(@) - Raf

CLİMAX (2018) Bir grup dansçı boş bir okulun salonunda son provalarını yaparlar. Provanın bitiminden sonra çılgın bir parti başlar. Hiçbiri bu atmosferin değişip sonunda hayatlarının en kötü gününe neden olacağının farkında değildir. İçtikleri sangrianın içine birilerinin LSD kattığını farkettiklerinde artık…devamıCLİMAX (2018) Bir grup dansçı boş bir okulun salonunda son provalarını yaparlar. Provanın bitiminden sonra çılgın bir parti başlar. Hiçbiri bu atmosferin değişip sonunda hayatlarının en kötü gününe neden olacağının farkında değildir. İçtikleri sangrianın içine birilerinin LSD kattığını farkettiklerinde artık çok geçtir.. Filmde en sevdiğim noktalardan biri kamerayla sahnenin her noktasına ulaşılması.. Özellikle tavandan yapılan çekimlerle, tüm dans sahnelerini her açıdan seyirciye aktararak müthiş bir gösteri izlettirmesi.Sahneler aktıkça, dans ve müzik eşliğinde karakterlerin birbirleriyle olan ilişkilerine dair ipuçları edinmeye başlıyoruz. Bu atmosferin devamında ise gerilimin sınırlarına ulaşan bir olay örgüsü sizi içine alıyor. Artık filmin bir parçası olup, o andan sonra ne olacağı konusunda endişelenmeye başlıyorsunuz. Her şey hızla değişiyor ve keyifli bir müzikalden, endişe uyandıran bir gerilim filmine dönüşümü insanı şaşırtıyor.Klostrofobik ve çılgın bir ortam hakim. Üstelik bu ortamda ufak bir çocuk da var. Gaspar Noé filmlerine bazıları benim gibi bayılıyor, bazıları eleştiriyor, sevmiyor. Ancak Climax'in başarısını bence herkes kabul etmeli.Bir fikir ancak bu kadar mükemmel uygulanabilirdi.Madde kullanımıyla ortaya çıkan hayvansal içgüdüleri, cinsellik, şiddet kavramlarını deneysel bir şekilde harmanlayıp bize sunuyor. Filmin Cannes'a yetişmesi için, sadece 15 günde ve beş sayfalık bir senaryo ile çekilmesi de etkileyici. Kadro gerçek dansçılar ve amatör oyunculardan oluşmakta olup , filmin ana özelliğinin doğaçlama olması bile takdire şayan değil mi? Climax, en etkili uyuşturucu karşıtı film olabilir. İzlenmeli, çünki ne kadar hastalıklı ve kışkırtıcı görünse de,bir yerinden insanı bağlıyor. Sadece etkileyici görsel sahneleri için değil;rahatsızlık verip, karışık duygularla bıraktığı için .. "

sufle55 3 years ago

Unclenching the Fists

Kira Kovalenko

2 Gönderi

Papaz her zaman pilav yemez. Vizyon filmlerinden her zaman eliniz dolu dönmezsiniz. Bu da vizyon filmlerinin riskidir. Kira Takhirovna Kovalenko (Rusça: Кира Тахировна Коваленко ), 1989 doğumlu 33 yaşındaki Rus yönetmen ve senarist. Çok acemice ve üstünkörü çekilmiş bir film…devamı

sufle55 3 years ago

Elvis

Baz Luhrmann

33 Gönderi

Yine bir IMAX klasiği. Elvis Presley'e müziğine doyduk. Görüntü ses mükemmel. Çekimler oyunculuklar göz doldurdu. Elvis'in yükselişini politik sistemle bağlantılandırarak anlatılması filme değer katmış. Elvis Presley çok da apolitik bir ses sanatçısı değil. Ancak bu insanların kaderi hep mi aynı…devamı

sufle55 3 years ago

Pandora'nın Kutusu

Yeşim Ustaoğlu

14 Gönderi

İnsan yaşlanınca çocuklarına yük mü olur .. ? Yeşim Ustaoğlu, bir çok ödüllü filmi, Yaşlı kadın rolündeki Tsilla Chelton müthiş bir oyuncu, bu filmde de ödül almıştı. Biri rahatsız edici boyutta bir ilgiyle oğlunu sıkarken, diğeri nafile ve çapraşık bir…devamı

sufle55 3 years ago

Yaşamaya Bak

Mike Mills

6 Gönderi

Mükemmel bir film daha .. 🙃 Yönetmeni yetenekli muzip ve çocuksu. Büyüklerin çocuklarla iletişimini sorgulayan ve düşünmeye zorlayan bir örgüsü var filmin. Joker'den tanıdığımız Joaquin Rafael Phoenix yine yeteneğini sergilemiş. Filmde bütün oyuncular iyiydi özellikle doğaçlama röportajlar da ayrı bir…devamı

sufle55 3 years ago

Bataklık

Alberto Rodríguez

4 Gönderi

İspanya'dan. İyi bir film örneği. Sarsılarak izlersiniz, özellikle genç kızların yaşadıklarını biz görmesek de iliklerimize kadar hissettiriyor. İspanyol siyasi tarihi politik, etnik ve kültürel çatışmalarla beslenmiş bir tarihtir. Kurulduğu yıllardan bugüne dek yaşanan olaylar, bölünmeler ve politik geçiştirmeler İspanya’nın halen…devamıİspanya'dan. İyi bir film örneği. Sarsılarak izlersiniz, özellikle genç kızların yaşadıklarını biz görmesek de iliklerimize kadar hissettiriyor. İspanyol siyasi tarihi politik, etnik ve kültürel çatışmalarla beslenmiş bir tarihtir. Kurulduğu yıllardan bugüne dek yaşanan olaylar, bölünmeler ve politik geçiştirmeler İspanya’nın halen kendi tarihiyle tam anlamıyla yüzleşememesi sonucunu doğurmuştur. Bu yönüyle ülkemiz siyasi tarihiyle de büyük benzerlikler taşıyan İspanya, bugün 17 özerk topluluk ve 2 özerk şehirden oluşan yapısıyla gergin bir ipin üzerinde yürümeye çalışan cambaz izlenimi vermektedir. Bu özerk topluluklar arasında öne çıkan üç bölge; Katalonya, Bask ve Endülüs, hem kültürel hem de siyasi anlamda İspanyol Sineması’nı da sürekli beslemiştir. İspanyol İç Savaşı, diktatör general Franco dönemi ve ETA’nın İspanyol siyasi tarihi üzerinde yarattığı etkiler, İspanyol Sineması’nın da temel besin kaynaklarından biri olmuştur. Tüm bu siyasi tarihi şekillendiren olayların arka planında ise yine tek bir sebep vardır: Ekonomi. Ülkenin kuzeyi ve güneyi arasındaki ekonomik uçurum, çatışmanın ana merkezini oluşturur. Güney, Kuzey’i beslemesine rağmen hor görülür, yok sayılır. (İspanya’nın kuzey-güney ayrımını Türkiye’nin doğu-batı ayrımı olarak okuyabiliriz.) Bu yüzden Güney’i anlatan her hikaye daha karanlık ama sahicidir. Kendi içinde başlattığı yüzleşmeyi bütüne yaydığı için de gerçekçidir. Yılın en iyi İspanyol filmi olarak lanse edilen Bataklık; San Sebastian Film Festivali’nde büyük beğeniyle karşılanmış ve En İyi Erkek Oyuncu, En İyi Sinematografi ödüllerini kazanarak ismini duyurmuştu. İspanya’nın Oscar’ı olarak bilinen 2015 Goya ödüllerinde ise En İyi Film, En İyi Yönetmen dahil en büyük beş ödüle layık görülerek beklenti seviyelerimizi iyice yükseltmişti. 34. İstanbul Film Festivali vesilesiyle izleme fırsatı yakaladığımız film, aldığı her övgüyü sonuna dek hak ediyor. Bataklık; filmin hikayesinin geçeceği toprakları, incelikle dizayn edilmiş tepe açılarından yakalanan göz kamaştırıcı güzellikteki görüntülerle tanıtıyor. Alberto Rodriguez, filmin girişi niteliğindeki bu açılış sahnesiyle enfes bir sinematografinin bizleri beklediği sinyalini verirken, sinemanın ne denli mucizevi olduğunu da düşündürtüyor. Yıl 1980… İspanya’nın diktatörlükten demokrasiye geçiş sıkıntıları yaşadığı yıllar. Birbiriyle ideolojik anlamda zıt düşüncelere sahip olan iki polis, Juan (Javier Gutierrez) ve çaylak Pedro (Raul Arevalo), yerel bir tatil sonrası gizemli bir biçimde kaybolan iki kız kardeşin kayboluşlarını araştırmak amacıyla, Madrid’den İspanya’nın en güney bölgesinde yer alan bataklık bir bölgeye geliyorlar. Kendi geçmişine saplanıp kaldığı için etrafını çeviren bataklıkla özdeşleşen bölge halkının –iki polisin kaldığı otel odasının duvarında asılı olan Hitler ve Franco fotoğrafları da yerleşik bir muhafazakar yapının göstergesi olarak okunabilir- Juan ve Pedro’ya karşı olan muhafazakar yaklaşımları, soruşturma sürecinin ilerlemesini çoğu zaman zorlaştırıyor. Kara film geleneğinden gelen ışıklandırma tekniğinin varlığını sıklıkla görebileceğimiz Bataklık; incelikle düşünülmüş kamera açıları ve üzerine sayfalarca analizler yapılabilecek, Alex Catalan’ın sinematografisiyle şiirsel bir film diline sahip. Dini metaforlardan, politik göndermelere; her bir sahnesinde yer alan en ufak ayrıntının dahi boşuna olmadığı bir film. Tüm bu muazzam teknik işçiliğin yanına bir de Javier Gutierrez’in şapka çıkarılacak oyunculuğu eklenince, Bataklık gerçekten tadından yenmez bir görsel şölene dönüşüyor. Filmin gerilimsel atmosferini yaratan tüm bu ince detaylara bir de özenle seçilmiş müzikler dahil oluyor. Bataklık, ele aldığı sosyal ve politik yüzleşme meselesini sinema sanatının tüm olanaklarını başarıyla harmanlayarak anlatıyor. Kendi politik ve bölgesel tarihimizle ilgili de birçok benzerlik bulabileceğimiz kesinlikle son yılların en iyi filmlerinden biri.

sufle55 3 years ago

Bir Nefes Daha

Nisan Dağ

3 Gönderi

Bir Nefes Daha Yazan – Yöneten : Nisan Dağ Türkiye / Almanya ortak yapım 2020 Baya uzun bir yazı oldu ama, bazı filmler kendini anlattırıyor. Bu da onlardan biri benim için. Dün gece yine, aslında bol ödüllü ama kıyıda köşede…devamıBir Nefes Daha Yazan – Yöneten : Nisan Dağ Türkiye / Almanya ortak yapım 2020 Baya uzun bir yazı oldu ama, bazı filmler kendini anlattırıyor. Bu da onlardan biri benim için. Dün gece yine, aslında bol ödüllü ama kıyıda köşede kalmış bir film keşfettim. Şunu kesinlikle önden belirtebilirim ki; bu güne kadar izlediğim uyuşturucu sorununu bu kadar gerçekçi ve tam içinden işleyen tek film olmuş. Konunun özü Rap müzik etrafında dönüyor olsa da, ana tema net Bonzai. Filmi bitirdikten sonra geceden şu zamana üzerinde baya mesai harcadım resmen. İlk olarak filmin hem yazarı hem de yönetmeni olan Nisan Dağ ile başladım mesaiye. 1986 doğumlu olan yönetmenimizin ikinci uzun metrajlı filmi “Bir Nefes Daha”. İlk uzun metrajı ise 2015’de Esra Saydam ile yönetmen koltuğunu paylaştığı “Deniz Seviyesi” adlı filmi. Bir Nefes Daha, katıldığı festivallerden baya bir ödülle dönmüş. Özellikle 28. Altın Koza Film Festivaline damga vurmuş diyebilirim. 28. Altın Koza Film Festivali: En İyi Yönetmen (Nisan Dağ), En İyi Senaryo (Nisan Dağ), Yardımcı Rolde En İyi Erkek Oyuncu (Eren Çiğdem), Türkan Şoray Umut Veren Genç Kadın Oyuncu (Hayal Köseoğlu), Umut Veren Erkek Oyuncu (Oktay Çubuk), Film-Yön En İyi Yönetmen (Nisan Dağ) 2020 Tallinn Black Nights Film Festivali: En İyi Yönetmen (Nisan Dağ) Ödüllerinin sahibi olmuş. Film; Rap müzik dünyasında bir yerlere gelme hayali olan, Sulukule’li Fehmi’nin Bonzai ile günden güne çöküşünü anlatıyor. Ve bu süreçte tamamen bu dünyanın dışından olan, üst tabakada yetişmiş, eski bir DJ olan Devin karakterinin Fehmi ile tanışıp, onunla bu zorlu yolculukta çalkantılı aşkla birlikte eşlik etmesini izliyoruz. Film başladığında kafaya ilk bir iki soru takılıyor. Fehmi ile ilk karşılaştığımızda bol kaslı, iyi beslenmiş, sanki sürekli spor yapan bir tip görüyoruz. Diyorsun ki; “Bu kadar fakirliğin ortasında bu çocuk nasıl böyle bir tip olabilir?”. Sonra da tamamen o dünyanın dışından, üst tabakadan bir kız eklenip, daha ilk saniyelerde Fehmi’den etkilenip, bodozlama bu dünyanın içine dalıyor. Bu durumda da Devin’i sorguluyorsun tabii, “Bu kızın burada ne işi var?” diye. Filmde beni en çok şaşırtan –gerçekten çok şaşırdım-, çünkü kendisini “Baba” dizisindeki “Kadircan” karakteri olarak izlerken, açık konuşmak gerekirse oyunculuğunu beğenmiyorum. Fakat bu filmde şaşırtıcı bir şekilde role bürünmemiş, rolü resmen yaşamış bir karakter olarak çıktı karşıma Oktay Çubuk. Hani yukarıda bahsettim ya kaslar, maslar…vs filmin daha beşinci dakikasından itibaren o kaslar kayboluyor gözünüzde, görmüyorsunuz, takılmıyorsunuz, unutuyorsunuz… Bu noktada Oktay Çubuk’u araştırmaya başladım tabii ki, karşıma çok fazla bir bilgi çıkmadı ama çıkan sonuçlar daha da şaşırttı beni. 1996 doğumlu olan oyuncumuz Amerikan Koleji mezunu. İstanbul Bilgi Üniversitesi Sinema Televizyon bölümünden tam burs ile iletişim fakültesine birincilik ile girmiş. Bunu öğrenince de “Fehmi” karakterine verdiği hayat ile –her ne kadar arada zorlanıp tökezlediği yerler olsa da, özellikle bir iki duygu geçişlerinde, görmezden gelip bütüne bakarak- koca bir alkışı hak ediyor benden. Bu performansı “Baba” dan takip ettiğim kadarı ile kesinlikle beklemiyordum çünkü. Filmde bazı klişe sahneler var. Ama hayatın kendisi de zaman zaman çok klişe değil mi zaten. En başta da belirttiğim gibi uyuşturucu portresini en iyi gözler önüne seren filmlerden olmuş. O illetin Fehmi ve çevresini nasıl etkisi altına aldığını adım adım izliyoruz. Bonzai’nin insanı gerçeklik algısından çıkardığı anları yönetmen bir akıllılık yapıp, gayet başarılı animasyon sahneleri ile bezemiş. Böylelikle Fehmi ile birlikte gerçeklikten kopup, o uçsuz bucaksız, kaygan, içinde kor ateşler patlatan tehlikeli dünyaya birlikte dalış yapıyorsunuz. Gece gece kafama takılan sorulardan biri de; “Peki yönetmene bu filmi yazıp çektiren neydi?”. Sabah gözümü açar açmaz hemen yönetmen Nisan Dağ’ın geçmişine doğru bir yol almaya başladım. “Suriye’den Sulukule’ye” adlı bir belgesel çekmiş. Hemen hemen herkes bu belgeselden yola çıkarak bu filmi çektiğini söylüyor. Bence; Hayır! Daha da geçmişine doğru yol aldığımda karşıma, müzik kanalı MTV’nin Rebel Music serisi için çektiği “Turkey: Flowers of Gezi Park (Gezi Parkı Çiçekleri) belgeseli çıktı. (Bu arada kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim. Her iki tarafın gençlerinin konuştuğu güzel bir belgesel olmuş.) İşte o belgeseli izlediğinizde filmdeki karakterler bir bir karşınıza çıkmaya başlıyor. Ve ta taaaa karşınızda Sulukule’nin Rap grubu Tahribat-ı İsyan. O zaman da anlıyorum ki, müthiş bir cast çalışması yapılmış. Kostümlerden, tiplere neredeyse birebir aynılar. Tahribat-ı İsyan’ı biraz araştırdığımda karşıma şöyle bir hikaye çıkıyor. 2008 yılında Sulukule’li gençler tarafından kurulmuş, Asil Slang, Zen-G ve V.Z ‘den oluşan bir grup. İlerleyen yıllarda profesyonellik dışı davranışlar sergileyip, gruba uyum sağlayamadığı gerekçesi ile V.Z gruptan çıkarılıyor. Bu durum da şunu gösteriyor ki, yönetmen bu gençlerden etkilenip, onlardan esinlenerek bu filmi kaleme almış. Hiçbir röportajında onlardan bahsetmiyor olsa da, bence kesinlikle Tahribat-ı İsyan’dan esinlenmiş. Zaten Rap ile ilgisi olanlar filmi izlediklerinde, her ne kadar yaşam örgüsü değiştirilmiş olsa da Sulukule ve karakterleri görünce hemen Tahribat diyecektir diye düşünüyorum. Belgeselin içerisinde aslında Devin karakterini de görüyoruz. Gerçek hayatta o gençlere yardıma gelmiş, onlara ablalık yapan bir tip. Tabii bu senaryoda aşka dönüştürülmüş. Bence Devin karakterindeki o drama kopukluğu ve gizemlilikte hikayede yardımcı ablayı aşka çevirme zorluğundan kaynaklanmış. Böylelikle Devin karakteri hakkındaki kafamdaki soru işaretlerimde ortadan kalkmış oluyor. Yine de dramaturji kopukluklarını görmezden gelip, çok iyi bir iş çıkardıklarını söyleyebilirim. Yönetmen çok gerçekçi bir dünya yaratmış. Hatta bazı sahneler insana, sanki orada gerçekten böyle bir an var, hiçbiri oyuncu değil de o dünyanın insanı, yönetmende kamerayı bir köşeye gizlemiş ânı çekiyor hissi uyandırıyor. Ben filmi cidden çok beğendim. Aynı zamanda da Fehmi’lere umut vadeden bir film olmuş. Karakter, yaratılan dünya, kostüm, saç, makyaj, sanat (ki duvar resimleri bile çok iyi sokak sanatçılarına yaptırılmış.), kamera, ışık, reji, müzik (şarkıların sözleri HAYKİ ve OHASH’a ait, besteler Da Poet’e.)… her şey bir bütün olmayı başarmış. Herkesin emeğine, yüreğine sağlık. Son sözümüzü filmin ana şarkısı olan “İnan” ile yapalım. “İnan olucak her şey çok güzel olucak İnat kadere inat her şey çok güzel olucak İnan İnan İnan İnan her şey çok güzel olucak İnat kadere inat her şey çok güzel olucak …” İyi seyirler.

sufle55 3 years ago

Ayı Adam

Werner Herzog

7 Gönderi

Grizzly Man filmi, amatör boz ayı uzmanı ve vahşi doğa eylemcisi Timothy Treadwell’in yaşamını ve ölümünün ardındaki gerçekleri anlatıyor. Film gerçek hayat hikayesi ve görüntülerin çoğunluğu bizzat Timothy tarafından kameraya alınmış. Alaska'nın muhteşem doğasını hayranlıkla izlerken kendisinin çektiği bazı sahnelerde…devamı

sufle55 3 years ago

Anna Karenina

Joe Wright

58 Gönderi

Leo Tolstoy'un klasikleşen dev eseri Anna Karenina' nın uyarlaması olan 2012 yapımı filmi izledim. Joe Wright yönetmenliğinde çekilen film, teknik olarak sanat yönetmeninin hayal gücünü ortaya koysa da,ben sinema filmi izleyeceğimi düşünürken tiyatro izliyormuşum hissine kapıldım.Hatta bazı sahnelerde Dario Marianelli'…devamıLeo Tolstoy'un klasikleşen dev eseri Anna Karenina' nın uyarlaması olan 2012 yapımı filmi izledim. Joe Wright yönetmenliğinde çekilen film, teknik olarak sanat yönetmeninin hayal gücünü ortaya koysa da,ben sinema filmi izleyeceğimi düşünürken tiyatro izliyormuşum hissine kapıldım.Hatta bazı sahnelerde Dario Marianelli' nin bestelediği muhteşem müziğin ve dans koreografisinin güzelliği karşısında operadayım sandım. Filmin bir çok sahnesi, gerçek hayattan tiyatro sahnesine, tiyatro sahnesinden gerçek hayata dönen mekan ve dekorlarla desteklenmiş.Duygusal sahnelerde müziğin baskın olarak kullanılması ve bir anda tiyatro sahnesine dönen dekorlar bende rüya ile gerçek arası bir duygu yarattı. Keira Knigtley' in oynadığı Anna Karenina' yı duygulu. sevgi dolu, aşkı için her şeyi göze alabilecek kararlıkta bir kadın olarak göremedim. Oynadığı rol beni etkilemedi, filmin sonundaki trenin altına atlayarak intihar etmesi bile duygulandırmadı:Belki Sophie Marceau' nun oynadığı Anna Karenina'yı sevdiğim ve hissettiklerini hissettiğim için, belki de genel olarak filmi beğenmediğim için. Bu arada, Alexsi Karenin rolüyle Jude Law Oscar' lık oyun sergilemiş bana göre. Romanın, dolayısıyla filmin kahramanı kadın olduğu ve Tolstoy insan karekterini çok iyi çözümlediği için yazarın eşi Sofya' nın" Eğer Tolstoy, kadınları yazdığı kadar iyi tanımış olsaydı, onunla çok mutlu bir hayatımız olurdu" dediğini yazmadan edemedim.Çünkü Tolstoy evliliğinde mutlu değildir ve bunalıma girmiştir. Ve bunalımı onun kurtuluşu olur:1910 yılının Ekim ayında kendisiyle yaptığı hesaplaşmadan sonra evden ve karısından kaçar. Geldiği tren istasyonunda hastalanır ve istasyon şefinin kirli yatağında 82 yaşında hayata veda eder. 1874 yılında yazdığı romanın kahramanı Anna Karenina' nın hayatını bir tren altında sonlandırırken, kendi hayatının da bir tren istasyonunda sonlanacağını nereden bilebilirdi büyük yazar? Ölüm şekli farklı olsa da. Kaderin cilvesi bu olsa gerek .. "

sufle55 3 years ago

Matthias ve Maxime

Xavier Dolan

9 Gönderi

Matthias et Maxime (2019) Xavier Dolan Sinemanın harika çocuğu, genç yaşına rağmen çektiği duygusal derinliği yüksek filmlerle ve olgun sinema diliyle kendine benim de dâhil olduğum geniş bir hayran kitlesi yaratmış Xavier Dolan’ın dünya prömiyerini 72. Cannes Film Festivali'nde yapan,…devamı