Loki'ye üzüldüm. Thor's da üzüldüm. Thor ve Loki'nin duyduğuma göre baya gitgelli bir kardeş ilişkisi varmış. Bakalım nasıl olacak? Thor Jane'e biraz hızlı bağlandı sanki. Jane de öyle. Gerçi Jane olsam bende o hızda bağlanırdım herhalde :D
Spoiler içeriyor
2015 suriye iç savaşı sırasında başka ülkeye kaçak yollarla gitmek zorunda kalan kız ve onların erkek kuzeni zorlu bir yolculuğa çıkar film çok sürükleyici mülteci kızın başarı hikayesinide anlatıyor anlamadığım kısım şu adamın erkek çocuğu olmadığı için kızlarınu yüzücü yapması…devamı2015 suriye iç savaşı sırasında başka ülkeye kaçak yollarla gitmek zorunda kalan kız ve onların erkek kuzeni zorlu bir yolculuğa çıkar film çok sürükleyici mülteci kızın başarı hikayesinide anlatıyor anlamadığım kısım şu adamın erkek çocuğu olmadığı için kızlarınu yüzücü yapması kızlarla yüzemez mi ne alaka anlamadım orası çok saçmq olmuş suriyedeki kısımları sürekli ilerlettim hiç izlemedim çok sıkıcıydı sanki filmi doldurmak için yazmışlar gibi ama türkiye yunanistan sınırındaki zorlu süreçleri harikaydı seyir zevki yüksekti yolda başka mültecilerde var tabi film bizi adeta bir anlığına mülteci yapıyor sanki o sınırdan kendim geçiyor gibi hissettim oyuncular suriyedeyken çok sıkıcıydı senaryodan mı neyden bilmiyorum ama sonra izletiyorlar arada bir arapça bir ingilizce konuşmalarıda dikkatimi çekti arapça birşeyler duymayı seviyorum yalla dedikleri kısımda güldüm türkiyede çünkü yalla kelimesi biraz kaba kaçabiliyor diyaloglar bence geliştirilmeliydi çok sönük kalmış ama atmosfer heyecan güzeldi ve yaşananların birazda gerçek hayattan olması seyir zevkini daha yüksek yapıyor o boş diyalogları silip daha farklı şeylerde ekleselerdi daha şahane olabilirdi mesela türkiyede pek bir olayları olmadı ellerinde o kadar para vardı ama aşırı kötü bir otelde kaldılar . Birde türkleri çok kötü gösterdiler kaçak yollarla giderken suda tekneleri su alıyor türkler mi kim bilmiyorum ama kaçakçılar bunlara kalitesiz bir şişme bot veriyor
O bozuluncada yolda batmaya başlıyorlar yunanistana gidiyorlar yunanlar su vermiyor ama ne hikmetse almanlar melek kesiliyor yunanistandan bedavaya ülkelerine götürüyorlar mülteci kampı veriyorlar birde ama vize işlemlerinde onlarıda iyi gibi göstermemişler olanı göstermişler
yüzme takımına alıyor almanalı yüzme hocası
yüzücü kızları mülteci kampına değilde yüzücü takımına ait bir konaklama yerine koyuyorlar
kız sonra mültecileri temsil eden bir yarışmaya katılıyor kız kardeşi pes edilyor katılmıyor. Tek sevmediğim kısım türklerde çok sahip çıktı ama türklerin sahip çıkmasıyla ilgili hiçbirşey yoktu o yüzden burukluk hissetmedim değil .
Aşırı vıcık vıcık, izlerken "öff yetti amaaa" dedirten, Park Seo Joon olmasa muhtemelen yarıda bırakacağım dizidir. Daha ilk bölümden itibaren o sürekli tekrarlanan ağır çekimler, göz göze gelmeler, tam düşerken tutmalar falan... Bir noktadan sonra cidden aşırı sıkıldım, fenalık geldi…devamıAşırı vıcık vıcık, izlerken "öff yetti amaaa" dedirten, Park Seo Joon olmasa muhtemelen yarıda bırakacağım dizidir.
Daha ilk bölümden itibaren o sürekli tekrarlanan ağır çekimler, göz göze gelmeler, tam düşerken tutmalar falan... Bir noktadan sonra cidden aşırı sıkıldım, fenalık geldi ve "öfff yeteer!" oldum. Romantik komedi izliyorum tamam ama her şeyi bu kadar uzatmaya gerek var mıydı bilmiyorum. Bölümler de bana inanılmaz uzun geldi. On altı bölümlük bir konusu yok kesinlikle.
Ama Park Seo-joon’a bayıldım. Lee Young-joon karakterindeki narsistliği ve komikliği o kadar güzel harmanlamış ki eğlenceli bir karakter ortaya çıkmış. Özellikle âşık olduktan sonraki halleri cidden sevimliydi.
Ama Kim Mi So (Park Min-young) tarafında aynı şeyi hissedemedim. Aşırı kontrollü, mesafeli bir karakter çizilmişti ve ilk bölümden son bölüme kadar aralarındaki o resmi konuşma dilini bir türlü kıramadılar. Kadın tarafından o aşkı, o tutkuyu ben pek hissedemedim açıkçası. Duygu bana geçmedi. Hatta ilk bölümlerde patron "Benimle çık, benimle evlen" diye bodoslama teklifler yaparken kızın bunu hiç sorgulamaması, normal davranıp yola devam etmeleri çok tuhaftı. Bazı şeyler sanki karakterler arasında hiç konuşulmamış gibi devam etti. Bu da ilişkinin inandırıcılığını kaybettirdi.
Bir de şu çocukluk travması meselesi var... Bence inanılmaz gereksizdi. Bu insanlar neden kaçırılmış, motivasyon neymiş hiç anlaşılmadı, düzgünce söylenmedi bile. Bu olay bana çok zoraki geldi. Sanki romantik komedinin içine illa bir dram ve gizem koymak istemişler ama bunu nasıl bağlayacaklarını tam bilememişler gibi. Abisiyle olan gerilimli ilişki de bana çok saçma ve çiğ geldi.
Yan karakterlerin hikâyeleri de beni sıktı. Zaten ana hikâyede bile yer yer çok sıkılmışken bir de onların hikâyelerine geçince bir buçuk hızda izlemek durumunda kaldım.
Ne zaman ki o travma mevzuları çözüldü, dizi sadece evlilik telaşına ve tipik bir romantik komediye dönüştü, işte o zaman bölümler daha katlanılır ve güzel oldu. Keşke en başından beri sadece böyle ilerleseydi.
Genel olarak kötü bir dizi değildi ama benim için kesinlikle abartıldığı kadar iyi de değildi. Park Seo Joon için belki izlenir.
📍"Benim bütün anılarım sendin. Aşık olduğum an. Acı çektiğim an. Ayrılmak zorunda kaldığımız anda bile. Sen benim dünyam ve içinde olmak istediğim her andın. Sen olmasan şimdiye kadar olan hayatımı açıklayabileceğimi sanmıyorum. "
🍷Hayatlarından bunalmış iki kadının farklı zaman dilimlerinde yemek yapmaya merak salmaları sonucu huzura kavuşmalarıyla son bulan bir kendini bulma hikayesi olarak yorumlayabiliriz. Kimisi için çok keyifli olacaktır ama benim için pek akıcı değildi açıkçası ancak zaman kaybı da diyemem. Çünkü…devamı🍷Hayatlarından bunalmış iki kadının farklı zaman dilimlerinde yemek yapmaya merak salmaları sonucu huzura kavuşmalarıyla son bulan bir kendini bulma hikayesi olarak yorumlayabiliriz.
Kimisi için çok keyifli olacaktır ama benim için pek akıcı değildi açıkçası ancak zaman kaybı da diyemem. Çünkü düşündürdüğü birkaç şey oldu.
Öncelikle Julie'nin, Julia'yı bence idealize edişinden kaynaklı onun çok iyi biri olduğunu, kendi eşine sürekli savunması çok gözüme battı ve sonra da bunun çok insancıl olduğunu hatırladım. Maalesef tanımadığımız kişiler hakkında çok peşin hükümlü olabiliyoruz ve onları kafamızda büyütüyoruz. Hele de Julie'nin, Julia ile ilgili aldığı telefondan sonra bile kendi kocasına kadını savunmaya devam etmesi çok garip geldi. Spoiler olmasın diye bu kısmı açıklamayacağım. Fakat bu garipliğin sebebi biraz da bahsettiğim telefon konuşmasının çok belirsiz bırakılması. Neden böyle bir şey istemişti Julia, üstelik kendisi de bu tarz şeyler yaşamışken? Gibi sorular sordurdu.
Özellikle filmin gerçek bir hikaye olması insanın uğraşlarının karşılıksız kalmayacağına dair hoş bir umut da veriyor insana.
Filmin en hoş yanı ise destekleyici eşleriydi. En kötü tarafıysa Julia'nın sürekli bir şeyin tadına bakarken parmağını kullanmasıydı. Söylemeden geçemeyeceğim.
Bir de tavsiyem, filme başlamadan önce kızıl panik dönemi ve ikiz kulelerin vurulması olayını kısaca araştırın derim yoksa "ne oldu şimdi?" hissi olabilir biraz.
Dışarıdaki dünyada televizyon denilen ruhlar insanları evlerinde ziyaret ediyor, dedi Adam. Ruhlar radyo tabir edilen şeyler vasıtasıyla insanlarla konuşuyormuş. Bir arada olmaktan nefret ettikleri ama yalnız kalmaktan da korktukları için insanlar telefon denilen bir alet kullanıyorlarmış.
Beklendiği gibi ilk film kadar iyi değildi. Yükseklik korkusu ve gerilimini veren sahne sayısı yetersizdi. Önceki hikâye ile bağ kurarak devam etmek yerine tamamen farklı bir hikaye ile devam edebilirlerdi. Ölmeden önce, ölmek için gidilecekler yerler kitabını tamamlamak istemeleri bunun…devamıBeklendiği gibi ilk film kadar iyi değildi. Yükseklik korkusu ve gerilimini veren sahne sayısı yetersizdi. Önceki hikâye ile bağ kurarak devam etmek yerine tamamen farklı bir hikaye ile devam edebilirlerdi.
Ölmeden önce, ölmek için gidilecekler yerler kitabını tamamlamak istemeleri bunun birkaç film daha devam edeceği mesajını veriyor. Belki de vermiyor.
Neyse sinemada izlerken güzel bir gerilim ambiyansı yakalarım sanmıştım ama olan tek şey 4 koltuk ötede ben mısırları mideye indirirken canı mısır çeken çocuk için yaşadığım hüzün oldu. Yanında ablası vardı ikram edersem yanlış anlar diye korktum bu yüzden bende çok fazla kıtırtı çıkarmadan hepsini mideye indirdim işte. Ve puanlamak gerekirse. 6/10 🍿
‘Minari, 1980'lerde Arkansas'a taşınan Güney Koreli bir ailenin toprağa ve hayata tutunma mücadelesini anlatır. Film, hayalleri ile sorumlulukları arasında sıkışan bir ailenin bir arada kalma çabasını konu alır.’ 🪁 "İstediğin başlangıç buysa belki de bizim için hiç şans yok demektir!”…devamı‘Minari, 1980'lerde Arkansas'a taşınan Güney Koreli bir ailenin toprağa ve hayata tutunma mücadelesini anlatır. Film, hayalleri ile sorumlulukları arasında sıkışan bir ailenin bir arada kalma çabasını konu alır.’
🪁
"İstediğin başlangıç buysa belki de bizim için hiç şans yok demektir!”
"Annem, eğer dua edersem, rüyamda cenneti görebileceğimi söylüyor. Ama dua ettim bile. Görmeyi istedim bile. Ama şimdi, gitmek istemiyorum."
🪁
“Bazen insanın aradığı yer, geride bıraktığı şeydir.”
Minari, başka bir ülkede yeni bir hayat kurmaya çalışan bir ailenin hikâyesi. Ama film ilerledikçe, bunun yalnızca bir göç hikâyesi olmadığını anlıyoruz. Bu, bir insanın hayallerine tutunurken sevdiklerini ne kadar incitebileceğinin; bir ailenin, aynı evin içinde bile birbirine ne kadar uzak düşebileceğinin hikâyesi.
Jacob, ailesi için daha iyi bir gelecek kurmak ister. Kendi toprağında, kendi emeğiyle bir şey başarmak, hayatının bir anlamı olduğunu görmek ister. Fakat Monica için hayatın anlamı biraz daha başkadır. O, çocuklarının güvenliğini, evinin huzurunu, ailesinin bir arada kalmasını ister. İkisinin de istediği şey aslında birbirinden çok farklı değildir: Sevdikleriyle iyi bir hayat yaşamak.
Ama o hayata giden yolları farklıdır. Filmin en dokunaklı tarafı da burada başlar. Çünkü bazen insanlar birbirlerini sevmedikleri için değil, sevdikleri şeyleri korumaya çalışırken farklı yönlere gittikleri için birbirlerini kaybetmeye başlarlar.
Jacob'ın çiftliği büyütme çabası, yalnızca para kazanma isteği değildir. O, hayatı boyunca kendisini eksik hissetmiş bir insanın, bir kere olsun kendi başarısını görmek istemesidir. Monica'nın korkuları da yalnızca bir eşin şikâyetleri değildir. O, ailesinin geleceğini belirsizliğe bırakmak istemeyen bir kadının yorgunluğudur.
Film, ikisini de kolayca suçlamaz. Çünkü gerçek hayatta da bazen iki insanın aynı anda haklı olması, birbirlerini incitmelerine engel olmaz.
🧸
Minari'nin en güzel yaptığı şeylerden biri, aile içindeki kırgınlıkları büyük kavgalardan çok küçük anlarla anlatması. Bir bakış, yarım kalmış bir konuşma, sofradaki sessizlik… Bunlar, bazen söylenmiş en ağır sözlerden daha fazla şey anlatıyor. Çünkü aile olmak, yalnızca aynı yerde yaşamak değil. Birbirinin hayatında gerçekten yer açabilmek.
Jacob'ın hayali büyüdükçe, ailesiyle arasındaki mesafe de büyüyor. Monica ise bu hayalin içinde kendisine ve çocuklarına ne kadar yer kaldığını sorguluyor. İkisi de bir şeyleri kurtarmaya çalışırken, birbirlerinin neye ihtiyacı olduğunu duymakta zorlanıyor.
Ve insan filmi izlerken şunu düşünüyor: Birlikte yaşamak, her zaman birlikte bir hayat kurmak anlamına gelmiyor.
🏡
Soon-ja'nın gelişiyle film bambaşka bir sıcaklık kazanıyor. O, alışılmış büyükannelere benzeyen biri değil. David'in beklediği gibi davranmıyor; onun dünyasına kendi tuhaflığıyla giriyor. Ama zamanla aralarında çok özel bir bağ oluşuyor.
Soon-ja, çocuklara hayatın yalnızca yetişkinlerin kurduğu düzenlerden ibaret olmadığını hatırlatıyor. Onunla birlikte filmde başka bir duygu beliriyor: Bir insanın hayatımıza girişi, bazen bize hiç beklemediğimiz bir yerden iyi gelebilir.
David'in büyükannesine alışması, aslında hayatın her zaman bizim beklediğimiz gibi gelmediğini öğrenmesi. Bazen sevgi, ilk bakışta tanıdık gelmeyen birinin yanında büyüyor.
🌱
Minari bitkisi, filmin en güzel sembolü. Çünkü o da bu aile gibi, yeni bir yerde kök salmaya çalışıyor.
Ama film, kök salmayı yalnızca bir yere ait olmak olarak anlatmıyor. Kök salmak, bazen bütün zorluklara rağmen yaşamaya devam edebilmek.
Minari'nin dere kenarında büyümesi, ailenin hikâyesiyle birleşiyor. Çünkü bu insanlar da kendi hayatlarını kurmaya çalışırken, geçmişlerini, korkularını ve birbirlerine olan sevgilerini yanlarında taşıyorlar.
Ve belki de film burada çok güzel bir şey söylüyor: İnsan her zaman istediği yerde büyüyemeyebilir. Ama bu, büyüyemeyeceği anlamına gelmez.
Minari'yi izlerken insanın içini en çok acıtan şey, bu ailenin birbirini sevmesi. Çünkü sevgi varken kırgınlıkların yaşanması, her şeyi daha gerçek kılıyor. Jacob'ın ailesi için çalışması, Monica'nın ailesini korumaya çalışması, David'in büyükannesine bağlanması… Hepsi sevginin farklı biçimleri. Ama sevgi, her zaman doğru şekilde gösterilmiyor.
Bazen bir insan, ailesine daha iyi bir hayat vermek isterken onların bugününü kaçırabiliyor. Bazen bir anne, ailesini korumaya çalışırken kendi hayatını unutabiliyor. Bazen de insan, sevdiği kişiden yalnızca yanında olmasını değil, ona güven verebilmesini bekliyor.
Film, bütün bunları büyük cümlelerle değil, hayatın içinden gelen bir sadelikle anlatıyor. Bu yüzden de etkileyici oluyor.
🪭
Minari, bana göre, bir ailenin her şeyi yoluna koymasının değil; her şey yolunda gitmediğinde bile birbirine nasıl dönebildiğinin filmi.
Çünkü hayat, insanların planladığı gibi ilerlemiyor. Bazen kurduğun ev, düşündüğün gibi bir yuva olmuyor. Bazen hayallerin seni sevdiklerinden uzaklaştırıyor. Bazen de insan, neyi kaybetmek üzere olduğunu ancak her şey sarsıldığında fark ediyor.
Ama film, bütün bunların içinde yine de bir umut bırakıyor. Büyük, gösterişli bir umut değil. Daha sessiz bir şey.
Birlikte kalabilmenin, birbirini yeniden görebilmenin, hayatın bütün zorluklarına rağmen küçük bir yerden yeniden başlayabilmenin umudu.
Ve Minari'nin bence en güzel tarafı şu:
Bazen insanın aradığı yeni hayat, aslında geride bıraktığı şeylerin değerini anlamasıyla başlıyor.
Bu yüzden film bittiğinde insanın aklında yalnızca bir aile, bir çiftlik ya da bir göç hikâyesi kalmıyor. Kendi hayatındaki insanları düşünüyor. Kendi evini, kendi hayallerini, kendi kırgınlıklarını…
Ve belki de kendine şu soruyu soruyor:
“Ben hayatımı kurmaya çalışırken, hayatımda zaten var olan şeyleri ne kadar görebiliyorum?”
Minari, tam da bu yüzden içe dokunan bir film. Çünkü bize büyük bir şey öğretmeye çalışmıyor. Sadece, hayatın bazen en önemli şeyleri sessizce önümüze koyduğunu hatırlatıyor.
🌿
"Bir kere olsun, bir şeyde başarılı olduğumu görmeliler."
"Ne için? Bir arada olmamız daha önemli değil mi?"
“Hastanedeyken çiftliği ailene tercih ettin."
"Durum değişti şimdi. Her şey yoluna girdi."
"İşler yolundayken birlikte yaşayabiliriz, ama değilken ayrılırız, öyle mi?"
"Yapma böyle, tamam mı? Şimdi para kazanabilir ve problemsiz bir şekilde yaşayabiliriz."
"Yani diyorsun ki, biz birbirimizi kurtaramayız, ama para kurtarabilir, öyle mi? Şimdilik her şey yolunda olabilir. Ama, ben öyle devam edeceğini sanmıyorum. Bunun sonu iyi olmayacak, biliyorum. Ve ben buna katlanamam.”
🌿
Arkeolojiye ilgi duyan herkesin okumasını isterim. Bazı kısımlar biraz fazla detaylı, yoruyor ama yeni şeyler öğrenmek için bunları göz ardı edeceğiz mecburen. Arkeoloji nedir, arkeolog ne yapar, nasıl yapar, neden yapar, ne zaman ve nasıl yapar? Hangi alanlarla ortak çalışır?…devamıArkeolojiye ilgi duyan herkesin okumasını isterim. Bazı kısımlar biraz fazla detaylı, yoruyor ama yeni şeyler öğrenmek için bunları göz ardı edeceğiz mecburen. Arkeoloji nedir, arkeolog ne yapar, nasıl yapar, neden yapar, ne zaman ve nasıl yapar? Hangi alanlarla ortak çalışır? Bu soruların ve daha fazlasının cevapları bu kitapta. Geçmişten günümüze yapılan başlıca kazılar, kültürel miras ve müzecilik bağlantısı ve daha neler neler... Mehmet Hoca iyi ki bu bilgileri bizimle paylaşmış. Storytel'den podcast dinler gibi dinledim. Seslendiren Tolga Korkut'a da ayrıca teşekkürler. =)