Raf Yorumu: Derin (@daryel)

Veeee yas 19 a ayak bastimm 🥳 Gecen sene 18 yaşıma girdiğimde nedense çok mutluydum ama aynı zamanda çok hayal kırıklığına uğramıştım o zamandan beri insanlara karşı fazla bağ kurmadan hayatıma devam edeceğimi söylemiştim kendime ama gel gör ki bu…devamıVeeee yas 19 a ayak bastimm 🥳 Gecen sene 18 yaşıma girdiğimde nedense çok mutluydum ama aynı zamanda çok hayal kırıklığına uğramıştım o zamandan beri insanlara karşı fazla bağ kurmadan hayatıma devam edeceğimi söylemiştim kendime ama gel gör ki bu sene yine fikirlerim değişti bağ kurmak çok güzel güzel anlar yaşayacağınız kadar kötü anlar yaşayacağınızı da kabul ederek bu bağı oluşturmanız gerekiyor kısaca verdiğiniz seçimlerin sonuçlarına da hazır olmanız gerekiyor aslında bütün düşüncelerimin hayallerimin tepetaklak olduğu bir yıl geçirdim tabii bu kötü anlamında değil istediğim şeyleri değil ama istemediğim şeyleri buldum yeni bilgiler öğrendim nörobilim ile ilgilendim egzersizlerime devam ettim ve abur cuburlardan neredeyse büyük çoğunlukla uzaklaştım daha düzenli bir beslenme şekline girdim ayrıca saçımı uzattım :D bu benim için büyük bir şeydi Hayatıma birini aldım en yakın arkadaşımı kaybettim yıllar önce sadece iki cümle konuştuğumuz bir arkadaşla bu sene daha da samimi olduk ve gerçek bir dost diyebileceğim birine dönüştü benim için dini inancım değişti insanlara karşı tavırlarım değişti ve gerçekten potansiyelimin ne kadar yüksek olduğunu fark ettim ben bu dünyadan arkamda bir şey bırakmadan gidemem ve gerçekten eğer kafamdaki projeyi hayata geçirebilirsem çok iyi yerlerde olabileceğimi görüyorum aslında bu projeye bundan 4 yıl önce başlamıştım ama o zamanki duygu durumları okul değiştirme vs derken çok üstünde durmadığım için proje askıda kaldı Eskiden düşüncelerim fikirlerim çevreme göre hep farklıydı ama bunları açıklamaya çekinirdim çünkü beni o şekilde kabul etmeyeceklerini çok iyi biliyordum bu yüzden hep kendimle savaş içindeydim ama artık savaşı ben kazandım :) savaş demesek de olur.tetikleniyorum:d ama artık yavaş yavaş öğrenmeye başladılar benden uzaklaşanlar da oldu ama artık bunun benim üzerimde bir etkisi olmamaya başladı eskiden de sürekli şüphe dolu bir zihin taşırdım içimde ama artık şüpheler birer birer kendini netliğe bırakıyor ya da ben şüphelerimin içinde olmaya alıştım bilemiyorum düşüncelerim yerine oturuyor Ergenlikten çıkıp gerçekten sağlıklı bir şekilde düşünüp araştırmalar yapıp duygulara ve insanlara çok anlam katmadan sadece hayatında oldukları sürece onları değerli hissettirip daha sonra da yoluma devam ettiğim için çok mutluyum bu yüzden insanlardan yana bir pişmanlığım yok başarıdan ve hedeflerden çok sürecin ve sistem kurmanın önemini fark etmem de çok iyi oldu ve hayatta sahip olabileceğimiz belki de en iyi duygunun umut olduğunu anladım bunu belki bir insanda belki bir işte belki insanlığa dair bir faydada kullanabilirsiniz ya da kendinizi hayattaki bir proje olarak görüp geliştirip sevip sayıp varlığınızı bütün olarak kabul edebildiğinizde umudunuzu kendinize bağlayabilirsiniz Bu sene yeterince umut doluydum ama sadece bir konuda değil birkaç konuda umut doluydum bazıları için umudumu kestim ama hâlâ diğerleri var ellerimde önümde güzel bir süreç var önümü görebiliyorum tabii yine hayat karşıma ne çıkarır bilemiyorum 19 yaşımda neleri başarırım neleri başarmaktan vazgeçerim hangi düşüncelerim değişir nasıl bir karaktere evrilirim bilmiyorum Ama içimde ilk defa gerçekten bir şeyler inşa edebileceğime dair güçlü bir his var Belli ki üretmek için biraz daha fazla yaşamaya ihtiyacım varmış