(@) - Raf

Sizce, hangisi daha çok etkileyici, daha değerli, daha önemli? Kelimeler mi, resimler mi? Bu soruyla "sanat"ta ayrımcılık yaptığım sanılmasın. Zaten sorular da bana ait değil; "Kelimeler ve Resimler" filminden bir replik. Elbette tüm sanatlar etkileyicidir, önemlidir ve değerlidir. Belki, sanatçının…devamıSizce, hangisi daha çok etkileyici, daha değerli, daha önemli? Kelimeler mi, resimler mi? Bu soruyla "sanat"ta ayrımcılık yaptığım sanılmasın. Zaten sorular da bana ait değil; "Kelimeler ve Resimler" filminden bir replik. Elbette tüm sanatlar etkileyicidir, önemlidir ve değerlidir. Belki, sanatçının sanatını icra ettiği alan, kendisine göre daha değerli ve önemli olabilir. Sanatçı egosunu düşündüğümüzde bu durumu normal karşılayabiliriz. Ama gerçek bir sanatsever, ayrım yapmaz; görsel, işitsel ve dramatik sanatların tümünü sever, diye düşünüyorum. Bir Juliette Binoche hayranı olarak, internette onun filmlerini ararken, Holywood yapımı bir filmi dikkatimi çekti; Words and Pictures(Kelimeler ve Resimler). Filmin baş rollerinde Juliette Binoche ve Clive Owen oynuyordu. Filmi izledim ve çok beğendim; özellikle edebiyat ve resim üzerine yapılan münazaranın çekilmiş olduğu sahnelere bayıldım. Çünkü lise yıllarında ben de sık sık okulda yapılan münazaralara katılırdım ve iyi bir tartışmacıydım. :) Tartışma kültürünü öğrenmek için bu münazaralar eşsiz bir öğretmendir. TV'deki tartışma programlarında izlediğimiz kerli ferli erkeklerin tartışma adabını bilmemelerini, bu eşsiz öğretmenden mahrum olmalarına bağlıyorum. Film yönetmeni Fred Schepisi olan ve 2015 yılı ABD yapımı filmin konusu şöyle: Görev yaptığı okulda popüler olan İngilizce Öğretmeni Marcus(Clive Owen) ile aslında ressam olan ama Marcus'un çalıştığı okula Sanat Tarihi Öğretmeni olarak atanan Delsanto(Juliette Binoche) arasındaki tatlı çekişmeyi anlatıyor film. Kısa bir zaman sonra, bu tatlı çekişme öğrencilere de sirayet eder ve iki öğretmen kendilerini beklenmedik bir yarışın içinde bulurlar; resimler mi üstündür yoksa kelimeler mi? İşte Kelimeler ve Resimler filminden seçtiğim replikler: -Hangisi daha çok etkileyici, daha değerli, daha önemli? Kelimeler mi, resimler mi? -Bir resim, bin kelime eder. Anonim -Bizi uzaklara götürebilecek kitaptan daha iyi bir fırkateyn yoktur. Emily Dickinson -Resim bana kitabın sayfalarca anlatacağı şeyi tek bakışta gösteriyor. İvan Turgenyev -Shakespeare'in First Folio'sunda yer alan resminin altında şu kelimeler yazar: okuyucu; buna onun resmi gibi değil, kitabı gibi bak. -Bir kitap ne işe yarar ki diye düşündü Alice, resimleri olmadan. Lewis Carol -Resim, üçkağıtçılık, kandırmaca ve suçun işlenmesi için bir aldatmaca gerektiren bir şeydir. Edgar Degas Soru: Neden SANAT? -Eğer duyularımız ve bilincimiz tamamıyla doğayla uyum içinde olsaydı, birbirimizle iletişim kurup birbirimizi anlayabilseydik o zaman sanata hiç ihtiyaç kalmazdı. Aslında hepimiz sanatçı olabiliriz. Çünkü hepimiz biriz. -"Her sanatçı dünyayı kendinin yapar ve bunu yaparken onu yüceltir. Ve bunu yaparken bizi yüceltir, bize daha geniş bir görüş verir. 'Sanat dünyanın bildiği en etkileyici bireysellik modudur" demiş Oscar Wilde...Proust, sadece sanat sayesinde kendi dışımıza çıkabileceğimizi ve dünyaya başka bir açıdan bakabileceğimizi söylemiştir. Sanatçılar bize bu görüşü verdiler çünkü bize kelimeler ve resimler yoluyla kendilerini verdiler. Ve bütün söyleyebileceklerimiz: Hissettiğimiz şey tasvir edilemez. Böyle bir sanatçının değeri de, yetenekleri, enerjileri ve vizyonları sayesinde kendimizi iyi hissetmemizi sağlarlar. En iyisi olmamızı sağlarlar." Benim seçtiklerim bu kadar. Merakınızı uyandırabildiysem eğer, size keyifli izlemeler dilemeden önce şunu söylemek istiyorum: İster kelimeleri kullanalım, istersek resimleri her ikisi de bize hissedebileceğimizin en iyisini hissettirirler. Ama okumayı ve yazmayı seven biri olarak "Ölü Ozanlar Derneği" filminden kulağıma küpe yaptığım bir replikle yazımı sonlandırmak istiyorum: "Kim ne derse desin, sözcükler ve düşünceler dünyayı değiştirebilir." :)

sufle55 4 years ago

Narayama Türküsü

Shohei Imamura

3 Gönderi

Narayama Efsanesine göre:"Kıtlık ve yoksulluğun kol gezdiği Japonya' daki bir dağ köyünde 70 yaş ve üzerindekiler gönüllü olarak Narayama Dağı' na götürülüp,ölüme terk edilirler. Toplumun örf ve adetlerine uyum için sofradan bir boğaz eksilsin diye ailenin güçlü, kuvvetli fertleri tarafından…devamıNarayama Efsanesine göre:"Kıtlık ve yoksulluğun kol gezdiği Japonya' daki bir dağ köyünde 70 yaş ve üzerindekiler gönüllü olarak Narayama Dağı' na götürülüp,ölüme terk edilirler. Toplumun örf ve adetlerine uyum için sofradan bir boğaz eksilsin diye ailenin güçlü, kuvvetli fertleri tarafından karlı dağa götürülüp, açlık ve soğuktan ölmeleri için bırakılırlar.Büyükanne Orin, dağa götürüldüğünde kar yağdığı için şanslı sayılır; açlıktan uzun süre acı çekerek ölmek yerine, soğuktan donarak ölmek daha az acı çekmesine neden olacağı için." Kısaca efsane böyle. Kızılderililerin geleneğinde de, yaşlı olanlar ailelerine haber vermeden kendi iradeleriyle kutsal kabul ettikleri yerlere çekilip,tek başlarına ölümü beklemeye giderler.Biri Amerika kıtasında yaşayan bir topluluğun diğeri Asya kıtasında yaşayan bir ulusun, ufak tefek ayrılıklara rağmen aynı geleneğe sahip olması,"kültür göçü" ne bir örnektir.Bu göç, kıtaları ve coğrafyaları aşarak toplumlara ulaşıp yer edinmiştir. Narayama Efsanesi' nde yaşlılara yapılan muamele bize yanlış gelebilir.. Çünkü kültürümüzde, yaşlılara saygı gösterilip, evin baş köşesinde yer verilir, ölünceye kadar da bakılır. Anadolu' da şaka yollu da olsa kadına "kaşık düşmanı" denildiğini unutmadan, bir boğaz eksilsin diye, gelecek nesillere(doğacak bebeklere) yer açmak için yaşlıları Narayama Dağı' na götürenleri vicdansızlıkla suçlayabilir miyiz? Ya da, üretmeden tüketmemek için ölümü beklemeye giden yaşlıların davranışını fedakarlık olarak nitelendirebilir miyiz? Bunu ön yargısız değerlendirebilmemiz güçtür; çünkü içine doğduğumuz kültürün etkisinde kalırız ister istemez. Her insan kaçınılmaz bazı kimliklerle doğar. Bir insanın kendi iradesi dışında, doğumda edindiği kimlikler vardır: (Aile kimliği, Coğrafya kimliği, Din ya da mezhep kimliği, Irk ya da milliyet kimliği, Vatandaşlık kimliği gibi.) Ne zaman kültür farklılıklarını ve farklı kimlikleri kabul edip onlara saygı duymayı öğrenirsek ve "kültür çevresi"ni genişletirsek, o zaman dünyada bir çok sorunun çözüldüğünü de görebiliriz. İnanın! Dünyanın buna çok ihtiyacı var.

sufle55 4 years ago

Kör Talih

Krzysztof Kieslowski

9 Gönderi

Kader, kısmet, nasip, talih, inşallah maaşallah😄😄 Bunun bir matematiği var mı .. Ünlü yönetmen Kieslowski örneklerle anlatıyor. Bu kavramlarla açıklamaya çalıştığımız, insan yaşamına yön veren güç nedir? Bu gücü matematiksel olasılıklar ya da rastlantılarla maddeci bir biçimde açıklamak olası, elbette.…devamıKader, kısmet, nasip, talih, inşallah maaşallah😄😄 Bunun bir matematiği var mı .. Ünlü yönetmen Kieslowski örneklerle anlatıyor. Bu kavramlarla açıklamaya çalıştığımız, insan yaşamına yön veren güç nedir? Bu gücü matematiksel olasılıklar ya da rastlantılarla maddeci bir biçimde açıklamak olası, elbette. Ama yaşam daha gizemci bir yaklaşımı hak eder. Krzysztof Kieslowski yalnızca ona özgü ince duyarlıkla ve kara mizahla bir insanın yaşamının nasıl biçimleneceğini, hangi olayların önemli ve etkili olabileceğini gösterir Kör Talih’te. Bu film, bir adamın kişiliğinde Polonya’nın kör talihini anlatır. Filmin adından da anlaşılan trajik sona ulaşmadan Witek’in (Polonya’nın önde gelen aktörlerinden Boguslav Linda) yaşamındaki üç olasılığı izliyoruz. Witek’i üç kez peronda koşarken görürüz. Treni yakaladığı olasılıkta bir Komünist Parti üyesiyle tanışır ve Parti’ye üye olur. Bir başka olasılıkta koşarken bir görevliye çarpıp onu yere düşürür; tutuklanır. Bu arada bir yeraltı örgütüne girer ve katolik olur! Üçüncü olasılıkta treni kaçırır okula geri döner, evlenir ve başarılı bir doktor olur. Her versiyonda geçmişte aşık olduğu ve ayrıldığı kadınla karşılaşır. Kieslowski, Witek’in iyi ve güzel bir şeyler yapma çabasının ne kadar boş bir çırpınma olduğunu ayrıntılarla bezeyerek gösterir bize. Söz konusu ayrıntılar ve filmin başında izlediğimiz farklı sahneler ancak finalde birleşir. Talihin cilveleri, Polonya gibi gizli polisin ve muhbir vatandaşların cirit attığı, Komünist Parti üyelerinin de hapse düştüğü, bazen yeniden itibar kazandığı, katı bir bürokrasinin işlediği bir ülkede pek de etkili olamamaktadır! Mükemmeliyetçi Kieslowski, uzun metraj kurmaca yönetmeye henüz başladığı seksenli yıllarda, belgesel çalışmanın avantajlarını en iyi biçimde değerlendirir. Kör Talih’in karmaşık senaryosunu büyük bir ustalıkla kurgular. Kieslowski hiçbir adımını talihe bırakmaz zaten.

sufle55 4 years ago

🇪🇸 İspanya'da bir duvar yazısı: “Bizi soyanlar göçmen ve yoksul değil, buralı ve zengin ..”

sufle55 4 years ago

The Warden

Nima Javidi

7 Gönderi

THE WARDEN (2019) Hepimizin hayatında vicdani çelişkiler en az bir kez olmuştur. Hapishane müdürü yeni bir darağacı yapması için marangozluktan anlayan bir mahkuma yeni bir darağacı yapması siparişinde bulunduğunda mahkum cevaben kapı, pencere ne isterse yapabileceğini ama artık dar ağacı…devamı

sufle55 4 years ago

Pororoca

Constantin Popescu

2 Gönderi

POROROCA (2017) Pororoca, Brezilya’dan Amazon Nehri’ne doğru yola çıkan dev dalgaya verilen isim, kelime anlamıyla “büyük ve yıkıcı ses”. Rumen yönetmen Constantin Popescu’nun üçüncü uzun metrajı, bu gizemli kelimenin yeryüzündeki bir temsili gibi. Kızı kaybolan bir babanın yavaş yavaş aklını…devamıPOROROCA (2017) Pororoca, Brezilya’dan Amazon Nehri’ne doğru yola çıkan dev dalgaya verilen isim, kelime anlamıyla “büyük ve yıkıcı ses”. Rumen yönetmen Constantin Popescu’nun üçüncü uzun metrajı, bu gizemli kelimenin yeryüzündeki bir temsili gibi. Kızı kaybolan bir babanın yavaş yavaş aklını yitirişi; kaybın, belirsizliğin ve suçluluk duygusunun getirdiği travma ve yok oluş… Pororoca, sıradan bir insanın deliliğin sınırlarına nasıl ulaştığına bakıyor, tıpkı dev ve yıkıcı bir dalganın oluşması gibi. “Bir adam, kızını yitiriyor”. Popescu, bu denli basit bir cümleden yola çıkıyor aslında. Fazlaca gerçek ve somut olan bu cümle, yerini film boyunca süren, anlaşılması ve hayal edilmesi güç, ızdırap dolu bir ruh haline bırakıyor. Tek bir eylemden yola çıkan film, seyircisini her an diken üstünde tutmak pahasına asla başka bir “olaya” yer vermiyor ve karakterinin her anına derinlemesine nüfuz ediyor. Üst-orta sınıf bir ailenin babası olan Tudor, karısı ve iki çocuğu ile sıradan ve mutlu bir hayat yaşamaktadır, ta ki kızı Maria parkta oynarken gözden kaybolana dek. Her şey o kadar hızlı olup bitmiştir ki, Tudor kızının kaçırılmış olması dışında hiçbir ihtimale inanmaz. Kahrolur, arar, soruşturur, polise gider, tekrar kahrolur, tekrar arar, vazgeçer, tekrar dener ve nihayetinde tek başına kalır. Sonsuz bir döngüye girmiştir artık. Parkta o gün çekilen fotoğraflardan kendince bir şüpheli keşfeder ve peşine düşer. Bu sadece bir babanın kızını arayışının değil, tanıdık ve güvenli olanın ters yüz oluşunun da hikayesidir. Popescu bize sonsuz bir arayışın portresini çizer. Kaybın travması ile beraber gündelik olan her şey acı verici bir hale bürünür. Bir bardak, bir resim, bir toka, bir yatak örtüsü… Filmin özenle seçilmiş mekanlarına tek tek gizlenmiş tüm bu nesneler Tudor’un hafızasını tetikler, unutmak bir seçenek değildir.

sufle55 4 years ago

Yol

Emilio Estevez

4 Gönderi

The Way / Yol - 2010 Yönetmen; Emilio Estevez "Hayat seçilmez, yaşanır..' Kendi hislerime ve düşüncelerime geçmeden önce filmin konusu ve tarzı hakkında bilgi vermek istiyorum. Öncelikle film bir baba-oğul ilişkisiyle başlıyor. Babası oğlunun yaşam biçiminden ve yaşama bakış açısından…devamıThe Way / Yol - 2010 Yönetmen; Emilio Estevez "Hayat seçilmez, yaşanır..' Kendi hislerime ve düşüncelerime geçmeden önce filmin konusu ve tarzı hakkında bilgi vermek istiyorum. Öncelikle film bir baba-oğul ilişkisiyle başlıyor. Babası oğlunun yaşam biçiminden ve yaşama bakış açısından pek mutlu değildir. Oğluysa bu sırada 'El Camino De Santiago' isimli aylar sürecek bir yürüyüşü yapmaya karar vermiştir. Fransa'nın İspanya sınırına yakın bir bölgesinde başlayıp, İspanya'nın kıyısında biten bir rota bu. Bu yürüyüş aynı zamanda hristiyanların hac yürüyüşüdür. (Ancak en başta belirtmek isterim ki filmde asla ve asla hiçbir dini dayatma yok.Film esnasında bu yürüyüşün günümüzde turistik amaçla daha da fazla yapıldığı belirtiliyor ki zaten göreceksiniz film karakterlerinin çoğu bu yürüyüşü farklı amaçlarla yapıyor.) Yürüyüşün başında bir kaza sonucunda ölüyor bu bahsettiğimiz baba'nın oğlu. Bu haberi alan baba ise oğlu'nun cesedi için Fransa'ya gitmek zorunda kalıyor. Orada oğlu'nun bitirmek isteyip de bitiremediği bu yolculuğu onun adına bitirme kararı alıyor. Filmimiz de bu şekilde esas anlamıyla başlıyor. Şimdi film hakkındaki düşüncelerime geçmek istiyorum. Öncelikle bu film benim hayatıma bir hedef daha ekledi ve yolculuk/yürüyüş türünde en başa oturdu benim için. Filmi izlerken asla ve asla aksiyon ya da atraksiyon beklemeyin. Bu film yorgun olduğunuz bir gece özellikle tavsiyemdir ki TEK BAŞINIZA izlemeniz gereken bir film. Uzun bir yürüyüşün ve yolculuğun en gerçekçi halini izleyeceksiniz bu filmde. Fransa ve İspanya gibi ülkelerin büyük şehirlerini izlemekten bıktığınızı farkettirecek olan bu film size büyük bölümü İspanyada geçen köy ve kasabaların harika manzaralarını da aktarıyor. Oyuncular da filmin senaryosu gibi sanki bizlere en doğal ve en gerçekçi halini yansıtıyor adeta. Bu filmde öğreneceğiniz şeylerden bir tanesi de en samimi ve en güzel dostlukların uzun yürüyüş ve seyahatlerde kurulabileceği. Filmin huzur verici etkisine kapılmaya başladığınız an itibarıyla harika manzaralar eşliğinde kendiniz hakkında yeni düşünceler ve yeni kararlar edinmeye başlıyorsunuz. İnsanı sarıp sarmalayan sıcacık bir film. Kesinlikle izlemenizi öneririm. Şimdiden iyi seyirler.

sufle55 4 years ago

İki Gün, Bir Gece

Jean-Pierre Dardenne

7 Gönderi

DEUX JOURS, UNE NUİT (2014) Mücadele vermeden mutluluğa ulaşılmıyor. Ağır bir depresyon yüzünden ara vermek zorunda kaldığı çalışma hayatına geri döneceği sırada işten çıkarılma tehdidiyle karşı karşıya kalan Sandra için de geçerli bu. Küçük bir işletmenin personeli olan genç kadının…devamıDEUX JOURS, UNE NUİT (2014) Mücadele vermeden mutluluğa ulaşılmıyor. Ağır bir depresyon yüzünden ara vermek zorunda kaldığı çalışma hayatına geri döneceği sırada işten çıkarılma tehdidiyle karşı karşıya kalan Sandra için de geçerli bu. Küçük bir işletmenin personeli olan genç kadının yokluğu sırasında aynı işin bir bir eleman eksiğiyle yapılabileceğini keşfeden işvereni işçisini gözden çıkarmıştır. Üstelik bunu sorumluluğu üzerine almadan diğer çalışanları bir seçimle başbaşa bırakmak suretiyle yapmayı düşünür. Buna göre panel üreticisi küçük şirketin diğer çalışanları 1.000 Avro’luk ikramiyeleri ile Sandra’nın işini sürdürebilmesi arasında bir tercih yapmak zorundadır. Jean Pierre ve Luc Dardenne kardeşlerin son çalışması ‘İki Gün ve Bir Gece / Deux Jours, Une Nuit’, işveren ve ustabaşı tarafından hayata geçirilmiş sinsi plana karşı Sandra’nın mücadelesi üzerine kurulu. İpotekli evlerinin kredi borcunu ödeyebilmek işe ihtiyacı vardır Sandra’nın. İş arkadaşlarının ihtiyaçları da benzer niteliktedir. Büyük kızın üniversite masrafları, iki yıldır ödenmemiş elektrik ve gaz faturaları, yeni evin giderleri vs. için bir can simidi gibi görülmektedir bu ikramiye birçoğu için. Kimisi evini döndürebilmek için haftasonu ek işlerde çalışan iş arkadaşlarını alacakları yıllık primden vazgeçmeye ikna etmek kolay olmayacaktır. Kariyerleri boyunca orta ve alt sınıfların yaşam mücadelesi üzerine saygın örnekler vermiş olan Belçikalı usta sinemacıların son işi gerilimi giderek yükselen soluk soluğa bir hikâye. Küçük işletme çalışanı Sandra’nın mücadelesi çalınan iş aracını bir gün boyunca umutsuzca arayan De Sica’nın ‘Bisiklet Hırsızı’nın çabasını anımsatıyor. Savaşın yıkıntılarında varolmaya çalışan küçük insanların dünyasından altmış küsur yıl sonra çağdaş kapitalizmin refah Avrupa ülkesinde çalışanların içine düşmüş olduğu çıkmaz ibret verici bu açıdan. Sandra’nın mücadelesini izlerken iki gün boyunca orta alt sınıf mahallelerdeki yaşamları gözlemleme fırsatı buluyor, global ekonomik krizin ve acımasız kapitalist rekabetin benzer dertler ve sorunlarla boğuşan çalışanları nasıl birbirine düşürdüğün, işçi sınıfı bilincinin yerinde yeller estiğine tanıklık ediyoruz. Sandra’nın işçi arkadaşlarının vicdanlarına ne ölçüde dokunabildiği veya işine geri dönüp dönemediği çok da önemli değil, filmi izleyenler bunun yanıtını öğrenecekler zaten. Önemli olan bu iki günlük savaşım sonunda Sandra’nın sınıf bilincine kavuşması, günümüzde yok olmaya yüz tutmuş gözüken işçi sınıfı dayanışmasının mutluluğuna erişebilmiş olmasıdır. ‘İki Gün ve Bir Gece’ usta yönetmenlerin önceki işleri gibi sade ve gösterişsiz, melodrama ve aşırı duygusallığa prim vermeyen çok başarılı bir çalışma. Daha önceki filmlerinde amatör ya da çok tanınmayan oyuncuları tercih etmiş olan Dardenne kardeşler ilk kez önemli bir yıldız oyuncuyla çalışmış, çok da doğru bir seçim yapmışlar. Keza Marion Cotillard tüm profesyonelliği ve başlangıçtan son plana kadar nefes kesen yorumuyla bizleri bir kez daha hayran bırakıyor kendisine.

sufle55 4 years ago

Heiran

Shalizeh Arefpoor

11 Gönderi

Sen gidiyorsun, tozlar içinde kayboluyorsun. Ben sözümden çıkmadım, sen de sözünden çıkma. Bu defa öyle döndün ki sonsuza kadar birlikte olacağız. Şimdi ne zaman bir yağmur yağsa çiçekli başörtümü örtüyorum. Kırmızı yeleğim ve o çiçekler ki sen benim için getirmiştin.…devamı

sufle55 4 years ago

Aga

Milko Lazarov

2 Gönderi

AGA (2018) İklim değişikliği ve ölümün birlikte işlendiği Yakutisdanda geçen sıcak, insanı ve farklı bir tadı olan bir yapım. Bulgaristan, Almanya ve Fransa ortak yapımı olan ve yönetmen koltuğunda Milko Lazarov'un oturduğu Aga filmi Saraybosna Film Festivali'nde En İyi Film…devamı