış umutlar… Her biri, suskun bir çığlık gibi savruluyordu satırlarda. “*Ne çok öldük biraz yaşamak için*.” Hayatın kırıntılarına tutunurken, her adımda biraz daha eksilmiş gibiydi. Ve belki de en çok bu cümledeydi kalbimin sıkışması. Yaşamayı bu kadar arzularken, ölümle kol kola yürüyen birini izlemek tarifsizdi. “*Dalımda kuşlar var, ölemiyorum.*” Belki bir umuttu bu; belki de hayata tutunan son iç çekişi. Ama yine de bu kuşlar gökyüzüne hiç varamadı. “*Dargınım biliyorum, barışmak diliyorum.*” Kime dargındı bilinmez; dünyaya mı, kendine mi… Belki de en çok anlaşılmamaya. “*Yaşayamadığımız hayatlarda ölüyoruz.*” Bu söz, o kızın tüm hikâyesini özetliyordu. Yaşanmamışlıkların ve ertelenmiş duyguların yorgunluğu vardı yüzünde. Bazen sessizlik bir çığlıktır. Ve biz, bu sessizliklere kulak vermezsek, yalnızlık bir mezar olur. Gözümüzün önünde bir ruh yavaş yavaş kayarken, kimse fark etmez. Belki de bu yüzden, yaşarken yok sayılmak, ölü bir sessizlikten daha acı. “*Diyar diyar dolaşan ölüler vardır, sen her nabzı atanı canlı mı sandın?*” Hayat, yalnızca nabzın atmasıyla sürdürülen bir ritim değildir. Bazı insanlar, hayatta kalmaya devam eder ama çoktan içten içe tükenmiştir. Ruhlarını bir yerlerde bırakmış, bedenleriyle dünyayı dolaşan hayaletlere dönüşmüşlerdir. Gülümserler, konuşurlar, çalışırlar ama içlerinde yankılanan boşluk her şeyin önüne geçer. Bu yüzden bazen bir insanı gerçekten görebilmek için gözlerden fazlasına ihtiyaç vardır; çünkü bazı ölümler sessizdir, mezarsızdır, kalabalıkların arasında yaşanır. Ve o an anlarsın; yaşamak sadece nefes almak değildir.