Belki daha 17-18 yaşlarında izlesem hoşuma gitcekti ama şuan aşırı saçma geldi bana ondan sebep çok keyif alarak izlemedim bi süreden bişe yaparken ses olarak çalsın diye izledim
"Hayır, bunlar yalan ilişkiler. Çevrenin yozluğu içinde yalanlaşan ilişkiler. Kendimizle nasıl hesaplaşıyorsak, birbirimizle de öyle hesaplaşmamız, açık olmamız gerek. Ama olamıyoruz." ~Yaşamın Ucuna Yolculuk~ /26.05.2026/
Bı bana saçma geldi heralde bu film Doktorun intikam alması iyide gereksiz sapkinligi falan saçma geldi Bide intikam aldığı adam herşeyi hemen kabullenmesi de garip neyse vakit kaybı işte izlemeyin
Filme göre çok daha iyi. Zaten süre avantajı da var. Abdülkerim ile Ballı Naciye’yi canlandıran aktörler bilhassa çok yerinde seçimler. Emin Beyi canlandıran da gayet karaktere bürünmüş, romanın esas kilit unsuru o idi zaten. Muhteşem diyemem tabii ama kötü de…devamıFilme göre çok daha iyi. Zaten süre avantajı da var. Abdülkerim ile Ballı Naciye’yi canlandıran aktörler bilhassa çok yerinde seçimler. Emin Beyi canlandıran da gayet karaktere bürünmüş, romanın esas kilit unsuru o idi zaten. Muhteşem diyemem tabii ama kötü de olmayan bir dizi. Romana olabildiği kadar sadık kalmış. Hele Karabekir sahnesi muazzam olmuş. Romanda yoktur o gerçi.
Mahkeme salonuna Karabekir girer, subaylar selam dururlar, Kel Ali (mahkeme reisi) oturmalarını söyler, iplemezler. Kel Ali köpürür oturun! diye bağırır çağırır, tık yok. Karabekir bir çalım döner “Oturun çocuklar!” der, otururlar. Salt şu sahne bile 1926'da ordu içindeki bölünmenin ne seviyede olduğunu göstermeye yetiyor ve tabii Karabekir'in 1926 kıyımından ne saikler sayesinde kurtulduğu ve canını güç bela da olsa kurtardığını da..
Paris, 1968... Dışarıda devrim olurken içeride kendi dünyasını kuran, sınırları zorlayan üç insan. Bertolucci tutkuyu ve özgürlüğü öyle bir işlemiş ki, insan ister istemez 'Aynı frekansta olduğum biriyle bu atmosferi baştan yaratmak nasıl olurdu?' diye düşünüyor. Şarabını alıp bu filmi…devamıParis, 1968... Dışarıda devrim olurken içeride kendi dünyasını kuran, sınırları zorlayan üç insan. Bertolucci tutkuyu ve özgürlüğü öyle bir işlemiş ki, insan ister istemez 'Aynı frekansta olduğum biriyle bu atmosferi baştan yaratmak nasıl olurdu?' diye düşünüyor. Şarabını alıp bu filmi benimle sabaha kadar tartışacak o cesur kadın kim acaba?"
İnsanın samimiyeti sakinken değil, güç ve para eline geçtiğinde sınanır. Muharrem’in kendi iç dünyasındaki o sessiz ve trajik çöküşünü izlemek, takva kelimesinin ağırlığını bir kez daha hatırlatıyor. Erkan Can’ın muazzam oyunculuğuyla Türk sinemasının başyapıtlarından biri.
•” Dil herkese eşit verilmese, sözcükler dervişi cahil karşısında, mazlumu zalim karşısında aciz ve savunmasız bırakmasa.” •”Sözcüklerin, ehli olmayan kişilerin elinde kolaylıkla bir silaha dönüştüğünü ilk o an keşfetmiştim.” •”İnsanın kör noktası kendisiymiş.”
Spoiler içeriyor
"Büyük bir hastalık geçirmeyenler, herşeyi anladıklarını iddia edemezler." "Istıraptan korkmamanın tek ilacı ıstıraptır." "Kımıldanmak istemiyorum. Yatağımın harareti, ümitten, aşktan ve tembellikten mürekkepmiş gibi vücudumu çekiyor." "Onunla aramızda herşey o kadar bitmiş ki bir kelime bile konuşamıyoruz."
Kemal Tahir'in en sağlam romanlarından biri olan Kurt Kanunu'nu pek de iyi yansıtamamışlar. Romanı okunmalı. Ballı Naciye karakterini hele hiç beğenmedim. Sıfır oyunculuk. Hele bir sahne var. "Eyvah basıldık!" diye güya telaşa kapılışı o kadar ruhsuz ki. Pelin Akil, dizi…devamıKemal Tahir'in en sağlam romanlarından biri olan Kurt Kanunu'nu pek de iyi yansıtamamışlar. Romanı okunmalı. Ballı Naciye karakterini hele hiç beğenmedim. Sıfır oyunculuk. Hele bir sahne var. "Eyvah basıldık!" diye güya telaşa kapılışı o kadar ruhsuz ki. Pelin Akil, dizi versiyonunda çok daha iyi oynuyordu bununla mukayese edince. Abdülkerim karakteri tip olarak iyi seçilmiş ama onun da aktörünü pek tutmadım. Semra Hanım karakteri daha iyi işlenebilirmiş ama 2 saatlik film sonuçta çok derinlemesine girmemişler. Rasim Öztekin'i görünce bir anda şaşırdım. Yan karakter gerçi çok bir rolü yok. Bir tek Perihan Hanım'ı oynayan aktrisi beğendim diyebilirim onu da simaen bildiğimden herhâlde. Onun haricinde pek bir oyunculuk yok.
Romanda da sıkıntılı yerler yok değil. Tahir'in Kara Kemal'i bir çeşit filozof kral gibi kurgulaması daha doğrusu yazar olarak fikirlerini ona söyletmesi pek uygun gelmiyor bana. Onun haricinde dönemi tahlil edişi muazzam tabii. İttihatçıların ayrışması ve son halkada Mustafa Kemal'e biat edenlerin etmeyenleri tasfiye etmesi.. Öyle ki bir yerde Kel Ali [Çetinkaya] sanıklardan birine "Şu vakit şu evde ne işin vardı" minvalinde bir şey sorduğu vakit sanık da verir cevabı "Bunu bana niye soruyorsunuz ki? Bunu siz de gayet iyi bilirsiniz zira siz de oradaydınız!" der. O bakımdan romanın ikonik lafı "Kurtlukta düşeni yemek kanundur." müthiş bir özettir.
Abdülkerim: Bizi temizlemeye mi karar verdiler abi?
Kara Kemâl: Hiç şüphem kalmadı. Bir taşla üç kuş vuracaklar. Muhalif mebusların gürültüsünü, paşaların ordudaki nüfuzunu ve İttihatçılığın kökünü... Hep birden kazıyacaklar.
Emin Bey: Peki, önlenemez miydi? [Mahmut Şevket Paşa suikastı]
Kara Kemâl: Önlemek mümkün değildir. Ordu bizden yana hesabıyla, devlet elden gidiyor aldatmacasıyla suikastçı söz anlamaktan çıkar. Şükrü ile konuştum kaç kez. Anadolu Savaşını İttihatçıların kazandığına inanıyordu. Hakkı yenilmiş sayıyordu kendini. Anlatamadım, muhalefette kaldığı için böyle düşünmekte olduğunu. Halk Partisi'ne girseydi bizim kelden daha iyi becerirsin oysa İstiklal Mahkemesi başkanlığını...Bir gün Yahya Kemâl, Gazi Paşa'ya İttihatçılarla anlaşmak gerekse bu işi Kara Kemâl'le yapsanız diyince Paşa gülmüş "Bazı eski İttihatçılara yaptırdığımın sözünü bile edemem Kara Kemâl'e" demiş. Askerî zaferin politikada ne kadar ağır basacağını, karşımdakinin bunu ustalıkla kullanacağını ölçüp biçmedim değil. Gene de yanılıp tarafsızlığı seçtim.
Yenik düşmüştük bir kez. Bir politikacı için en büyük ceza devletin kendi elinde batmasıdır. Kurtlar boğuşmasına girdik, yenik düştük. Kurtlukta düşeni yemek kanundur.