(@) - Raf

Değeri Bilinmemiş Filmler - 5 "Terra Estrangeira" Geçtiğimiz günlerde Brezilya adına ilk kez oscar kazanan Walter Salles'in 1995 yılında çektiği romantik drama filmi. Kendisinden izlemediğim tek film buydu ve geçenlerde izledim. Paylaşıp paylaşmamakla kararsız kaldım, çünkü genelde bu tür paylaşımlarda…devamı

saburo 1 year ago

En sevdiğim 10 Pink Floyd şarkısı 1- Comfortably Numb 2- High Hopes 3- Sorrow 4- Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-5) 5- Another Brick In The Wall Pt. 2 6- Atom Heart Mother 7- Dogs 8- Echoes 9- Money…devamıEn sevdiğim 10 Pink Floyd şarkısı 1- Comfortably Numb 2- High Hopes 3- Sorrow 4- Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-5) 5- Another Brick In The Wall Pt. 2 6- Atom Heart Mother 7- Dogs 8- Echoes 9- Money 10- Pigs Rock ve progressive rock tarihinin en iyi birkaç grubundan biri tartışmasız Pink Floyd'dur. İlk dinlediğim zamanları hatırlıyorum "ben ne dinliyorum" diyordum sürekli. Enstrüman açısından belki de tarihin en zengin grubu. Yani gitar herkeste var ama gilmour ve waters gibi çalabilmek, her yiğidin harcı değil. Seçerken sevdiklerimi göz önünde bulundurdum yine. Gilmour ve Waters'ın araları bozulmasaydı bence çok daha iyi albümler görebilirdik. Bu yüzden waters (veyahut dönem dönem gilmour) sonrası grubun eksikliğini hissetmemek mümkün değil. Grubun ilk ve ayrılık sonrası bazı albümleri, wall ve dark side of the moon albümleri nedeniyle gölgede kalıyor bence kesinlikle onlarda dinlenmeli. Örnek olarak; - Your Possible Pasts - One Of The Few - Julia Dream - Interstellar Overdrive - Bike - Matilda Mother - Set the Controls for the Heart of the Sun - Cymbaline - Nervana Gilmour gruba sonradan katılmış olsa da bence en iyi, en yeteneklisiydi ancak özgünlük ve beste olarak ben Roger'ı daha yetenekli buluyorum. Örnek olarak "Animals" albümü. Bütün parçalarda waters bestesi var. Onu çıkardığımızda grup çok sönük kalıyor. Belki bazılarınız "A Momentray Lapse of Reason" albümünü söylebilir evet waters olmadan güzel albüm çıkardı Gilmour ama bu onu önceki albümler kadar güçlü yapmıyor. Sadecee "Sorrow" parçası büyük (diğerlerine göre yine de az) ilgi gördü. Sonuç olarak ikisi de çok güçlü müzisyenler. Keşke grup içinde birlikte kalmış olsalardı. Waters'ın 2013 İstanbul konserini tavsiye ederim. Kendisi çok iyi bir müzisyen olmasının yanı sıra her zaman halka kulak vermiş birisidir. İzleyince ne demek istediğimi anlayacaksınız. Gilmour özelinde ise biraz daha soğuk yaklaşıyorum. Ukrayna için özel konser verdi ama Filistin için pek sesini çıkarmadı Bu noktada Waters çok daha düşünceli. Neyse bunlardan bağımsız Pink Floyd'u dinleyin, sevin.. Sahip çıkmamız gerekiyor. Böyle bir kalite günümüzde ortaya çıkmaz.

saburo 1 year ago

Profil: Tagore

Rabindranath Tagore

2 Gönderi

"O gün gelecek, yeryüzünü göremeyeceğim gün, yaşam sessizce uzaklaşacak, son perdesini de çekecek gözlerime. Ama yıldızlar yine parlayacak geceleri, sabah yine olacak, sevinçleri, acıları dalgalar gibi taşıyacak saatler, kıyılara vuracak. Bunu düşündüğümde sınırları parçalanıyor zamanın. Dünyanı, eşsiz hazinelerini görüyorum ölümün…devamı

saburo 1 year ago

Sinema İçin Doğmuşum - Federico Fellini

Kolektif

1 Gönderi

"Kadın mucizedir, evrenin kendisidir. Bu çok tantrik bir kavram olabilir. Kadınlar, erkeklerin yabancı bir parçasıdır ama kadın erkekten daha üstlerdedir, çünkü o yetişkin olarak, antik bir yapıda doğar. Her şeyi bilerek doğuyorsun. Anne olarak daha üstünsün. Hayatta kalmak için gereken…devamı

saburo 1 year ago

En sevdiğim 10 Led Zeppelin şarkısı 1- Stairway to Heaven 2- Achilles Last Stand 3- Since I've Been Loving You 4- Babe I'm Gonna Leave You 5- Kashmir 6- Dazed and Confused 7- No Quarter 8- When the Levee Breaks…devamıEn sevdiğim 10 Led Zeppelin şarkısı 1- Stairway to Heaven 2- Achilles Last Stand 3- Since I've Been Loving You 4- Babe I'm Gonna Leave You 5- Kashmir 6- Dazed and Confused 7- No Quarter 8- When the Levee Breaks 9- In the Evening 10- The Rover Benim için tarihin en iyi grubu Led Zeppelin'dir. Genelde bunu söylediğimde, çevremdeki müzikseverler abarttıklarımı düşünürler. Ama marifet sadece popüler birkaç şarkısını dinlemek değildir, bunu her zaman söylerim. Bütün grupların iliğini sömürerek dinleyen biri olarak (özellikle live performanslar dahil. Zira belirleyici unsur live'dır.) şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki; hiçbir grup Led Zeppelin kadar başarılı değildir. Sevmeyenlerin bile saygı duyacağı bir kaliteye sahipler. Rock tarihine yön verdiler resmen. Bu noktada ilk 10 seçmek günlerimi aldı. Çünkü çok fazla sevdiğim parçaları var. Sürekli olarak değişiklik yaptım ve en sonunda bu 10'luyu seçtim. Belki yıllar sonra (birkaçı hariç - özellikle Stairway to Heaven- benim için çok özeldir asla değerini yitirmez) değişir ama şimdilik böyle. Neden immigrant song yok falan demeyin seviyorum ama ilk 10 a girmedi. Seçerken tamamen sevdiklerime odaklanıyorum. Ancak bu noktada şunu söylemek istiyorum; bu parçaların yanında -yukarıda da bahsettim- live performansları muhteşem olan bir grup. Özellikle birkaç konserleri var ki; libido patlaması yaşarsınız. Örnek olarak "Madison Square Garden 1973" konseri. Bütün grup üyelerinin ilahlaştığı, seyircinin -bir uyuşturucu misali- kendinden geçtiği ve keşke orada olsaydım dediğim bir konser. Özellikle "Dazed and Confused" parçasını öyle bir çalıp söylüyorlar ki... ALLAHIM yok böyle bir şey. Neden Led Zeppelin en iyi grup dediklerinde; genelde bu live parçayı öneriyorum. İlk 10 dksı (özellikle 5.40 - 8.40 arası) muhteşemdir. Yani dinlerken kendinizden geçersiniz tabi Rock seviyorsanız... Bu konser özelinde "Since I've Been Loving You, Whole Lotta Love, Stairway to Heaven" parçaları da mutlaka dinlenmeli. Başka önerebileceğim performans "Moby Dick". John Bonham benim en sevdiğim davulcudur. Kabul ediyorum çoğu otoriter, Neil Peart'ı en iyi davulcu olarak görürler. Performans ve yaşam süresine göre bakılınca kimsenin itiraz etmemesi gerekir ancak John Bonham yaptığı müzikle, Neil Peart'ı da etkilemiştir. Ritim ve teknikler sayesinde birçok davulcuya ilham olmuş olup, rock dünyasında köklü değişiklikler elde edilmiştir. Ben özellikle bu davul performansını da dinlemenizi tavsiye ederim. Ama en beğendiğim John Bonham performansı, "25 haziran 1972 LA Forum konserinde gerçekleştirdiği Moby Dick'dir. Orada peygamber ilan edilmemesine şaşırıyorum. Bir diğer bayıldığım konser" Celebration day 2007" Ahmet Ertegün'ne hitaben yıllar sonra bir araya geldikleri konser. Muhteşem, muhteşem bir konser. Özellikle "No Quarter"ı dinleyin sona doğru Jimmy Page coşuyor. Bu konserin albüm kaydı 2012'de çıktı ve Grammy ödülü verdiler. Sen git 70'lerde verme gel 2012'de konser albümüne ver. Grammy'nin gereksiz bir ödül olduğunun kanıtı. Bunlar dışında genel olarak çok beğendiğim konserleri; - 1977 Pontiac Silverdome - 1973 Tampa Stadium - 1975 Earls Court Arena - 1969 Texas International Pop Festival - 1972 Sidney

saburo 1 year ago

"Hadi gülümse bulutlar gitsin İşçiler iyi çalışsın, gülümse Yoksa ben nasıl yenilenirim Belki şehre bir film gelir Bir güzel orman olur yazılarda İklim değişir, Akdeniz olur, gülümse. Sazlarım vardı, ırmaklarım vardı çok Çakıltaşlarım vardı benim Ama sen başkasın anlıyor musun…devamı

saburo 1 year ago

"Kestane ağacında rüzgâr Tüylerini kabartır uyku mahmuru, Sivri çatılardan damla damla sızar Alacakaranlık ve ayışığı. Serin çeşmeler çağıldar Akar durur girift efsanelerle, Kuledeki saat on çanları Hazırlanır çalmaya törenle. Issız sessizliğinde bahçelerin Ay pırıltılı ağaçlar uyuklar Kubbeli tepelerinde uğuldar Derin…devamı

saburo 1 year ago

İlk Sevişme

Catherine Breillat

1 Gönderi

“Une Vraie Jeune Fille” (İlk Sevişme) Fransız yönetmen Catherine Breillat tarafından 1976 yılında çekilmiş drama eseri. Film hakkındaki düşüncelerimi bahane edip, uzun zamandır anlatmayı düşündüğüm önemli bir konuyu yazmak istiyorum. Okumanızı tavsiye ederim, zira günümüz özelinde -özellikle Türk izleyicisi- çoğu…devamı“Une Vraie Jeune Fille” (İlk Sevişme) Fransız yönetmen Catherine Breillat tarafından 1976 yılında çekilmiş drama eseri. Film hakkındaki düşüncelerimi bahane edip, uzun zamandır anlatmayı düşündüğüm önemli bir konuyu yazmak istiyorum. Okumanızı tavsiye ederim, zira günümüz özelinde -özellikle Türk izleyicisi- çoğu sanat filmini anlayamıyor veyahut anlamak istemiyor bu nedenle fayda sağlayacağını düşünüyorum. Öncelikli olarak Sinema -ve diğer yaratıcılık içeren türlerde- görülen sanat eserlerinin üretimi hususunda iki tür amaç güdülmektedir; Birincisi ticari amaç diğeri ise sanatsal amaçtır. Bu birçok izleyicinin gözünden kaçan bir durum. Sinema ilk ortaya çıktığında, özellikle ilk 10-15 yıllık süreçte ticari olarak hüküm gösterdi. Çünkü henüz bir sanat olarak görülmüyordu. Ortalama 3-5 dakika süren filmler, sirk ve birtakım tiyatro mekanlarında izleyici ile buluşmaktaydı. Amaç sadece eğlenmek ve hoş vakit geçirmekti. Her ne kadar Georges Méliès ve Edwin S. Porter gibi isimler “Aya Seyahat (1902)”, “Büyük Tren Soygunu (1903)” gibi ilk öykülü filmler üretmiş olsa da, sinema hala sanat olmaktan uzaktı. Ancak zamanla -bazı eleştirmenlere göre- arthouse sinemanın kurucusu olarak görülen D. W. Griffith (Bir Ulusun Doğuşu 1915, Hoşgörüsüzlük 1916) ve birtakım isimler sinemanın sadece bir eğlence aracı olmadığını göstermek ve yenilikler yaratmak için, normalden çok uzak temalar ve çekim teknikleri ürettiler. Bu sayede sonraki yıllarda (özellikle Sovyet kurgu kuramcıları; Pudovkin, Kuleshov ve Eisenstein gibi isimlere ilham olmuştur. Hatta ek bilgi vereyim bu isimler o kadar önemli ki bugün izlediğiniz neredeyse her türlü hareketli görüntü, evet hepsinden bahsediyorum; hepsini bu kuramcılara borçluyuz. Çünkü onlar bugünün sinemasal kurgu yapısını en ince ayrıntısına kadar inceleyip ortaya yenilikler attılar. Kendilerine göre sinemada birinci öncelik kurgudur. Bunu belki başka zaman detaylı anlatırım. Senaryo ve görüntüden bile önemsiyor olmaları her zaman garibime gitmiştir.) sinema sanat olarak görülmeye başlandı çünkü filmler artık uzun ve bir konu içermekteydi. Ancak hiçbir zaman ne ticari sinema, ne de arthouse sinema bu sanattan kopmadı. (burada yanlış anlaşılmasın. Sanat amacı güden yönetmenler zararına film yapmıyor, sadece birinci öncelikleri para kazanmak değil iyi bir film ortaya koymaktır.) bu nedenle özellikle birinci dünya savaşı sonrası dönemde Avrupa ağırlıklı birçok gelişmiş ülke de sanat filmleri ortaya çıktı. Hatta bu etkinin sonucunda ilk sesli filmlere kapı aralandı, dublaj ortaya çıktı, Oscar ödülleri verilmeye başlandı vs. vs. Bundan sonraki dönem ve tarihsel olaylar (tabi ki edebiyatında etkisiyle) sinemayı sürekli olarak geliştirmiştir. “İtalyan yeni gerçekçilik” (Luchino Visconti, Vittorio De Sica, Roberto Rossellini) ve “Fransız yeni dalga” (Jean-Luc Godard, François Truffaut, Eric Rohmer, Agnes Varda, Alain Resnais) akımları ortaya çıktı (belki bunu da başka zaman detaylı anlatırım.) Bu noktada Fransız sinemasına ve izlediğim bu filme geçmek istiyorum. Öncelikli olarak şunu bilmelisiniz. Bir filmi sevmek veya sevmemek zorunda değilsiniz. Bunu sürekli söylerim zira konudan dolayı çok fazla yanlış anlaşılmalar yaşanıyor. Zorunda olduğunuz tek şey vardır; o da filmi (başka bir sanat eseri de olabilir) ANLAMAK. Anlamadığımız hiçbir eser hakkında yorum yapmamız gerektiğini düşünüyorum, aksi halde komik duruma düşüyoruz (kendimden biliyorum). Neden sevip, sevmediğimizi bir yerlerde paylaşmanın ötesinde, kendimize aktarmalıyız. Amaç sadece tüketmek değil (tamam bunu ticari eserlerde yapın ama sanatsal eserlerde yapmayın) Uzun zamandır rafı kullanıyorum ve burada çoğu kullanıcı anlamadan paylaşım yapıyor veya paylaşım yapmak için bir şeyler izleyip, okuyor. Bu üzücü bir durum. Bu şekilde olduğunda izleyici veya okuyucu kendisine bir şeyler kazandıramaz. Sizlerden bir Nijat Özön performansı beklemiyorum tabi ki. Herkes uzman olamaz ama birtakım düşünceleri -en azından bu sanat eserleri özelinde- yerine getirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Neyse konudan daha fazla çıkmayayım. Yeni Fransız Aşırılığı (new french extremity) olarak bilinen bir tür daha doğrusu akım var arkadaşlar. Bunun kuralları yoktur ama belirli bir düzlemde ilerler. Genelde bu türün Gaspar Noe, Catherine Breillat başta olmak üzere Clarie Denis, Patrice Chéreau, François Ozon gibi temsilcileri var. Bu yönetmenlerin amacı aşırılık. Yani normal olmayan (özellikle bu türde cinsellik ve şiddet sık kullanılır) rahatsız edici temaları işlemektedirler. Yani şöyle söyleyeyim izleyiciyi rahatsız edemeyen başarısız kabul ediliyor. Bu noktada özellikle Gaspar Noe bunun hakkını veren öncü isimlerden biri. Bu sanatçılar manyak değiller. Bazen haklarında o kadar komik yorumlar görüyorum ki; leş, çöp, vakit kaybı, zaman kaybı, bilmem ne kaybı... Tamam öyle de olabilir, olamaz demiyorum ama nedenleri üzerinde durmamak eksiklik içeriyor. yani kimse de çıkıp bunlar neden böyle filmler çekiyor diye sormuyor, araştırma gereği duymuyor. Komik bir durum. Velhasıl bu yönetmenler toplumda dışlanmış, içe dönük ağırlıklı karakterleri alarak sert filmler yapmayı hedeflemişlerdir. Sesli olarak anlatıyor olsam çok daha fazla detay verirdim ama bununla yetiniyorum. Ek olarak uzun yazmayı pek sevmiyorum, fazla yorucu. Bu kadar yazmışken biraz da filmden bahsedeyim. Catherine Breillat toplum içindeki bir aile üyesini (ergenliğe giren genç bir kız) ele alarak, cinselliğin keşfi ve sonrasında yaşanan duygu değişimlerini anlatmaktadır. Anne ve babanın da konumunu sorgulatan film, insan doğasının detaylarına yoğunlaşan, kadın cinsinin nasıl ve ne şekilde arzu duyduğuna vurgu yapan ilginç bir yapımdır. Bu akımdan biri değilde başka biri çekmiş olsaydı yapacağı şey erkek perspektifinden (yani patriyarkal) bir yaklaşım sergilerdi. Ancak filmde erkeği değil kadını görüyoruz. Kadın, erkeği arzulayıp tatmin oluyor; erkek, kadını değil. (tabiri caizse cinsel açıdan ilgi duyuyor. Taciz dersem ağır kaçar ama ona yakın.) Kendisinden daha önce “Kız Kardeşim (2001)” filmini izlemiştim. Olayı anlamama rağmen sevmemiştim. En azından neden sevmediğimi biliyorum bu güzel bir şey, aksi takdirde b*k atabilirdim :) Diğer filmindeki gibi sert sahneleri yok ama cinsel keşif noktasında yer yer ilginç sinematografik unsurlar denemiş. Detaya girip spoiler vermek istemiyorum. Kız karakterin cinsellik ve ilk sevişmeye doğru uzanan yolcuğunda temel alınan metodlar eminim bir uzmanın gözünden daha derindir. Filmin düşük bütçeli ve amatör oyuncular içermesinden dolayı etkisiz görülebilir ancak şunu belirtmeden geçemeyeceğim; cesur ve önemli bir konuyu ortaya koymuş. Ben bayılmamakla beraber sevdim. Yönetmen hala yaşıyor ve film üretmeye devam ediyor. Türk olsaydı çoktan suikaste uğrardı herhalde :) Daha fazla uzatmayayım. Umarım kendimi ve konuyu ifade edebilmişimdir.

saburo 1 year ago

Güneşin Ardında

Walter Salles

1 Gönderi

"Abril Despedaçado" (Güneşin Ardında) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2001 yılında yayımladığı drama eseri. Güney Amerika'da özellikle Brezilya ve Arjantin gibi ülkelerde yaşanan toplumsal sorunlar bizim kültüre çok yakın. Bunu yönetmenin son filmi I'm Still Here (askeri devrim sonrası gücü elinde…devamı"Abril Despedaçado" (Güneşin Ardında) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2001 yılında yayımladığı drama eseri. Güney Amerika'da özellikle Brezilya ve Arjantin gibi ülkelerde yaşanan toplumsal sorunlar bizim kültüre çok yakın. Bunu yönetmenin son filmi I'm Still Here (askeri devrim sonrası gücü elinde bulunduran hükümetin "terör" adı altında birçok masum insanın hayatına müdahele etmesi. Bizdeki 80 darbesi gibi) filminde çok net gördük. Geçmişte de bu ve buna benzer birkaç filmde benzer sorunları ele aldı. Bunların izlenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Yaşanan sorunların sadece bizde yaşanmadığını görmek lazım. Film, bir kasabada yıllardır süre gelmiş bir cinayet zincirinin (bizdeki töre gibi) son kuşak dönemini anlatıyor. İki ailenin üyeleri sürekli birbirlerinin büyük çocuklarını öldürmekte. Öldürülen adamın kıyafeti açık bir alanda asılır. Kan kuruduktan sonra sararırsa intikam alınır. Ateşkes için kıyafetin kırmızı olarak kalması gerekmektedir. Bu süre ortalama bir aydır. Filmin başında büyük aile çocuğu öldürülen aile, kıyafetin sararması ile birlikte ortanca oğulları "Tonho"yu intikam alması için eline silah tutuşturup yollarlar. Film bu noktaya kadar normal gelebilir ancak farklı olarak şu görülmekte. Tonho öldürmek istemeyen biridir ama mecbur kaldığı için öldürmeyi kabul etmiştir. Daha fazla detaya girmek istemiyorum. Film, bir töre konusunun yanı sıra insanoğlunun asırlar boyunca sürmüş bu tür ölüp olaylarının nedenlerini ve en önemlisi sonrasında bir anlam kazanılmadığını; intikamın mutluluk değil daha çok acı verdiğini de anlatmaktadır. Küçük çocuğuna isim verecek kadar kıymet bilmeyen bir babanın tek amacı intikamdır. Böyle bir statüde olan ailede haliyle gülmek eğlenmek bir tür haram olarak görülmüş. Özellikle bunu küçük çocuk karakterinde görmek mümkün. Okula gönderilmemiş ve kendisine verilen hediye kitabı okuyamaması, bu bağlamda beni en çok etkileyen sahnelerden biriydi. İşin içerisinde Tonho karakterinin kısa süren aşkı da vardır. İzlenilmesi gereken bir film. Ben yıllar önce izlememe rağmen hala bazı sahnelerini hatırlıyorum. Walter Salles keşke daha çok film üretse...

saburo 1 year ago

Hâlâ Buradayım

Walter Salles

10 Gönderi

"I'm Still Here" (Hala buradayım) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2024 çıkışlı yeni filmi. Uzun bir süre sonra Güney Amerika sineması izlemek mutlu etti. Yönetmen az ama öz üretiyor. Film; 1970'li yıllarda askeri diktatörlük yapan yönetimin, terör şüphesiyle bilip bilmeden binlerce…devamı"I'm Still Here" (Hala buradayım) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2024 çıkışlı yeni filmi. Uzun bir süre sonra Güney Amerika sineması izlemek mutlu etti. Yönetmen az ama öz üretiyor. Film; 1970'li yıllarda askeri diktatörlük yapan yönetimin, terör şüphesiyle bilip bilmeden binlerce insanı sorgu için tutuklayıp, çoğunun ölümüne sebep olmasını anlatıyor. Son derece toplumsal ve bir o kadarda gerçekçi bir bakış açısıyla ele alınmış. Filmin ana karakteri "Eunice Paiva" eşi ve 5 çocuğuyla birlikte mutlu mesut yaşarken, kocasının gözaltı sonrası, yukarıda bahsettiğim olayı yaşar. Tam her şey yoluna girecek derken kendisi ve kızlarından biri de sorgu sürecine girer. Tek istediği bu durumdan kurtulup kocasıyla eski hayatına dönmektir. Walter Salles ile yıllar önce "Central do Brasil" filmiyle tanışmıştım. O film beni çok etkilemişti. Yönetmen, toplumsal konularını, kendi kültürünün yoğunluğu ile eşdeğer düzeyde ve bir o kadar gerçekçilikle üretiyor. I'm Still Here, onun filmografisine yakışan güçlü bir yapım. Filmin en beğendiğim yönü kaliteli olması. Sinemada izlerseniz vereceğiniz paraya değer. 1970'leri izlemiyor resmen yaşıyorsunuz. Ancak şurada belirtmek isterim, filmi ne kadar beğenmiş olsamda konu ve yaşanan olayların çok daha fazlası bizim ülkemizde yaşandı. Bu nedenden dolayı filmi abartılmış bulan izleyiciler olacaktır ancak bu filmi kötü yapmayacaktır. Bunun yanı sıra başrol "Fernanda Torres" çok etkileyici bir performans ortaya koymuş. Yaşadığı çoğu acıyı içine atmak zorunda kalması, izleyici gözünde sürekli empati yapılmasını olanak sağlıyor. Bunu deneyip başaramayan çok fazla oyuncu var. Bu bağlamda (her ne kadar Anora filmiyle Mikey Madison'ın performansını beğenmiş olsamda) oscarı kazanmasını isterim. Martin Scorsese filmi o kadar çok beğenmiş ki, yönetmene mail atmış. Dedem öz sinemaya sahip çıkıyor :) Ek olarak Fernanda Montenegro'yu (Central do Brasil başrolü) burada görmek ekstra mutlu etti. Film bittikten sonra baktım, Torres ile aynı isme sahip olmasının yanında fiziksel ve karakter olarak da çok benziyor. 95 yaşındaymış. Umarım sağlığı yerindedir.. Uzun lafın kısası Güney Amerika sineması severler için güzel bir yapım. Sadece bunu değil yönetmenin Central do Brasil, Behind the sun, motosiklet günlüğü ve Yolda filmlerini de izleyin.