Raf Yorumu: eylülmisali 🦋 (@eylulmisali)

💫 Two-Legged Horse (İki Bacaklı At) 2008 yapımı olup İranlı yönetmen Samira Makhmalbaf yönetmenliğinde çekilmiş ve senaryosu babası Mohsen Makhmalbaf’a ait, sarsıcı bir dram filmidir. Film, teknik başarısının yanında maalesef sert, acı gerçeği öyle radikal ve sıra dışı bir şekilde…devamı💫 Two-Legged Horse (İki Bacaklı At) 2008 yapımı olup İranlı yönetmen Samira Makhmalbaf yönetmenliğinde çekilmiş ve senaryosu babası Mohsen Makhmalbaf’a ait, sarsıcı bir dram filmidir. Film, teknik başarısının yanında maalesef sert, acı gerçeği öyle radikal ve sıra dışı bir şekilde işlemiştir ki Avrupa’daki festivallerden ödüllerle dönmüştür. Aldığı ödüller: 🏅San Sebastián International Film Festival: Jüri Özel Ödülü (Samira Makhmalbaf) 🏅Ghent International Film Festival: En İyi Müzik dalında George Delerue Ödülü (Tacik besteci Tolibhon Shakhidi) 🏅Tallinn Black Nights Film Festival: Özel Mansiyon Ödülü 🏅Rome International Film Festival: Özel Mansiyon Ödülü ✨Filmin Konusu Filmin konusuna gelecek olursak; filmin başında, engelli bir çocuğun okula götürülmesi için yardımcı bir çocuk aranmasıyla başlıyor her şey. Başta, engelli çocuğa istemsizce bir sempati beslenmesi normal; ama sonrasında olanlar maalesef içler acısı. İnsan, elinde tuttuğu güçle birlikte ne kadar acımasızlaşabileceğini bu filmde net bir şekilde görüyor. Karşımızdaki kişi bir çocuk da olsa, gücün kendi ellerinde olduğunu fark edince canileşebiliyor. 1 dolar karşılığında işe alınan Mirvais, engelli çocuğu önce sırtında taşıyor; sonra bir hayvan gibi kamçılanıyor. Zamanla bunları normal karşılamaya başlıyor. Ardından yavaş yavaş gerçekleşen bir dönüşüm oluyor. Mirvais, eşeklerle yarışıyor; bir hayvan gibi boynuna tasma takılıyor, ahırda yaşamaya ve saman yemeye zorlanıyor. Filmin sonunda sırtına bir semer, ayağına nal bile takılıyor… Ne acı… Kimse engelli çocuğa “Sen ne yapıyorsun?” demiyor; o da durmadan devam ediyor, güçsüz gördüğü Mirvais’i ezmeye ve aşağılamaya. Sonunda Mirvais, kendini gerçekten bir at olarak kabul ediyor. Gerçeklik algısını kaybediyor, insanlığını kaybediyor. Fakirliğin ve yokluğun ortasında onurunu kaybediyor. İnsan, filmi izlerken kendine şunu sorarken buluyor: “Ben olsaydım ne kadarını yapabilirdim?” Ya da: “Güç benim elimde olsaydı, bu kadar acımasız olabilir miydim?” Eylulmisali 🦋