Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

İhsan Oktay Anar, öyle bir eser meydana getirmiş ki, kitapta biz de varız. Yazarın (İ.O.A) kendisi de var. Yazarın düşledikleri de, düşlediğinin düşledikleri de kitap içindeler. Kısacası hepimiz bir roman içine sıkışmış haldeyiz. Öyle ki bazen düş içindeki karakterler, kaşlarını…devamıİhsan Oktay Anar, öyle bir eser meydana getirmiş ki, kitapta biz de varız. Yazarın (İ.O.A) kendisi de var. Yazarın düşledikleri de, düşlediğinin düşledikleri de kitap içindeler. Kısacası hepimiz bir roman içine sıkışmış haldeyiz. Öyle ki bazen düş içindeki karakterler, kaşlarını çatıp şaşırır halde bir gizi sezer gibi oluyorlar; yani kurmacadan fırlayıp, gerçek ile düş arasındaki sınırdan bir adım öteye geçecek hale geliyorlar. Lakîn bu yazarca bir hadsizlik olmalı ki karakter (misal Bünyamin) derhal kurmacaya (romana) tekrar dönüp kendisine ayrılan maceranın devamını getiriyor. Biz de böyle değil miyiz? Nasılız biz? Bizi kim yarattı? Bir yaratıcımız var değil mi? Allah. Gündelik işler sırasında; evi viledalarken, kitap okurken, film izlerken, yolda yürürken, koltukta otururken, lavabodayken... Aniden kafamızda bir düşünce belirir: Ben şu an varım. Sanki mekanik şekilde yemeye, içmeye, hayat düzenine alışmışız da gelen bir parlama ile gerçekten yaşadığımızın, vücudumuzun, düşünüyor oluşumuzun farkına varırız. Biraz daha öteye geçmeye çalışıp evreni sorgularken veya yaradılış sırrına müthiş bir merak içinde azıcık ucundan erişmek isterken yine aniden bu parlayış kaybolur. Günlük işlerimize yeniden döner, hayatımızı sürdürürüz. Neden bu ikinci paragrafı yazdım? Çünkü biz de Tanrı'nın kullarıyız ve elbette büyük meraklar içindeyiz ama o kadar da küçüğüz ki kurmacanın (dünyanın) üstüne çıkamıyoruz, olduğumuz yerde kalıyoruz... Başta neler olduğunu anlamak çok güç hatta okudukça da bir anlama ulaşmak daha da zorlaşıyor. Çünkü yazar okuru kandırırcasına her bölüm başı "Rivayet ederler ki" diyerek bir başka hikâyeye geçiyor. Ama elbette tüm anlatılanlar birbirine bağlı. Ama kitabın son sayfalarına geldiğimizde elbette kafalar iyice aydınlanıyor. Hatta kapağı kapattığımızda, biz de bir düşten uyanıyoruz ve elimizde kitabı fiziksel olarak hissediyoruz. Karakterlerin de kitapta kaldıklarının farkına varıyoruz. Öyle ki aslında biz kitabın sonundaki bekçi olabiliriz.... Çünkü o uykudan uyanıp gözlerini açtığında her yer karanlıktı; çünkü kitap bitmişti... Aslında uzun bir gönderi yazmayı düşünmemiştim ama basit gibi görünse de harika bir roman. İnce bir işçilik olduğu çok belli. Hem eğlendiriyor hem de düşündürüyor. Helal olsun yazara.