shshhshshs (@shshhshshs)

Önceki gönderimde Vampirlere küçük bi değinmiştim. Şimdi ise onların ana düşmanlarına değinme isteğinde bulundum. Dönütleriniz, tavsiyeleriniz benim için kıymetli. Okursanız şimdiden teşekkür ederim. Köylüler arasında Vampirlerin namı gittikçe yayılmıştı. Kan içtikleri, gece ortaya çıktıkları, karabüyüde usta oldukları... Hepsi birer söylentiden…devamıÖnceki gönderimde Vampirlere küçük bi değinmiştim. Şimdi ise onların ana düşmanlarına değinme isteğinde bulundum. Dönütleriniz, tavsiyeleriniz benim için kıymetli. Okursanız şimdiden teşekkür ederim. Köylüler arasında Vampirlerin namı gittikçe yayılmıştı. Kan içtikleri, gece ortaya çıktıkları, karabüyüde usta oldukları... Hepsi birer söylentiden ibretti. Sonrasında kaybolan insanlar artmaya başladı. Köylüler izleri sürdüklerinde ise bunun masallardan ibaret olmadığını anladılar. Etrafta buldukları, kanları tamamen içilmiş eski dostlarının cesetlerini takip ederek küçük bir grup vampire ulaşmayı başardılar. Tırmıklarını, baltalarını, tırpanlarını çekip bir anda saldırdılar. Sayıca üstünlerdi fakat bu üstünlük umdukları gibi etki etmedi. Vampirler kılıçlarla kendilerini savundular. Şoku atlattıktan sonraysa köylülerin boğazlarını koparmaya onları canlı canlı yemeye başladılar. Her vampir yedikçe canavarlaşıyor, saldırdıkça güçleniyor gibiydi. Köylüler çok geçmeden kaybettiklerini kendi ayaklarıyla ölüme gittiklerini anlamıştı. Kaçtılar. Herkesin yapacağı gibi... Ancak kendi kurdukları ayı kapanlarına ve av tuzaklarına yakalanmaya başladılar. Ormandan çıkamayacaklarını anlayan köylüler ağaç tepelerine çıkmaya başladı. Pek çoğu kurtulamasada bazıları bu kargaşadan kurtulmuştu. Ağaçlar güvenliydi ama yiyecek yoktu, su yoktu. Acıkanlar veya susayanlar ağaçlardan birer birer indiler. Yaşayanın olup olmadığını bilmeyerek bir umutla yiyecek aramaya koyulmuşlardı. Şanslı olanlar birbirlerini çabuk buldular. Şanssızlar ise vampirlerin saldırısına uğrayarak onlara yem oldular. İnsanlar gruplar halinde diğer grupları bulmaya başladı 25-35 kadar insan bir aradaydı. Ağaçlarda yaşıyorlar, ormanda avlanıyorlardı. Pek çoğu köye dönmek istemiyordu. Oylamayla ormanda kalmaya karar verdiler. Zaman geçtikçe saklanmakta ustalaştılar, savaşmakta talim ettiler. Avlanırken yeteneklerini geliştirdiler. Sonunda vampirlerin karşısına çıkmaya cesaret buldular. Fakat son bir iş daha vardı, önemli bir iş. Kamufule olmak için etraftan buldukları yaprakları, sarmaşıkları pelerin gibi diktiler. Bu günden sonra birbirlerine Orman Pelerinliler dediler. Artık her şey hazırdı. Gündüz saldırdılar. Neye uğradıklarını bile anlayamayan vampirler karşılık verdi. Daha sistematik, daha yetenekli savaşan köylüler kayıp vermiyordu. Korkmuyorlardı zira alışmışlardı. Bir vampir ne zaman köylüye atlasa diğerleri hemen onu koruyordu. Boyunlarına aşılması güç olan zırh benzeri (tahtadan ve taştan) engeller koymuşlardı. Hiç bir pelerinli o gün ölmedi. Pek çok vampir ormandan sağ çıkamadı. Sağ kalanlarsa diğerlerini uyarmıştı. Pelerinli kahramanların geldiğini ve vampirleri öldürdüklerini anlatmışlardı, artık vampirlerde bu garip pelerinlilerle savaşmak için kendilerini hazırlıyordu. Orman Pelerinlilet Ganimet olarak vampirlerin cesetlerini ve kullandıkları her şeyi köye götürdüler. Köylü şaşırdı, herkesin öldüğünü düşünüyorlardı zira tam bir yıl ormanda hayatta kalmışlardı. Güzel bir ziyafet ardından vampir sorununu ele aldılar. Vampirlerin yeniden geleceklerini bu sefer daha kalabalık ve daha hazırlıklı olacaklarına karar kılmışlardı. Artık daha düzenli bir şekilde sayılarını arttırmalılardı. Ormanda geçirdikleri bir yılı eğitim için yeterli buldular. Kendilerine katılmak isteyenleri han han, kale kale aradılar. 4 ay acemilik 8 ay ustalık eğitimi vermeye karar verdiler. Acemi eğitimi: basit silah yapımı, ormanda avlanma, doğaya adapte olma, izcilik ve gözcülük gibi basit ama gerekli dersleri kapsarken. Ustalık eğitimi: silah dövüşü, vampirlerle yüzleşirken yapılması gerekenler, yara bakımı, vampir ve insan anatomisi gibi daha ağır ama en gerekli bilgileri kapsamakta. Usta olan bir Orman Pelerinli verilen ziyafette şu yemini okur: "Kanım toprağın, ruhum ormanındır. Bedenim insanlığa yeşil bir kalkandır.. Varsın gece uzasın, Şafak, pelerinlerimizin ardından doğacaktır." Acemiler genelde bir ustayla beraber gözcülüğe çıkar, ustalar ise gözcülerin keşfettiği yerlerdeki vampirlere ölüm kusarlar. Hâla daha birbirlerine net bir üstünlük kuramamış olsalarda bu savaşı vampirler kazanmakta. Orman Pelerinlileri hiç bir zaman yeterli kişide olamadı. En görkemli zamanlarında bile sayıları üç yüzü geçemedi... Pelerinliler aksine Vampirler diyarın her yerindeler üstelik sayılarıda binin üzerinde. Orman Pelerinliler, ormanın içinde küçücük gizli bir hisarda yaşarken, Vampirler çoğunluklu olarak (ana merkez olarak belirledikleri) başkentleri diyebileceğimiz Şafak Kalesi'nde yaşıyor.

shshhshshs 20 hours ago

Fantastik kurgular okuyan arkadaşlar yorum yapabilirse sevinirim. Evrenin ilk oluşum safhalarındayım. Dilim kirli ve kalabalık olabilir. En küçük eleştiriye bile okeyim. Efsane odur ki karabüyüde ustalaşmak isteyen genç büyücü Pirmav, son noktaya ulaşmak için Kara Tanrı Melun'a kurban vermesi gerekmiştir.…devamıFantastik kurgular okuyan arkadaşlar yorum yapabilirse sevinirim. Evrenin ilk oluşum safhalarındayım. Dilim kirli ve kalabalık olabilir. En küçük eleştiriye bile okeyim. Efsane odur ki karabüyüde ustalaşmak isteyen genç büyücü Pirmav, son noktaya ulaşmak için Kara Tanrı Melun'a kurban vermesi gerekmiştir. Kılıcını kuşanır ve yolda yalnız bir gezgini bayıltıp ritüel yerine getirmek üzere harakete geçer. Uzaktan gelen ilk kişi civar köylerden birinde yaşayan ve şehre mal satmaya giden bir çiftçidir. Köylünün yanına soğuk kanlı bir şekilde gider, elini kaldırır. Bir anda kılıcına davranır, köylü bu cılız hamleden hemen sıyrılır. Pirmav kovalar fakat köylü elinde ne var ne yok atarak arkasına bile bakmadan kaçmaya koyulur. Sonunda kaçar. Pirmav kararlıdır, beklemeye başlar. Az zaman geçip hava kararmaya başladıktan sonra yolda atını çeken bir gezgin görünür. Pirmav yanına sinsice yaklaşır. Köylünün bırakıp kaçtığı erzaktan ikram eder. Gezgin ekmekten lokma alacağı sırada Pirmav kılıcına davranır. Bunu son anda fark eden gezgin karşılık verir. Kimi zaman gezgin kimi zaman Pirmav saldırır yorucu ve uzun bir mücadelenin ardından gezgin mağlup olur. Fakat ritüel yerine gidene kadar kan kaybından ölür. Pirmav yine beklemeye koyulur. Gecenin karanlığında bir adam görünür, üzerine hiç düşünmeden atlar. Adam darbeyi kolayca savurur. Pirmav ikinci hamleyi yapmadan adam karşı atağa geçer. Ortalıktaki sis biraz dağılınca Pirmav adamın bölgenin lordlarından birine şovalyelik yaptığını düşünür. İyi zırhı, iyi kılıcı ve bu işteki mahareti Pirmav'ı geri çekilmeye zorlar. Pirmav kaçar, fakat ağır yaralıdır. Bu işin kılıçla halledilemeyeceğini anlar ancak pes etmeye niyeti yoktur. Tuzaklar kurmaya karar verir. Bir çukur kazar. Üzerine etler ve ekmek koyar. İnsanların gelip çukura düşmesini beklemeye koyulur. O gece büyük bir fırtına çıkar dışarı çıkmak, bölgeden geçmek imkansızlaşır haliyle ne bir kişi gelir ne bir kişi gider. Pirmav kan kaybından ölmek üzere bir vaziyette ritüel yerine gider. Davutyıldızının ortasına geçer. Ay batmakta, gün doğmaktadır. Eline hançerini alır. Fırtınalı gökyüzüne son bir kez bakar. "Ey Yüce Melun, Ey Kara Melun, Ey Büyük Melun Ben geldim. Bana sırrını, ruhunu, büyünü sun. Bu kurban karşılığı sun. Ahdimiz karşılığı sun..." Gözünü kırpmadan kendi canına kıyar. Davutyıldızı akan kanla beraber tamamen koyu kırmızı bir renge bürünür, dolar ve taşar. Pirmav ertesi gece gözlerini açar. Artık daha keskin görmekte daha keskin duymaktadır. Boğazından damlayan karakana iğrenerek bakar. Kokusundan, bilhassa kendi kokusundan tiksinir. Davutyıldızının ortasında bir kitap görür. Eline alır ve okumaya başlar. Kitapta ne yazdığı bilinmez fakat Pirmav önce dünden kalan gezginin kanını sonra yoldan geçen köylülerin kanını içer. Bu bir süre böylr devam eder. Kanları çekilmiş bembeyaz cesetler etrafta kol gezmeye başlar. Pirmav bazılarına kendi kanından verir, bazılarını ise davutyıldızında boyunlarını ısırarak kendine çevirir. Bu dönüşümden sonrasında "Altın kanatlar" adını alacak vampirler ortaya çıkar. Bizzat Pirmav kadar insanlıklarını yitirirler. Bizzat Pirmav kadar güçlü ve yeteneklidirler ve en az onun kadar acımasızdırlar. Adeta karakanla yeniden doğmuşlardır. Pirmav uzun bir süre boyunca vampir tarikatını büyütür. Öncelerde masallarda adları anılmaya başlanmışsada artık tüm diyar onların gerçekliğinin farkındadır. Söylenilene göre insanlar Pirmav'ı avlamak için "Orman Pelerinliler"i kurarlar. Amaçları Pirmav'ı öldürmek olan Orman Pelerinliler bir gün zafere hiç olmadıkları kadar yaklaşırlar. Pirmav vampire dönüştürme ayinini (karanlık doğuş) gerçekleştirirken sığınağına baskın düzenlenir. Ayin yarıda kesilir ve Altın Kanatlılar kurbanlarının tüm kanını ememeden kaçmak zorunda kalır. O ayinden doğanlar ne tam vampir olabilmiş ne de insan kalabilmiştir. İşte o andan sonra vampirler "Gümüş Kanatlar" ve "Altın Kanatlar" olmak üzere ikiye ayrılır. Altın Kanatların içindeki insan tamamen ölmüşken Gümüş Kanatlar yarı canavar yarı insan olarak yeniden doğmuşlardır. Altınlarla Gümüşler birbirlerini pek sevmeselerde beraber yaşamaya mahkumdurlar. Zira Gümüşler her ne kadar insanlıklarını tamamen yitirmemiş olsalarda insan kanına aç olduklarından dolayı Altınların yanında yaşamaya, Altınlarda gündüzleri korunmaya muhtaç olduklarından gümüşlerin yanında yaşamaya mecbur kalmışlardır. Günümüzde Gümüşler Gümüşlerle evlenerek, Altınlar Altınlarla evlenerek kendi türlerini devam ettirirler. Pirmav adına dikilmiş olan sunaklarda düzenli ayinlerle vampir kanları sunulmaya devam etmekte. Bir çok yere yayılmış vampir tarikatlarına rastlamak mümkün (belki yedi belki dokuz tane) kimisinde demokrasi hakimken kimisi kendi ırkını üstün görüyor, kimisi vampirliğe tedavi arıyor, kimisi Pirmavın okuduğu kitabı...