"Allah uyarır. Zarar göreceğin, üzüleceğin, sana zerre fayda sağlayamayan insanlardan uzaklaş diye bir sürü şey gösterir. Bazen sen toz konduramazsın, inanmak istemezsin. Sen kendin gitmediğin için bu sefer karşı taraftan uzaklaştırılırsın. Her şey senin hayrınadır da bilmezsin."
Bana çocukluğumu hatırlatan inanılmaz güzel bir filmdi. Aşk hakkında çok bir fikrimin olduğunu söyleyemicem ama o heyecanı hatırlatması çok tatlıydı. Juli nin doğa sevgisi de alıp götürdü zaten.
Loki'ye üzüldüm. Thor's da üzüldüm. Thor ve Loki'nin duyduğuma göre baya gitgelli bir kardeş ilişkisi varmış. Bakalım nasıl olacak? Thor Jane'e biraz hızlı bağlandı sanki. Jane de öyle. Gerçi Jane olsam bende o hızda bağlanırdım herhalde :D
Spoiler içeriyor
2015 suriye iç savaşı sırasında başka ülkeye kaçak yollarla gitmek zorunda kalan kız ve onların erkek kuzeni zorlu bir yolculuğa çıkar film çok sürükleyici mülteci kızın başarı hikayesinide anlatıyor anlamadığım kısım şu adamın erkek çocuğu olmadığı için kızlarınu yüzücü yapması…devamı2015 suriye iç savaşı sırasında başka ülkeye kaçak yollarla gitmek zorunda kalan kız ve onların erkek kuzeni zorlu bir yolculuğa çıkar film çok sürükleyici mülteci kızın başarı hikayesinide anlatıyor anlamadığım kısım şu adamın erkek çocuğu olmadığı için kızlarınu yüzücü yapması kızlarla yüzemez mi ne alaka anlamadım orası çok saçmq olmuş suriyedeki kısımları sürekli ilerlettim hiç izlemedim çok sıkıcıydı sanki filmi doldurmak için yazmışlar gibi ama türkiye yunanistan sınırındaki zorlu süreçleri harikaydı seyir zevki yüksekti yolda başka mültecilerde var tabi film bizi adeta bir anlığına mülteci yapıyor sanki o sınırdan kendim geçiyor gibi hissettim oyuncular suriyedeyken çok sıkıcıydı senaryodan mı neyden bilmiyorum ama sonra izletiyorlar arada bir arapça bir ingilizce konuşmalarıda dikkatimi çekti arapça birşeyler duymayı seviyorum yalla dedikleri kısımda güldüm türkiyede çünkü yalla kelimesi biraz kaba kaçabiliyor diyaloglar bence geliştirilmeliydi çok sönük kalmış ama atmosfer heyecan güzeldi ve yaşananların birazda gerçek hayattan olması seyir zevkini daha yüksek yapıyor o boş diyalogları silip daha farklı şeylerde ekleselerdi daha şahane olabilirdi mesela türkiyede pek bir olayları olmadı ellerinde o kadar para vardı ama aşırı kötü bir otelde kaldılar . Birde türkleri çok kötü gösterdiler kaçak yollarla giderken suda tekneleri su alıyor türkler mi kim bilmiyorum ama kaçakçılar bunlara kalitesiz bir şişme bot veriyor
O bozuluncada yolda batmaya başlıyorlar yunanistana gidiyorlar yunanlar su vermiyor ama ne hikmetse almanlar melek kesiliyor yunanistandan bedavaya ülkelerine götürüyorlar mülteci kampı veriyorlar birde ama vize işlemlerinde onlarıda iyi gibi göstermemişler olanı göstermişler
yüzme takımına alıyor almanalı yüzme hocası
yüzücü kızları mülteci kampına değilde yüzücü takımına ait bir konaklama yerine koyuyorlar
kız sonra mültecileri temsil eden bir yarışmaya katılıyor kız kardeşi pes edilyor katılmıyor. Tek sevmediğim kısım türklerde çok sahip çıktı ama türklerin sahip çıkmasıyla ilgili hiçbirşey yoktu o yüzden burukluk hissetmedim değil .
Aşırı vıcık vıcık, izlerken "öff yetti amaaa" dedirten, Park Seo Joon olmasa muhtemelen yarıda bırakacağım dizidir. Daha ilk bölümden itibaren o sürekli tekrarlanan ağır çekimler, göz göze gelmeler, tam düşerken tutmalar falan... Bir noktadan sonra cidden aşırı sıkıldım, fenalık geldi…devamıAşırı vıcık vıcık, izlerken "öff yetti amaaa" dedirten, Park Seo Joon olmasa muhtemelen yarıda bırakacağım dizidir.
Daha ilk bölümden itibaren o sürekli tekrarlanan ağır çekimler, göz göze gelmeler, tam düşerken tutmalar falan... Bir noktadan sonra cidden aşırı sıkıldım, fenalık geldi ve "öfff yeteer!" oldum. Romantik komedi izliyorum tamam ama her şeyi bu kadar uzatmaya gerek var mıydı bilmiyorum. Bölümler de bana inanılmaz uzun geldi. On altı bölümlük bir konusu yok kesinlikle.
Ama Park Seo-joon’a bayıldım. Lee Young-joon karakterindeki narsistliği ve komikliği o kadar güzel harmanlamış ki eğlenceli bir karakter ortaya çıkmış. Özellikle âşık olduktan sonraki halleri cidden sevimliydi.
Ama Kim Mi So (Park Min-young) tarafında aynı şeyi hissedemedim. Aşırı kontrollü, mesafeli bir karakter çizilmişti ve ilk bölümden son bölüme kadar aralarındaki o resmi konuşma dilini bir türlü kıramadılar. Kadın tarafından o aşkı, o tutkuyu ben pek hissedemedim açıkçası. Duygu bana geçmedi. Hatta ilk bölümlerde patron "Benimle çık, benimle evlen" diye bodoslama teklifler yaparken kızın bunu hiç sorgulamaması, normal davranıp yola devam etmeleri çok tuhaftı. Bazı şeyler sanki karakterler arasında hiç konuşulmamış gibi devam etti. Bu da ilişkinin inandırıcılığını kaybettirdi.
Bir de şu çocukluk travması meselesi var... Bence inanılmaz gereksizdi. Bu insanlar neden kaçırılmış, motivasyon neymiş hiç anlaşılmadı, düzgünce söylenmedi bile. Bu olay bana çok zoraki geldi. Sanki romantik komedinin içine illa bir dram ve gizem koymak istemişler ama bunu nasıl bağlayacaklarını tam bilememişler gibi. Abisiyle olan gerilimli ilişki de bana çok saçma ve çiğ geldi.
Yan karakterlerin hikâyeleri de beni sıktı. Zaten ana hikâyede bile yer yer çok sıkılmışken bir de onların hikâyelerine geçince bir buçuk hızda izlemek durumunda kaldım.
Ne zaman ki o travma mevzuları çözüldü, dizi sadece evlilik telaşına ve tipik bir romantik komediye dönüştü, işte o zaman bölümler daha katlanılır ve güzel oldu. Keşke en başından beri sadece böyle ilerleseydi.
Genel olarak kötü bir dizi değildi ama benim için kesinlikle abartıldığı kadar iyi de değildi. Park Seo Joon için belki izlenir.
📍"Benim bütün anılarım sendin. Aşık olduğum an. Acı çektiğim an. Ayrılmak zorunda kaldığımız anda bile. Sen benim dünyam ve içinde olmak istediğim her andın. Sen olmasan şimdiye kadar olan hayatımı açıklayabileceğimi sanmıyorum. "
🍷Hayatlarından bunalmış iki kadının farklı zaman dilimlerinde yemek yapmaya merak salmaları sonucu huzura kavuşmalarıyla son bulan bir kendini bulma hikayesi olarak yorumlayabiliriz. Kimisi için çok keyifli olacaktır ama benim için pek akıcı değildi açıkçası ancak zaman kaybı da diyemem. Çünkü…devamı🍷Hayatlarından bunalmış iki kadının farklı zaman dilimlerinde yemek yapmaya merak salmaları sonucu huzura kavuşmalarıyla son bulan bir kendini bulma hikayesi olarak yorumlayabiliriz.
Kimisi için çok keyifli olacaktır ama benim için pek akıcı değildi açıkçası ancak zaman kaybı da diyemem. Çünkü düşündürdüğü birkaç şey oldu.
Öncelikle Julie'nin, Julia'yı bence idealize edişinden kaynaklı onun çok iyi biri olduğunu, kendi eşine sürekli savunması çok gözüme battı ve sonra da bunun çok insancıl olduğunu hatırladım. Maalesef tanımadığımız kişiler hakkında çok peşin hükümlü olabiliyoruz ve onları kafamızda büyütüyoruz. Hele de Julie'nin, Julia ile ilgili aldığı telefondan sonra bile kendi kocasına kadını savunmaya devam etmesi çok garip geldi. Spoiler olmasın diye bu kısmı açıklamayacağım. Fakat bu garipliğin sebebi biraz da bahsettiğim telefon konuşmasının çok belirsiz bırakılması. Neden böyle bir şey istemişti Julia, üstelik kendisi de bu tarz şeyler yaşamışken? Gibi sorular sordurdu.
Özellikle filmin gerçek bir hikaye olması insanın uğraşlarının karşılıksız kalmayacağına dair hoş bir umut da veriyor insana.
Filmin en hoş yanı ise destekleyici eşleriydi. En kötü tarafıysa Julia'nın sürekli bir şeyin tadına bakarken parmağını kullanmasıydı. Söylemeden geçemeyeceğim.
Bir de tavsiyem, filme başlamadan önce kızıl panik dönemi ve ikiz kulelerin vurulması olayını kısaca araştırın derim yoksa "ne oldu şimdi?" hissi olabilir biraz.
Dışarıdaki dünyada televizyon denilen ruhlar insanları evlerinde ziyaret ediyor, dedi Adam. Ruhlar radyo tabir edilen şeyler vasıtasıyla insanlarla konuşuyormuş. Bir arada olmaktan nefret ettikleri ama yalnız kalmaktan da korktukları için insanlar telefon denilen bir alet kullanıyorlarmış.