Bizim beyliğin mazisini Hamid'in valilerinden birinin gözünden okumak güzel. Sanılanın aksine Türkçülük 1910'lara değil 1890'lara kadar gider ki bu metinde çok rahat tevsik ediyorum. Daha da geriye gider aslında ama bu metin bazında 1890'lara kadar uzanmış. "Türk'ün nesl-i pakından bilmem…devamıBizim beyliğin mazisini Hamid'in valilerinden birinin gözünden okumak güzel. Sanılanın aksine Türkçülük 1910'lara değil 1890'lara kadar gider ki bu metinde çok rahat tevsik ediyorum. Daha da geriye gider aslında ama bu metin bazında 1890'lara kadar uzanmış. "Türk'ün nesl-i pakından bilmem kim" gibi ifadeler geçmezdi öbür türlü. Yine daha 1892'de
Ben bir Türküm unutmam Caber'i
Türk olan nimetşinas olmak gerek
Var yere gitsem Mezar-ı Türk'e dek
gibi şiirler yazılıyor. Zaten aslında Hamid döneminde siyasî olmasa da Gökalp'in deyişiyle harsî bir Türkçü damar var ve padişah da aslından azade değildi. Ama imparatorluk bağlamı içinde çok su yüzüne çıkmıyor. E bugün de var aynı şey. Bir adam Türk ise illa bas bas bağırması gerekmez.
Metinde çok zevkli yerler var. Mesela Süleyman beyi anlattığı kısmı muhakkak koyacağım buraya. Bir de başka bir yerde çok hoş bir yorum yapıyor. Bu beylik öbürleri gibi Türk oğlu Türk olup da kendini böyle uyduruktan Sasanilere vs eski Acem şahlarına bağlamaz gibi bir şeyler. Yani dürüst olmasını beğeniyor. O çok hoşuma gitmişti mesela çünkü malûm orta çağ mantığında kendini illa şöyle soylu moylu bir nesle bağlaman gerekir. Yoksa hasımların tahkirine giriftar olursun. Bunlar böyle değil falan diyor. Onun da orijinalini bulursam koyarım. Dil olarak da gayet anlaşılır bir Türkçe. Beni zorlayacak bir tarafı yok.
Yanlış hatırlamışım. Kendilerini Sasanilere bağlamışlar ama Selçuklular kadar ileri gidip eski Pers şahlarının isimlerini almadılar diyor.
"Caferiye Tarihi'nin yazdığına bakılırsa Zülkadriye hükümdar-ları mülûk-i Sâsâniye neslinden olup hatta nâmlarına okuttukları hutbe-lerde işbu silsile-i nesebi zikr ettirirler idi. (Fihrist-i Tevârih) ile (Camiu'd-Düvel) ve Karamanî Tarihleri'nde de Zülkadir oğulları mülûk-i Sâsâniye'den Kisra b. Nûşirevân neslinden oldukları iddiasın-da bulunarak hutbelerinde işbu silsile-i nisbeti beyân ettirirler idi deni-liyor. Hatta Alâüddevle Bey Meraş'taki Câmi'i Kebîr'inin kapısı üze-rindeki kitâbede "Emîru'l-mü'minîn Alâüddevle b. Süleyman Zülkadir es-Sâsânî" cümlesini yazdırmıştır. Halbuki şu nisbet sahîh olmasa ge-rek. Çünkü Dulkadir oğullarının ekserisi Türkçe ve Arapça olan isim-lerle tarz-ı hayatına ve şîve ve lisân ve muharrerâtına ve elsine-i ahâlide dolaşıp gelen an'anâta nazaran bunların Türkmen oğlu Türkmen olduk-ları mertebe-i bedâhetde ise de şu suretle i'lân-ı neseb etmeleri Selçukî-leri taklid yolunda olmak lazım gelip maa hâzâ bunlar Selçûkîler dere-cesinde Keykubâd ve Keyhüsrev gibi metrûkât-ı fürüsîye'ye iddia-yı sehâbet edecek kadar ileriye gitmemişlerdir."
Süleyman bey bahsi
"Hicretin 846 (miladi 1442-1443) tarihinde Dulkadirli tahtına çıktı. Süleyman Bey pek semiz bir adem olduğu cihetle bi't-tabi ten-perver ve cins-i latîf nisvânı dünyada her şeyden ziyade sever idi. Aded-i zevcâtını dörtten aşağı düşürmediği gibi sarayı perî-peyker ca-riyelerle zîb-âver idi. Vücudundaki fart-1 semen giderek rükûb ve nüzû-le mani olduğundan zamanını ten-perverlik mahsusatından olan yemek ve içmekle ve zevce ve cariyeleriyle eğlenmekle geçirdi. Dolayısıyla Dulkadirli ahalisi de bir âsûdegî-i tam içinde evkât-güzar oldu. Müşârün ileyhin berekât-ı tenâsüliyesine mikyâs olmak üzere sarayında bir günde tam kırk beşik sallanmış olduğunu tarihler hikaye ediyor."