zehra (@zzehradm)

Çok büyük umutlarla başladığım ama hayal kırıklığı yaşatan dizidir. Dizi, hayatındaki başarısızlıklar yüzünden intihar eden Choi Yi-jae’nin (Seo In-guk), ölümü hafife aldığı için Ölüm (Park So-dam) tarafından cezalandırılmasını ve on iki farklı insanın bedeninde yeniden doğarak hayatta kalma mücadelesi vermesini…devamıÇok büyük umutlarla başladığım ama hayal kırıklığı yaşatan dizidir. Dizi, hayatındaki başarısızlıklar yüzünden intihar eden Choi Yi-jae’nin (Seo In-guk), ölümü hafife aldığı için Ölüm (Park So-dam) tarafından cezalandırılmasını ve on iki farklı insanın bedeninde yeniden doğarak hayatta kalma mücadelesi vermesini anlatıyor. Dizi hayatın değerini, yaşama tutunmayı temel alıyor. Aslında ele aldığı konu çok özel. Özellikle de Güney Kore gibi intihar oranı son derece yüksek bir ülke için dizinin amacını çok kutsal bulduğumu söyleyebilirim. İnsan hayatı, ölüm, pişmanlıklar ve ikinci şanslar üzerine düşündürtmek istiyor. Ancak ben bunların hiçbirini hissedemedim ve bitireli iki aydan fazla zaman geçmesine rağmen aklımda doğru dürüst hiçbir şey kalmadı. Hikaye benim için ana karakterin hayatın anlamını kavramasından çok, "bir sonraki bölümde hangi ünlü oyuncu konuk olacak ve nasıl vahşice ölecek" şovuna dönüştü. Yaşama isteği vermek yerine sürekli bir şiddet, intikam ve vahşet izledik. Bir de söylemeden edemeyeceğim efektler bana oldukça kötü ve yapay geldi. Bu da olayın ciddiyetini ve sahnenin etkileyiciliğini zayıflatıyordu, dikkat dağıtıyordu. Bunun yanı sıra bu adamın bedenine girdiği kişilerin ruhları nereye gidiyor onu da anlamadım bilen söylesin lütfen. Final ise beni hiç tatmin etmedi. O kadar sıkılıyorum ki bu "Aile kutsaldır." meselesinden. Bir dizide, filmde verilmek istenen mesajın sürekli aile üzerinden verilmesinden. Yani finalde kimin bedenine gireceğini zaten çoktan tahmin etmiştim. O sürpriz olmadığı gibi bahsettiğim mantık hataları da çok rahatsız etti. Bu adamın hayatın değerini anlaması için illa o kişinin bedenine mi girmesi gerekiyor? Kesinlikle kötü bir dizi değil. Fakat ben o vaat edilen hissi hiç yaşayamadım hele ki o hisse çok ihtiyacım olan bir zamanda izlemiş olmama rağmen. Yine de izleyeceklere iyi seyirler. 📍"Bu dünyada bir tane sen varsın."

zzehradm 2 weeks ago

Twinkling Watermelon

Su-wan Jin

92 Gönderi

Viva la vida diye bağırma isteği uyandıran dizidir. Konusu ilgi çekici, çok tatlı ve duygusal bir dizi. Gençliğin, dostluğun o kadar güzel işlendiği sahneler vardı ki izlerken aşırı keyif aldım. Özellikle o Viva La Vida sahneleri, o grubun enerjisi ve…devamıViva la vida diye bağırma isteği uyandıran dizidir. Konusu ilgi çekici, çok tatlı ve duygusal bir dizi. Gençliğin, dostluğun o kadar güzel işlendiği sahneler vardı ki izlerken aşırı keyif aldım. Özellikle o Viva La Vida sahneleri, o grubun enerjisi ve coşkusu müthişti. İzlerken pozitif olmamak imkansız, modumu inanılmaz yükseltti. Oyuncu kadrosu çok genç ve yetenekli kişilerden oluşsa da özellikle Choi Hyun-wook'tan bahsetmek istiyorum. Kendisini kişisel olarak pek sevmesem de bu dizideki oyunculuğunun hakkını vermek lazım; bence harika bir iş çıkarmış. Yi-chan karakterini o kadar iyi yaşatmış ki, açık ara oyuncunun kariyerindeki en iyi performans olduğunu düşünüyorum. Karakterin o saflığı, enerjisi, çabası bütünüyle geçti bana. Finale gelecek olursam, dizi bittiği an içime bir öküz oturdu ve hâlâ kalkmadı. Bu kadar güzel, duygusal derinliği yüksek bir hikayeye açıkçası biraz daha özenilmiş bir final yakışırdı. Onda onluk bir dizi olacakken finaldeki aceleye getirilmiş his yüzünden o tam puanı veremiyorum. Başta Eun-gyeol ve Eun-yoo ilişkisi geliyor. Günümüze döndüklerinde onların ilişkisine ne olduğunu, günümüzdeki hallerini ve beraberliklerini kesinlikle daha detaylı görmek isterdim. İkinci olarak; Eun-gyeol’ün günümüze dönmeden önce geçmişte babasıyla vedalaştığı o sahne... Sahnenin duygusal yükü ve derinliği o kadar fazlaydı ki evet ağladım. Ama hemen ardından sanki bir anda arkasını dönüp terk etmiş gibi durması hiç içime sinmedi. O vedayı öyle kestirip atmamalıydılar. En çok içimi acıtan ve mantığıma oturmayan detay ise Chung-ah oldu. Malum olay yaşandıktan sonra Chung-ah’nın Yi-chan’ı hiç ziyaret etmemiş olması, onun en zor anında, o hayata tutunma sürecinde Yi-chan'ı yalnız bırakmış gibi durması hiç olmadı ya! Bu hikayeye hiç yakışmayan bir kopukluk olmuş. Yine de tüm bu final sitemlerime rağmen dostluğun, aile bağlarının, gençliğin o saf heyecanının en güzel işlendiği, müziğin gücünü harika anlatan ve pek de değerinin bilinmediğini düşündüğüm bir iş. Kalbinize dokunacak, sizi hem güldürüp hem ağlatacak bir şeyler arıyorsanız mutlaka şans veriniz. 📍"Tüm koşullar sağlandığında hayat parlayacak diye bir şey yok. Hayat her an parıldar. Mutluluk bütün o anların bir derlemesidir."

zzehradm 2 weeks ago

Lovely Runner

Byeon Woo-seok

50 Gönderi

Zaman yolculuğu temasının en güzel şekilde işlendiği dizilerden biridir. Baştan söyleyeyim genel olarak diziyi çok beğendim. Açıkçası başlamadan önce afişe baktığımda, zaman yolculuğundan sonra sadece bir lise aşkı ve klişe bir okul draması izleyeceğimi sanmıştım. Ama hikayenin çok daha farklı…devamı

zzehradm 3 weeks ago

King the Land

Se-ha Ahn

44 Gönderi

"True love nedir?" sorusunun cevabını veren dizidir. Son zamanlarda izlediğim en tatlı, en iç ısıtan romantik komedilerden biri oldu. Normalde bu tarz dizilerde bir yerden sonra aşk sahneleri bayar, klişeler sıkmaya başlar ya; burada kesinlikle öyle bir şey olmadı. Aşk…devamı"True love nedir?" sorusunun cevabını veren dizidir. Son zamanlarda izlediğim en tatlı, en iç ısıtan romantik komedilerden biri oldu. Normalde bu tarz dizilerde bir yerden sonra aşk sahneleri bayar, klişeler sıkmaya başlar ya; burada kesinlikle öyle bir şey olmadı. Aşk sahnelerinin hiçbir anı beni bıktırmadı, aksine çok keyifle izledim. Erkek karakter Gu Won Kdrama tarihinde yazılmış en iyi, en harika erkek karakterlerden biri net. Sa-rang’a olan saygısı, iletişimi, duygusal olgunluğu ve kadına verdiği değer o kadar güzel işlenmiş ki... Her bölüm aşık oldum. Cheon Sa-rang da keza aynı şekilde çok tatlı çok olgun bir karakterdi. İkilinin arasındaki o kimya, uyum ve iletişim o kadar doğaldı ki bu ikili nasıl birbirine aşık olmamış anlamadım. Bu ne profesyonellik arkadaş? Benim için bu diziyi diğer romcomlardan ayıran şey saçma sapan yanlış anlaşılmalar, finale bir iki bölüm kala ayrılıklar olmadan, öyle büyük dramlara girmeden iki kişinin birbirini desteklemesinin, saygı duymasının ve sevmesinin de çok güzel olabileceğini göstermesiydi. Erkek karakter aşkını çabucak anladı, anladığı gibi de harekete geçti. Öyle aşkını inkar etmeler, toksik hareketler falan hiçbiri yok. Gerçekten ilk bölümden itibaren o kadar sağlıklı bir ilişki izledik ki çok gerçek hissettirdi. Olgunluğa erişmiş son derece sağlıklı kişiliklere sahip iki yetişkinin son derece sağlıklı aşkına tanık olduk. Bundan hemen önce izlediğim Secretary Kim için ise çok daha olumsuz şeyler düşünmüştüm hatırlarsanız. O da klişelerle dolu bir diziydi bu da öyle ama bu çok daha güzel. Bahsettiğim klişeler olmadan da klişe ama daha anlamlı ve güzel bir dizi yapılabiliyormuş demek ki. Kafa dağıtmak, aşka ve sağlıklı bir ilişkiye doymak, en önemlisi de ekran karşısında bolca gülümsemek istiyorsanız şans veriniz. 📍"Ben hep gülümsüyorum. Kırılsam da üzülsem de gülümsüyorum."

zzehradm 4 weeks ago

Başka Bir Hayatta

Celine Song

83 Gönderi

"Ya başka ihtimaller olsaydı?" sorusunu sordurtan filmdir. Çok durgun, çok sessiz ve tamamen duygulara dayalı bir film. Öyle büyük kavgalar, bağıran çağıran tutkular, dramatik entrikalar arıyorsanız bu kesinlikle size göre değil. İzlemek için kesinlikle doğru zamanı ve doğru ruh halini…devamı"Ya başka ihtimaller olsaydı?" sorusunu sordurtan filmdir. Çok durgun, çok sessiz ve tamamen duygulara dayalı bir film. Öyle büyük kavgalar, bağıran çağıran tutkular, dramatik entrikalar arıyorsanız bu kesinlikle size göre değil. İzlemek için kesinlikle doğru zamanı ve doğru ruh halini kollamanız lazım. Hikaye o kadar gerçekçi işlenmiş ki ister istemez kendi hayatınızı, "ya şöyle olsaydı" dediğiniz o yol ayrımlarını düşünüyorsunuz. Zamanın akışı, iki insanın birbirinin hayatında sadece birer "anı" olarak kalması ama yine de o bağın hiç kopmaması çok gerçek anlatılmış. Yani düşününce "lisede hoşlandığım bir çocuk vardı, acaba şimdi ne yapıyordur?" düşüncesi hepimizin aklından geçmiştir. Bunu düşününce filmin duygusal derinliği daha da artıyor. Nora karakteri (Greta Lee) ayakları yere basan, ne istediğini bilen bir kadın. Her şeyi geride bırakmış ve hayatına mutlu bir şekilde devam eden biri olarak görünüyor. İşte tam da bu yüzden final sahnesindeki haline çok şaşırdım. Beklenmedik bir tepkisi vardı benim için. Hae Sung (Teo Yoo) ise bakışlarıyla o kadar çok şey anlattı ki konuşmasına bile gerek kalmadı çoğu sahnede. Beni şaşırtan karakter Arthur oldu. Normalde bu tarz hikayelerde araya giren üçüncü kişi "kötü adam" yapılır, seyirci ondan nefret etsin istenir ya; burada öyle bir şey yok. O kadar anlayışlı, o kadar empati yapılabilir bir adam ki... Adamın kendi evinde, karısının çocukluk aşkıyla Korece konuşmasını izlerken hissettiği o dışlanmışlık ve çaresizlik çok gerçekti. Hiç kimseyi kötü yapmadan bu kadar derin bir duygu karmaşası yaratmaları muazzam. "In-Yun" filmin temel taşını oluşturuyor ve güzel işlenmişti. Yeni bir kavram öğrenmiş oldum. Ben böyle az diyalogla bu kadar derin ve gerçek hissettiren filmleri, dizileri çok seviyorum. Bunu yapmak da hiç kolay değil bence. Eksilerine gelecek olursam çocukluktaki hallerini, birbirleri için bu kadar özel olmalarına sebep olan yaşanmışlıkları daha çok görmek istediğimi söyleyebilirim. Sinematografisi, Seul ve New York sokaklarının o kontrastı, ışık kullanımı ve final sahnesi... O final sahnesini uzun süre unutabileceğimi sanmıyorum. Dişlerimi sıkarak izlediğim bir sahne oldu. Gece ışıkları kapatıp, kendi içinize dönmek istediğiniz bir akşamda şans veriniz. 📍"Ya bu da bir geçmiş yaşantıysa ve biz sonraki hayatımızda birbirimiz için bir anlam ifade ediyorsak?"

zzehradm 1 month ago

What's Wrong With Secretary Kim

N/A

31 Gönderi

Aşırı vıcık vıcık, izlerken "öff yetti amaaa" dedirten, Park Seo Joon olmasa muhtemelen yarıda bırakacağım dizidir. Daha ilk bölümden itibaren o sürekli tekrarlanan ağır çekimler, göz göze gelmeler, tam düşerken tutmalar falan... Bir noktadan sonra cidden aşırı sıkıldım, fenalık geldi…devamıAşırı vıcık vıcık, izlerken "öff yetti amaaa" dedirten, Park Seo Joon olmasa muhtemelen yarıda bırakacağım dizidir. Daha ilk bölümden itibaren o sürekli tekrarlanan ağır çekimler, göz göze gelmeler, tam düşerken tutmalar falan... Bir noktadan sonra cidden aşırı sıkıldım, fenalık geldi ve "öfff yeteer!" oldum. Romantik komedi izliyorum tamam ama her şeyi bu kadar uzatmaya gerek var mıydı bilmiyorum. Bölümler de bana inanılmaz uzun geldi. On altı bölümlük bir konusu yok kesinlikle. Ama Park Seo-joon’a bayıldım. Lee Young-joon karakterindeki narsistliği ve komikliği o kadar güzel harmanlamış ki eğlenceli bir karakter ortaya çıkmış. Özellikle âşık olduktan sonraki halleri cidden sevimliydi. Ama Kim Mi So (Park Min-young) tarafında aynı şeyi hissedemedim. Aşırı kontrollü, mesafeli bir karakter çizilmişti ve ilk bölümden son bölüme kadar aralarındaki o resmi konuşma dilini bir türlü kıramadılar. Kadın tarafından o aşkı, o tutkuyu ben pek hissedemedim açıkçası. Duygu bana geçmedi. Hatta ilk bölümlerde patron "Benimle çık, benimle evlen" diye bodoslama teklifler yaparken kızın bunu hiç sorgulamaması, normal davranıp yola devam etmeleri çok tuhaftı. Bazı şeyler sanki karakterler arasında hiç konuşulmamış gibi devam etti. Bu da ilişkinin inandırıcılığını kaybettirdi. Bir de şu çocukluk travması meselesi var... Bence inanılmaz gereksizdi. Bu insanlar neden kaçırılmış, motivasyon neymiş hiç anlaşılmadı, düzgünce söylenmedi bile. Bu olay bana çok zoraki geldi. Sanki romantik komedinin içine illa bir dram ve gizem koymak istemişler ama bunu nasıl bağlayacaklarını tam bilememişler gibi. Abisiyle olan gerilimli ilişki de bana çok saçma ve çiğ geldi. Yan karakterlerin hikâyeleri de beni sıktı. Zaten ana hikâyede bile yer yer çok sıkılmışken bir de onların hikâyelerine geçince bir buçuk hızda izlemek durumunda kaldım. Ne zaman ki o travma mevzuları çözüldü, dizi sadece evlilik telaşına ve tipik bir romantik komediye dönüştü, işte o zaman bölümler daha katlanılır ve güzel oldu. Keşke en başından beri sadece böyle ilerleseydi. Genel olarak kötü bir dizi değildi ama benim için kesinlikle abartıldığı kadar iyi de değildi. Park Seo Joon için belki izlenir. 📍"Benim bütün anılarım sendin. Aşık olduğum an. Acı çektiğim an. Ayrılmak zorunda kaldığımız anda bile. Sen benim dünyam ve içinde olmak istediğim her andın. Sen olmasan şimdiye kadar olan hayatımı açıklayabileceğimi sanmıyorum. "

zzehradm 1 month ago

See You in My 19th Life

Yeji Min

31 Gönderi

Reenkarnasyon temasını ilgi çekici ve farklı bir şekilde işleyen romantik fantastik dizidir. Ban Ji Eum (Shin Hye Sun), ölüp yeniden doğma ve geçmiş yaşamlarını hatırlama yeteneğine sahip bir kadın. 18. hayatı çok erken son bulunca, 19. hayatındaki tek amacı ilk…devamıReenkarnasyon temasını ilgi çekici ve farklı bir şekilde işleyen romantik fantastik dizidir. Ban Ji Eum (Shin Hye Sun), ölüp yeniden doğma ve geçmiş yaşamlarını hatırlama yeteneğine sahip bir kadın. 18. hayatı çok erken son bulunca, 19. hayatındaki tek amacı ilk aşkı Mun Seo Ha'yı (Ahn Bo Hyun) bulmak oluyor ve hikaye başlıyor. Reenkarnasyon konusunu fantastik dizilerde çokça izledik ama bu yapımın olaya yaklaşımı ve sunduğu o duygusal derinlik çok başka. Ban Ji Eum karakterine ayrı bir parantez açmak lazım. 19 hayatın getirdiği o bilgelik ve tecrübe ile günümüzdeki tutkulu, gözü kara tavrı arasındaki denge o kadar güzel kurulmuş ki... Erkek karakterin peşinden koşması, hiç çekinmeden bodoslama flört etmesi izlerken beni çok eğlendirdi. Zaten ben genel olarak önce kadın karakterin düştüğü ve hamle yaptığı dizileri izlemeyi daha çok seviyorum, bu yüzden karakteri ayrıca bağrıma bastım. Mun Seo Ha’ya gelirsek... Allah aşkına bu adama kim makyaj yaptı ya? 12 bölüm boyunca o abartılı rujlu dudaklarından ve kaküllerinden inanılmaz rahatsız oldum, görüntü olarak izlerken baya zorlandım. Ama oyunculuğuna ve karakterin o son derece beyefendi, nazik duruşuna diyecek yok; kalbimi kazanmayı başardı. İkinci çiftimizin arasındaki enerjiyi de çok güçlü hissettim fakat sahneleri o kadar azdı ki tam tadına varamadım, keşke daha fazla izleyebilseydik. Gelelim rahatsız olduğum ve kafamda soru işareti bırakan kısımlara... 12 bölüm olmasından kaynaklı sanırım, özellikle son iki bölümde "ilk hayat" gizemi açıklanırken işler feci şekilde aceleye getirilmiş. O kısımlar hiç ama hiç olmadı. Final ise tam bir muamma... Son sahnede ekrana bakıp "Nasıl yani, böyle mi bitti şimdi, cidden bu kadar mı?" şeklinde kalakaldım. Ne tam bir mutlu son ne de mutsuz son diyebilirim. Sadece o sonuyla bile birçok diziden ayrılıyor bence. Dizi, "Geçmiş yaşamları hatırlamak, ölüp ölüp yeniden doğmak bir ödül mü yoksa bir ceza mı?" sorusunu sorduyor. Ben hala tam cevabını bulabilmiş değilim. Renk paleti, sahnelerin atmosferi, anında çalma listeme eklediğim efsane müzikleri ve özgün bir kurguyla beğendiğim bir yapımdı. İçinizi ısıtmak ve hayata tatlı bir es vermek istiyorsanız kesinlikle şans verebilirsiniz. 📍 "Seninle konuşurken kitap okuyormuş gibi hissediyorum. Çok eski bir kitap..."

zzehradm 1 month ago

D.I.S.C.O.

Ömer Faruk Sorak

103 Gönderi

Birkaç ay önce izleyip beğenmediğim bir filmdir. Giray Altınok bey son bir yıldır her yerde karşıma çıktığı için kendisine karşı bir miktar zehirlenme yaşıyorum. Bu filmi de sırf bir işini izlemiş olmak için izleyeyim dedim fakat gerçekten eğer bu adamın…devamı

zzehradm 1 month ago

Itaewon Class

Gwang Jin

39 Gönderi

İtaewon'a gidip bar açma isteği uyandıran dizidir. Park Sae Ro Yi (Park Seo Joon), babasının ölümünün sorumlusu olan Jangga ailesi tarafından hayatı mahvedildikten sonra Itaewon'da DanBam barı açarak hem kendi hayatını sıfırdan kurmaya hem de kendisine yaşatılanların hesabını sormaya başlar.…devamıİtaewon'a gidip bar açma isteği uyandıran dizidir. Park Sae Ro Yi (Park Seo Joon), babasının ölümünün sorumlusu olan Jangga ailesi tarafından hayatı mahvedildikten sonra Itaewon'da DanBam barı açarak hem kendi hayatını sıfırdan kurmaya hem de kendisine yaşatılanların hesabını sormaya başlar. Diziye başladığımda klasik bir intikam hikâyesi izleyeceğimi düşünüyordum. Evet, intikam hikâyenin önemli bir parçası ama bu diziye intikam dizisi demek yanlış bence. Kendine inanmak, vazgeçmemek, tutkularının peşinden gitmek ve doğru insanlarla birlikte bir şeyler başarmak üzerine kurulmuş bir hikâye. İlk iki bölüm Sae Ro Yi'ye yapılan adaletsizlikler karşısında sinir krizi geçirdim. Gerçekten korkunç şeyler yaşadı. Üçüncü bölüm itibarıyla ise dizi uçuşa geçti, bölüm üstüne bölüm açtım. İnanılmaz açıldı. Diziyi ayıla bayıla izlememin iki sebebi var. Bunlardan biri Sae Ro Yi'nin her şeyi tek başına başaran klasik başrol olmamasıydı. Evet, inançlı, evet, tutkulu. Ama tek başına inanç ve tutku hiçbir şey ifade etmez. Zekâya, yeteneğe, doğru insanlara ve iyi bir ekibe de ihtiyacın var. İşte dizi bunu çok güzel gösterdi. Sae Ro Yi etrafında yer alacak kişileri çok doğru seçti ve onlara sonuna kadar güvendi. DanBam ekibinin birbirinden bu kadar farklı insanların aynı amaç uğruna bir araya gelip zamanla gerçekten aileye dönüşmesini göstermesi, birbirlerine bağlılığı inanılmaz seyir zevki verdi. Toplumun dışına itilmiş insanların birbirlerini olduğu gibi kabul etmesi, birbirlerinin arkasında durması ve başarıyı birlikte elde etmeleri dizinin en güzel mesajlarından biriydi. Karakter çeşitliliği de gerçekten şahane. Herkesin farklı bir hikâyesi, farklı bir yarası ve hikâyeye kattığı başka bir şey var. Gelelim diziyi ayıla bayıla izlememin ikinci sebebine: Jo Yi Seo (Kim Da Mi). Zeki, aşırı özgüvenli, hırslı, manipülatif ve ne istediğini bilen bir karakter. Sae Ro Yi'ye ve DanBam'a olan bağlılığının zaman içinde nasıl geliştiğini görmek de güzeldi. Çok iyi yazılmış, orijinal bir karakter. Favori kadın karakterlerim arasına girdi kesinlikle. Romantizm kısmına gelirsek, bence çok ayarında işlediler. Ben ana temanın aşk olmadığı dizilerde aşk izlemeyi daha çok seviyorum sanırım. Sae Ro Yi'nin Soo Ah (Kwon Nara) ile arasındaki yıllarca süren belirsizlik fazla uzasa da onu gerçekten her şeyden çok seven, onu zirveye taşıyan ve aşkın almak değil, vermek olduğunu gösteren kişiyle mutluluğa ulaşması çok güzeldi. Evet, ben "Zengin olup tüm sorunlarını çözünce bana gel." diyeni değil, "Senin hayallerini gerçekleştirmene yardım edeceğim ve seni üzen herkesi yok edeceğim." diyeni destekledim. Bir puanı sadece zaman atlamalarından kırdım. O kadar çok sevdim ki her aşamayı görmek istedim çünkü. Gaho - Start Over dinleyip gaza gelmeyen yoktur herhalde. Müzikleriyle, karakter gelişimiyle hâlâ her sahnesini izlemekten çok keyif alıyorum. Hepimizin acı gecelerinin tatlı olmasını dileyerek kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim. 📍 "Bu muydu hayat, öyleyse bir daha!"

zzehradm 2 months ago

Fight for My Way

Im Sang-Choon

28 Gönderi

Bana friends to lovers temasını sevdiren dizidir. Dizi; çocukluk hayalleri suya düşmüş, sıradan hayatlar yaşamaya mahkûm kalmış dört yakın arkadaşın hem hayata hem de birbirlerine tutunma hikâyesini anlatıyor. Tam bir "hayatın sillesini yemiş ama yine de pes etmeyenlerin" hikâyesi. Yirmili…devamıBana friends to lovers temasını sevdiren dizidir. Dizi; çocukluk hayalleri suya düşmüş, sıradan hayatlar yaşamaya mahkûm kalmış dört yakın arkadaşın hem hayata hem de birbirlerine tutunma hikâyesini anlatıyor. Tam bir "hayatın sillesini yemiş ama yine de pes etmeyenlerin" hikâyesi. Yirmili yaşların ortasındaki o çaresizliği, hayallerinden vazgeçme noktasına gelip yine de bir yerden tutunmaya çalışma hâlini en samimi şekilde anlatan romantik komedilerden biri. Bu diziye başlarken klasik arkadaşlıktan aşka dönen bir romantik komedi izleyeceğimi düşünüyordum. Evet, bu tema var ama bunun yanında hayallerinden vazgeçmemek, düşsen bile yeniden denemek, çaba göstermek gibi hepimizin bu yaşlarda dert edindiği şeyleri o kadar gerçek bir yerden anlatıyordu ki... Özellikle yirmili yaşlarının sonlarında olup "Ben ne yapıyorum?" diye sorgulayan herkes kendinden bir şeyler bulacaktır. Gençlik ve büyüme sancılarını işleyen çok fazla Kdrama var ama bu dizideki gerçekçilik beni çok daha fazla çekti. Karakterlerin o hayatsızlığı, parasızlığı, "Bizden bir cacık olmaz mı acaba?" kaygısı o kadar bizden ve o kadar tanıdık ki... İzlerken çok kolayca kendimi onların yerine koydum. Hatta zaman zaman kendi arkadaş grubumu dışarıdan izliyormuşum gibi hissettim. Choi Ae Ra (Kim Ji Won) ve Ko Dong Man (Park Seo Joon) ise benim unutulmaz dizi çiftlerim listesine girdi. İlk bölümden itibaren birbirlerini korumaları, birbirleriyle dalga geçmeleri, aralarındaki o çocukluktan gelen kankalık havası... Birbirlerinin en mutlu, en üzgün, en çaresiz, en rezil anlarına şahit olmuş iki insanın, yirmi yıllık dostluğa sığdırdıkları şeylerin artık sadece dostluk sınırları içinde kalmadığını fark etmelerini izlemek çok güzeldi. Diziyi bitireli bir ayı geçti ama hâlâ bazı sahnelerini açıp yüz defa izliyorum. Çok iyi yazılmış bir çift gerçekten. Dong Man'a aşık olduğumu falan düşünüyorum, böyle bir tatlılık olamaz. Park Seo Joon sen nesin ya? İkinci çiftimiz Joo Man (Ahn Jae Hong) ve Seol Hee (Song Ha Yoon) ise uzun süreli ilişkilerin zamanla sıradanlaşmasını, beklentileri ve fedakârlıklar arasındaki dengesizliği çok gerçek işlemişti. Seol Hee'nin o saf fedakârlığı karşısında Joo Man'a yer yer feci sinir oldum. Ama onların hikâyesi de dizinin ilişkileri bambaşka bir yerden göstermesini sağlayan önemli bir parçaydı. Müzikleriyle —ki hâlâ her gün dinliyorum—, aşk dolu sahneleriyle, dostluklarıyla ve hayallerinden vazgeçmiş insanların yeniden cesaret bulmasını anlatmasıyla içimi sıcacık yapan bir dizi oldu. İnsanın kendine inanmasının, düşse bile yeniden denemesinin ve istediği hayat için mücadele etmesinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor. Bittiğinde insanın içinde garip bir motivasyon bırakıyor. Sanki siz de bir şeyleri değiştirebilirmişsiniz, yeniden deneyebilirmişsiniz gibi... Kesinlikle izleyiniz. 📍"Kimseye özenmeyelim. Kazanmasak da deneyelim. İstediğimiz gibi yaşamak zaten bir zafer."