Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

Mads Mikkelsen'e șöyle bir bakındım. Bir Danimarka filmi izliyorum ama bu filmde sıcak hissettirebilecek kimse yok. O sanat dediğimiz șölende, hissetmek ve daha fazla hissetmek önemli değil mi? Evet öyle... Tam bu zamanda Mikkelsen tüm filmi sırtladı ve "Bana güvenin,…devamıMads Mikkelsen'e șöyle bir bakındım. Bir Danimarka filmi izliyorum ama bu filmde sıcak hissettirebilecek kimse yok. O sanat dediğimiz șölende, hissetmek ve daha fazla hissetmek önemli değil mi? Evet öyle... Tam bu zamanda Mikkelsen tüm filmi sırtladı ve "Bana güvenin, her șey yoluna girecek" dedi. Susanna Bier, kamerasını sürekli insan gözlerine tutuyor; yaklaștırıyor, geri çekiyor. Karakterler en ufak bir duygu birikimi yașadığında, dudaklarının hafif titremesini, boğazdaki düğümleri çekmek istemiș adeta! Mikkelsen... Kapkaranlık bir odada, eline sigarasını almıș düșünen bir adam; bulunduğum yerde ne kadar da fazlayım, ben nereye aitim? diye bas bas bağırdı. Ama nasıl biliyor musunuz? Gözlerine gelen buğu ile... Hissettiği kocaman kırgınlık ile... Bir sahnede öz evladı, babasına albüm gösteriyor. Birkaç aile fotoğrafı iște... Burada hislerim depresiflești. Tam olarak nasıl algılamam gerektiğini kavrayamadım bu kesiti. Bir baba olduğumu ve 20 yașlarında genç kızımın karșımda bana buruk gözlerle tatlı tatlı gülümsediğini düșündüm... Sonra bazen ne kadar da albüm içinde o fotoğraflarda olmayı dileriz? O karelerde yakınlarımızla gülümsemek, anıların bir parçası olmak isteriz; seneler sonra bakalım ki tatlı hüzünler bizi bulsun, mutlu mesut olalım... Ama ya o karede bir yerin yoksa, olamadıysa? SEN O KAREDE yoksun. Küçücük bir albüm, seni nasıl da dıșlıyor öyle değil mi? Hepimiz kırılgan insanlarız. "Varlığımdan haberin yok muydu?". Düșününce ironik ve insanı güldüren bir soru... Ama inanın empati sahibi olmalıyız. Susanna Bier de, bir baba ve kızı eșliğinde bizlere bunu sunuyor. Her ülke kendi dramı ile güzel arkadașlar. Dıșardan baktığımızda bu bir Danish filmi evet; ama içinde ne acılar, kırıntılar var. Bu dünya hepimizin, bizim evimiz sadece Türkiye veya Danimarka değil; Dünya! Filmi bitirdiğimde kulaklarımda șu sözler yankılandı: "Ölmek istemiyorum!" Ama biz bir tiyatro izledik ve "Hayat devam ediyor" belki buruk, belki de musmutlu! Kim bilebilir? 10/10