Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Portal'ın rastgele bir videosunu açıp tesadüfen spoiler yedim ve izlemek zorunda kaldım. İzlemeye başlarken iyi ki de izliyorum dedim, bitirince keşke bitmeseydi neden başladım ki diye kendime kızdım :D Bu animeyi izlerken insanın içinde garip bir his oluşuyor. Sanki sadece…devamıPortal'ın rastgele bir videosunu açıp tesadüfen spoiler yedim ve izlemek zorunda kaldım. İzlemeye başlarken iyi ki de izliyorum dedim, bitirince keşke bitmeseydi neden başladım ki diye kendime kızdım :D Bu animeyi izlerken insanın içinde garip bir his oluşuyor. Sanki sadece bir hikâye izlemiyorsun da, birilerinin hayatına uzaktan tanıklık ediyorsun. Her şey o kadar gerçek ki, bazen rahatsız edici bile olabiliyor. “Monster” seni zorla etkilemeye çalışmıyor, ama sessizce zihnine giriyor ve orada kalıyor. Hikâye hiç acele etmiyor. Tam tersine, her şey yavaş yavaş kuruluyor. Bazen “şimdi bir şey olacak” diye bekliyorsun ama anime seni bilerek bekletiyor. İlginç olan şu ki bu bekleyiş sıkıcı gelmiyor, aksine gerilimi daha da artırıyor. Çünkü içten içe hissediyorsun ki ağır bir şey yaklaşmakta. Karakterler… belki de bu animenin en güçlü tarafı bu. Hiç kimse tamamen iyi değil, kimse de tamamen kötü değil. Herkesin bir nedeni, bir geçmişi var. Yan karakterler bile boş değil; kısa süre görünseler bile akılda kalıyorlar. Hatta bazıları var ki anime bittikten sonra bile aklından çıkmıyor. Çizimlere bakınca ilk başta basit gibi görünebilir. Ama izledikçe bunun bilinçli bir tercih olduğunu anlıyorsun. Her şey çok gerçekçi — yüz ifadeleri, mimikler, ortamlar. Abartılı tepkiler ya da parlak, dikkat çekici renkler yok. Bu da hikâyenin ağırlığını daha da hissettiriyor. Özellikle şehirler, sokaklar… hepsi sanki gerçekten varmış gibi. Müzik kullanımı da çok farklı. Çoğu zaman arka planda neredeyse hiç müzik yok. Ama tam da bu sessizlik insanı daha çok geriyor. Müzik girdiğinde ise tam yerinde giriyor, ne eksik ne fazla. Opening ve ending de animenin ruhunu çok iyi yansıtıyor — biraz soğuk, biraz huzursuz edici. En etkileyici tarafı ise sana verdiği hisler ve sordurduğu sorular. Bu anime sana cevap vermez, seni düşündürür. “İnsan gerçekten doğuştan mı kötü olur, yoksa sonradan mı?” gibi sorular zihninde dönmeye başlar. Bazen bir bölümü bitirince durup düşünmek istersin. Ama şunu da söylemek lazım: bu anime herkeslik değil. Eğer hızlı ilerleyen, aksiyon dolu şeyler arıyorsan seni sıkabilir. Ama sabredersen karşılığında gerçekten güçlü bir deneyim alırsın. Genel olarak “Monster”, izleyip geçeceğin bir anime değil. Bitirirsin, ama o senin içinde bitmez. İnsanla birlikte kalan nadir işlerden biri. Johan aslında sadece “kötü bir karakter” değil. Daha çok bir fikir, bir kavram gibi. Onu korkutucu yapan şey ne yaptığı değil, nasıl düşündüğü. Çünkü Johan kaotik biri değil — aksine aşırı sakin, planlı ve neredeyse ürkütücü derecede soğukkanlı. En dikkat çekici özelliği, insanları çok iyi anlayabilmesi. Ama bu anlayışı yardım etmek için değil, manipüle etmek için kullanıyor. Kimin neye zayıf olduğunu, ne duymak istediğini, neyin onu kıracağını sanki içgüdüsel olarak biliyor. Ve bunu o kadar doğal yapıyor ki, insanlar çoğu zaman farkına bile varmıyor. Bir de garip bir karizması var. Klasik anlamda çekici sayılabilecek bir karakter ama bu çekicilik sıcak ya da güven verici değil. Tam tersine, soğuk ve boş bir his bırakıyor. Onun yanında olan insanlar hem tuhaf bir rahatlık hissediyor hem de açıklayamadıkları bir huzursuzluk. En ilginç taraflarından biri de içindeki “boşluk” hissi. Sanki içinde hiçbir şey yokmuş gibi. Normal bir insanda olan korkular, arzular, bağlar onda çok zayıf ya da yok gibi duruyor. Bu da onu tehlikeli yapıyor, çünkü kaybedecek bir şeyi yokmuş hissi veriyor. Johan’ın gücü fiziksel şiddetten gelmiyor. O, insanları kendi elleriyle bir şeyler yapmaya yönlendiriyor. Yani seni öyle bir noktaya getiriyor ki, kararı sen verdiğini sanıyorsun ama aslında o süreci baştan sona o kurmuş oluyor. Sembolik olarak Johan çoğu zaman “insanın içindeki karanlık” gibi yorumlanır. Yani tek bir kişi olmaktan çok, insan doğasının karanlık tarafının bir yansıması gibi. Kısacası Johan korkutucu çünkü anlaşılması zor. Onu çözmeye çalıştıkça daha da derinleşiyor. Ve bir noktadan sonra fark ediyorsun ki, belki de onu tamamen anlamak mümkün değil. Tenma ilk bakışta “iyi insan” tanımına tam uyan biri gibi duruyor. İşine bağlı, etik değerlere sahip ve insanların hayatını gerçekten önemseyen bir doktor. Ama “Monster” onu basit bir iyi karakter olarak bırakmıyor — asıl derinlik de burada başlıyor. Karakterinin merkezinde ciddi bir iç çatışma var. Tenma sadece dış dünyayla değil, kendi vicdanıyla da sürekli mücadele ediyor. Doğru olanla yaşamak zorunda kaldığı gerçekler arasında kalıyor. Bu da onu çok insani yapıyor. Yani o, kusursuz bir kahraman değil; verdiği kararların ağırlığını taşıyan bir insan. En güçlü yönlerinden biri empatisi. İnsanlara gerçekten değer veriyor ve bu onun tüm seçimlerinin temelini oluşturuyor. Ama bu empati bazen zayıf noktası hâline geliyor. Çünkü herkese aynı şekilde yaklaşmak her zaman doğru sonucu vermiyor. Johan ile karşılaştırıldığında Tenma tam zıt bir noktada duruyor. Johan daha çok bir “boşluk” hissi yaratırken, Tenma tam tersine dolu — hisseden, düşünen, sorgulayan biri. Bu yüzden aralarındaki fark sadece iki karakter değil, iki farklı bakış açısı gibi. Tenma’nın gelişimi de çok doğal ve sessiz ilerliyor. Büyük, dramatik değişimlerden ziyade yaşadıkları onu yavaş yavaş dönüştürüyor. İzlerken fark ediyorsun ki aynı insan değil artık, ama bu değişim abartılı değil, gerçekçi. En etkileyici yanı ise şu: Ne olursa olsun insan kalmaya çalışıyor. Etrafında ne kadar karanlık olursa olsun, o karanlığın bir parçası olmamak için direniyor. Kısacası Tenma etkileyici çünkü güçlü olduğu için değil, insan olduğu için. Onu özel yapan da bu.