Ruth☠️ (@ruthless)

Mini Bir İnceleme Metni: Kabuk romanı, üç kuşak boyunca aktarılan travmaları, deliliği, kimlik arayışını ve kadınlık deneyimini part part açan kadınlar gözünden hisler ve yaşamlarını konu alan bir anlatı. Romanın merkezindeki "kabuk" kavramı, bir yandan insanın kendini dış dünyanın acımasızlığından…devamıMini Bir İnceleme Metni: Kabuk romanı, üç kuşak boyunca aktarılan travmaları, deliliği, kimlik arayışını ve kadınlık deneyimini part part açan kadınlar gözünden hisler ve yaşamlarını konu alan bir anlatı. Romanın merkezindeki "kabuk" kavramı, bir yandan insanın kendini dış dünyanın acımasızlığından korumak için ördüğü savunma mekanizmasını, diğer yandan ise bireyi kendi gerçekliğine hapseden görünmez bir kafesi simgeliyor. Kabuk kavramını kitabın sorunlarına doğru kitabın kilit kahramanlarından Efsun'un mektubundan daha net şekilde anlıyoruz aslında.Ailenin sırları, inkârları ve suskunlukları nesilden nesile aktarılırken, kadınların hayatı mutfak, dikiş ve beden üzerinden kurulan toplumsal rollerle örülüyor. Bitmek bilmeyen yemek tarifleri, dikiş malzemeleri ve tekrarlar yalnızca gündelik yaşamın ayrıntıları değil, karakterlerin zihinsel karmaşalarının, takıntılarının ve hayata tutunma çabalarının metaforları olarak kullanılmış. Romanın en sarsıcı kırılma noktalarından biri ise Füsun'un teyzesi sandığı Efsun'un aslında dayısı Muhsin olduğunun ortaya çıkmasıdır. Toplumun dayattığı kimliğin dışında kalmayı seçen Muhsin'in Efsun olarak yeniden doğuşu, yalnızca bireysel bir dönüşümü değil, insanın kendi hakikatine ulaşma mücadelesini temsil eder. Ev yangını ve trafik kazası gibi aileyi derinden sarsan felaketler, karakterlerin hafızasını ve ruhunu şekillendirirken, inkâr neredeyse bir aile geleneğine dönüşmüş. Gerçekle sanrı, delilikle hayatta kalma arasındaki sınır giderek silikleşiyor romanda Kabuk, yalnızca bir aile romanı değil, kimliğin, travmanın, belleğin ve kadın olmanın yükünü anlatan, insanın bazen yaşayabilmek için delirmeyi, bazen de kabuk değiştirmeyi seçtiğini gösteren güçlü bir varoluş anlatısıdır. Beni en çok etkileyen şeylerden biri Efsun'un mektubunda derisini çıkarıp duvara asma bölümü idi. Topluma uyum sağlamak adına takındığımız maskeler ve kabuk niyetinde ki derimiz ... Bazen bu yapay uyum sağlama çabası insanı sona sürüklüyor. Kitap karakterlerinden Efsun gibi:(

ruthless 3 weeks ago

Jack'in Yaptığı Ev

Lars von Trier

17 Gönderi

The House That Jack Built filmi, yüzeyde bir seri katilin on iki yıla yayılan cinayetlerini anlatsa da, özünde sanat, ahlak, kibir ve kötülüğün estetize edilmesi üzerine kurulmuş felsefi bir anlatıdır. Yönetmen, Jack'in işlediği cinayetleri yalnızca birer suç olarak değil, onun…devamı

ruthless 1 month ago

İz Bırakmadan

George Sluizer

14 Gönderi

The Vanishing (1988) filmi yüzeyde bir kaybolma hikâyesi gibi görünse de, özünde insan zihninin bilinmezlik karşısındaki tahammülsüzlüğünü ve hakikate ulaşma arzusunu ele alan psikolojik bir film. Film, sevdiği kadının aniden ortadan kaybolmasının ardından yıllar boyunca cevabın peşinden koşan Rex'in saplantısını…devamı

ruthless 1 month ago

Günlük Yaşamda Benliğin Sunumu

Erving Goffman

3 Gönderi

Bu kitap Goffman'ın bürokrasiye değin dramaturjik yaklaşımını ele alıyor. Bilinçli sahtekarlık(klinik performans )ve samimiyetsizlik(stratejik samimiyetsizlik)kavramları ile sert ve olumsuz bir çağrışım sezmis olsam da; kitabı okudukça bu kavramların ahlaki yargıdan çok toplumsal düzenin nasıl işlediğini açıklamak amacıyla kullanılan sosyolojik kavramlar…devamıBu kitap Goffman'ın bürokrasiye değin dramaturjik yaklaşımını ele alıyor. Bilinçli sahtekarlık(klinik performans )ve samimiyetsizlik(stratejik samimiyetsizlik)kavramları ile sert ve olumsuz bir çağrışım sezmis olsam da; kitabı okudukça bu kavramların ahlaki yargıdan çok toplumsal düzenin nasıl işlediğini açıklamak amacıyla kullanılan sosyolojik kavramlar niteliği taşıdığını fark ediyorsunuz. Aslında anlatılan şey, insanların yalancılığı değil kurumsal rollerini yerine getirebilmek için gerçek duygu ve düşüncelerini şartlar doğrultusunda sağlamalarıdır. Dikkatimi çeken bir diğer nokta ise bireyin kendi kişiliğinden çok temsil ettiği kurumsal kimliği ile hareket etme zorunluluğu. Bürokratik görev üstlenen kişi o gün nasıl hissettiğinden bağımsız aynı ciddiyet, tarafsızlık ve güveni vermek olma zorunluluğunda olması. Çünkü halk veya vatandaş denilen kitle karşısındaki bireyin kişisel özelliklerinden çok temsil ettiği makamın ağırlığına güvenmeyi tercih eder. Bir diğer kavram olan "klinik performans" da ilgimi cezbedenlerden oldu. Başta samimiyetsizlik olumsuz ve etik dışı görünse de Goffman'a göre bu çoğu zaman kişisel değil çıkarlar doğrultusunda kurumsal işleyişi korumak için gerçekleştirildiği kanısında. Örneğin kriz kaos gibi durumlarda bazı bilgilerin saklanılmasi veya belli ölçekte sunulması durumu gibi. Tamamen şeffaflık mümkün değil bürokraside yani bu çıkarıma göre. Tamamı ile stratejik veya çıkarlar doğrultusunda bir sistem. Kitaba göre bürokrasinin iki yüzü mevcut; biri görünen yüzü diğeri ise arka planda işleyen görünmeyen yüzü. İşler yolunda, düzenli güvenilir bir görüntü sunulurken arka planda ise aksayan yönleri örtpas etme çabaları. Bu da sistemin otoriteyi koruma çabalarından stratejik bir güdüm. Burda yine personlar konusu var personayi şekillendiren asıl etmenin çevre ve biçilen roller olduğu bireyin gerçek benliğine ket vuran toplumsal rolleri gizli maskeler yaratması durumuna neden oluyor. Amaç ise toplumsal yaşamı sürdürülebilir kılmak amacı ile bir araç görevi görmesi. Bu bir tutarsızlık durumu değil toplumsal yaşamın bir sonucu. Başta uyum aracı görülen personlar zamanla bireyin kimliği ile empoze olup ayrılmaz bir parçası haline geliyor. Başta rol iken zamanla rutine binmesi durumu (sürekli tekrar edilmesi) ile kişi artık ürettiği personayı öz benlik olarak sayar veya görür.📚. Personlar konusuna olan sevdam dolayısı ile güzel bir okuma seyri sundu🙃.

ruthless 1 month ago

Hayatını Yaşamak; On İki Tablodan Oluşan Bir Film

Jean-Luc Godard

34 Gönderi

Vivre Sa Vie, insanın varoluşunu özgürlük, kimlik ve yabancılaşma ekseninde sorgulayan güçlü bir ontolojik anlatıya sahip bir film. Filmde Nana, kendi hayatını kurmaya çalışan özgür bir özne olarak yola çıksa da ekonomik zorunluluklar, toplumsal baskılar ve başkalarının bakışı nedeniyle giderek…devamı

ruthless 2 months ago

Boyalı Kuş

Václav Marhoul

24 Gönderi

Film, II. Dünya Savaşı sırasında ailesinden ayrılmak zorunda kalan küçük bir çocuğun Doğu Avrupa kırsalında hayatta kalma mücadelesini anlayor(çoğu kez öl artık be çocuk dedim). Siyah saçları ve farklı görünüşü nedeniyle sürekli dışlanan, Yahudi ya da Çingene sanılan çocuk, köyden…devamıFilm, II. Dünya Savaşı sırasında ailesinden ayrılmak zorunda kalan küçük bir çocuğun Doğu Avrupa kırsalında hayatta kalma mücadelesini anlayor(çoğu kez öl artık be çocuk dedim). Siyah saçları ve farklı görünüşü nedeniyle sürekli dışlanan, Yahudi ya da Çingene sanılan çocuk, köyden köye sürüklenirken insanlığın hem en karanlık hem de nadiren de olsa en merhametli yönleriyle karşılaşıyor gel gelelim ben de bıraktığı izlenime... Boyalı kuş filmdeki çocuk karakter, Martin Heidegger’in dediği gibi dünyaya fırlatılmış gibi, seçmediği bir gerçekliğin ortasında, anlamdan yoksun bir boşlukta var olmaya çalışıyor ve ben bunu izlerken insanın aslında ne kadar savunmasız ve temelsiz olduğunu fark ediyorum; karakterlerin davranışlarına baktıkça Jean-Paul Sartre’ın dediği gibi sabit bir özümüz olmadığını, sadece yaptıklarımızla şekillendiğimizi düşünüyorum çünkü filmde kimse “iyi” ya da “kötü” olarak doğmuyor, herkes koşulların içinde kırılıp başka bir şeye dönüşüyor; şiddetin bu kadar sıradan ve neredeyse doğal gösterilmesi(ayrıca istismarın)ise bana Thomas Hobbes’un “insan insanın kurdudur” sözünü hatırlatıyor ama burada mesele sadece doğamız değil, anlamın tamamen çökmesi gibi geliyor bana, çünkü dilin parçalanmasıyla birlikte iletişim de yok oluyor ve ben şunu hissediyorum: anlam ortadan kalktığında geriye sadece çıplak bir varoluş kalıyor; en çok da çocuğun sürekli bir objeye indirgenmesi beni aşırı rahatsız etti çünkü bu, insanın özgür bir özne olduğu fikrini paramparça ediyor ve sonunda kendime şu soruyu sormadan edemedim; eğer anlam dediğimiz şey bu kadar kolay yok olabiliyorsa, ben gerçekten neyin içinde var olmaya çalışıyorum. Kafa yoran, sinir zıplatan , gerçeklerin tüm çıplaklığı ile yüze vurulduğu bir savaş filmi... Ciddi manada yordu en kısa zamanda kitaplarını da okurum umarım 🙄.

ruthless 2 months ago

Pek iç açıcı olmayan bir sabaha daha günaydınlar. “İnsan aydınlanmaya ışık figürleri hayal ederek değil, karanlığını bilinçli hale getirerek ulaşır.” — Carl Jung İnsanın en büyük trajedisi bazen kötü şeyler yaşaması değildir; kendi içindeki karanlığı fark etmesidir. Çünkü bir noktadan…devamı

ruthless 2 months ago

Yedinci Mühür

Ingmar Bergman

129 Gönderi

Yedinci Mühür filmi Haçlı Seferleri’nden dönen şövalye Antonius Block, vebanın çürüttüğü bir dünyaya geri döner ve karşısında Ölüm’ü bulur. Ölüm onu almaya gelmiştir ama Block biraz daha zaman kazanabilmek için onunla satranç oynamaya başlar. Fakat bu oyun yalnızca ölümden kaçış…devamı

ruthless 3 months ago

Avare Düşünceler

Emil Michel Cioran

3 Gönderi

"Keder senin anlarının efendisi olup sadece zamanın içeriğinde değil senin sonsuzluk önsezilerinde de sana eşlik ettiğinde, senin güçlü ya da uçucu duygulanımlarının maddesini oluşturduğunda, başlangıçtan bugüne dek bunu asla deneyimlememiş tek senmişsin de sanki keder nedir bilmeyen yüzyılların yükünü iyice…devamı

ruthless 3 months ago

Kaygıların, stresin ve belirsizliğin iç içe geçtiği bir yaşamın içinden günaydın. Uykusuzlukla tadı kaçmış gecelerin sabaha bıraktığı o ağır hezeyanla güne başlıyorum; zihnim dinlenmiş değil, aksine gece boyunca susmamış düşüncelerin yorgunluğu hâlâ üzerimde. Bu durumun beraberinde getirdiği anksiyete, yer yer…devamıKaygıların, stresin ve belirsizliğin iç içe geçtiği bir yaşamın içinden günaydın. Uykusuzlukla tadı kaçmış gecelerin sabaha bıraktığı o ağır hezeyanla güne başlıyorum; zihnim dinlenmiş değil, aksine gece boyunca susmamış düşüncelerin yorgunluğu hâlâ üzerimde. Bu durumun beraberinde getirdiği anksiyete, yer yer taşan bir huzursuzluk ve giderek derinleşen bir isteksizlik hali… Tüm bunlar, sadece ruh halimi değil, yaşamın kendisiyle kurduğum bağı da zedeliyor(tabi ortada bir bağ varsa şüpheli). Bitirmem gereken kitaplar var; sayfaları açılmayı bekleyen, ama benim bakmaya bile tahammül edemediğim. Askıda kalmış bir tez var; zihinsel olarak en berrak olmam gereken yerde, en bulanık halimle sıkışıp kalmışım. Ve bütün bunların ortasında, sıradan ama kaçınılmaz bir gerçek duruyor: yaşam mücadelesi. İstesem de istemesem de devam etmek zorunda olduğum, ertelenemeyen bir zorunluluk gibi. En çok da şu sorunun ağırlığı yoruyor beni: Gerçekten gerekli mental güce sahip miyim, yoksa sadece sahipmiş gibi mi davranıyorum? Çünkü bazen mesele yorgunluk değil, tükenmişlik gibi geliyor. Sadece dinlenmekle geçmeyecek bir boşluk, bir isteksizlik, bir kopukluk hali yaşama olan isteksizlik hali belki de… İronik olan şu ki, şu an bu satırları yazıyor olmam bile bir kaçış aslında. Yapmam gereken şey belli aslında: literatür taramak, üretmek, ilerlemek. Ama içimde buna dair en ufak bir istek yok. Sanki zihnim direniyor; çalışmaya değil, düşünmeye bile. Ve bu direnç, zaman geçtikçe suçluluğa dönüşüyor. Suçluluk ise yeni bir kaçış ihtiyacı doğuruyor. Böylece kendi içinde dönen bir kısır döngüye sıkışıyorum. Belki de sorun, yapılacak işlerin çokluğu değil; onların bende uyandırdığı anlam eksikliği. Çünkü insan sadece yapmak zorunda olduğu şeylerle yaşayamaz. Bir noktada neden yaptığını da hissetmek ister. Ama o “neden” bulanıklaştığında, en basit görev bile ağırlaşır. Yine de bir yerden başlamak gerekiyor. Büyük bir motivasyonla değil belki, ama küçük bir zorlamayla. İsteksizliğe rağmen atılan o ilk adım, bazen zihni de peşinden sürükler. Ya da en azından, yerinde saymanın verdiği o boğucu ve bosluk hissini biraz olsun dağıtır. Şu an hissettiğim şey geçici mi, yoksa daha derin bir kırılmanın belirtisi mi bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey şu: Bu ağırlığın içinde bile, bir şeyler hâlâ devam ediyor. Ve belki de mesele, o devam edişe küçük de olsa bilinçli bir yön verebilmekte. Her ne şekilde olursa olsun belki bu durum kısa süreli bir çırpınma hali, süresi ne kadar olursa olsun yıpratıcı etkisi her daim daha ağır ve hasarlı oluyor. Yine çok konuştum ve uzun oldu, ne çok birikmişlik varmış içimde:(