Buse (@buse_esher)

Arka kapak yazısı çok hoşuma gittiği ve kitabı merak ettirdiği için aldığım bir kitaptı. Hayatını, evini, düzenini bırakıp tren istasyonunda yaşamaya başlayan bir bilim insanını konu alıyor. Daha derinine/detayına inilmesini beklediğim ama devamı gelmeyen konular var, biraz havada kalmış hissettirdi.…devamıArka kapak yazısı çok hoşuma gittiği ve kitabı merak ettirdiği için aldığım bir kitaptı. Hayatını, evini, düzenini bırakıp tren istasyonunda yaşamaya başlayan bir bilim insanını konu alıyor. Daha derinine/detayına inilmesini beklediğim ama devamı gelmeyen konular var, biraz havada kalmış hissettirdi. Ya da hikayenin sonunun bu şekilde bitmesini de istemezdim, kafamda bambaşka bir senaryo kurmuştum aslında. En etkileyen kısım hikayenin kendisinden ziyade sonsöz kısmı oldu kitabın. İngiliz edebiyatı alanında uzmanlaşmış birinin hikaye hakkındaki tahlillerini okumak; neyin nereden geldiğini, aslında neyle bağdaştığını, hangi benzetmenin neye atıf olduğunu öğrenmek hoşuma gitti ve benim için beklenmedik bir kısımdı. Sevdiğim alıntılar: ~ Ördekleri beslemek neden bu kadar eğlenceliydi? David'in fırlattığı ekmek için koşturup birbirlerine saldırırlardı. Bazen bir ördeğin yeterince yiyemediğini fark ederdi David; daha hızlı veya daha vahşi ördekler ekmeği onun önünden kapardı. Öyle zamanlarda bütün ekmeği o ördeğe fırlatmaya başlardı. Eğer ördek hâlâ kapamıyorsa birkaç parça ekmeği diğer ördeklerden uzağa, şansının daha fazla olacağı bir yöne doğru fırlatıp ördeği o yöne hareket ettirirdi. Ördeğin hangi tarafına ekmek atarsanız ördeği o tarafa yönlendirebilirdiniz. Bir satranç taşını hareket ettirmek gibiydi bu. Ya da Tanrı'nın yaptığı gibi. Tanrı da bir insana hastalık verip onu bir tarafa veya mutluluk verip başka bir tarafa yönlendirebilirdi. Bir ördeği iyilik olsun diye diğerlerinden ayırıp uzaklaştırabilirdiniz. Ama isterseniz bunu kötülük için de yapabilirdiniz. Ördek hiçbir şey yiyemesin de sırf öyle debelenip dursun diye ekmek parçalarını biraz daha ileriye atarak ördeğe tüm göleti dolaştırabilirdiniz. İsterse Tanrı da bunu yapabilirdi. Ama ördekler dua etmeyi bilmiyordu. Dua edebilseler, ne dilerlerdi acaba? ~ Her an bozulabilecek sessizliğin, gürültüden hiçbir farkı yoktu.

buse_esher 9 months ago

Böyle Küçük Şeyler

Claire Keegan

4 Gönderi

İlk önce sinemada Cillian Murphy'nin müthiş oyunculuğu ile izleme fırsatım oldu. Oppenheimer'dekinden daha iyi bir oyunculuk izlediğimi rahatça söyleyebilirim. Bu şekilde filmini izlediğim ya da tiyatrosuna falan gittiğim eserleri sonrasında okuyup ikisini karşılaştırmayı seven biri olarak sinema çıkışı da hemen…devamı

buse_esher 9 months ago

Hayat Acemileri İçin Yaşam Rehberi - Güçlü Bir Psikolojiye Sahip Olmanın Yolları

Beyhan Budak

2 Gönderi

Psikoloji kitabı olarak değil "kendine yardım" kitabı olarak tanımlanan kitaplardan biri. Hem benim düşüncem hem de yazarımız da videolarından birinde aynı tanımlamayı yapmakta. Beyhan Budak'ın videolarını severek izlerim ve kitaplarını okumaya da gayret ediyorum. Okuduğum ikinci kitabı oldu gerçi, henüz…devamıPsikoloji kitabı olarak değil "kendine yardım" kitabı olarak tanımlanan kitaplardan biri. Hem benim düşüncem hem de yazarımız da videolarından birinde aynı tanımlamayı yapmakta. Beyhan Budak'ın videolarını severek izlerim ve kitaplarını okumaya da gayret ediyorum. Okuduğum ikinci kitabı oldu gerçi, henüz yeni okuyucularından sayılırım. Sohbet havasında yazılmış, gayet akıcı ve yardımcı bir kitap. Zevkle okuyorsunuz ve olaylara, hayata daha önce bakmadığınız açılardan bakabiliyorsunuz. "Damdan Düşen Psikolog" kitabı önerilmiş. Okuma listeme ekledim. Beğendiğim ve tekrar baktığımda hatırlamak isteyeceğim kısımları (sığmayan kısımlar yorumlarda devam ediyor): ~ Biraz da diğer insanlar için yaşamıyor muyuz sonuçta? Bazen içimden geçiyor; bir şeyin nasıl göründüğü, nasıl olduğundan daha önemli... Yetişkin olmak bunu öğretti bana. Yetişkin olma sürecinde hepimiz sanırım benzer şeyleri öğreniyoruz ama bundan kimsenin haberi yokmuş, bir tek biz öğreniyormuş gibi davranmayı seviyoruz. "Herkesin bildiği sır" dedikleri bu olsa gerek. ~Serbest çağrışım yazma tekniğinde ise iltihaplı olan konu hakkında hiçbir plan yapmadan on dakika boyunca aklına gelen her şeyi, hiçbir imla ya da ahlak kuralına uymak zorunda kalmadan yazıyorsun. Bunu istersen kâğıt kalemle, istersen bilgisayarda yapabilirsin. İlk başta saçma gelse de bazen yazdıkların seni şaşırtacaktır. Bir diğer yöntem de gönderilmeyecek mektuplar... Bu yöntemde yaşadığın olayla ilgili, örneğin ayrıldığın biri ya da kaybettiğin bir ebeveyne bir mektup yazıyorsun. Bu mektuplar sadece olumlu duyguları değil, o insana hissettiğin öfkeyi de barındırmalı. ~ Lafa gelince herkes, "Ben kendi kendime yetiyorum," der ama bu, duygusal olarak mümkün değildir. Hepimiz diğer insanların sevgisini arzularız. Bunda anormal bir durum yok, sadece aşırı olursa işte o zaman sıkıntı çıkıyor. İnsan böyle bir durumda kendi olmaktan çıkıyor, karşı tarafın arzuladığı "şeye dönüşüyor. Ama ara sıra kendime şunu hatırlatmam gerek, bazen birilerinin bizi sevmesi çok güzelken bazen kötü olabilir. Ben kendi adıma, “İyi ki bu insanlar beni sevmiyor," dediğim zamanlar oluyor. ~ Amerikalılara ait bir söz duymuştum: Komşuna güven ama çitini de eksik etme. ~ Bir çocuk için çizdiği çok basit bir resim bile en azından ortaya konulan çaba konusunda takdir bekleyen bir üründür. Ebeveyn bunları küçümsediğinde ise çocuk kendi fikirlerinin, dolayısıyla kendisinin yok sayılmasının hayal kırıklığıyla yüzleşecektir. Bazen de anne-baba için tek bir önemli şey vardır, örneğin ders çalışma ya da anne için ev işlerine yardım etme. Bunun haricinde hiçbir şey değer görmeyecek ve her şey küçümsenecektir; "Bununla mı uğraşıyorsun, boş şeyler bunlar." Ve bütün bunların yaşattığı hayal kırıklığından kaçınmak isteyen çocuk karşı tarafı memnun etmek için onların önemsediği şeyleri yapmaya, uyumlu davranmaya çalışacaktır. ~ İlk olarak, insan hayatında çatışmanın doğal ve gerekli olduğunu kabullenmelisin. Eskiden çift terapisi yaptığım zamanlarda bazı çiftler, "Biz hiç tartışmayız ki," derlerdi. Ben de onlara sorardım; "Hanginiz depresyondasınız?" Durum bu şekilde aslında, sevdiğimiz insanlarla da tartışmalıyız; kızdığımız, istediğimiz, istemediğimiz şeyleri onlara ifade etmeliyiz. Böyle böyle birbirimizi daha iyi tanırız; sahici ve samimi ilişkiler çatışmalarla kurulur. Hakaret, aşağılama ve istismar olmadığı müddetçe çatışma ilişkilerin en önemli besinlerinden biridir. ~ Sen ne kadar çabalarsan çabala; bazen o ilişki olmaz, insan değişmez. Sen emek verip sonuç alamayınca, "Sanırım yeterli değil yaptıklarım," diye belki daha çok çırpınırsın ve kendi hayatını cehenneme çevirirsin. Bazıları da hem emek verir hem de öfkesini karşı taraftan çıkarır; "Ben mutlu olmuyorum madem, sen de mutlu olamazsın,” diyerek karşı tarafın hayatını cehenneme çevirir. Ve iki kişilik kocaman bir mutsuzluğun içine hapseder kendini. "Peki, emeklerime yazık olmayacak mı?" diye sorabilirsin. Emeklerinin karşılığı olarak bu işin olmayacağını, daha ileri gidemeyeceğini öğrenirsin. Bazen daha büyük zararlara girmemek için küçük şeyler feda edebilirsin. Tamam, belki feda ettiklerin küçük şeyler değil ama karşılığında yürümeyeceğini öğrenmen ve bundan sonraki hayatını daha mutlu hâle getirmen bence hiç de azımsanacak bir kazanım değil. ~ "Başarısızlık bir cevaptır. Reddedilme bir cevaptır. Pişmanlık asla cevabını bulamayacağınız sonsuz bir sorudur. 'Ya eğer...' 'Keşke...' 'Ne olurdu merak ediyorum...' Asla, asla bilemeyeceksin ve günlerinin geri kalanında sana musallat olacak." -Trevor Noah ~ Pembe Panter sendromu dediğim bu durumu hepimiz yaşıyoruz. Sana kötü davranmış ebeveynini, seni aldatmış eski eşini, arkandan işler çeviren arkadaşını aradan uzun zaman geçtiğinde özlemen çok normal... Çünkü onlarla yaşadığın kötü deneyimler gitgide soluklaştı ve az da olsa güzel hatıralar öne çıktı. İçinde bulunduğun zaman diliminde gidenin yerini dolduramamışsan içini bir umutsuzluk kaplar. Böylece eski anılara tutunursun. Bunun iki türlü sakıncası var. Birincisi, geçmişi aşırı derecede düşünmek hem depresyon işaretidir hem de depresyona sebep olan nedenlerden biridir. Durmadan geçmişi düşünen biri şimdiyi kaçırır. İkincisi ise bence daha olumsuz bir duruma sebep olur: hayatından çıkardığın o insanı, o şehri, o işi tekrar hayatına almak. Bu seferki hayal kırıklığı bir öncekine göre daha hızlı bir şekilde gelir ve yıkıcılığı daha fazla olabilir. ~ "Koşmasam düşerdim,” cümlesi bastırılmış duyguları olan insanları çok güzel tarif ediyor. Her anını bir aktiviteyle dolduran, hiç yalnız kalamayan, her zaman sosyalleşmek zorundaymış gibi hisseden ve bazen bu yalnız kalma korkusundan dolayı sevmediği insanlara bile katlanan biriysen bu da bize bazı ipuçları veriyor. Çünkü içinde biriken duygular o kadar doludur ki bir şeyle uğraşmıyorsan, kendi kendine kalmaya başlamışsan bu duygular kenardan köşeden sızmaya başlar ve seni çok fazla tedirgin eder. Özellikle aşırı sosyallik, aşırı aktivite ile hayatı dolu olan insanlar, çok yorulmalarına ve bundan şikâyet etmelerine rağmen bu durumdan vazgeçemiyorlarsa bunun arkasında bastırılmış duyguların olduğuna çok sık şahit oldum. ~ Bu cümle beni içine aldı; "Ağaçta duran kuş dalın kırılmasından korkmaz. Çünkü onun güveni dala değil, kendi kanatlarınadır." ~ Bazen diğer insanlarla bir araya geldiğimde doğal olarak dedikodu başlıyor. Dedikodunun inkâr edilemez bir cazibesi var, kim ne yaptı, ne yapmadı; bunları konuşmak haz veriyor insana. Ama dedikodu yapılan bir sohbetten ayrıldığımda kendimi zihinsel anlamda aşırı yorgun hissediyorum. Zihnimde başkalarının yaptıkları olunca bir rekabet içindeymiş gibi hissediyorum ve kendi mücadelem bana daha değersiz geliyor. Halbuki herkesin hikâyesi ve zorlukları farklı... Başkalarının hakkında konuşmama konusunda çok daha dikkatli olacağım. Kendi mücadelem, kendi hikâyem; odak noktam burası artık. ~ "Sevdiğin kişi ve seni seven kişi asla, asla aynı kişi değildir." -Chuck Palahniuk, Görünmez Canavarlar ~ Bir de ulaşılabilirlik meselesi var, herhangi biri seni aradığı ya da bir yere çağırdığı zaman hep hazır mısın, hep gidiyor musun? Her zaman ulaşılabilirsen ve her isteği kolayca yapabiliyorsan bu da yine seni ve ortaya koyduğun çabaları değersizleştirecektir. Burada kastım, kendini kapatman ve rol yapman değil. Sadece diğer insanlara zaman ayırırken biraz da kendine odaklanman, bazen bu kendine ayırdığın zamanlar için diğer insanların teklifini geri çevirmen olumlu bir etki yaratabilir. Başkalarını memnun etmeye çalışan biri her zaman başkaları için müsait olur. ~ “Sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek..." -Doğan Cüceloğlu ~ Problemlerini çözüp hayatta daha iyi hissettiği yerlere gelen insanlar ile olduğu yerden hiç ayrılamayan insanlar arasında nasıl bir fark vardı? Bu konuyu uzun süre değerlendirdim, görüştüğüm insanların dosyalarını okudum. Sonrasında bu iki grup arasındaki en önemli farkı bulduğumu düşünüyorum. Ha-yatında istediği değişikliği yapan insanlar, hayatlarının sorumluluğunu üzerine alan insanlardı. "İlişkimde, ailemde, arkadaşlıklarımda, iş hayatımda bazı problemler var ama ben bunları çözmek için kendimi yeterince güçlü hissetmiyorum ve güçlenmek için sizden yardım istiyorum," diye bana gelen insanlar istedikleri değişime az ya da çok ulaşıyorlardı. ~ İnsanın uçuruma bakması çözüme ulaşma çabası ile ilgilidir; belli bir süre düşünmek, izlemek, keşfetmek de çok gereklidir. Ancak artık yapabilecek bir şey kalmamışsa gözümüzü uçurumdan ayırmanın vakti gelmiş demektir. Bunun gerçek hayattaki karşılığı ise günlük hayatımıza odaklanmak, yeni hedefler belirlemek, yeni insanlar tanımak ve onlara şans vermek, yaşadığımızı hissettirecek şeyler bulmaktır. İlk başta uçurum seni çağırıyor gibi gelir ama buna aldırma; bu sadece yanılsamadır, sen yoluna devam et. ~ Küçük bir sorumluluk al; bir akvaryum, düzenli sulaman gereken bir bitki, yardımcı olabileceğin muhtaç biri belki de. Böyle bir sorumluluk alıp sana zor gelse de bu sorumluluğun sana yüklediği görevleri yerine getirirsen bu da kendine acıma bataklığından çıkış yolunda destek sağlayacaktır. ~ Biz insanlar hep yaparız bunu, içinde bulunduğumuz ateştense başka ateşler daha soğuk gelir bize. Halbuki ateş ateştir ve her seferinde yakar. ~ Ve bir adaletsizliğe maruz kaldığında, ilk yapman gereken şeylerden biri aynı şeyi tekrar yaşamayacağın şekilde kendini korumaya alman. Her ne yaşamışsan bunu sana yaşatan insana karşı kendini koruyacak bir mesafe almalısın. Bu, ruhsal ve hatta bazı durumlarda fiziksel hasar almaman için çok önemlidir. Bu; ilişkiyi birden kesmek, o insanı birden hayatından çıkarmak anlamına gelmiyor. Bunu ilk başta çok tavsiye etmiyorum. Çünkü bazı durumlarda, hatalar yapmış ve hatalarını kabullenmiş insanlar çok değerli bir yere gelebilir hayatımızda. Bunun için bağları koparmak yerine ilişkiyi askıya almak ve duygularını bu dönemde gözden geçirmek önemli...

buse_esher 10 months ago

Genç Werther'in Acıları

Johann Wolfgang Von Goethe

236 Gönderi

Werther biraz fazla mı abartmış acaba dersem çok linç yer miyim😅 Werther'in yaşadıklarından çok mektuplarındaki kendisini ifade edişi, monologları beni daha çok etkiledi. Ne kadar hassas ve naif bir insan, bu dünya için fazla ince bir ruha sahip dedirtti. Ve…devamıWerther biraz fazla mı abartmış acaba dersem çok linç yer miyim😅 Werther'in yaşadıklarından çok mektuplarındaki kendisini ifade edişi, monologları beni daha çok etkiledi. Ne kadar hassas ve naif bir insan, bu dünya için fazla ince bir ruha sahip dedirtti. Ve sonu tabi ki bu şekilde bitecekti. Kitabın arka kapağında yazan çok güzel bir ifade var, şöyle diyor: "... Goethe'nin Werther'i, toplumsal zorunluluk ve bireysel tutkuların arasındaki ilişkiyi çok açık bir şekilde gösteren dünya edebiyatının öncü eserlerindendir." Burada bir ifade yanlışlığı yapıldığını düşünmekteyim, toplumsal zorunluluk ve bireysel tutkular arasındaki ilişki yerine "çelişki" ifadesi daha uygun olurdu zannımca. Goethe'den okuduğum ilk eser olması lazım, daha önce okuduysam da hatırlamıyorum çünkü. Edebi olarak böyle bir doygunluğa ulaşmayı beklemiyordum okurken. Kitabı Dokuz Yayınları'ndan okudum bu arada. İlk defa kapağı da geçtim sayfaları için aldığım bir kitap oldu başta. Kitabın yan tarafları çok güzel çiçek motifleriyle bezenmiş. Bu tarz desenli başka kitaplar da vardı ancak bunu almayı tercih etmiştim kitaplığıma renk katar diye. İnsan ne kadar okumuş olursa olsun böyle çocukça şeyler yapabiliyor hâlâ işte. Olsun, önemli olan içimizdeki çocuğu öldürmemek yine de deyip teselli ediyorum kendimi. Kitapta sevdiğim yerler ise şu şekilde: ~ ...gününü bir çocuk gibi geçirebilen insan, bu dünyanın en mutlu insanıdır. ~ Sevgili Wilhelm, her zaman düşündürmüştür beni insanoğlunun içindeki keşfetme, yeniliklere açılma, gezip dolaşma hevesi. Ve kendi elleriyle kendilerine sınırlar çizip, sağa sola kıpırdamadan, hiçbir şeye aldırış etmeden, alışkanlıklarının kölesi olarak hayatlarına devam etmeleri aynı ölçüde şaşırtmıştır. ~ Uzaklara bakmak, tıpkı geleceğe bakmak gibi. Aslında koskocaman duruyor her şey gözlerimizin önünde: fakat o kadar buğulu, o kadar karanlık ki göremiyoruz bile. Hasretini çekiyoruz bir karış ötemizde duran şeylerin. Sihirli bir değnek gelip hayatımıza dokunacak ve bir anda içimiz gerçek bir bütünlük hissiyle dolacak sanıyoruz. Ve o da ne! Var gücümüzle koştuğumuz geleceğin olduğumuz andan tek bir farkı yok. Adını "gelecek" koyduğumuz belirsiz bir hayalin peşinde koşarken, duvarlarımızı ve yoksunluğumuzu yanımızda götürmüşüz. İçimizde bir adım öteye gidememiş olmanın burukluğuyla ruhumuzun tek avuntusunun hayal kurmak olduğunu anlarız. ~ Aşkın olmadığı bir dünyada kalbimiz neye yarar Wilhelm? Işığın olmadığı yerde sihirli lamba olsa ne yazar! Ufacık lamba karanlık bir odaya girdiği anda binbir renkli resimler canlanır bembeyaz duvarda! Ve biz, her ne kadar bu görüntülerin geçici birer hayal olduğunu biliyor olsak da duvara hayranlıkla bakmaya devam ederiz. ~ ...ya mutlu olduğumuz her an, aslında sadece hayalse? ~ Her şeyin binlerce şekli, binbir çeşidi vardı yeryüzünde. Fakat âdemoğlu hâlâ kendi ufacık evine girince güvende sayıyordu kendini, onun sanıyordu dünyayı. Zavallı budala! Kendin o kadar küçüksün ki her şeyi küçümsüyorsun, kendin gibi sanıyorsun her şeyi! ~ Mutluluk da hüzün de neyle berabersek, kimle berabersek ona bağlı. O sebeple yalnızlık kadar fenası yok bizler için. ~ Öte yandan; tüm yorgunluğumuza ve zayıflığımıza rağmen devam edersek yol almaya, bir bakarız ki diğerlerinin yelkenle, kürekle geldiğinden çok daha ilerideyiz aslında. Ve bu his içimizdeki yarışta aslında onlarla başa baş olduğumuzu gösterir, hatta belki biz bir adım öndeyizdir, kim bilir! ~ Halbuki içindeki onca acıya rağmen kalbim benim tek hazinem. Benim bildiklerimi, öğrendiklerimi herkes bilebilir; ancak kalbim sade ve sadece bana aittir! ~ Ben yalnızca, tüm benliğimle, en derinimde sadece ve sadece onu severken o nasıl olup da başkasını sevebiliyor? Nasıl yapabiliyor bunu aklım bir türlü almıyor Wilhelm, aklım almıyor! ~ İnsanın insana ne kadar az değer verdiğini gördükçe, göğsümü yarasım geliyor; beynimi söküp atasım, paramparça yapasım geliyor! Benim onlara veremediğim sevgiyi, mutluluğu, sıcaklığı ve neşeyi karşımdaki hiç veremiyor bana. Kalbim sevinçle dolup taşsa, karşımda buz gibi soğuk duranı ısıtamam asla. ~ Acı çeken bir ruh için bilinmez yollarda attığı her adım ürkek benliğine sürülen bir merhemdir. Yolda geçen her gün yüreğindeki onulmaz azabı hafifletir. ~ İnsan nedir? Övülmüş yarı tanrı! En ihtiyaç duyduğu anda güçten mahrum kalmıyor mu? Mutluluktan ayakları yerden kesildiği anlar da acının en derinine gömüldüğü anlar da geçip gitmiyor mu? Sonsuzlukta kaybolmayı arzularken, bilincimizin soğuk duvarlarına çarpıyoruz yeniden, yeniden ve yeniden. ~ Ah Lotte! Lotte... Ben bende değilim ki artık! Aklım, duygularım karmakarışık. Sekiz gündür düşünme kabiliyetimi de yitirdim, yaşlarla dolu gözlerim. İyi değilim, mutlu değilim. Sanki her yer, her şey tastamam; ama ben hiçbir yerde tam değilim. Hiçbir şey istemiyorum, hiçbir şey. En iyisi artık gitmek.

buse_esher 11 months ago

Nasıl Daha İyi Ve Güzel Bir Yaşam Kurarız ?: Beyinbilimin Yanıtı

Türker Kılıç

1 Gönderi

Sayın Türker Kılıç hocamızı uzun zamandır ilgiyle takip etmekteyim zira ülkemizin en değerli nöroşirurjicilerinden ve profesörlerinden olduğunu düşünüyorum. Dünya Sanat ve Bilim Akademisine de seçilen ülkemizdeki tek bilim insanıydı (sonrasında başka seçilen olduysa da benim haberim olmamıştır). Toplam üç kitabı…devamıSayın Türker Kılıç hocamızı uzun zamandır ilgiyle takip etmekteyim zira ülkemizin en değerli nöroşirurjicilerinden ve profesörlerinden olduğunu düşünüyorum. Dünya Sanat ve Bilim Akademisine de seçilen ülkemizdeki tek bilim insanıydı (sonrasında başka seçilen olduysa da benim haberim olmamıştır). Toplam üç kitabı var ve en son yazdığı kitabı bu diye biliyorum. Diğer kitaplarını okuma fırsatı henüz bulamadım. En kısa zamanda onları da okumayı hedefliyorum. Kitap, beklediğimden çok daha farklı çıktı. Ben daha kişisel gelişim tarzında, tavsiyeler içeren bir eser beklerken oldukça yoğun bilim içeren bambaşka bir yapıt deneyimledim. Keyifliydi. Pek çok yeni şey öğrendim ve bazı konularda farklı bakış açıları da kazandırdı diyebilirim. Hatta hayata bakış açım bile farklılaştı diyebilirim. Sonuç olarak, çok değerli bir insanın yazdığı çok değerli bir kitap. Okunmalı. Beğendiğim yerler: ~ "Eğer rastlantısallığın arkasındaki nedenselliği ortaya koyarsak aslında tesadüflerin birer ihtimal olmadıkları anlaşılır." Gabriel García Márquez ~ Sizi "siz" yapan yanınızdakilerdir. İnsanı içinde bulunduğu "yaşam bağlantısallığı” oluşturur. Zihnimiz bu yaşam ağı (conatus) tarafından oluşturulur. Özgürlüğümüz, zihnimizin yaşam ağı içindeki özgürlüğü kadardır. Özgür irade (free will) içinde olduğumuz yaşam ağımız kadardır. ~ İnsanlar kendilerini yaratmazlar, birbirlerini yaratırlar. ~ Enformasyon matematiğinin ve bağlantısallık biliminin kendi özellikleri var. Bu özelliklerden bir tanesi, her bilgi işleyen sistemin er ya da geç zekâ oluşturuyor olması. Bu bir. İkincisi de yaşamın temel yapıtaşının atom değil, enformasyon olması. Her zekâ onu üreten organizmaya ait değildir. Üretilen zekâ, o organizmanın içinde bulunduğu yaşantı alanına, yani yaşamın kendisine ait. ~ Yaşama ait olan bir tek enformasyon işleme süreci vardır, buna da biz zekâ diyoruz. Zekânın onu üreten organizmadan ayrı olması çok önemli bir enformasyon bilimi kuralı. Biz yaşamın merkezine insanı koyduğumuz, onu kutsadığımız için zannediyoruz ki, insanın ürettiği zekâ doğal, bunların dışın daki zekâlar da yapay. Böyle bir şey yok. Yaşam alanı içeri sinde olan her türlü bilgi işleyen sistemin oluşturduğu yeni bağlantısallık ağı, yani zekâ, yaşama aittir. ~ Yani siz, herhangi bir kültürün içerisindeki alt kültürü değiştirmeye çalışsanız da, bunun nihai belirleyicisi, hâkim olan kültür. O zaman ne yapıyorsunuz? Kültürü değiştirebilecek kadar iyi, o kültürün içerisinde etkinleşmiş kişileri yaratmaya çalışıyorsunuz. Çünkü, öyle bir şey ki, kültürü değiştirme hakkı, kültürün yetiştirdiği en iyilere verilir. ~ Şunu da söylemeden geçmeyelim: Amerika'daki İnsan Konnektom Projesi bittikten sonra, 2020'lerde Templeton Vakfı'nın ortaya koyduğu İnsan Bilinç Projesi başladı ve 2023'ün son aylarında sonuca ulaşmadan sonlandırıldı. Var olan bilinç teorileri hakemler kurulu tarafından değerlendirilecekti. Başlangıçtaki dört proje, sonra ikiye indirildi. Bunlar "beyin nasıl bilinç üretiyor" ya da "zihin nasıl bilinç üretiyor" ya da "bilinç nedir" sorusuna yanıt arayan projelerdi. Ancak bilinç konusunda ortak bir payda sağlanamadığı için bu çaba yarıda bırakıldı. Yani"Bilinç nedir?" sorusu henüz cevabını bulamamış bir soru. Büyük ihtimalle daha yetkin birileri, günün birinde daha yetkin yanıtlar verecektir ama benim bugünkü görüşüm, bilincin beyine ait bir fonksiyon olmadığıdır. Zihin tamamen beyine ait bir fonksiyondur. Beyin olmadan zihin olmaz, fakat bilinç yaşama ait bir fonksiyondur. Yaşam olmadan bilinç olmaz. Yaşamın olmaması ne demek? Mesela hiçbir zihinsel aktivitenin mümkün olmadığı bir oda düşünün, ışık bile yok ve burada yaşadığınızı düşünün. Hiçbir şey görmüyorsunuz, hatta hiç beslenmiyorsunuz, tat yok, hiçbir uyaran yok. Böyle bir ortamda bilinçten söz edemeyiz. Bilincin varlığından söz edebilmemiz için, zihnin içinde bulunduğu yaşam ağında seçim yapabiliyor olabilmesi gerekir. Bilinç, zihnin seçim yapabilme yeteneğidir. Eğer zihin seçim yapamıyorsa, bir bilinçten bahsedilemez. Bilinçle ilişkili söylenebilecek şeylerden bir tanesi de şudur: Hangi sinirbilimci bilinç üzerinde çalışmaya başladıysa, akademik yaşantısı sona ermiştir. Yani ilginç bir akademik mezarlıktır bilinç konusu. Francis Crick'te bile bu böyle olmuştur. DNA'yı bu lan Francis Crick 90'lı yıllarda Salk Biyolojik Araştırmalar Enstitüsü'nde bilinçle ilgili ürünler vermeye çalıştı. Oğlunun nörolojik hastalığından ötürü hayatının sonuna kadar loji alanında çok emek vermişti Crick. Ama çok az kişi onun nörobilim konusunda genetikten bile fazla çalıştığını bilir. Dolayısıyla, bilim henüz bilinci tam olarak kendi yapamamış, onu ölcülebilir ve test edilebilir hale getireme miştir. Bunun icin biraz daha zamana ihtiyaç var. Big nasıl bir tez konusu yapamıyorsak, bu konuda sadece spekülatif görüşlere sahipsek, bilinci de bilimin konusu yapamıyoruz. Ama unutmayalım ki bir zamanlar zihin de bilimin konusu değildi. Freud ne yaptı? Zihni ya da kişiliği "id, ego, süper ego" olarak aslında gerçekdışı üç kompartımana ayırdı. Bugün artık id, ego, süperego gibi yapay kompartımanlar olmadığını en azından nörobilimciler biliyor. ~ Her şey perspektiftir. Yaşama ne şekilde baktığımız, yaşamın bize ne şekilde baktığını belirler. ~ Rol modeli olmayı öğrenmenin en önemli kurallarından bir tanesi, mükemmellik çabası içinde olmamak. Bizim hocalarımızın hepsi mükemmellik iddiasında olan kişilerdi. "Bilmiyorum" demekten korkarlardı. Oysa iyi öğretmen olmanın ya da iyi rol modeli olabilmenin en önemli gereklerinden biri, "Ben bunu bilmiyorum ama gel beraber öğrenelim" diyebilmektir. ~ Tabii merak ve anlamlandırma sürecini yaşayabilmenin en önemli gerekliliklerinden biri seçilmiş yalnızlıktır. Yani insanların yalnız kalmayı öğrenebilmeleri gerekir. Çoğu zaman insan yalnız kalmaktan çekinir, çünkü kendi kendisinden memnun değildir, kendi zihninden memnun değildir. Kendi zihninin içerisinde rahatsız olduğundan, yalnızlık onun için acı veren bir süreç halini alır. Halbuki yalnızlık dediğimiz şey, illa konfor alanı olmak zorunda değildir. Yaşam dediğimiz o ırmağın içerisindeki tek başına sörf yapabilmek ve bundan korkmamaktır yalnızlık. Dolayısıyla bu merakın ve esas öğretmen olarak yaşamın seçilmesi ve bunun uygulanabilmesi için insanların yalnız kalmayı becerebilmeleri gerekir. Çünkü yaratıcılık sürecinin en önemli öğelerinden biri, yalnız kalmayı becerebilmektir. ~ Halbuki biz tek tek göz diplerini incelediğimiz için bunu yapamıyoruz. Ama 1 milyon hastanın göz dibi bütünlüğünü inceleyebilen bir sistem için bu mümkün. Mesela yapay zekâya 2 milyon bilim insanının çocukluk sonrası tüm yaşam datası verilse, geleceğin en iyi bilim insanlarını bizim için seçebilir. Bu nedenle bağlantısallık biliminin teknolojik ürünü olan yapay zekâ bir enstrüman olarak çok önemli. ~ Yaşamın ortak zekâsına dahil olduğumuzu hissettiğimizde Van Gogh'un Yıldızlı Gece tablosuna bakıp asla ulaşamayacağımız bir yaratıcılığa, zekâya hayran olmak, bizim dışımızdaki bir dünyayı seyrediyormuş duygusuna kapılmak yerine kendimizi o yaratıcılığın bir parçası olarak hissedeceğiz.

buse_esher 11 months ago

Zehirli İlişkiler

Ani Eryorulmaz

1 Gönderi

İlişkiler hakkında mutlaka okunması gerektiğini düşündüğüm kitaplardan biri. Diğeri de "Bağlanma"ydı. Hangisini üste koymam gerektiğine hâlâ karar verebilmiş değilim. Bu eserin sadece kadın-erkek ilişkileri yönünden değil, yer yer verilen genel psikolojik durumlar için de oldukça faydalı açıklamalar içerdiğini düşünüyorum. Yazarı…devamıİlişkiler hakkında mutlaka okunması gerektiğini düşündüğüm kitaplardan biri. Diğeri de "Bağlanma"ydı. Hangisini üste koymam gerektiğine hâlâ karar verebilmiş değilim. Bu eserin sadece kadın-erkek ilişkileri yönünden değil, yer yer verilen genel psikolojik durumlar için de oldukça faydalı açıklamalar içerdiğini düşünüyorum. Yazarı araştırdığım kadarıyla aile ve evlilik terapileri üzerine uzmanlaşmış biri. Boğaziçi mezunu ve orada bir ara akademisyenlik de yapmış gördüğüm kadarıyla. Yılların birikimini kitabıyla da paylaşmayı tercih etmiş. Önemli gördüğüm ve sonradan baktığımda hatırlamak isteyeceğim yerleri not alıyorum her zamanki gibi. ~ Genellikle "sen" cümleleri eleştiri/yargılama cümlesidir. Bu cümlelerde bir genelleme vardır. ~ Kurbağaların sıcak suya atılırken şiddetli tepki gösterip zıplamaları ile yavaş yavaş ısınan bir suda bulunup, ısıya zaman içerisinde alışmak gibidir taciz. Kişi ilişkide yaşananın tam da ne olduğunu su yavaş yavaş ısındığı için kolay kolay anlamayabilir. ~ Hepimiz ilişkide başımıza gelen bir durum için anlam aramaya, neden bulmaya çalışırız. Bu çok normaldir. Sonuçta hikâyesi olan olaylar bizde daha kolay kabul yaratır. Taciz eden bir eşin de (ki bu çoğu zaman da doğrudur) buna benzer bir ilişki içinde büyüdüğü gerçeği doğrudur. Yani kadın ya da erkek bir ilişkide sürekli öfkeli davranıyor, eşini küçümsüyor, hor görüyor, aşağılıyor ya da o yokmuş gibi davranıyorsa bu kişinin ilişki içinde bu şekillerde davranan bir anne ya da babayla büyüdüğünü söylemek çok da yanlış değildir. Ama yanlış olan kişinin böyle bir davranış paternini gözleyerek ya da tanık olarak büyüdüğü için böyle davranmasını normal karşılamaktır. İçinde fiziksel, sözel ve duygusal şiddetin olduğu ailelerde büyüyen bireylerin çoğu bunun annelerine/babalarına nasıl zarar verdiğini çok iyi bilirler ve kendi ilişkilerinde buna özen gösterirler. ~ Kadın-erkek ilişkilerini sadece ailemizde gördüklerimiz ve tanık olduklarımız belirlemez. Bir önceki nişanlınız ya da eşiniz, bu ilişkilerde yaşananlar da yakın ilişkiye bakışımızı değiştirebilir. Yani kadın-erkek ilişkisi durağan bir ilişki paterni değildir. İlişki içinde oldukça öğreniriz, yaralanırız, kendimizi iyi ya da kötü hissederiz ve bunların sonucu da yeni ilişkimizi tanımlar. ~ "Bende bir sorun var, eşimi onun için çok mutsuz ediyorum, o bunları hak etmiyor ve düzelmek istiyorum" ile "Eşim beni boşa-makla tehdit etti, onun için terapiye gidiyorum" arasında büyük bir fark vardır. ~ Sınır koyabilmek kendinize çok güvenmenizi gerektirir. Size istemediğiniz türden bir şaka yaptığında ve eşiniz kesinlikle bunu size kötü hissettirmek için yapmadığını söylediğinde buna karşı çıkmanızı gerektirir. ~ Yani Ahmet Ayşe'ye "Dışarıda çalışan kadınlar çok erkeksi oluyorlar. Gittikçe kadınlıklarını unutuyorlar" dediğinde eşinin artık çocuklar da okula gitmeye başladıklarına göre ben de çalışmaya başlasam demesini istemediğini manipülatif bir biçimde bildiriyordur. Bu durumda Ayşe ben senin çalışmanı istemiyorum dediği durumdaki kadar tepki göstermeyecektir. ~ Manipülatif ve kontrol içeren ilişkilerde ise neyin nasıl yapılacağı sadece bir kişi tarafından belirlenir, bu tartışma konusu edilemez ve hatta daha da ötesi burada tek kişi tarafından diğer birey için alınan kararlar sanki karşı tarafın düşüncesiymiş gibi sunulur. "Sen zaten değişik şeyleri denemeyi sevmezsin, yine bildiğimiz yere gidelim bu yaz tatilinde." "Sen zaten çok sosyal değilsin, bu tip ortamlarda bulunmayı sevmediğini söylediğin için ben o yemeğe yalnız giderim diye söyledim arkadaşlara." ~ Eğer birey yetişkin olduğunda nasıl bir yaşantı, ilişki, iş, arkadaş, yakınlık istediği konusunda çok net değilse yani kişiliği tam olarak gelişmemiş ise, o zaman ilişkiye hangi parçasını getireceğini karşısına çıkan kişi belirleyecektir. ~ Annemiz babamız çok yanlış ve gelişimimize zarar verecek şekilde davranmış olsalar bile, artık yetişkin olduğumuza göre suçlamaktan çok bu veri ile ne yapacağınız sizin için çok önemlidir. Onlar en iyi bildikleri şekilde yapmışlardır ve artık sıra sizindir. Yakınarak, suçlayarak mı hayata devam edeceksiniz, gelişerek, değişerek mi? ~ İkili ilişkilerde başarılı olabilmenin ilk koşulu bireyin kendi ihti-yaçlarını, duygularını, yapabildiklerini, yapamadıklarını, ne isteyip ne istemediğini bilmesi yani öncelikle kendini tanımasıdır. Birey kendi ile gerçekçi bir ilişki kurmadan başkası ile doyumlu, tatmin edici bir ilişki kuramaz. ~ Sınır kişilik bozukluğu olan bireyler kendilerini üzgün veya kaygılı hissettikleri zaman sevdikleri yanlarında olmadığında, onları zihinsel seviyede resimleyemezler. Kişi eğer fiziksel olarak orada yoksa (tıpkı bebeklerde olduğu gibi) duygusal düzeyde de orada değildir. Sınır kişilik bozukluğu olan bireylerin sürekli eşlerini arayıp, orada olup olmadıklarını kontrol etmeleri tamamen bundandır. ~ Sınır kişilik bozukluğu yaşayan bireylerin yardım alamamalarının en büyük sebeplerinden biri zeki, başarılı ve yaratıcı olmalarından kaynaklanır. Bu kişilerin büyük bir bölümü işle rinde çok başarılıdır. Zaten çevrelerindekilerin de anlayamadığı budur. Bu bireyler işte çok başarılı olmalarına rağmen, çok basit durumlarda çok beceriksizce davranabilirler. İşteki başarıları onları o kadar "normal" gösterir ki, kimse bir rahatsızlıkları olabileceğinden şüphe duymaz. ~ Birini sevmek ve desteklemek ile onun davranışlarını kabul etmek arasında bir fark vardır. Karşınızdakini ne kadar severseniz sevin onun davranışlarını kabul etmek ona iyilik değil, kötülüktür. ~ İlişki karşılıklı istek ve ihtiyaçlar üzerine kuruludur ve buradaki karşılıklılık bir tarafın sinmesi, korkması, problem çıkmasın diye susması ile sağlanabiliyorsa artık birey o ilişkide eş olmaktan çıkıp bakıcı rolüne girmiş demektir. ~ Sağlıklı bir iletişim için ne istediğinizi ve ne istemediğinizi karşınızdakini suçlamadan ve net olarak "ben dili" kullanarak söylemeniz büyük önem taşır. ~ Duyguların ve değerlerin paylaşılması, hayata ortak bir bakış açısı yakalanması, ilişkide herkesin ihtiyaçlarının az da olsa karşılanıyor olması (sadece fiziksel değil, duygusal ihtiyaçlar da) o ilişkinin sürdürülebiliyor olması için gereklidir. ~ Aslında aldatma sevip sevmemekten çok sınırları ne kadar geçebildiğimizle ilgilidir. ~ Söz değil davranış iyileştirir. ~ Özellikle kadın-erkek arkadaşlıklarının sıkça olduğu ilişkilerde, eşlerden birinin evlilikleri ya da eşi ya da aile hayatı ile ilgili daha özel olan bilgileri çok da samimi olmadığı bir karşı cinsle paylaşıyor olması cinsellik içermese de belki de duygusal aldatmanın başlangıcıdır. ~ Yani bir iş arkadaşı ile girilen ilişkinin evli eş tarafından bilindiğinde bitme olasılığı eski bir aşkla olan ilişkinin bitme olasılığı ile karşılaştırıldığında eski âşıkların bu ilişkiyi sürdürme isteğinin daha yüksek olduğunu söyleyebiliriz. ~ Bir evliliğin ömrü ve kalitesi çiftlerin birlikte geçirdikleri doyumlu zaman kadar, ayrı geçirdikleri kaliteli ve kendilerine yaptıkları yatırımla belirlenebilir. ~ Yüzleşme yaparken çok açık olun, eşinizin yalanını yakalamak için tuzak kurmayın. Bildiğinizi olduğu gibi aktarın. Tuzak kurmak karşı tarafın yalan söylemesine yol açabileceği için olabildiğince açık bir şekilde bildiğinizi paylaşın. "Şu gün, şu saatte neredeydin?" yerine "Şu gün, şu saatte, şu yerde senin bir başka kadın/erkekle olduğunu biliyorum" deyin. ~ Çocuklar için uyumlu evlilik uyumsuz evlilikten, uyumlu boşanma da uyumsuz evlilikten daha iyidir. ~ "Yaşamak kararlar verip sonuçlarına katlanmak demektir." ~ "Eğer annem babam, iş arkadaşlarım, akrabalarım, toplum, dini görüşüm bu evliliği bitirebileceğimi söyleselerdi nasıl davranırdım?" ~ Eğer eşinizle çocuklar dışında vakit geçirebiliyor, kısa ve uzun vadeli planlar yapabiliyor, birlikte geçireceğiniz zamanı sabırsızlıkla bekliyorsanız bu evliliğiniz için hâlâ umut var demektir. ~ Her evlilikte çiftlerin karşılıklı olarak yaptığı yanlışlar vardır. Kimse ilişki içinde mükemmel olamaz ama bir taraf için önemli bir konu konuşulamıyor ve her seferinde bu girişim hayal kırıklığı ile sonuçlanıyorsa o evlilik için tehlike çanları çalıyordur. ~ Eğer eşinizle olan ilişkinizdeki tartışmalar kendinizi nasıl gördüğünüzü etkilemeye başlamışsa, burada saygı sınırları aşılıyor ve sadece ilişki değil, burada siz de zarara uğruyorsunuz demektir. Kendine güvenmeyen bir birey ne ilişkisi, ne ailesi, ne de uzun vadede çocukları için faydalı olabilir. ~ Aklınıza gelen güzel bir fikri eşinizle paylaşmadan önce, düşünme ihtiyacı hissediyor ve daha sonra "Boş ver, şimdi bunu paylaşırsam olay kim bilir nereye kadar gider, en iyisi paylaşmayayım" diyorsanız artık bu ilişkiye olan güveniniz çok azalmış, paylaşım neredeyse sıfıra inmiş demektir. ~ "Yolun ucunun nereye varacağını düşünmek beyhude bir çabadan ibarettir. Sen sadece atacağın ilk adımı düşünmekle yükümlüsün. Gerisi zaten kendiliğinden gelir."

buse_esher 1 year ago

Buğu

Nihan Kaya

1 Gönderi

Nihan Kaya'nın okuduğum 3.kitabı. (Okuyanus yayınlarından yeni basımını okudum)Tarzı oldukça farklı olan bir kitaptı. Gerçek ile hayal arasında; çoğu gerçekten daha gerçek, çoğu hayalden daha uzak... Yer yer tekrara düşse de bu durum beni çok rahatsız etmedi. Kitabın gerçek ve…devamıNihan Kaya'nın okuduğum 3.kitabı. (Okuyanus yayınlarından yeni basımını okudum)Tarzı oldukça farklı olan bir kitaptı. Gerçek ile hayal arasında; çoğu gerçekten daha gerçek, çoğu hayalden daha uzak... Yer yer tekrara düşse de bu durum beni çok rahatsız etmedi. Kitabın gerçek ve roman diye ayrılarak iki ayrı koldan gitmesi ve bir süre sonra bunların da birbirine girmesi... Dolu kafayla okunacak bir kitap kesinlikle değil. Yazarın hayata ve olaylara bakış açısını zaten seviyordum ama kitabın sonundaki kendi notları kısmındaki şu sözleri beni ayrı bir düşündürdü: "İnsan hayatının kendisi de zaten bir bütün değildir. Herkes kendi payını bütünlemeye ve hayatını bir bütün olarak yaşamaya çalışsa da bunu bir türlü başaramaz. Her an bir parçamız eksik olduğu için yemek yememiz, uyumamız, kabul görmemiz, hayatımızı bir başkasıyla birleştirmemiz, film izlememiz ve işte ne yapıyorsak onu yapmamız gerekir. İnsan öldüğünde de hayatı tamamlanmış değil, yarıda kalmış olur. İşin güzel ve renkli yanı hayatın, bu her biri tamamlanmaya çalışan eksik hayatları yan yana ve birbirlerinden ayrı değil, Arap saçı gibi birbirine dolayarak ilerlemesidir." Hayata bu açıdan bakmamıştım mesela. Hoşuma giden yerler: ~ Kelimelerin içinde kelimeler gördünüz gibi mi geldi bir an? İçimizden gelip geçeni siz de duydunuz mu? İnsanlar Boğaz'da motora binip gezmekten neden hoşlanırlar, hiç düşündünüz mü? Özellikle de şu, kıyının yakınından ağır ağır geçen tenezzüh vapurlarının çokluğuna dikkat ediniz. Ve düşününüz... Bir insan zevk olsun diye neden denize çıkar? Suya girmeden hem de! Karadan ayrılma hissi için olmasın? İnsanlar, karadan ayrı olduklarının tadına varabilmek için karaya yakın, ama onu ondan ayrı, denizden seyre dura dura geçiyor olmasınlar? Karadan ayrılmak için denize çıkmak gerekir; ama denizde olduğumuzu anlayabilmek için de denizden karaya bakmak esastır. Öldüğümüz için mi hayata bakıp duruyoruz yoksa? Yaşasak ölüme bakardık. ~ Belki, dedi Yasef; ama senin gözün de başkalarının gözünün nereye takıldığını görmeye takılmaktan kendi gözünün nereye takıldığını görmüyor. ~ İnsanlar ekseriyatla böyledir; zihinlerinde bir şeye karar verir, sonra ona, doğru olup olmadığını sorgulamadan inanırlar. ~ Halbuki ben, toprağı kadın sanırdım. Meğer hikaye yanlışmış; aslında deniz kadın, kara erkekmiş. Kara sağlam, ciddi, ağırbaşlı dururmuş; deniz her gece kendisini gider karaya vururmuş. Kara da, öyle, hep sessiz, sakin görünürmüş; ama gece gündüz denizin yanında durur, tek başına, mağrur duruyor gibi görünse de aslında de nizin dibinden bir an bile ayrılamazmış. Deniz gidip gidip gelir karaya vurur, veya her yeri dolaşıp sonunda su halinde toprağa geri dönermiş. Fakat tabloya yukarıdan bakıldığında, yerle bir olan aslında deniz değilmiş, hep karaymış. Kara, zelzeleyle yerinden oynarmış; sakin görünse de midesinde lavlar kaynayıp durur, kara her daim mide kramplarıyla kıvranır, bazen de kusarmış. Bazen, elden ayaktan düşermiş. Bazen açlıktan susuzluktan iflahı kesilir, yine de, erkekliğine yediremediğinden ses etmezmiş. Deniz ise, bazen karanın bu kaypaklığının etkisiyle, bazen de sırf kendi istediği için, dalgalanır, taşar, yağar, gezer dolaşır, gider gelir; ama sonunda hep döner yine kendisini bulurmuş. İnip çıksa bile seviyesi aslında hep aynı kalırmış. Halbuki kara bir dahaki sarsıntıya, bulantıya kadar kaskatı kesilir, yerinden oynayamazmış; acısı içine otururmuş; o, değişemez, hareket edemezmiş. Karaya "ayak basmak" diyenler, zemin diyenler, sağlam diyenler aslında hep aldanırmış. Ama aldandıklarını karanın bir dahaki ihanetine kadar hep unutur, karaya sığınmayı denize sığınmaktan yine daha güvenilir zannederlermiş.

buse_esher 1 year ago

Dura Mater

Serkan Karaismailoğlu

13 Gönderi

Eveeet, okuması 1 yıldan fazla süren o kitap: Dura Mater. En uzun süreye yayarak okuduğum tek kitap hatta. E tabi benim hatam diyebiliriz buna, kitap aşırı kalın olduğu için İstanbul'a götürmeye üşenip aile evinde bıraktım. Gelip gittikçe evde okuyarak bitiririm…devamıEveeet, okuması 1 yıldan fazla süren o kitap: Dura Mater. En uzun süreye yayarak okuduğum tek kitap hatta. E tabi benim hatam diyebiliriz buna, kitap aşırı kalın olduğu için İstanbul'a götürmeye üşenip aile evinde bıraktım. Gelip gittikçe evde okuyarak bitiririm dedim ama işte aşırı uzadı bu süreç hem benim memlekete az gitmem, gidince de doğru düzgün okumamam dolayısıyla. E sonuçta bitti mi bitti, mutluyuz gururluyuz 😂 başardık. 3 kitaplık müthiş bir seri aslında (ilk iki kitabını ve bu kitabın başını da çok hatırlamadığımı çaktırmazsak). Hepsini ayrı ayrı okuduğumda beğendiğimi hatırlıyorum. Yorumları da vardır hatta yine buralarda, bayadır okuduğum her kitap hakkında gönderi atmaya çalışıyorum çünkü. Ama serinin son kitabı olan bu eserde bence gereksiz uzatılmıştı her şey, gerek var mıydı diye sorguluyor insan. Ayrıca sonunu beğenmediğimi de eklemek isterim. Olayların biraz daha devam etmesini isterdim, böyle bitmesin isterdim. Ama hayatta her istediğimiz olmuyor işte be... Yapay zekanın gelişimi, insan-makine etkileşimi, yer yer verilen biyolojik, tarihi açıklamalar. Kurgunun içine bilimselliğin mükemmel harmanlanışı... Tadı damağımda kaldı, keşke son kitabı bu olmasaydı da birkaç kitap daha devam etseydi dediğim ilk seri oldu. Beğendiğim yerler (ki bunların çoğu bölüm başlarında kullanılan alıntılar, kitaba hoş bir hava katmış olmakla birlikte bahsedilecek bölümle de oldukça uygun seçilmişler): ~ Işık herkesi parlak gösterir.Bir insanı gerçekten tanımak istiyorsanız ona karanlığın en siyah olduğu anda bakın. ~ Öleceğinize inanma konusunda haklısınız. Eğer bu inancınız olmasaydı yani bir gün öleceğinizi bilmeseydiniz yine de sahip olduğunuz hayata katlanabilir miydiniz? Jacques Lacan - Louvain Konferansı (1972) ~ Belki de dünya, başka bir gezegenin cehennemidir. Aldous Huxley ~ Uçmayı beceremeyenler, kanat kırmayı çok severler. ~ Kalp düşünebilseydi, atmaktan vazgeçerdi. Fernando Pessoa ~ Yalnızlık çok tehlikelidir ve bağımlılık yapar. Çünkü insan o huzuru yaşayınca bir daha insanlarla uğraşmak istemiyor. Tom Hardy ~ Evler de tıpkı insanlar gibiydi. Dışarıdan ne kadar sağlam görünürse görünsün içinde çok büyük acılar saklıyor olabilirlerdi. Başka bir çaresi olmayan adam, camı güvenle kırabileceği bü yüklükte bir taş aldı. Az önce kibarca kapısında beklediği evin camını kırmaya karar vermişti çünkü evin sakladığı acılara şahit olmuştu. Bir anda aklına yıllar önce okuduğu Kırık Cam Teorisi geldi. Psikolojik bir yaklaşım olan bu fikre göre, bir binanın camlarının çoğunun kırık olması durumunda insanlar diğer camları kırmak konusunda en ufak bir endişe yaşamazlardı. Hatta çoğu zaman bunu sırf eğlenmek için yaparlardı. Kimse bunun suç olabileceğini bile düşünmezdi. Benzer durum insanlar için de geçerliydi. Bir kimsenin kırıklarını ve zayıflıklarını gören insanoğlu, bu kişinin acılarına taş atmaktan ve onu daha çok kırmaktan asla çekinmezdi. ~ Bazılarımız dayanmanın bizi güçlü kıldığını zanneder. Ama bazen bizi güçlü yapan bırakmaktır. Hermann Hesse ~ Bu dünyada öylesi aç yaşayan insanlar var ki Tanrı onlara ancak bir somun ekmek suretinde görünebilir. Mahatma Gandhi ~ Her şeyi çok ciddiye alıyordum, sanki ölümsüzmüşüm gibi... Jean-Paul Sartre ~ Bir bakıyorsun "hayatta yapmam" dediğin şeyin başrolündesin. Paul Auster ~ Devrimler erkek mantığının ürünüdür. Kadınların eserine evrim denir. Devrimler sürekli taraf değiştirir. Oysa evrimin rotası sabittir. ~ Hayat hikâyedir ve bir insanı sevmek, onun hikâyesini sevmektir. Martin Heidegger ~ Hayattaki en zor şey; geçeceğin köprülerle, yakacağın köprüleri ayırt etmektir. David Russell

buse_esher 1 year ago

Kendi Sesinden

Zülal Sema

1 Gönderi

Evet, bu da bir önceki gönderide bahsettiğim o iki şiir kitabından diğeri. Bunu, "Gökyüzü Koşarken"e nazaran daha çok beğendim ve beni etkileyen yerleri de oldu. Daha iyileri muhakkak vardır ama bu da okunabilir mi, okunabilir. Özellikle alınmalı mı, bence yine…devamı

buse_esher 1 year ago

Gökyüzü Koşarken

Yunus Karadağ

1 Gönderi

İlk defa canım şiir kitabı okumak istedi bunca yıldır. Geçenlerde (geçenlerde dediğime de bakmayın, en az iki ayı vardır) sadece kapaklara bakarak (evet çok iyi bir seçim yöntemi farkındayım) iki şiir kitabı seçmiştim kendime. İnce oldukları için yoğun zamanımda hem…devamı