shshhshshs (@shshhshshs)

Mâtemli gözlerinden damladı yaşlar Lâl oldu dudakların kör oldu bıçaklar Çehren soldu alemim karardı Sinen daraldı gönlümden kanlar aktı Bir hatıraya sarılarak uyudun rüyalara Şuanı anımsayarak uyandın kabuslara Nâleler attın zarif bir meleğin ardında Dört kolla sarılıyorsun dikenli bir hicrana

shshhshshs 12 hours ago

Tenin erimeyecek bir kar tanesi Gülüşün gecelerime bırakılmış bir ziya Bîçare gönlüm nağmelerine müptela Alay eder bakışların acizliğimle adeta Sana mahzun dökülen bu gazeller Divane gönlüm dudağından bir buse ister Zühre ışığında terlet beni avucunda Mahrun altında şems etsin bize…devamı

shshhshshs 1 month ago

Yağmurlarda umutlarım gibi Terk ederler ait oldukları bedeni Sonra dönerler geri değişmişlerdir besbelli Ve tekrar ayrılırlar başkaları yeşermeli Değişmeyen tek şeydir bu döngünün kendisi Farklı bulutlarda aynı taneler vardır Birbirleriyle çarpışınca umutlar kırılır Mutluluk ekili tarlalara şimşekler yağdırır Dövülen mahsul…devamı

shshhshshs 1 month ago

Bırakın etmeyin beni bir gram merak Hepinizin düşünceleri iyi niyetten uzak Ölüyor olsamda diriltir beni şiirlerimdeki uyak Bu yüzden cenazemde sözlerime kına yak İnsan garip yoğrulmamış bir hamurdur mayası Maskem değil hissettiklerimin birer aynası Benim her yeni günüm dünün aynısı…devamı

shshhshshs 1 month ago

Buda genel olarak kitabın içerisinde aksiyonlu bir sahneden kesit. Yine eleştirilere açığım "Dışardaki sancaklar... Kimlere ait gördün mü onları?" "Sayıları bini aşmaz ancak bu isyan diğerlerine umut verebilir. Ben üç farklı sancak gördüm. Vakkar, Asoleyid ve Lent. Burdalar." "Ne yapacağız?…devamıBuda genel olarak kitabın içerisinde aksiyonlu bir sahneden kesit. Yine eleştirilere açığım "Dışardaki sancaklar... Kimlere ait gördün mü onları?" "Sayıları bini aşmaz ancak bu isyan diğerlerine umut verebilir. Ben üç farklı sancak gördüm. Vakkar, Asoleyid ve Lent. Burdalar." "Ne yapacağız? Burda kapana kısılmış şekilde açlıktan ölmeyi veya kuşatmada düşmeyi mi bekleyeceğiz?" "Sakin ol abi. Silah tutuşlarına bak. Çoğunlukla köylü bunlar. Ezilmesi kolay, boş gürültüden ibretler ancak yine de bize zorluk çıkaracaklar. Sen burda dur. Ben birlikleri yarma harekatı hakkında bilgilendireceğim." "Kardeşim... Benimde gelmeme izin ver, elim kılıç tutmuyor olabilir ama burda sana yük olmak istemiyorum." "Yük değilsin abi. Hiçbir zamanda yük olmadın. Şimdi kullan o keskin zekanıda bizi burdan çıkınca eve götürmenin yolunu bul. Osberk! Rütbeli olan herkesi avluya topla." Kendinden emin bir savaşcı olarak başı dik bir biçimde sayıları on beş kadar olan rütbeli askerlerine baktı. Pek çoğu ondan büyüktü. Ona kılıç tutmayı öğretenlerle yaşıt olan yaşlı kurtlar bile mevcuttu. Onlarınsa arkalarında erler vardı. Kiminin elinde yay kiminin elinde kılıç. Yaşları, saçları veya göz renkleri farklıydı ancak gözlerdeki korku aynıydı. "Beni dinleyin. Erfa hanesinin bugünlere gelmesinde sizin de payınız büyük. Bugün bura düşerse, biz düşersek, siz düşerseniz, sen düşersen her şey biter. Kadınlarımız, çocuklarımız onların kölesi ya da fahişesi olur en iyi ihtimalle öldürülürler. Burda ne beni ne de bu boktan hisarı savunmuyorsunuz, geleceğinizi savunuyorsunuz. Uzatılan el karınıza, çocuğunuza belki de ananıza babanıza." Kinini kusarcasına her askerin gözlerinin içine bakarak devam etti sözlerine. "Kesin o eli! Kırın o eli! Öldürün o elin sahiplerini!" Konuşmadan etkilenmiş olan Erfan komutanları ve askerleri bir ağızdan nida atmaya başladı. Aren elçisini yanına çağırdı, okçulara ise sura çıkma emri verdi. "Pangu, git ve onlara söyle bu savaştan kaçmaları için son fırsat. Askerlerini toplayıp gitsinler. Topraklarıda haklarıda onlarda kalacak." Pangu atına atladığında herkes görev yerindeydi. Aren çelik zırhının üzerine gri bir kurt postu giymişti. Omuzlarından beline kadar uzanan bir posttu bu. Kılıç kuşananlarla beraber kale kapısının ardında hazır vaziyette beklemeye koyuldu. Pangu çıktıktan sonra kapı kapatıldı. Herkes içinden son dualarını ediyor. Savaş olmaması için umutla tanrıya yakarıyordu. Aren seyisi yanına çağırdı, yüz kadar at olduğunu öğrendi. Kendisi ve diğer tecrübeli askerlerini atlara bindirdi. "Eğer Pangu barışı getiremezse emrimle hücuma çıkacağız. Benim öldüğümü görürseniz bile savaşmaya devam edeceksiniz. Bu savaş ne benim ne de sizin. Söylediğim gibi, çocuklarınız için savaşın. Biz düşersek daha kalabalık daha cesur şekilde başkente girerler. Yılanın başını küçükken ezeceksiniz." Rütbeli askerlerden biri bir adım öne çıkarak. "Sen burdasın, sana canımız feda. Abin yine odasına saklanmış senin zaferini bekliyor. Onu da istiyoruz. O da önderlik edecek. Yoksa kralın canı cehenneme." Dedi. Aren hiddetle yaşlı Montagor'un üzerine sürdü. "Sen kim oluyorsunda ağabeyimi korkaklıkla suçluyorsun. Herkes savaşcı olarak doğmaz bunu biliyorsun. Kendisi gelmek istedi. Ben izin vermedim." Dedi. Başını kaldırıp tüm herkese seslenerek "Savaşmak istemeyen gelmesin. Gerekirse tek başıma savaşırım yine de onurumu vermem." Askerlerden tereddüt edenler olsada hiçbiri geri dönmedi. "Aren! Pangu'nun..." Herkes sesin geldiği yere döndü. Elinde yayla beraber surlarda duran bu kişi Aren'in abisi Forsan'dı. Forsan sözlerine devam etti "Kellesini gösteriyorlar." "Anlaşılan barış istemiyorlar değil mi abi?" "Öyle kardeşim. Öyle..." Askerin moralinin bozulduğunu gören Aren hiç beklemeden "Unutmayın bugün kılıçlar çocuklarınız için kalkıyor benimle birlikte. Hücum!" Emir verilir verilmez Erfa Hanesinin tüm askerleri hucuma geçti. Aren geriye dönerek. "Piyadeler siz ok menzilinden çıkmayın. Okçular eğer atış yapabilecek menzildeyseniz bizi düşünmeden yayınızı gerin ve bırakın." Herkes emri anlamış bir biçimde haraket etti. Süvariler tahmin edilemez bir hızla karlı yolda ilerledi. Düşmanla ilk temas anıydı. İsyancılar uzun mızraklarıyla duvar örmüş süvarilerin onlara çarpmasını beklemeye koyulmuştu. Çarpışmaya saniyeler kala Aren ve süvarileri iki ayrı yöne doğru açıldı. Cepheden saldırmaktansa sağ ve sol cenaha yöneldiler. İsyancıların merkezinde güçlü Vakkar savunması olsada sağ ve sol cenahları daha savunmasız Asoleyid ve Lent askerlerinden oluşuyordu. Onlarda mızrak duvarı yapmıştı fakat köylü dirgeniyle bu şimşek süvarileri durdurmak onlar adına hiç kolay değildi. İlk temas Lent kanadında olmuştu. Vakkarlarda destek olmak adına düzenlerini bozup iki yana desteğe gitmişlerdi. Aren öncülüğündeki birlik Asoleyidlerle boğuşuyordu. Asoleyidler diğer hanelere göre daha azdı nitekim kırılmaları an meselesiydi. Bir kaç süvari attan düşmüştü fakat tamamen durdurulabilmiş değillerdi. Aren kılıcını her kaldırdığında bir Asoleyid can veriyordu. Vakkarlar arkadan yetişmişlerdi. Aren saniyeler içinde geri çekilme emrini verdi. Lentlerde de durum aynıydı. Onlar daha az kayıp vermiş olsada daha az süvari düşürebilmişlerdi. Vakkar okçularıda bir kaç asker düşürmeyi başardı. Geri çekilen Areni kovalamaya başlayan isyancı birlikleri büyük bir zafere doğru adım atıyorlardı. Zira Erfanların gelecek kralı Aren şuan tam avuçlarının içindeydi. Hafif zırhlı olduklarından dolayı kolayca manevra yapabilen Erfan süvarileri önde enselerinde ise isyancılar kaleye yaklaştı. "Menzilimizdeler lordum ne yapalım?" Forsan atış emrini vermedi. Asker bir kez daha "Lordum? Sizi bekliyoruz." Forsan yine suskundu. "Lordum kendinize gelin ne yapacağız?" "Bekleyin, kardeşim menzilden çıksın bekleyin." Aren bir terslik olduğunu anlamıştı beklediği ok yağmuru henüz başlamamıştı. Surlara doğru kılıcını savuruyor adeta ateş emri veriyordu. Okçular yaylarını gerdi. "Yapmayın!" Kimse Forsan'ı dinlemedi. Tüm oklar yaydan ayrıldı. İsyancılar bir bir yere düştü, bir kaç süvaride hayatını kaybetti. Yaylar bir kez daha gerildi. "Hayır onu vuracaksınız." Ne dediyse askerleri yine ikna edemedi. Yaylar bir kez daha bırakıldı. Arenin sığındığı kalkana bir kaç ok değdi. Piyadeler artık Arenin yakınlarındaydı. Aren onlarıda yanına çağırdı. İkinci atıştanda yere yığılanlar olmuştu ama bir Erfan askerine karşın on isyancı yere seriliyordu. Aren ani bir manevrayla isyancıların üzerine sürdü. Duvar olacak kadar süresi olmayan isyancılar düzensin bir şekilde karşılık verdi. Aren atıyla düşmanın içinden geçiyor, adeta dans ediyordu. Piyadelerde nihayet varmıştı. Kazananın kim olacağı belli değildi. Okçular bir kez daha ateş etti. Bu sefer Forsan'da yayı gerenler arasındaydı. Aren'in atı ani manevralara daha fazla dayanamadı, yerdeki buzunda etkisiyle düştü. Atın altında kalmaktan Aren kendini son anda kurtardı. Fakat yerdeydi. At üstündeyken o bölgeden kaçan tüm isyancılar bir anda oraya yöneldi. Erfa piyadeleride yaralanmış olan müstakbel krallarını korumak üzere canla başla oraya koştu. Savaşın kaderi bu yirmi saniyede belli olacaktı.

shshhshshs 1 month ago

Önceki gönderimde Vampirlere küçük bi değinmiştim. Şimdi ise onların ana düşmanlarına değinme isteğinde bulundum. Dönütleriniz, tavsiyeleriniz benim için kıymetli. Okursanız şimdiden teşekkür ederim. Köylüler arasında Vampirlerin namı gittikçe yayılmıştı. Kan içtikleri, gece ortaya çıktıkları, karabüyüde usta oldukları... Hepsi birer söylentiden…devamıÖnceki gönderimde Vampirlere küçük bi değinmiştim. Şimdi ise onların ana düşmanlarına değinme isteğinde bulundum. Dönütleriniz, tavsiyeleriniz benim için kıymetli. Okursanız şimdiden teşekkür ederim. Köylüler arasında Vampirlerin namı gittikçe yayılmıştı. Kan içtikleri, gece ortaya çıktıkları, karabüyüde usta oldukları... Hepsi birer söylentiden ibretti. Sonrasında kaybolan insanlar artmaya başladı. Köylüler izleri sürdüklerinde ise bunun masallardan ibaret olmadığını anladılar. Etrafta buldukları, kanları tamamen içilmiş eski dostlarının cesetlerini takip ederek küçük bir grup vampire ulaşmayı başardılar. Tırmıklarını, baltalarını, tırpanlarını çekip bir anda saldırdılar. Sayıca üstünlerdi fakat bu üstünlük umdukları gibi etki etmedi. Vampirler kılıçlarla kendilerini savundular. Şoku atlattıktan sonraysa köylülerin boğazlarını koparmaya onları canlı canlı yemeye başladılar. Her vampir yedikçe canavarlaşıyor, saldırdıkça güçleniyor gibiydi. Köylüler çok geçmeden kaybettiklerini kendi ayaklarıyla ölüme gittiklerini anlamıştı. Kaçtılar. Herkesin yapacağı gibi... Ancak kendi kurdukları ayı kapanlarına ve av tuzaklarına yakalanmaya başladılar. Ormandan çıkamayacaklarını anlayan köylüler ağaç tepelerine çıkmaya başladı. Pek çoğu kurtulamasada bazıları bu kargaşadan kurtulmuştu. Ağaçlar güvenliydi ama yiyecek yoktu, su yoktu. Acıkanlar veya susayanlar ağaçlardan birer birer indiler. Yaşayanın olup olmadığını bilmeyerek bir umutla yiyecek aramaya koyulmuşlardı. Şanslı olanlar birbirlerini çabuk buldular. Şanssızlar ise vampirlerin saldırısına uğrayarak onlara yem oldular. İnsanlar gruplar halinde diğer grupları bulmaya başladı 25-35 kadar insan bir aradaydı. Ağaçlarda yaşıyorlar, ormanda avlanıyorlardı. Pek çoğu köye dönmek istemiyordu. Oylamayla ormanda kalmaya karar verdiler. Zaman geçtikçe saklanmakta ustalaştılar, savaşmakta talim ettiler. Avlanırken yeteneklerini geliştirdiler. Sonunda vampirlerin karşısına çıkmaya cesaret buldular. Fakat son bir iş daha vardı, önemli bir iş. Kamufule olmak için etraftan buldukları yaprakları, sarmaşıkları pelerin gibi diktiler. Bu günden sonra birbirlerine Orman Pelerinliler dediler. Artık her şey hazırdı. Gündüz saldırdılar. Neye uğradıklarını bile anlayamayan vampirler karşılık verdi. Daha sistematik, daha yetenekli savaşan köylüler kayıp vermiyordu. Korkmuyorlardı zira alışmışlardı. Bir vampir ne zaman köylüye atlasa diğerleri hemen onu koruyordu. Boyunlarına aşılması güç olan zırh benzeri (tahtadan ve taştan) engeller koymuşlardı. Hiç bir pelerinli o gün ölmedi. Pek çok vampir ormandan sağ çıkamadı. Sağ kalanlarsa diğerlerini uyarmıştı. Pelerinli kahramanların geldiğini ve vampirleri öldürdüklerini anlatmışlardı, artık vampirlerde bu garip pelerinlilerle savaşmak için kendilerini hazırlıyordu. Orman Pelerinlilet Ganimet olarak vampirlerin cesetlerini ve kullandıkları her şeyi köye götürdüler. Köylü şaşırdı, herkesin öldüğünü düşünüyorlardı zira tam bir yıl ormanda hayatta kalmışlardı. Güzel bir ziyafet ardından vampir sorununu ele aldılar. Vampirlerin yeniden geleceklerini bu sefer daha kalabalık ve daha hazırlıklı olacaklarına karar kılmışlardı. Artık daha düzenli bir şekilde sayılarını arttırmalılardı. Ormanda geçirdikleri bir yılı eğitim için yeterli buldular. Kendilerine katılmak isteyenleri han han, kale kale aradılar. 4 ay acemilik 8 ay ustalık eğitimi vermeye karar verdiler. Acemi eğitimi: basit silah yapımı, ormanda avlanma, doğaya adapte olma, izcilik ve gözcülük gibi basit ama gerekli dersleri kapsarken. Ustalık eğitimi: silah dövüşü, vampirlerle yüzleşirken yapılması gerekenler, yara bakımı, vampir ve insan anatomisi gibi daha ağır ama en gerekli bilgileri kapsamakta. Usta olan bir Orman Pelerinli verilen ziyafette şu yemini okur: "Kanım toprağın, ruhum ormanındır. Bedenim insanlığa yeşil bir kalkandır.. Varsın gece uzasın, Şafak, pelerinlerimizin ardından doğacaktır." Acemiler genelde bir ustayla beraber gözcülüğe çıkar, ustalar ise gözcülerin keşfettiği yerlerdeki vampirlere ölüm kusarlar. Hâla daha birbirlerine net bir üstünlük kuramamış olsalarda bu savaşı vampirler kazanmakta. Orman Pelerinlileri hiç bir zaman yeterli kişide olamadı. En görkemli zamanlarında bile sayıları üç yüzü geçemedi... Pelerinliler aksine Vampirler diyarın her yerindeler üstelik sayılarıda binin üzerinde. Orman Pelerinliler, ormanın içinde küçücük gizli bir hisarda yaşarken, Vampirler çoğunluklu olarak (ana merkez olarak belirledikleri) başkentleri diyebileceğimiz Şafak Kalesi'nde yaşıyor.

shshhshshs 2 months ago

Fantastik kurgular okuyan arkadaşlar yorum yapabilirse sevinirim. Evrenin ilk oluşum safhalarındayım. Dilim kirli ve kalabalık olabilir. En küçük eleştiriye bile okeyim. Efsane odur ki karabüyüde ustalaşmak isteyen genç büyücü Pirmav, son noktaya ulaşmak için Kara Tanrı Melun'a kurban vermesi gerekmiştir.…devamıFantastik kurgular okuyan arkadaşlar yorum yapabilirse sevinirim. Evrenin ilk oluşum safhalarındayım. Dilim kirli ve kalabalık olabilir. En küçük eleştiriye bile okeyim. Efsane odur ki karabüyüde ustalaşmak isteyen genç büyücü Pirmav, son noktaya ulaşmak için Kara Tanrı Melun'a kurban vermesi gerekmiştir. Kılıcını kuşanır ve yolda yalnız bir gezgini bayıltıp ritüel yerine getirmek üzere harakete geçer. Uzaktan gelen ilk kişi civar köylerden birinde yaşayan ve şehre mal satmaya giden bir çiftçidir. Köylünün yanına soğuk kanlı bir şekilde gider, elini kaldırır. Bir anda kılıcına davranır, köylü bu cılız hamleden hemen sıyrılır. Pirmav kovalar fakat köylü elinde ne var ne yok atarak arkasına bile bakmadan kaçmaya koyulur. Sonunda kaçar. Pirmav kararlıdır, beklemeye başlar. Az zaman geçip hava kararmaya başladıktan sonra yolda atını çeken bir gezgin görünür. Pirmav yanına sinsice yaklaşır. Köylünün bırakıp kaçtığı erzaktan ikram eder. Gezgin ekmekten lokma alacağı sırada Pirmav kılıcına davranır. Bunu son anda fark eden gezgin karşılık verir. Kimi zaman gezgin kimi zaman Pirmav saldırır yorucu ve uzun bir mücadelenin ardından gezgin mağlup olur. Fakat ritüel yerine gidene kadar kan kaybından ölür. Pirmav yine beklemeye koyulur. Gecenin karanlığında bir adam görünür, üzerine hiç düşünmeden atlar. Adam darbeyi kolayca savurur. Pirmav ikinci hamleyi yapmadan adam karşı atağa geçer. Ortalıktaki sis biraz dağılınca Pirmav adamın bölgenin lordlarından birine şovalyelik yaptığını düşünür. İyi zırhı, iyi kılıcı ve bu işteki mahareti Pirmav'ı geri çekilmeye zorlar. Pirmav kaçar, fakat ağır yaralıdır. Bu işin kılıçla halledilemeyeceğini anlar ancak pes etmeye niyeti yoktur. Tuzaklar kurmaya karar verir. Bir çukur kazar. Üzerine etler ve ekmek koyar. İnsanların gelip çukura düşmesini beklemeye koyulur. O gece büyük bir fırtına çıkar dışarı çıkmak, bölgeden geçmek imkansızlaşır haliyle ne bir kişi gelir ne bir kişi gider. Pirmav kan kaybından ölmek üzere bir vaziyette ritüel yerine gider. Davutyıldızının ortasına geçer. Ay batmakta, gün doğmaktadır. Eline hançerini alır. Fırtınalı gökyüzüne son bir kez bakar. "Ey Yüce Melun, Ey Kara Melun, Ey Büyük Melun Ben geldim. Bana sırrını, ruhunu, büyünü sun. Bu kurban karşılığı sun. Ahdimiz karşılığı sun..." Gözünü kırpmadan kendi canına kıyar. Davutyıldızı akan kanla beraber tamamen koyu kırmızı bir renge bürünür, dolar ve taşar. Pirmav ertesi gece gözlerini açar. Artık daha keskin görmekte daha keskin duymaktadır. Boğazından damlayan karakana iğrenerek bakar. Kokusundan, bilhassa kendi kokusundan tiksinir. Davutyıldızının ortasında bir kitap görür. Eline alır ve okumaya başlar. Kitapta ne yazdığı bilinmez fakat Pirmav önce dünden kalan gezginin kanını sonra yoldan geçen köylülerin kanını içer. Bu bir süre böylr devam eder. Kanları çekilmiş bembeyaz cesetler etrafta kol gezmeye başlar. Pirmav bazılarına kendi kanından verir, bazılarını ise davutyıldızında boyunlarını ısırarak kendine çevirir. Bu dönüşümden sonrasında "Altın kanatlar" adını alacak vampirler ortaya çıkar. Bizzat Pirmav kadar insanlıklarını yitirirler. Bizzat Pirmav kadar güçlü ve yeteneklidirler ve en az onun kadar acımasızdırlar. Adeta karakanla yeniden doğmuşlardır. Pirmav uzun bir süre boyunca vampir tarikatını büyütür. Öncelerde masallarda adları anılmaya başlanmışsada artık tüm diyar onların gerçekliğinin farkındadır. Söylenilene göre insanlar Pirmav'ı avlamak için "Orman Pelerinliler"i kurarlar. Amaçları Pirmav'ı öldürmek olan Orman Pelerinliler bir gün zafere hiç olmadıkları kadar yaklaşırlar. Pirmav vampire dönüştürme ayinini (karanlık doğuş) gerçekleştirirken sığınağına baskın düzenlenir. Ayin yarıda kesilir ve Altın Kanatlılar kurbanlarının tüm kanını ememeden kaçmak zorunda kalır. O ayinden doğanlar ne tam vampir olabilmiş ne de insan kalabilmiştir. İşte o andan sonra vampirler "Gümüş Kanatlar" ve "Altın Kanatlar" olmak üzere ikiye ayrılır. Altın Kanatların içindeki insan tamamen ölmüşken Gümüş Kanatlar yarı canavar yarı insan olarak yeniden doğmuşlardır. Altınlarla Gümüşler birbirlerini pek sevmeselerde beraber yaşamaya mahkumdurlar. Zira Gümüşler her ne kadar insanlıklarını tamamen yitirmemiş olsalarda insan kanına aç olduklarından dolayı Altınların yanında yaşamaya, Altınlarda gündüzleri korunmaya muhtaç olduklarından gümüşlerin yanında yaşamaya mecbur kalmışlardır. Günümüzde Gümüşler Gümüşlerle evlenerek, Altınlar Altınlarla evlenerek kendi türlerini devam ettirirler. Pirmav adına dikilmiş olan sunaklarda düzenli ayinlerle vampir kanları sunulmaya devam etmekte. Bir çok yere yayılmış vampir tarikatlarına rastlamak mümkün (belki yedi belki dokuz tane) kimisinde demokrasi hakimken kimisi kendi ırkını üstün görüyor, kimisi vampirliğe tedavi arıyor, kimisi Pirmavın okuduğu kitabı...