Raf Yorumu: eliphly (@eliphly)

Hayatını Yaşamak; On İki Tablodan Oluşan Bir Film

“bence yaptığımız her şey bizim sorumluluğumuzda. özgürüz. elimi kaldırıyorum, ben sorumluyum. başımı çeviriyorum, ben sorumluyum. üzgünüm, ben sorumluyum. sigara içiyorum, ben sorumluyum. gözlerimi kapıyorum, ben sorumluyum. bazen sorumluluğumu unutsam da, hayat bu! ve dediğim gibi, ondan kaçış yok. yine de…devamı“bence yaptığımız her şey bizim sorumluluğumuzda. özgürüz. elimi kaldırıyorum, ben sorumluyum. başımı çeviriyorum, ben sorumluyum. üzgünüm, ben sorumluyum. sigara içiyorum, ben sorumluyum. gözlerimi kapıyorum, ben sorumluyum. bazen sorumluluğumu unutsam da, hayat bu! ve dediğim gibi, ondan kaçış yok. yine de her şeye rağmen yaşamak güzel. sadece hayatın tadını çıkarmaya çalışmalısın. sonunda her şey olacağına varıyor. mesaj mesajdır. tabak tabaktır. erkek erkektir. ve hayat hayattır.” “neden insanlar sürekli konuşmak zorunda? belki de bu kadar çok konuşmamalı, hayatı sessizce yaşamalıyız. ne kadar çok konuşursak, kelimeler de anlamlarını o kadar yitiriyor.” “sözcükler sadece insanların düşüncelerini ifade etmeli. bize ihanet etmemeli.” “her şeyde bir doğru vardır, hatalarda bile.” “sanat ve güzellik, yaşamdır!” “hayatta her insan hatalarıyla yaşar. önemli olan bunlarla baş edebilmektir.” “her zaman yaptığın hata da bu, vahşi şeyleri sevmek. eve de her zaman vahşi şeyler getirirdin. kanadı kırık bir şahin. bacağı kırılmış vahşi bir kedi. kalbini vahşi şeylere vermemelisin. sen bunu yaptıkça onlar güçlenir. bir ağaca yükselebilecek kadar güçlendikten sonra da gökyüzüne uçup gider.” “bence, insan ancak bir süre yaşamdan feragat ettiği zaman konuşmayı öğrenir. bedel budur. konuşmak neredeyse bir yeniden doğuş demektir. bir anlamda, yaşamın diğer boyutudur. yani bir insan konuşabilmek için, yaşamının konuşma olmayan bölümünden geçiş yapmalıdır. insanı, düzgün bir şekilde konuşmaktan alıkoyan şey, yaşamdaki bu ikilemin farkında olmayışından kaynaklanmaktadır. dengeyi kendimiz kurarız. sessizlikten, sözcüklere geçişimizin sebebi de budur. bu ikilemin arasında gider geliriz çünkü hayatın devinimi bunu gerektirir. insan bu şekilde, günlük yaşamdan daha üstün bir yaşama yükselir. düşünce yaşamına! ama bu yaşam da, insana, günlük yaşamından tamamiyle sıyrılmasını şart koşar.” “aşkın, hayatın tek gerçeği olması gerekmiyor mu? bunun için, aşkın hep aynı gerçeği işaret etmesi gerekir. bugüne kadar hiç aşık olduğu şeyin ne olduğunu bilen birine rastladın mı? hayır. yirmili yaşlarında bunu bilemezsin. yaptığın tek şey, keyfi seçimlerde bulunmaktır. ‘seviyorum’ kelimesi çoğu zaman fütursuzca sarf edilir. neyi sevdiğinden emin olmak için ihtiyacın olan şey ise, olgunluktur. doğruyu aramak! işte yaşamın gerçeği budur. ve aşk gerçekse, ancak o zaman bir çözüm olur.”