(@) - Raf

" endişe etsen de çorban daha hızlı kaynamaz. " "büyük veya küçük her adım iz bırakır. " gibi enfes replikleri olan ve kız kardeşimi hunharca güldüren bir animasyondu.

sircafanusta_ 2 years ago

your softness opens doors that force cannot move. your vulnerability is powerful... & the truth is: not everyone deserves to witness it.

sircafanusta_ 2 years ago

Dinlenme ve Rahatlama Yılım

Ottessa Moshfegh

4 Gönderi

şuan, benim 'eylemsizlik yılları' veya 'eziklik şalı örtülü' şekilde tasvir edip esefle baktığım, kayıp gördüğüm ama aslında fazla işlenmiş ruhumu nadasa almakla meşgul olduğum dönemi gözümde canlandıran bir kitap okuyorum. anmak istemediğim ama aslında zamanında çokça haşırneşir olduğum medikal terimlerle…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

kendini benden sakınarak koruyan insanlara hem selam hem aşk olsun. bugün girizgahtan anlaşıldığı üzere kırgınlık, eksiklik, belki yalnızlık, çokça geri düşmüşlükten bahsedeceğim. ama aynı zamanda ucundan umut tattıracağım benden beklenmeyeceği üzere. kendimi başka hayatlarla, hikayelerle kıyaslayınca ne kadar az anı…devamıkendini benden sakınarak koruyan insanlara hem selam hem aşk olsun. bugün girizgahtan anlaşıldığı üzere kırgınlık, eksiklik, belki yalnızlık, çokça geri düşmüşlükten bahsedeceğim. ama aynı zamanda ucundan umut tattıracağım benden beklenmeyeceği üzere. kendimi başka hayatlarla, hikayelerle kıyaslayınca ne kadar az anı biriktirmişim, ne kadar deneyimden yoksun kalmışım, ne çok zaman kaybetmişim aç bir canavar olan o'na derken buluyorum. o'ndan bahsederken kimden, neyden bahsettiğim biliniyor veya seziliyor diye tahmin ediyorum. hayatım estetikten yoksun, çokça pislik içinde geçen bir döngü gibi algılanıyor çoğu zaman tarafımdan. kelimenin hem mecazi hem gerçek anlamıyla fakir hissettiğim oluyor. çok şık görünmüyor başımdan geçenler çünkü klişedir ama yeterince uygun bir deyimdir : hayat bana kibar davranmadı ki! bunu bir teselli veyahut bahane olarak sunmuyorum. objektif ele alma niyetindeyim her şeyi. tüm bunlara rağmen kendime ve tüm biriktiremediklerime bile şefkatle bakmayı deniyorum, zamanın lineer olmadığını hatırlatmaya çalışıyorum, sırf heybemi dolduracağım diye hayatı ödevmiş gibi yaşamamayı deniyorum. ama özenmiyor da değilim romantik kesimin romantik hayat işleyişine. yine aynı zamanda sanki bu romantizm, bu bana lüks onlara gündelik gelen doyum getiren yaşam stilleri banallaşıyor gibi de geliyor. bugün bir şeyin ayırdına vardım: en azından özgündüm. şuan kendimi sürekli o'nla tanımlarken buluyor ve kulağa pek sağlıklı gelmediğini biliyor olsam da o'nun sayesinde bugünkü ben'ime evrildim, tabii ki ondan bahsedeceğim kendimi incelerken, biz ayrılamayız. sadness is a blessing şarkısında hissettirilmeye çalışılan belki de buydu sürekli lanet, illet bir şey olarak yakınıp durduğum o şey beni biraz olsun diğerlerinden ayırıyordur belki de. o'nla savaşmamayı seçtiğimden beri onu canlandırdığım şeyin yerini değiştiriyorum, artık bir canavar değil de beni ben yapan dedikleri şeye dönüştürüyorum, henüz yoldayım, varış noktaları abartılıyor zaten, yolda olmayı seviyorum derim hep. dağınık monoluğumda bir başka uyanışa parmak basmak istiyorum, bugün insanların kendilerini birer birer tanıtması gereken bir mülakata girdim, ve bana her öykü o kadar sıkıcı geldi ki. Tam o anda teşekkür ettim o'na. Çok bela okusam da zamanında barışmalıyım o'nla tıpkı çok eski bir yazımda dediğim gibi. İnsanlarla anlaşamıyor oluşum da sanırım derinlikli bir yönlerini bulamamamdan ileri geliyor. Her neyse mülakatta sıra bana gelince tabii ki kendimi teatral bir anlatımla o'nu tasvir ederken buldum ve o'nu nasıl o'nu affederek yendiğimi anlatırken buldum. bana başarının tanımı sorulduğunda, iyileşmekti ve sanırım başardım dedim. (iyileşmenin bir sonu, bir bitiş noktası olmadığını bilmekle beraber etkileyiciliği kaybetmesin diye söylemiş bulundum bunu.) o'na müteşekkirdim belki de. geldiği, hayatımı altüst ettiği ve yeni bir ben doğurduğu için... doğum sancısıydı belki de bütün olup biten. hayatımın altının üstünden daha güzel olma ihtimaline tutunmuştum ve sanırım öyle çıkacaktı. kendimle gurur duyuyordum, bir yandan onları yaşadım ve hayattan geri düştüm diye kendime acımaya engel olamamakla beraber. bunları anlatabildiğim için cesur olduğumu biliyordum, teyit etmeme gerek yoktu, yeterince tabularla savaşımı sırtlanmıştım. hayatı sırf geri düşmüşlüklerimi telafi etmek isterken aceleye getirmemek için molalar da veriyorum. zaman zaman da şu hustle culture dedikleri şeyin etkisi altına giriyorum. ama artık 'neden ben?' demeyi yavaş yavaş bırakıyorum sanırım, bir anlam örmeye başladım bir koza gibi başıma gelen felaketlere. yaşadıklarımı lanse ettiğim şekil bizzat etiyle kemiğiyle bana aitti, senaryo değildi, başımdan geçmişti. mülakatı şöyle bitirdim: "bu mesleği icra etmeyi çok istiyorum çünkü o sınıfa girdiğimde ders anlatmaktan çok onların ruhlarını yaralardan korumak istiyorum, benle benzer semptomları gösteren ruhlara dokunup örnek timsali olmak istiyorum, onlara 'bak bu benim hikayem, bu senin hayatta kalma rehberin olsun.'demek istiyorum. Başka birini kurtarma fikri beni canlı tutuyor. Çünkü zamanında çok ihtiyaç duymama rağmen benim için kimse orada olmamıştı ve küçük bedenim büyük tanılar altında çaresiz hissetmişti. Ben kendi kendime kendineliğime sarılarak iyileştim. Bunun bütün kredilerini sadece kendime veriyorum. Ama kimse bu kadar yalnız olmak zorunda değil" Sanırım onları etkilemiştim sadece kendimi anlatarak. Çıkar çıkmaz mutluluktan ağladım, sonuç umrum dışıydı, ben kazanmıştım, yitmeyerek kazanmıştım. Evet, yazıya çok karanlık başlayıp nasıl bu kadar umut kokan bir yere bağladım ben de bilmiyorum. Hayat da böyle,kutuplu duygudurumları kombine bir şekilde tezahür etmiyor mu? -eylülce varoluş

sircafanusta_ 2 years ago

Past Lives

Celine Song

83 Gönderi

"burada, sana-size uzakta bir başıma, hayatımın şahit olduğun dipteki döneminden daha da dibinin olabileceğini öğrendim ve bunu deneyimliyorken tek başıma öylesine gittiğim bir filmi izlerken tamamen seni-beni düşündüm dostum, film bizi hatırlatmayı bırak sanki bizi anlatıyor gibi hissettirdi ama roller…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Markaları, genele uyum sağlamayı, "dahil olmayı" saplantı haline getirmesi zekasına saygı duymamı engelliyordu. Aynı zamanda burnumu ahlaki üstünlük dağına sürtmeyi sever, o dönem tutulduğum hiçbir şeye müdahil olmama gibi bir kötü alışkanlığın elbet "ceremesini çekeceğimi" mutlaka her fırsatta hatırlatırdı. -Dinlenme…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Arkadaşlarla Sohbetler

Sally Rooney

3 Gönderi

"hayat, beklediğiniz şeyler gerçekleşmemekte ısrar ederken dikkatinizi dağıtmak için yaptığınız işlerdi."

sircafanusta_ 2 years ago

Çöl Gezegeni

Denis Villeneuve

236 Gönderi

2021'de evrene dair detayları bilmeden, içindeki felsefi unsurları gözardı ederek, kitaba sırtımı dönerek neredeyde hiçbir şey özümseyemeden izlemiştim, izlemişim. Buna rağmen salak bir fanatik gibi bir yıl boyunca biyografimde "2021'i Dune kurtardı." anekdotunu muhafaza etmiştim. Beni takip edenler bilir. (salak…devamı2021'de evrene dair detayları bilmeden, içindeki felsefi unsurları gözardı ederek, kitaba sırtımı dönerek neredeyde hiçbir şey özümseyemeden izlemiştim, izlemişim. Buna rağmen salak bir fanatik gibi bir yıl boyunca biyografimde "2021'i Dune kurtardı." anekdotunu muhafaza etmiştim. Beni takip edenler bilir. (salak fanatik tabirini başka kimselere ofansif bir alt metin içersin diye kullanmadım, bunun öznesi sadece benim, kendimde henüz tam hissetmediğim bir şey hakkında koca laflar etme haddini bulmama ciddi bir öz eleştiridir bu.) Şimdi belki olgunluk ve algılayış farklılıklarıyla yeniden izledim. Buraya filme methiyeler dizmek için gelmedim ne de olsa bu platform sadece kendime yazıp çizdiğim bir envanter. Bu filmin ve öğretilerinin hayatım boyu bir yerlerde fark ettirmeksizin izlerinin kalmasını isterim, basit bir bilim kurgu şeklinde kategorize etmektense. Yarın part 2'yi izlemeye gideceğim, uykum kaçacak kadar heyecanlıyım, ve evet hala salak bir fanatiğim sadece biraz akıllanmışından. Lady Jessica'ya hayat veren ablamızın abartılması gerektiği için abartıldığını ekleyebilirim. Bu evrenin beni zorladığını da itiraf etmeliyim ufuk bağlamında. Tahayyülün ötesinde bir detaylar silsilesi, kendi terminolojisine sahip olacak kadar. Bazen böyle şeylerin yaratıcılarının olduğu bir dünyada kendimi küçük hissederim, dehalarını tanrılaştırıp onlardan korkarım ve kendime onların da kusurlu, noksan birer insan olduğunu hatırlatmaya çalışırım. Sanırım bu gece bu hissettiğim histerik şeyler beni canlı tutan şeylerin en başında geliyor, sinematografi çoğu zaman beni sınırlarda tek başıma dolanırken kurtardı. Evet mizaç gereği duygu yoğunluğuna sahip( hatta alabildiğine kutuplu duygu yoğunluğuna sahip) biriyim ama anlam arayışımda bu hastalıklı uç duygulardansa ışığım olan,şifalı bulduğum haz gibi kabaran duygulardır. Sık sık kulağa bayağı gelen beyin orgasmı tabirini yazılarımda görürsünüz. Sanırım hayatta kalmamın niye'sini bu şekilde kavramsallaştırdım. Elimden geldiğince daha çok sınırlarımı zorlamak ve sanatın her formuna maruz kalmak istiyorum derim hep. Hatta sylvia plath'in incir ağacı anolojisinin nasıl da beni anlattığından dem vururum sık sık. Bugün bir filmi yeniden izledim sevgili dostlar, ve bu film iyi ki zamanında yitip gitmemişim de bunları hissedebildim dedirtti. Bugün bir film izledim sevgili dostlar, o film beni kurtardı. -eylül

sircafanusta_ 2 years ago

Tom Çiftlikte

Xavier Dolan

7 Gönderi

"I'm goin' to a town that has already been burnt down I'm goin' to a place that has already been disgraced I'm gonna see some folks who have already been let down I'm so tired of America ... Makin' my…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

The Zone of Interest

Jonathan Glazer

25 Gönderi

Spoiler içeriyor filmi izlemekten çok dinliyorsunuz diyen bir yoruma rastlamış çok hak vermiştim, muhakkak iyi bir salonda deneyimlenmeli, bugün akşam seansında kötü sayılabilecek bir salonda izlememe rağmen, o çarpıcı-rahatsız edici gerçek önce kulak zarımda sonra beynimde çınladı, zaten seslerden dolayı gözüme en…devamı