(@) - Raf

Andrea Bocelli'nin biyografik hayat hikayesini anlatan hızlı ilerleyen ama hayranlarını mutlaka tatmin edecek bir yapım. Film belirli bir dönemi, bir yıldız olma sürecini ele almakta. Gerek çocuk Amos, gerekse filmin çoğunda gördüğümüz olgunluk dönemindeki Amos’u canlandıran Toby Sebastian oldukça başarılı.…devamıAndrea Bocelli'nin biyografik hayat hikayesini anlatan hızlı ilerleyen ama hayranlarını mutlaka tatmin edecek bir yapım. Film belirli bir dönemi, bir yıldız olma sürecini ele almakta. Gerek çocuk Amos, gerekse filmin çoğunda gördüğümüz olgunluk dönemindeki Amos’u canlandıran Toby Sebastian oldukça başarılı. Eşi rolündeki Nadir Casselli‘de rolünün hakkını varmış. Ayrıca filmin çekiminden bir sene sonra hayatını kaybeden amca rolündeki ünlü İtalyan oyuncu Ennio Fantastichini de oyunculuğuyla görkemli bir veda etmiş izleyicilerine. Tüm bunların yanı sıra, maestro rolündeki Antonio Banderas‘ın oyunculuğuna şapka çıkartmamak mümkün değil. Film, Toscana’nın o kasaba hayatını sunma bakımından dönemin ruhuna karşılık gelen başarılı bir kurgu içinde ilerliyor. Daha önce “Postacı“, Al Pacino‘lu “Venedik Taciri” gibi filmlerin de yönetmenliğini yapan başarılı yönetmen Michael Radford‘un yönettiği filmde, sunum başarılı olmakla birlikte, çocukluk dönemi sonrasında, okul sürecindeki mücadeleleri, aile içi tartışmaları, dine yönelimleri gibi Boccelli‘nin kitabında bahsedilen hususlar hızlı zaman atlamalarla geçiştirilerek yüzeysel anlatıldığı gibi, ayrıca bu izleyiciye yapımdakilerin filmin süreye uygun yetiştirme telaşı içinde oldukları algısını yaratıyor. Tüm bu eksikliğine rağmen, özellikle Celine Dion‘un “Tanrı’nın şarkı söyleyecek bir sesi olsaydı, Andrea Bocelli’ye çok benzerdi” dediği, Bocelli‘nin o kendine has tınılarından esen “O Sole Mio“, “Con te Partiro“yu dinlemek için bile izlenmesi gereken başarılı bir biyografi filmi var karşımızda. Bocelli müziğin evrenselliğini, korona günlerinde verdiği konserle herkese bir daha ispatladı. Bir röportajında söyledikleri, anılardan, çocukluktan yıldızlığa süzülen bu filmle birlikte yansıyan yaşamıyla ne de çok örtüşüyor ayrıca: “…Benim için en temel şey elimden gelenin en iyisini yapmak ve çocuklarım için örnek bir insan olabilmektir. Her gün hiçbir değeri olmayan fani şeylere daha az bağlanmak için çabalıyorum. Sonuçta geriye sadece değerlerimiz kalacak…“

sufle55 4 years ago

Memoria

Apichatpong Weerasethakul

3 Gönderi

'Memoria' İspanyol dilinde 'hafıza (bellek)' anlamına geliyor. Taylandlı sinemacı Apichatpong Werasetakul ilk kez ülkesi dışında Kolombiya'da fenomen oyuncu Tilda Swinton ile insanlığın ortak hafızasına yolculuğa çıkıyor, doğanın kucağında uzun bir tefekkürü andıran ikinci bölümde, dağların, bulutların, kuşların, ormanın ve dış…devamı'Memoria' İspanyol dilinde 'hafıza (bellek)' anlamına geliyor. Taylandlı sinemacı Apichatpong Werasetakul ilk kez ülkesi dışında Kolombiya'da fenomen oyuncu Tilda Swinton ile insanlığın ortak hafızasına yolculuğa çıkıyor, doğanın kucağında uzun bir tefekkürü andıran ikinci bölümde, dağların, bulutların, kuşların, ormanın ve dış seslerin zengin armonisinin hipnotize edici alemine dalıyoruz. İNSANLIĞIN ORTAK HAFIZASINA YOLCULUK Apicathpong Weerasethakul imzalı ‘Memoria’ tanımlayamadığı metalik tok bir sesin kafasında yankılanmasıyla uykusundan sıçrayan Jessica Holland’ın görüntüsüyle açılıyor. Kolombiya’da iş yapan İskoç asıllı botanikçi farklı aralıklarla peşini bırakmayan ve yalnızca kendisinin duyduğu bu gizemli gürlemelerin izini takip ettiği süreçte gerçek dünyadan manevi alemin düşler diyarına insanlığın ortak hafızasına doğru yol alacak ve bu gizemli serüvene izleyiciyi de ortak edecektir. Adının uzunluğu ve zor telaffuzu nedeni ile kendisine kısaca ‘Joe’ diye hitap edilmesini isteyen Taylandlı eşsiz yönetmenin çalışmaları öykü düzleminde anlatımdan ziyade deneyimlenmek üzerine kuruludur. 2010 yılında Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye’yi kazanan ‘Amcam Önceki Hayatlarını Hatırlıyor’ ölüm döşeğindeki bir adamın ölmüş karısının ruhu ile teması üzerinden maddi ve manevi dünya arasındaki ince çizgi üzerindeki dokunuşlar üzerinedir. Uyku meselesi ona yabancı değildir. 2015 yapımı ‘Saltanat Mezarlığı’nda salgın bir uyku hastalığından muzdarip askerlerin gizemli sanrılarını perdeye taşır. İlk kez ülkesi dışında denizaşırı diyarlarda çektiği son filminde ise kendi başına gelmiş ve ‘patlayan kafa sendromu’ olarak adlandırılan tıbbi bir durumdan yola çıkmış. Aralıklarla kafasında duyduğu, acı vermeyen ancak rahatsız edici olan bu seslerin peşinden ta Kolombiya’ya kadar gitmiş. Hiç bilmediği İspanyolca dilinde film çekmiş. Yine ilk kez tanınmış bir oyuncu topluluğu ve gerçek anlamda bir star olan Tilda Swinton ile çalışmış. Strese bağlı psikolojik nedenli olduğunu düşündüğü kafa seslerine derin bir uykusuzluk probleminin de eklendiğini ifade eden sinemacı, filmin çekimlerine başladığında rahatsızlıklarının son bulduğunu belirtiyor. ‘Memoria’, yönetmenin bir nevi katarsis sürecini de kapsayan derin arayışlar üzerinden ilerliyor. Filmin ilk bölümünde başkent Bogotá’nın kalabalık caddelerinde, işlek mekânlarında gezintiye çıkıyoruz. Jessica’nın peşinden bir kayıt stüdyosunda ses mühendisi Hernán’ın metalik sesleri yapay olarak oluşturma denemelerine tanık oluyoruz. Şehirde aradığını bulamayan kadın sesin izinde, askerlerin kontrolündeki kırsala yolculuğa çıkıyor. Deprem ana üssünde konuşlanmış dağlık Pihau’da karşılaştığı bir diğer Hernán ile yaşadığı deneyim onu farklı bir aleme, insanlığın ortak hafızasına götürecektir. Sesin nedenini elle tutulur, gözle görülür maddi dünyada boşuna aramıştır. İnsanın taşın, kayanın, dağın, ormanın belleği ile yekvücut olduğu anlatılacaktır ona. Weerasethakul filminin uzun bir tefekkürü andıran ikinci bölümünde, kendi ifadesi ile müzikal bir yolculuğa taşıyor bizleri. Şırıl şırıl akan derenin kıyısında kameranın sabit olduğu uzun tek çekimlerde dağların, bulutların, kuşların, ormanın ve dış seslerin zengin armonisinin hipnotize edici alemine dalıyoruz. Balıkçı Hernán’ın mütevazi evinde geçmişin hayaletlerinin sesleri yankılanıyor. Modern zamanların telaşından uzak mükemmel dinginlik ortamında eller ve ruhlar birleştiğinde sınırlar aşılıyor, insanlığın ortak hafızasında farklı kültürler kenetleniyor. Dünya ile uzayın armonisi tınlıyor. Filmin tüm ses tasarımı insan davranışlarının orkestrasyonuna dönüşüyor, doğanın sesleri insan sesleriyle bütünleşiyor. Hem yönetmen hem de yıllardır tanıdığı has oyuncusu ile birlikte izleyici olarak doğanın ve algılar dünyasının karmaşık örgüsünün akışına bırakıyoruz kendimizi. İspanyolca adının dilimizdeki karşılığı hafıza ya da bellek olan ‘Memoria’ böylesine eşsiz bir deneyim vaad ediyor. Görüntü ve ses düzeni iyi bir salonda her sinemaseverin deneyimlemesini arzu ederim.

sufle55 4 years ago

Baba

Florian Zeller

73 Gönderi

Dün akşam çok merak ettiğim "Baba" (The Father) filmini izledim. Anthony Hopkins'in 83 yaşında Oscar'ı aldığı film. Öyle bir oyunculuk ki zaten başkası alamazdı. Ancak yönetmeni de kutlamam lâzım. Kurgu da müthiş. Sadece ilk ve son sahnelerde gerçeği görüyoruz. Arada…devamı

sufle55 4 years ago

Arkadaşım Goril

David Lickley

1 Gönderi

BORN TO BE WILD/VAHŞİ DOĞANLAR (2011 ABD) YÖNETMEN:DAVID LICKLEY TÜRÜ:BELGESEL Çocuk ve yetişkinler için harika bir belgesel. Öksüz orangutan ve filleri sağlığına kavuşup, kendi başlarına kalabilecek şekilde yetiştirildikten sonra doğaya salınmasını gösteren bir belgesel. Ayrıca hayvanları kurtarmaya adamış iki kadının…devamı

sufle55 4 years ago

Güzel İnsan

Christophe Honoré

21 Gönderi

La Belle Personne Yönetmen: Christophe Honore Yapım Yılı: 2008 Hayranı olduğum Léa'cığım bir filmini paylaşayım dedim. :D Film, ilk Fransız tarihi romanı sayılan ''La Princesse de Cleves'' adlı eserin modern bir uyarlaması. Christophe Honore’nin imzasını taşıyan bu film: adı üstünde,…devamı

sufle55 4 years ago

Geliş

Denis Villeneuve

140 Gönderi

Arrival Yönetmen : Denis Villeneuve 2016 / ABD Dünyanın 12 farklı bölgesine uzay filoları inmiştir..her yerde insanlar haber kanallarına yapışmış olayı izlemektedir kendi işine dalmış dil bilimci üniversite görevlisi Doktor Louise Banks olayı fark etmez işe gider ama üniversite yönetimince…devamıArrival Yönetmen : Denis Villeneuve 2016 / ABD Dünyanın 12 farklı bölgesine uzay filoları inmiştir..her yerde insanlar haber kanallarına yapışmış olayı izlemektedir kendi işine dalmış dil bilimci üniversite görevlisi Doktor Louise Banks olayı fark etmez işe gider ama üniversite yönetimince derslerin iptalini öğrendiğinde haber kanalını açar ve tüm kanalların nereden geldiği anlaşılamayan uzay filolarının indiğini, dünyada panik oluştuğunu yayınlamakta olduğunu görür.. Uzaylı istilası korkusu,panik içindeki halkı etkilemiştir.. Louise Banks, ertesi gün yine okula gelir, kimse yoktur..Çok geçmeden bir Amerikan askeri okula gelir ve Louise Banks'e kasetten uzaylıların sesini dinletir ,Louise'in bu dili çözmesi ve iletişim kurması için ona görev teklif eder. Gece vakti askeri üsse inerler ,subay bir fizikçi olan Ian Donnelly'i Louise Banks ile birlikte getirmiştir. Fizikçi ve dil bilimci bu iki kişi; filonun içine girip uzaylılara çeşitli yollarla insanların dilini öğretecek, uzaylıların dilini öğrenecek ve asıl sorulması gereken "Bu dünyaya ne için geldiniz?" sorusunu yöneltmeye çalışacaklardır. Duygusala bağladığı anları -anne-cocuk iletişimi anları hariç- abarttığını düşündüğüm zamanlar olsa da Arrival dil ,lisan, iletişim üstüne düşünmek için müthiş bir film.. Uzaydan gelen yaratıklarla iletişim kurmaya görevlendirilen dil bilimci kadının hikayesi insanlığın da hikayesi ( uzaylıları ilk gördüğüm an ahtopota benzemeseler miydi dedim sonra belgesellerde hiç aklı olduğunu sanmadığın ahtopotun insanla nasıl iletişim kurabildiğini izlediğim sahneler geldi ve bingo dedim doğru çağrışım ) Hikaye uzaylılarla ilgili olsa da aslında uzaylılara gerek yok insanların yabancı bir cisim gördüğü an edindiği saldırgan tavır, yabancıyı, bilmediğini düşünmeden yok etme dürtüsünü biliyoruz.. Dünyadaki pek çok ülkenin elindeki tüm silahları uzay gemilerine yönlendirip işbirliğine başlaması ve belki insanlığın devamını var edecek işbirliğinin politikacıların ottan sebepleri ile bozulması ve elbette bozanın ABD’ye yeni düşman olması muhtemel Çin olması ( Hollywood subliminal mesajları serisi ) saldırgan,savaşkan,silaha tapan erkekler dünyası.. Bu saldırgan dünyada saldırmayan dost uzaylı ve onlarla anlaşmaya çalışan insanın bir kadın olması fikrini çok sevdim.. O tek başına kadın onca erkeğin saçmaladığı güç savaşında gerçek gücün iletişim olduğunu da dünyaya gösteren kadındı.. Hep söylerim..dünyayı kadınlara verin..

sufle55 4 years ago

Yağmurdan Önce

Milcho Manchevski

15 Gönderi

Yağmurdan Önce - Before The Rain (1994) 1994 yapımı, o dönem için sinema tekniği açısından bir film. Kimi sıkıcı, kimi anlamsız bulur ilk başta. Ve bir an gelir, tüm karmaşa biter, gözleriniz dolar. Aşağıda konusunu alıntı olarak aldım, *** dan…devamıYağmurdan Önce - Before The Rain (1994) 1994 yapımı, o dönem için sinema tekniği açısından bir film. Kimi sıkıcı, kimi anlamsız bulur ilk başta. Ve bir an gelir, tüm karmaşa biter, gözleriniz dolar. Aşağıda konusunu alıntı olarak aldım, *** dan sonrasını filmi henüz seyretmeyenlerin okumaması hatırlatmak istiyorum. Savaşa katılan askerlerin silah tutmaktan sıkıldığı için karşı olmasının dışında Milcho Manchevski ilk uzun metraj çalışması olan Yağmur’dan Önce (Before The Rain) filminde; Yugoslav iç savaşında taraf olmak zorunda bırakılan sivillerin hikayesini anlatır. Bize var olanın içinden seçilmiş bir hikaye sunar. Sunmakla kalmaz, seçemediğimiz nedenlerin sonuçlarında olası düşüşlerin ve dönüşlerin neleri kaybettirebileceğinden bahseder. Ölümü ölümsüzleştiren savaş fotoğrafçısı Alex’in odağında olduğu üç hikaye, savaş meydanı ve kilometrelerce uzaktaki bakış farklılığını ortaya koyar. Filmin başından beri beklediğimiz yağmurun bir türlü yere düşmemesi bizi ayrı bir sıkıntıya düşürür. Bulutlar yüklendikleri tüm karanlıkla birlikte bizi takip eder. “Sözcükler” bölümünde sineklerden öğrendiğimiz yağmura, olacakları haber verdikten sonra, son sahnede kavuşuruz. ***** Filmde işlenen konudan ziyade akılda kalan, üç bölümün zamanla kurduğu ilişkidir. Başlangıçta sıradan bir akışa sahip olarak görünen zamanın, “Fotoğraflar” bölümünde içinden çıkamadığımız bir döngüselliğe sahip olduğunu görürüz. Üç bölümün hangisinin önce hangisinin sonra yaşandığı tam olarak kestirilemez, ki Manchevski’nin yapmaya çalıştığı da bu zamansızlık içinde kalmamızdır. İç içe geçtiğini anladığımız olay akışında “zaman asla ölmez” sözü ancak filmin bitişiyle birlikte anlam kazanır. Alex, kişilerin birbirleriyle olan ilişkisiyle birlikte ele alındığında, öncede ya da sonrada değil şimdi’nin içinde bulunmaktadır. Bir insanın ölümüne sebep olması onu Üsküp’te, Londra’da ve son olarak köyünde takip eder. Son bölümde kurtardığı kızın ilk bölümde çektiği fotoğrafını ikinci bölümde sevgilisi Anne’ye vermesi zamanın kullanımına dair bir ipucu oluşturur. Başlangıcın bitişle ortaklaştığı final, çemberin yuvarlak olmadığı bir sarmal hikayeyi, sona saklanan “Yüzler” bölümüyle bütünlenir. İlerlemesine alıştığımız zaman, kurduğu çemberde bizi sıkıştırır. Alex’de sıkıştığı yerden çıkmaya çalışarak, öldürdüğü çoban nedeniyle savaş çıkartması muhtemel Zamira’yı kurtarır. Filmin teması savaş olsa da, savaşa neden olan ve gözümüze sokulmadan yaşanan birçok çatışma mevcut. Kadın erkek, Müslüman Hristiyan, Arnavut Makedon karşılaşmaları bunlardan en belirgin olanları. Birinin diğerine üstün gelmesinden ziyade karşılıklı var olmaları, ateşin körüklenmesine yardımcı oluyor. Savaşı ayakta tutmanın belki de tek yolu, karşıtlıkları bir arada tutmak. Kiril’in sessizliğini bozan Zamaria’nın bedeninde, aynı inanca sahip olmadıkları için kabul edilmeyen Alex’in hediyelerinde, değişmeyen köyde çocukların oyuncağı haline gelen silahlarda farklı olmanın sonuçlarına tanık oluyoruz. Nedenini kimsenin bilmediği belirsizlik ortamında taraf olmanın hafifliğini yaşayamayan sadece Alex’dir. Değişmeyen köyünde, değişen bakış açısı herkesin bir tarafta yer alma mecburiyetinde hissettiği ve barışın istisna olduğu bir zamanda, kimsenin başka bir seçenek düşünmediğini görürüz. Bir insanın ölümüne sebepsiz yere neden olmanın yarattığı rahatsızlık, suçlu olup olmadığını bilmediği Zamaria’yı kurtarmaya iter. Diğer iki hikayeyi zamansal olarak birbirine bağlayan ya da iç içe geçmesini sağlayan “Yüzler” bölümü savaştan uzakta ve etkilerinin pek yaşanmadığı Londra’da geçer. Diğer iki bölümdeki manzara çekimlerinden farklı olarak daha donuk, daha gri olan bu bölüm yönetmenin metropole bakışını da yansıtır. Bir önceki bölümde gerçekliğine tanık olduğumuz savaş; şimdi uzaktan duyduğumuz, uzaktan baktığımız bir obje haline bürünmüştür. Kurşunlarla birlikte oyuncak edilen kaplumbağa Londra’da bir akvaryumda nefes alma çabasındadır. Günlük yaşamın, alışkanlıkların devam ettiği Londra hayatında savaşın parçaladığı yüzlere bakan Anne, fonda yer alan savaş haberleriyle baş başadır. Savaştan ve silahlardan bu kadar uzak ve tarafsızken başka bir katliamın ortasında kalır. Alex’i de Nick’i de silahlardan dolayı kaybetmiştir. Alex ve Nick arasında sıkışmışken hamile olması Anne’nin fotoğraflarda uzaktan baktığı yüzlerle burun buruna kalmasına neden olur. Bizim de gerçekle yüzleştiğimiz bu fotoğraf karesinde Alex tarafından kurtarılan Zamaria’yı görürüz. Manchevski, bize varolanın içinden seçilmiş bir hikaye sunar. Sunmakla kalmaz, seçemediğimiz nedenlerin sonuçlarında olası düşüşlerin ve dönüşlerin neleri kaybettirebileceğinden bahseder. Hayatlar bir sonuç için sonlarınken; sonucun, başka başlangıçların nedenlerinde ortaya çıktığını görürüz. Taraf olmak dururken, seçebileceğimiz onca oluş’un görmezlikten gelinmesidir asıl neden. Asıl neden Kiril’in, Anne’nin ve Hana’nın geride kalışlarıdır. Tüm bu tarafsızlık, nedensizlik ve kalışların içinden baktığımızda, Yağmurdan Önce filmi bir savaş filmi değil savaşın kendisidir. Çünkü savaş filmlerinin hatırı sayılır bir kısmı savaş karşıtı olarak bizlere sunulur.

sufle55 4 years ago

Kasabanın Cadıları

George Miller

1 Gönderi

THE WITCHES OF EASTWİCK - KASABANIN CADILARI (1987) Yeni filmlerden bir cacık olmadığını görünce bendeniz de siz değerli Grup Üyeleri ve Sinema severlere eskide kalmış ama asla eskimeyecek inciler arasından seçkiler yapıp adeta Arkeolog titizliği ile çalışmaya gayret edip tanıtmaya…devamıTHE WITCHES OF EASTWİCK - KASABANIN CADILARI (1987) Yeni filmlerden bir cacık olmadığını görünce bendeniz de siz değerli Grup Üyeleri ve Sinema severlere eskide kalmış ama asla eskimeyecek inciler arasından seçkiler yapıp adeta Arkeolog titizliği ile çalışmaya gayret edip tanıtmaya devam ediyorum. Bu sefer ki seçkim çok özel. Ergenliğime denk gelip; özel efektler, kadınlar ve Şeytan konusunda uzun uzun düşünmemi sağlamış bir mini başyapıt. Filmin yönetmeni, 2015 yılında 70 yaşında MAD MAX FURY ROAD - ÇILGIN MAX ÖFKELİ YOLLAR gibi bir efsaneyi; aksiyon çektiğini zanneden çoğu yönetmenin suratına tokat gibi çarpan George Miller. Siz şimdi bir de daha genç hallerini görün? Tüm arzularını tatmin edebilecek bir adamın hayalini kuran Alex, Jane, ve Suki; Darly Van Horne (Jack Nicholson) adında gizemli bir adamın kasabaya taşınması ile uzun süren yalnızlıklarından uyanırlar... Bu esrarengiz adam onların aradığı şeytandır... Üç kadına da aynı anda yakınlık gösteren bu adam kadınların içindeki “Cadıyı” ortaya çıkarıcaktır... Oscar’a aday gösterilen Kasabanın Cadıları sıra dışı bir kara komedi. Yönetmen kusursuz, kadro? Daha da kusursuz! Ağzımızı sulandıracak kadroya şöyle bir bakalım? Aslen kariyerine müzik ile başlayan ama mesleğine oyunculuk ile devam etmeyi seçen Cher. 1984'de hakkıyla elde ettiği Oscar ödülü adaylığını 1988'de MOONSTRUCK - AY ÇARPMASI filmiyle kazandı. Bir diğeri defalarca kez aday olduğu Oscar ödülüne DEAD MAN WALKING - ÖLÜM YOLUNDA (1995) kavuşan Susan Sarandon. Ve 3 kez Oscar Adayı olmayı başarmış güzeller güzeli Michelle Pfeiffer. Jack Nicholson'ı övmeye kalkarsam sanırım zaten aptal durumuna düşerim. Bu üç Peri ile baş etmesi için seçilmiş yegane ve doğru isim. Hani günümüzde çekilen çakma 'güçlü kadın' imajlı filmler var ya, bu filmin yanından geçmeyi bırakın karşı kaldırımdan göz göze bile gelemezler. Muhteşem bir yapım ve beklentilerin çok ama çok ötesinde sahnelere sahip. (Çekildiği yıldan söz ediyorum.) Star Wars (Yıldız Savaşları) serisinin de müziklerini yapan aşmış sanatçı John Williams'ın bu film için yaptığı enfes ana tema müziğinin Oscar'a aday gösterildiğini de dip not olarak düşeyim. En iyi ses kurgusu dalında bir adaylığı daha var. Bambaşka, çok farklı ve ufuk açıcı bir film. Kişisel zevklerim arasındaki en parlak incilerden biri. Arşivinize katmasanız da en az bir kez izleyip ne demek istediğimi anlayın. Her ülkede kadın olmak zordur, ama bunu bu kez bir iblis kendi gözleriyle görecek!! 🙂

sufle55 4 years ago

Bir Konuşabilse

Sofia Coppola

42 Gönderi

Lost in Translation (Bir Konuşabilse) - 2004 Bob Crane orta yaşlı, karısı ile uzun zamandır iletişimini yitirmiş (birbirlerini görememelerine rağmen en önemli sohbetleri hangi halıyı seçecekleri üzerine), çocukları ile de pek avunamayan ve uzun zamandır film çekemeyen bir aktör. Tüm…devamı

sufle55 4 years ago

Bergen

Caner Alper

137 Gönderi

BERGEN (2022) Ah bu anneler .. Hem bizi sever korurlar hem de istemeden zararın en büyüğünü verirler. Bergen filmine beklediğim gibi toplumun ilgisi büyük oldu ve film dolu koltuklara gösterildi. Yaşlı genç onlarca izleyiciyle birlikte izledik Bergen'i. Tabii bu izleyici…devamı