Raf Yorumu: eiivitsi (@eiivitsi)

Konuşmanın İmkansızlığı Üzerine Bir Diyalog

Her insan biriciktir. Dış dünyayı algılayış şeklimiz, olayların bizde uyandırdığı hisler, kelimelere yüklediğimiz anlamlar... çoğu kişide benzerlikler gösterse de birebir aynı olması imkânsıza yakındır. Eğer kelimelere yüklediğimiz anlamlar bile aynı değilse o zaman birbirimizle konuşmak mümkün müdür? Veya bunun bir…devamıHer insan biriciktir. Dış dünyayı algılayış şeklimiz, olayların bizde uyandırdığı hisler, kelimelere yüklediğimiz anlamlar... çoğu kişide benzerlikler gösterse de birebir aynı olması imkânsıza yakındır. Eğer kelimelere yüklediğimiz anlamlar bile aynı değilse o zaman birbirimizle konuşmak mümkün müdür? Veya bunun bir anlamı var mıdır? Bu soruyla yola çıkan yazarımız, insan varlığının sınırlılıklarını, bu sınırlılıkları aşmada ve gerçeğe ulaşmada sanatın önemini, gerçek özgürlüğün nasıl mümkün olabileceğini ve hayatı biraz da olsa anlayabilmek için ölmeden önce ölmenin gerektiğini gayet akıcı bir dille, – ve ironik bir şekilde – bir diyalog yoluyla anlatıyor bizlere. Kolay okunan ve okurken düşündüren bir kitap ama eğer bu konularda fazla okuma yapan biriyseniz size basit gelebilir tabii. "Öyle değil mi ya, bir şeye adını koymak, onu adlandırmak, onu çağırmak için bir sözcük bulmak, aslında o şeyi, belki de o hakikati kendimizden uzaklaştırmak da olur aynı zamanda. Adını koyduğumuzda, aradaki mesafeyi de, dolayısıyla yabancılığı da kesinleştirmiş oluruz." Hamilelik ve doğum sürecinde de bir nevi benzer şeyler yaşanmaz mı? Ana rahminde yaşayıp onun bedenine bağlı kordondan beslenen bebekler, bir zamanlar yaşamla bağı olan o kordonun kesilmesiyle ve adının kulağına okunmasıyla kopar anneden. Bebeğin adı kulağına okunarak bir nevi araya bir mesafe konur. Her ne kadar anneye bağımlı olsa da, artık ayrı bir varlıktır o, bir ismi vardır. Gerçi biz, genel olarak isimle değil de envai çeşit hayvan, bitki, zerzevat ismiyle sever, sesleniriz sevdiklerimize, hatta "adımla seslendi, nasıl ağırıma gitti" diye şarkısı bile var – ki bu da şu soruya yöneltiyor beni: toplum olarak farkında olmadan, bir "isimle" kesinleştirdiğimiz bu yabancılığı, geniş hitap yelpazemizle yumuşatmaya mı çalışıyoruz acaba? Bu yabancılık bize yabancı geldiği için mi bebeklerimizi/çocuklarımızı veya sevdiklerimizi "ciğerimin köşesi, canımın içi" şeklinde, "benim bir parçamsın, benden kopmadın" gibi bir düşünceyle, bu mesajı vererek seviyoruz?