(@) - Raf

I knew ı was strong, and maybe like they said, 'Crazy'. but I had this feeling inside of me,that something real was there. charles bukowski küfürbaz şairlere; Kendine haslık sevilmeyişimin yegane sebebiydi sanki, Eylül gibi olursam mükemmellik kalkanı inecekti, Birbiriyle…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

duvarla hasbihal the smiths'in unloveable şarkısı bugün beni biraz daha acıtıyor, bugün deneyimlemek istediğim onca güzel duyguya rağmen (başta açlığı çekilen bir koşulsuz sevi var tabii) ne kadar sınırlı olduğumu daha çok hatırlıyorum, hem zaman bağlamında hissediyorum bunu hem de…devamıduvarla hasbihal the smiths'in unloveable şarkısı bugün beni biraz daha acıtıyor, bugün deneyimlemek istediğim onca güzel duyguya rağmen (başta açlığı çekilen bir koşulsuz sevi var tabii) ne kadar sınırlı olduğumu daha çok hatırlıyorum, hem zaman bağlamında hissediyorum bunu hem de kapasite bağlamında. güzel her şeyi absorbe edemem ama bunu istiyorum. tıpkı sylvia'nın bir zaman duyumsadığı gibi, bolluk paradoksu içindeyken kafayı üşütüyorum. bir şeyler üretmek ve üreten bir insanla beraber olmak istiyorum. şu küçük egolarımızın iz bırakmak düşü yok mu? dokunmak istiyorum gerçek bir şeye, benim için gerçek de ruhtan ibaret. ama birçok yönden dezavantajlıyım. seçilip sevilecek yönlerimden çok ekstrem oluşum mevzubahis oluyor. aynı zamanda her şeyden elimi eteğimi çekip bana beyin orgasmı geçirten sanatla iç içe kalmak istiyorum. ama günümüz çarkında böyle bir lüks yok. eğitim kurumlarını, meslekleri falan lanetlemek istiyorum ergenler gibi. belki de late bloomer dedikleri biriyimdir ve ergenlikten sıyrılamamışımdır, yeteneklerimin kapımı çalmasını bekliyorum bir süredir. işin komik tarafını duymak ister misiniz? zamanımın bu kadar az olduğundan yakınmama rağmen, bu her şeyi yaşamak-hissetmek isteyen eylüle rağmen içimde başka bir şey de hiçbir şeyin anlamı olmadığına dair dürtüyor beni. ölmeden önce yapılacaklar listesi uzadıkça uzuyor ama ölüm de bir yerde arzulanıyor. hem korkuluyor, hem isteniyor. sanırım ben de öyleyim. hem arzulanıp hem ürkütüyorum. kendimi ölüme benzetmem pek sağlıklı gelmedi kulağa. izlemek, dinlemek, maruz kalmak istediğim onlarca hikaye var ve ben günlerin su gibi akıp gitmesinden derbeder bir şekilde karalıyorum yine. buna bu kadar derbeder olup da onlarca kere kendimi yok etmeyi denemiş olmam ise işin trajikomik tarafı. kızım hani çok şey yaşamak istiyordun, ne oldu o güçlü isteklerine? belki de bu asla ulaşılmayacak hayaller ve tüketilmesi imkansız dilek listeleri beni bu tükenmişliğe itiyor bilinmez. daha fazlasını istemek hastalığına mı yakalandım? fazla memnuniyetsiz olduğumu mu itiraf etmeliyim? bugün anne olmak üzerine duyduğum korkularım da pekişti. (kendi tabiriyle 'doğal bir anne' olmayan bir kadının hikayesiyle çok özdeşlik kurdum da, bkz: the lost daughter) çok hassas yerlerim acıyor bugün. annemin beni zehirlediğine de kanaat getirdim. ne de olsa kötücül duygular öğrenilir, şimdi insan kötü doğar diye naralar atacak olanlar da vardır olabilir, içimizdeki kötüyle de doğmuş olabiliriz, hatta düşündükçe bu ihtimal kuvvetleniyor, ama sikerler bilemiyorum. zehirlenmek üzerine söz etmek istiyorum. ama edemiyorum. zor biri gibi hissediyorum. hayır, hissetmekle bilmenin farkını ayırt edeli oldu bayağı (bunu yazılarımda da görebilirsiniz) ben biliyorum katlanılmaz olduğum gerçeğini kolay olan doğal olandır, herkes ona meyleder, meyletmelidir. aynı zamanda xavier dolan'la kafayı bozdum, sinemadan vazgeçmiş olmasına rağmen eski röportajlarındaki tutkunun onu yine yakalayacağını ümit ediyorum, onun hikaye anlatıcılığına aşık oldum, eşcinsel olduğunu biliyorum ama bu lise dizilerinde geçen tipin ne sorusunun benim nezdimdeki cevabı bu adam. biraz yüksek beklentilerim olduğu doğru. hayal kırıklığım da bundan geliyordur muhtemelen. ama şimdilik daha azına tamah etmeyeceğim, zaten hayat eninde sonunda daha azına tamah ettiriyor. (şuan olduğum yer de bir tamah etmenin örneğidir) içimdeki bir şeye yakıştıramadığım yenik ve kurban zihniyetin egemen olduğu köşemde yine saçmaladım iyi geceler

sircafanusta_ 2 years ago

cioran'ın röportajından bir kesit izledikten sonra vardığım yer: kör'lere hissetmesi için işaret ettiklerimizin onulmazlığı ve yılgınlık üzerine...mutsuzluğun yılgınlığı üzerine... çıkış yolu aramayan, o'nu kabullenen, onun içinde karşı koymaksızın sükun içinde yoğrulan bir yılgınlık. buna rağmen sarfı yapılabilecek tüm biçimlerde, akla…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Ana

Xavier Dolan

15 Gönderi

kendimden kendime, burada tuttuğum envanterin en değerli parçası olacak bu film, mübağalalı gelecektir ama benim en'im olmayı başardı. en'ler listem konusunda pek tutarlı sayılmasam da biraz ara vereceğim sinemaya ki bu filmin üstüne bir şey keşfetmeyeyim veyahut hissettirdiklerini gömmeyeyim yeni…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

The Son

Florian Zeller

3 Gönderi

Spoiler içeriyor rica ediyorum böyle duygu yüklü hikayelere ('yapıma' demek istemeyeceğim kadar gerçekti) sadece duygu yüklü insanlar maruz kalsın ('tüketsin' diyemem çünkü bu alelade bir sinematografi ürünü veya izle ve geç içeriği değil, en azından ben ve ailem için) ve uzun uzun…devamırica ediyorum böyle duygu yüklü hikayelere ('yapıma' demek istemeyeceğim kadar gerçekti) sadece duygu yüklü insanlar maruz kalsın ('tüketsin' diyemem çünkü bu alelade bir sinematografi ürünü veya izle ve geç içeriği değil, en azından ben ve ailem için) ve uzun uzun film kritiği yapan uzman sinefili oynamaktansa sadece hissedin. teknik kusur aramayın, hissedin. son günlerde en özdeşim yaptığım hikaye. çünkü benim hikayem, ben gibi birçokların hikayesi. 'ölüm bekleyebilir' diyerek yazıya devam etmek istiyorum. 'ölüm bekleyebilir!' (bekleyebilir-di) Buradan itibaren durun ve ERTELEMEDEN filmi izleyip öyle gelin.(sözümün kıymeti varsa tabii çünkü ciddi spoiler ve özyaşam öykümü içeriyor yazının devamı veya gelin bir yazı okur gibi devam edelim, sabahına da unutalım) acıyı yönlendirmek tabiri ve rasyonel bir zemine oturmayan kendine zarar verme meyli o kadar anlattı ki en içimden, kökümden gelen bir şeyleri. çaresiz mimikleri bize sunan genç oyuncu eminim benzer bir serüvenin başrolüdür kendi hayatında aksi takdirde inanamam bu sıkışmışlığın ve hayat tarafından bertaraf edilmişliğin rol icabı olduğuna. bu karanlık hisler sadece ergenlik gibi sancılı bir süreçten değil onun çok farklı ve yüksek muhtemelle özel olmasından kaynaklanıyordu. coping mechanism'imiz bile çok benzer nicholas'la: yazmak... yazının muhtemelen buradan sonrası daha da çok şahsi devam edecek, neyse ki kimse bu platformda gerçek beni tanımıyor, bu gönderiyi özel hayatımdan ise sadece filmi izlemesine ve hikayemi-beni tanımak suretiyle bazı insanları (ben değil, ben gibi başkaları) anlayıp kurtarabilmesine hizmet etmesi için birkaç arkadaşıma, aile üyeme ileteceğim. bu genç ailesinin de hikayesiydi sayın okuyan, kıçını kırıp bu filmi izlersen bana ve serüvenime saygı duyarsın. öncelikle babamın babası, filmdeki hopkins'in canlandırdığı karakter gibi bir canavarmış: aile içi şiddet, ve bu dünyada beni en irrite eden kavram 'HIRS' tarafından zehirlenmişlik... işin komik bir karması da her oğul da babasına dönüşür, benim babam da nicholas'ınki gibi kendi travmalarının dümene geçmesiyle yaraları tarafından yönetildi ve bana kendi babasının yıkıcı cümlelerini sarf etti. bunu bir manipülasyon veya ajitasyon olarak sunmuyorum size, bu sadece benim zihin kusmuğum. :) sevdim bu tabiri. benden hep bir neden istedi sevenlerim, niye böylesin ne yaşamış olabilirsin bla bla. belki de bir niye yoktur ortada seni tatmin edecek. vereceğim cevaplar doyurmayabilir veya TAM TERSİ seni dumura uğratabilir. yine de devam ediyorum babalarımızdan kaynaklanan yarayla. benim babam kendi öğretmen babası tarafından tabiri caizse kırbaçlanıp bir yerlere gelmiş bir adam. kendi celladına, babasına da bir o kadar hayran. o diktatöre tapar halde. şuan bile bu böyle. her şeye rağmen. ondan çaldığı onca güzel güne rağmen. hatta kendi özgürlüğü için üniversite bahanesiyle ülkenin bir ucundan bir ucuna kaçmasına sebebiyet vermesine rağmen. erken yaşta dedemi kaybetmişiz, hiç tanışamadım. sadece korkutucu bir masal dinler gibi ürpererek dinledim onun dominant, kuralcı, muhafazakar yanını. ve babam istemsizce bunu bana da ödetti. en iyisi olmamı, akademik hayatı her şeyin üstünde tutmamı ve onun baskısıyla boğdu beni. steteskobu boynumda görene dek elleri boynumda sıktıkça sıktı. (göremedi, vermedim bunu ona, bir hayal kırıklığı olmayı göze alarak) filmdeki baba figürü Peter da kendini babasının saçma ve dünyevi sorularını oğluna dayatırken bulunca afalladı, sinir krizi geçirdi, aslında dönüşmekten korktuğu kişi olmuştu. bu filmi özyaşam hikayesi olarak ele alıp bizzat kendi versiyonumu sunayım size. benimki farkına bile varmadı. ve benimki asla Peter gibi babasıyla yüzleşemedi çünkü babası bir hayaletti. bir hayaletle savaştı babam. beni de lanetledi bu savaşın ortasında, ateşli çatışmanın tam merkezinde konumlandırırcasına. Peter ise babasının karşısına dikildi de ne mi oldu? Fiyasko! 'İstersen o canavar rolünü sahiplenirim, sen de kendi hayatında ne kadar ilgili, modern, örnek baba olduğunla böbürlenir bunu bana kanıtlamaya gelirsin, ama beni kendimden utandırmaz bu, çünkü senin kurban zihniyetin acizliktir ,bunu artık aş.' tarzı bir şeyler geveler hem suçlu hem güçlü bir konumda. Kendisi iş hayatını aile kurumunun önüne koyan psikopatın tekidir. Ama benim de sikimsonik üniversitemde meslek hayatlarında bunu yapacağına adım gibi emin olduğum o kadar çok potansiyel canavarlar, potansiyel ebeveynler var ki, bunu her gördüğümde de sessizleşiyorum. Demek ki ebeveynler her şeyin öznesi olmaya devam edecek her alanda benim neslimde de ve gelecek nesillerde de. Peki şimdi ne yapmalı'ya gelelim. Yapılacak radikal ve göğüslenilmesi gereken iğrenç bir tedavi süreci var. Çünkü ortada baaaammm ilk girişim! it was a cry for help süsü verilen hem de. Psikiyatri koğuşu! Etimle kemiğimle nefret ettim. Bunu nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Hissettin mi bu kuru ifadelerimden? Öldüm ben biliyor musun? Bu cümleleri onun anısına yazıyorum. Doktorlara güvenmeli mi hala kocaman mı kocaman bir sorunsal olarak gündemimizde yer alıyor. Nicholas'ın hikayesi çok trajikti, annemle izledik ve ters köşeye uğradık iki kere film boyunca (filmi izlemeden okuyorsan sonrasında filmi izlersen sana ters köşe gibi gelmeyecektir.) Benim de insanları iyi olduğum yalanına nasıl ustaca inandırdığım günler aklıma geldi. Dedesinin babasına aldığı silahla yok etti bendini en nihayetinde ve annemle beni o patlama sesi yerimizden zıplattı ve aralıksız 2 saat hıçkırağa boğdu. Katili dedesi mi? Uzun hikaye şu nesillerce zircirleme aktarılan travma muhabbeti. Doktorlara ve tıp bilimine güvenelim mi ona geri dönelim. Benimkinde koca bir şanssızlık sebebiyle yanıt 'hayır'dı. Beni cevap vermeyen medikal tedaviye, bilime küstüren cinsten hem de. Kafama kürlerce yıldırım indirme gibi zor kararları aileme aldırırken bile bundan hiçbir şeymiş gibi bahsederdi. 'Kızınızı hastaneye yatırmaktan başka çaremiz yok. Korkmayın. Böyle çok vakam oldu. İki hafta sonra kırmızı rujunu sürüp güle oynaya klinikten ayrılacaktır.' Bu basit ifade şekli bile bizimkileri dehşete düşürdü, klinik mi, aman tanrım, kızımız büsbütün delirdi mi?! Ama nicholas'ın doktoru kendinden çok emin bir şekilde nicholas'ın bangır bangır gelen ikinci ve başarılı girişimini öngörmüş, bunu net bir şekilde ifade etmiş, kendi oğlum olsa onda bile bu riski alamayacağım derecede riskli diye belirtmişti aileye. Aile ise duygusal davrandı, profesyonel değildi. Mesleğinde iyi olanlara bir bakın, hepsi duygularını aldırmıştır zaten, bu hem iyi hem kötü bir şeydir, ben doktorlardan hem korkar hem nefret ederim, sırf bu yüzden, duygusuz-mekaniktirler, doktor deyince ağzımda bir metal tadı oluşturacak kadar hem de. Ama bu onları semptomları okuma konusunda bir uzman yapar, Nicholas akut depresyon kurbanıydı. Tıpkı bir zamanın (zaman geçmiş mıdır?) beni gibi. Ailem de Nicholas'ın ailesi gibi duygusal davranmış kliniğe yatışı reddetmişti, bunun için erken emeklilik tercih etmişlerdi. Bunun doğruluğu ve etiği tartışılır. Ben de Nicholas gibi bir iyi olduğuma dair bir düşünce baloncuğu oluşturmuştum. Ama her şey koca bir yalandı. Bu anlattıklarımın da yalan olabileceği gibi. Bana güvenmeyin hiçbir anlatıda. Belki sadece manipülatif,ilgi manyağı bir deliyimdir. Neye inanmayı seçeceksin? Ah en sonunda Nicholas klinikten çıkıp eve geldiği ilk gün av tüfeğiyle dağıtır beynini. Benim fantezilerimden biriyle son buldu, ne kıskandım onu. Geriye ızdırap içinde (belki bu bir öç sayılabilir) baba ve anne kalıyor. Ama son konuşması zaten vedayı andırıyor ve affetmeyi barındırıyordu özünde bu sonun geldiğini anlayamamış olmaları garip ve onları sevdiğini söylemesiyle bunu öç almak için yaptığı ihtimali de suya düşüyor. Sadece aklına koymuştu ve klinikte bunu yapması olası değildi ayrıca oradaki çeşitli vakalar, şartlar onu korkutuyordu. Orada tanınmıyor gibi hissediyordu. Tanınmamak, bilinmemek. Korkulu rüyam. Saklanmak değil bulunmamak cehennemdir diyordu biri Shakespeare falan mı diyordu üşendim bakmaya. Benim ölmek dışında bir fantezim daha var, o da ters köşe olan Peter'ın (babanın) hayali olan sahne. Üniversiteye gitmiş, delidivane aşık olmuş, babasını affetmiş bir Nicholas. Hikayesinden ilham almış, kendini gerçekleştirmiş (babasının sunduğunun tam aksi yolda, yönde ama,sanattan kopmayarak) , yaşadıklarını asla unutmayan ama iyileşmiş haline adadığı bir eser ortaya koyan bir Nicholas. " Ölüm Bekleyebilir !" Annemle keşke nihai son bu olsa dedik, keşke bizim sonumuz bu olsa. Bilmiyorum benimki nasıl olacak? Ama aslolan son bu değildi, trajikti. Nicholas gitmiş geriye korkunç bir vicdan azabıyla kalan bir baba vardı ortada. keşke'ler, ah'lar silsilesi. Yine babanın genç bir eşi ve Nicholas yerine koyabileceği küçük oğlu vardı ama anne tek başınaydı hayatındaki iki erkek tarafından da terk edilmişti. Zaten anne büsbütün yitirmiş olmalı ki sonda hiç gösterilmedi, annemle de bu yorumu çıkardık, baba'nın hayatı devam edecekti, anne ise evladıyla gömülecekti, anne olmak bu demekti, babalar bir yolunu bulurdu. Her gece merak ettim biliyor musun sevgili okuyan? Benim sonum nasıl olacak? Tedxe çıkıp 'şunu şunu nasıl yendim?' adlı bir konuşma yapabilecek miyim? Veya kendi 'Ölüm bekleyebilir!' kitabımı mı yazacağım? Veya iyi bir gözlemci olup öğretmenlik yaptığım sınıfta bir yaralı genç ruhu fark edip onun ruhuna kendi geçmişimle dokunabilecek miyim? Birini tanrı kompleksine girmeksizin sırf kendim de deneyimledim diye kurtarabilecek miyim cehennemden? Bunlar ütopyalarım! Bunlar bana dair! Bunlar her gece rüyalarıma giren güçlü yanım! Bunlar da ben! paralel evren muhabbetine inanmayı sırf bu yüzden seçiyorum, çünkü teselli buluyorum, aksi takdirde şuan çok acınasıyım. uygulamanın bir post için bana biçtiği karakter sayısını aştığımdan son paragraf yorumlarda.

sircafanusta_ 2 years ago

en kırılgan anlarımda dizüstü yere çöküp kendime sarınarak ağladığım, şuan oradaki sarmalayacı belli kokuları ve dokuları fellik fellik aradığım, duvarına alelade cümleler karalayıp senede bir de boyattığım, yatağımın başucunda duran rüyakapanında onlarca kabus sakladığım, köşelerine takılıp küçük morluklarla sabahına uyandığım,…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

sız'lıkları iki dudağından sadece çeşitli ızdırap tasvirleri çıkar, her ilişkide aradığı tutamla şefkat ve biraz da herkes gibi karşılıklı çıkar, sevildiğini duyumsamaya aç bilaç olan, aynı zamanda sevi gibi en güzel duygulara da yabancı duran, kimi der duygusuz, kimi der…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

varoluş; sabun köpüğünden varlık, tek bir ince sayılabilecek lineer kesiyle oluk oluk boşalıp evvelinde çürüyerek son bulabiliyor. geride cansız mı cansız di'li geçmişli varolmuş olduğu gerçeğiyle kalakalıyor insan. ama bu gerçek sadece maziye ait artık. yokoluş; bâki kalabilen tek şey…devamı

sircafanusta_ 2 years ago

Öz yoktur, oluş içinde takındığımız tavır veya anlık hâl bunun yerine kullanılabilecek daha güzel ifadelerdir. Kendin olmayı kaderin kabul etmektense sınırları olan özünün dışına çık ve kendini kendinelik çatısı altında hareket ettiğin ve etmek zorunda olduğun gibi bir yanlış gerekçeyle…devamıÖz yoktur, oluş içinde takındığımız tavır veya anlık hâl bunun yerine kullanılabilecek daha güzel ifadelerdir. Kendin olmayı kaderin kabul etmektense sınırları olan özünün dışına çık ve kendini kendinelik çatısı altında hareket ettiğin ve etmek zorunda olduğun gibi bir yanlış gerekçeyle suçlama. Belleğin dümeninde yaratılan kendineliğinin halihazırda yara almış belleğinin mevzubahis olmasıyla çalkantıda olduğunu kabul et, sindir. Kavramsallaştırdığın her şeyi ulvi görüp ona tapınmayı terk et, kendine 'hasta' sıfatını yakıştırıp-yapıştırıp her şeyi mübah görme. Özüm de özüm, benim de benim dediğin 'Eylül' alabildiğine banal bir organizma esasen. Sadece sonsuz bir yaratım- yıkım döngüsüne tabi tutulan hâller bütünü. Kimlik sorunsalını ne baş tacı ne de ayaklar altı yapmalı. Kendini bulma fantezisi ise bütünüyle rafa kaldırılmalı. 20li yaşlarıma anekdotumdur, bu zamana kadar benliği, özgünlüğü yücelttiğimden her hatamı bir mantıksal zemine oturtup 'Eylül olduğum için böyle yaptım.' der işin içinden sıyrılırdım, artık sorumluluk alma vakti geliyor gibi duyumsuyorum, utanç verici davranışlarda bulunup bunun bahanesi olarak 'Eylül olmak bunu gerektirir.' kartını kullanmayı terk etmem gerek ve Eylül'ün ne olduğu düğümünü çözmeye çalışmaktansa biraz da akış içindeki seyirci konumuna evrilmek gerek gibi hissediyorum, bu zamana kadar kendimi hak etmediğim konumlara düşürdüm ve insanlardan bana ve oluşuma katlanmalarını diledim. Kendimi sunduğum şeklimle koşulsuz ve sonsuz sevgi dilendim. Bir şeylere haddinden fazla anlam yükledim, herhangi bir an herhangi bir tutum takınmış olmamı normalleştiremedim, her eylemimi hastalıklı varoluşuma yormaya çalıştım. Daha basit bir şey olabileceği ihtimalini aklıma getiremedim. Sabunköpüğü varlık derim sık sık ama bunu esasen özümseyemem, çok mesele edinirim. Anlık hezeyanlarım, medcezirlerim de varoluşuma tabi ama bunun mecburi bir getirisi veyahut götürüsü değil. Bugün izlediğim videoyla bunları öğrendim ve üzerinde çalışmaya karar verdim.

sircafanusta_ 2 years ago

Back to Black

Sam Taylor-Johnson

10 Gönderi

Btb fragmanını gördüğümde nasıl bencilce heyecanlandım bilemezsiniz. Ama sonrasında daha objektif ele alınca kadının zaten sadece müziğiyle anılmak istemesine rağmen bir noktada sansasyonel haberler ve medya yüzünden yıkımının geldiğini ve şuan ölüsünü bile rahat bırakmadığımızı anladım. Onun melankolisinin fetişleştiği, birinci…devamıBtb fragmanını gördüğümde nasıl bencilce heyecanlandım bilemezsiniz. Ama sonrasında daha objektif ele alınca kadının zaten sadece müziğiyle anılmak istemesine rağmen bir noktada sansasyonel haberler ve medya yüzünden yıkımının geldiğini ve şuan ölüsünü bile rahat bırakmadığımızı anladım. Onun melankolisinin fetişleştiği, birinci derece akrabalarının bile hayat hikayesini yanlı bir şekilde ele alan yapıma onayının olduğunu duyunca midem bulandı. Bir şeyleri romantize edip onu taklit ediyoruz veya tekrar pişirip sunuyoruz. Türeyen çakma Amy'ler belki de zamanında onu yuhalayan kesimdendi kimse bilmez.Bu gece Prozac Nation'dan bir alıntı okudum ve sevdiğim her şeye bakışımı değiştirdi. Meğer ne kadar bencilmişim sanatları için bu insanlara taparken, onları o ızdırap halindeyken tahayyül etmemiş hep daha çok sanatlarına maruz kalmak istemişim.Ama keşke Amy o kadar acı çekmeyip varsın Amy olmasaydı.Keşke Sylvia ve onun buklesinde uyuklayan ben'imin kafasına yıldırımlar indirilmeseydi ama varsın ilhamımız elimizden ebediyen alınsaydı. Bahsi geçen alıntı:Forget about the scant hours in her brief life when Sylvia Plath was able to produce the works in Ariel. Forget about that tiny bit of time and just remember the days that spanned into years when she could not move, couldn’t think straight, could only lie in wait in a hospital bed, hoping for the relief that electroconvulsive therapy would bring. Don’t think of the striking on-screen picture, the mental movie you create of the pretty young woman being wheeled on the gurney to get her shock treatments, and don’t think of the psychedelic, photonegative image of this sane woman at the moment she receives that bolt of electricity. Think, instead, of the girl herself, of the way she must have felt right then, of the way no amount of great poetry and fascination and fame could make the pain she felt at that moment worth suffering. Remember that when you’re at the point at which you’re doing something as desperate and violent as sticking your head in an oven, it is only because the life that preceded this act felt worse. Think about living in depression from moment to moment, and know it is not worth any of the great art that comes a its by-product.