Raf Yorumu: Aylin (@nilya)

Spoiler içeriyor Güney Kore yapımı drama türündeki filmin gerçek bir hikayeden baz alınarak karşımıza çıkartıldığı , yer yer "Allah senin belanı versin."diye sitem ettiğim ağlamaktan harap olduğum harika ama bir o kadar ağır bir yapımdir kendisi."Doganı" nin senaryosu "Gözlerini aç bak dünyada…devamıGüney Kore yapımı drama türündeki filmin gerçek bir hikayeden baz alınarak karşımıza çıkartıldığı , yer yer "Allah senin belanı versin."diye sitem ettiğim ağlamaktan harap olduğum harika ama bir o kadar ağır bir yapımdir kendisi."Doganı" nin senaryosu "Gözlerini aç bak dünyada neler oluyor??"dedirtiyorken gerçek olması ise daha çok sorgulatiyor insana insanlığıni.... Ayrıca neden ağır olduğunu da ileriye dönük anlatacağım.Filmde özel eğitim okullarından birine (görsel dalında) öğretim görevlisi olarak giden bir öğretmenin bir şeylerden şüphelenip cocuklarin sırrını keşfetmesi ile olaylar başlar.Cocuklarda gözle görülür fiziksel ve ruhsal farklılıklar vardir. Öğretmen somut soyut kanıtı ile her şeyi öğrenmiştir ama tek basinadir konuyu gazetecilerden birine açar ve yardımını ister. Arkalarında kimse yoktur. Çocuklar kimsesizdir, ailesi olan da cahilliginden ve olayın duyulmasıni istemediği için müdürün eşi tarafından para ile susturulmustur ve artık dava sadece öğretmen,çocuklar ve gazeteciye kalmistir.Olaylar her yerde bağlantısı olan müdürun, kardeşinin ve eşinin makam ve maddi kaynaklarını kullanarak hakimden doktoruna savcisina herkesi susturmasi ve mahkeme sürecini anlatir ve insani insanligindan da utandırır izlerken.Mahkeme sürecindeki davanin konusu ise maalesef hala günümüzde gazete başlıklarında görüp şahit olduğumuz, hala kaldıramadigimiz ve asla da kaldiramayacagimiz türden....Cocuklara yapılan bu haksizlik iğrençlik silsilesini konu alan film için ağır diye bahsetme sebebim budur tam olarak.Genelde Kore filmlerine önyargılı olan kitleye şiddetle tavsiye ettiğim bir filmdir "Doganı". Ayrica çocuklar öyle başarılı oyunculuklar sergilemisler ki kişiye o an sanki o soğuk, adaletten yoksun mahkeme salonundaymis gibi hissettirilerek onlarla birlikte o anları yaşatırken, sessiz çığlıklarını duymanız icin bir tür araç görevi görüyor film ve oldukça başarılı senaryosu... Bir özel eğitimci olarak da gözlemlediğim filmde öğretmenin öğrencilerle olan ilişkisini de başarılı şekilde oynamış olduğunu da söylemek isterim başrolümuz Yoo gong.Filmin sonunda gerçek hayattaki kisilerin hikayesini de ekleyince yönetmen "Sistem aynı ister ırk din dil farkı olsun,adaletsizlik her yerde adaletsizliktir ve mazlum bu adaletsiz sistem içinde ezilir ve zarar görür"diye sitem ediyorsunuz.Dostoyevski'nin "Bir çocuğun ölümünü görmektense dünyaya geliş biletimi iade etmek isterim."sözünü de sık sık içimden geçirdiğim bu filmi izleyin izlettirin ve hala günümüzde davaları devam eden bu çocukların yaşadıklarına şahit olun kendi gözlerinizle derim.