Raf Yorumu: Buse (@bebeka)

Spoiler içeriyor The Green Mile’ı ilk izlediğimde de yıllar sonra tekrar izlediğimde de beni en çok rahatsız eden şey elektrikli sandalye sahneleri olmadı. Asıl rahatsız edici olan Paul’ün ve diğer gardiyanların çaresizliğiydi. Çünkü filmlerde hapishane gardiyanlarını genelde ya sadist insanlar olarak görürüz…devamıThe Green Mile’ı ilk izlediğimde de yıllar sonra tekrar izlediğimde de beni en çok rahatsız eden şey elektrikli sandalye sahneleri olmadı. Asıl rahatsız edici olan Paul’ün ve diğer gardiyanların çaresizliğiydi. Çünkü filmlerde hapishane gardiyanlarını genelde ya sadist insanlar olarak görürüz ya da sisteme karşı çıkan kahramanlar olarak. Burada ise ikisi de yok. Paul Edgecomb ve diğer gardiyanlar özünde iyi insanlar. Ama sonuçta onlar da görevlerini yapan devlet memurları. Masum olduğunu bildikleri, üstelik açıklanamaz bir şifa gücüne sahip olan bir adamı kendi elleriyle sandalyeye oturtup kayışlarını bağlıyorlar. Bunu ağlayarak yapmaları da durumu daha masum hâle getirmiyor. Tam tersine, insanın kötü bir sistemin içinde istemeden nasıl suç ortağı olabileceğini gösteriyor. John Coffey ise Michael Clarke Duncan’ın performansı sayesinde kolayca karikatüre dönüşebilecek bir karakter olmaktan kurtuluyor. Kocaman bir adam, karanlıktan korkuyor, çocuk gibi konuşuyor ve dokunduğu insanları iyileştiriyor. Kâğıt üzerinde bakınca oldukça yapay, hatta fazla açık bir Hristiyanlık alegorisi gibi duruyor. Ama filmde Coffey’nin asıl trajedisi mucizeler yaratması değil. İnsanların yaptığı kötülükleri ve acıyı sürekli içine çekmesi. Dünyadaki bütün o pisliği taşıyor ama bununla ne yapacağını bilmiyor. Bu yüzden sonunda kaçmak istememesi bana kahramanlık gibi gelmiyor. Adam gerçekten yorulmuş. İnsanların birbirine yaptıklarını görmekten ve hissetmekten bıkmış. Ölümü istemesinin altında biraz da artık sessizlik istemesi var. Finaldeki uzun ömür meselesi de filmi sıradan bir dramdan çıkaran en ağır taraflardan biri. Paul’e kalan 108 yıl bir ödül gibi değil, daha çok bir ceza gibi. Sevdiği insanların birer birer yaşlanıp ölmesini izliyor. Karısı, arkadaşları, hatta o küçük fare bile hayatından geçip gidiyor. Kendisi ise yaşamaya devam ediyor. Frank Darabont filmin uzun süresini de çok iyi kullanmış. Film sürekli seyirciyi ağlatmaya çalışmıyor. Yeşil koridorların o ağır sessizliği, bekleyiş ve karakterlerin çaresizliği zaten yeterince ağır. Bu yüzden Yeşil Yol benim için sadece ağlatan bir film değil. İyi insanların bile kötü işleyen bir sistemin içinde ne kadar çaresiz kalabileceğini anlatan, düşündükçe daha da rahatsız edici bir film.