Yaklaşık bir hafta içinde okudum güzel kitap başta çok klişe ve mantık dışı gelşyor yani biraz çocukca gibi ama biraz ilerleyince olayların değiştiğini sonuna yakın heycan arttığını farkediyorsnz.Film tadında bir kitap olduğunu düşünüyorum tavsiyedir.
İkinci Dünya Savaşı atmosferini bir İngiliz lordunun malikanesinde sergileme kabiliyeti, Anthony Hopkins'in bu olaylardaki pasif ve akıntı içinde sürüklenen karakterine dair gözlemler, kadına duyduğu çetrefil aşk ve özellikle babasının yan öyküsü ile kesinlikle bir muazzam bir film. Genellikle II. Dünya…devamıİkinci Dünya Savaşı atmosferini bir İngiliz lordunun malikanesinde sergileme kabiliyeti, Anthony Hopkins'in bu olaylardaki pasif ve akıntı içinde sürüklenen karakterine dair gözlemler, kadına duyduğu çetrefil aşk ve özellikle babasının yan öyküsü ile kesinlikle bir muazzam bir film.
Genellikle II. Dünya Savaşı filmlerinde yoğun aksiyon sahneleri bulunur, ancak bu film siyasi durumları çok daha sakin bir şekilde anlatıyor ve harika oyuncuların yardımıyla bu sessizlik ve durağan hava, aksiyona ihtiyaç duyduğunuz hissini zerre vermiyor.
Telefonumu servise verdim elimde alo demeye yardımcı bi telefon var sadece kağıthanede mahsur kaldım resmen navigasyonumda yok sadece tabletim var oturdum parkta yardım bekliyorum 🤧😂
Spoiler içeriyor
"Yıldızlar parladıkça sevildiğini bilmelisin.." 💫🌌 *Rapunzel masalından esinlenildiği belli ama hikâye klasik masaldan oldukça farklı ele alınmış. Burada kötü cadı, sevdiği kral kendisini sevmediği için intikam almak amacıyla kralın kızını kaçırıp bir kuleye hapsediyor. Üstelik Rapunzel’e kızı gibi de davranmıyor;…devamı"Yıldızlar parladıkça sevildiğini bilmelisin.." 💫🌌
*Rapunzel masalından esinlenildiği belli ama hikâye klasik masaldan oldukça farklı ele alınmış. Burada kötü cadı, sevdiği kral kendisini sevmediği için intikam almak amacıyla kralın kızını kaçırıp bir kuleye hapsediyor. Üstelik Rapunzel’e kızı gibi de davranmıyor; onu resmen bir hizmetçi gibi kullanıp bütün işlerini yaptırıyor. Rapunzel ise bunca yıl boyunca esir olduğunu bile bilmiyor. Benim en çok takıldığım şey de bu oldu. Bunca zamandır nasıl hiç sorgulamadı? Dışarıyı hiç mi merak etmedi? Özellikle çocukken insanın dışarıda ne olduğunu merak etmesi gerekmez mi? Cadının onu kimsesiz olduğuna inandırması bunu açıklıyor ama yine de bana tuhaf geldi.
Bir de cadının sürekli yanında dolaşan o hayvandan hiç hoşlanmadım. Türünü hâlâ çözebilmiş değilim ama o gözleri ve o sinsi sinsi gülüşü gerçekten çok irite ediciydi. Kötü karakterin yanında gezen yardımcı hayvanlardan zaten pek hayır gelmiyor ama bunun görüntüsü ve gülüşü özellikle korkunçtu. Gerçekten görsem korkarım. sjsjsjsj
Filmde en sevdiğim kısımlar ise Rapunzel’in resme olan ilgisi ve sihirli fırçayı keşfetmesiyle başlayan olaylardı. Penelope ve tavşanının onun resim yapabilmesi için böğürtlen vb. şeyler toplayıp doğadaki renklerden boya yapmaları çok hoşuma gitti. Doğadaki meyve ve bitkilerden renk elde edip resim yapmak fikrini her zaman çık seviyorum. :)
Sihirli fırçayla çizdiği resimlerin içine girebilmesi, başka kapıların açılması ve bambaşka yerlere geçebilmesi ise filmin en güzel tarafıydı. Hatta ben de böyle bir şey isterdim. Çizdiğim bir resmin içine girip istediğim zaman geri çıkabilmek…
Klasik Rapunzel masalından farklı olması benim için sorun olmadı. Kuleye hapsedilme ve ailesinden uzak büyüme gibi bazı noktaları alıp kendi hikâyelerini oluşturmuşlar. Ben özellikle o hayal dünyasını, resimlerin içindeki geçişleri ve sihirli fırça fikrini çok sevdim. Çocukken izlediğim bir filmi yıllar sonra tekrar izlemek de ayrıca güzel hissettirdi..:)
Bu film Emir Kusturica’nın Yeraltı (Podzemlje) filmi gibi görsel ve müzikal bir şölenin olduğu zengin bir içeriğe sahip. Aşık Garip Türk edebiyat kültüründe sevdiği kızı babasından alamayan, bu yüzden sevdiği kızı alabilmek uğruna gurbet ellerde para kazanmak için kopuzuyla deli…devamıBu film Emir Kusturica’nın Yeraltı (Podzemlje) filmi gibi görsel ve müzikal bir şölenin olduğu zengin bir içeriğe sahip. Aşık Garip Türk edebiyat kültüründe sevdiği kızı babasından alamayan, bu yüzden sevdiği kızı alabilmek uğruna gurbet ellerde para kazanmak için kopuzuyla deli divane gezen bir kişiliktir. Film kostüm açısından oldukça zengin, ancak bazı yüzlerdeki abartılı makyaj fazlasıyla eğreti durmuş. Filmdeki oyuncuların özellikle minyatürlerindeki figürlere benzetilmeye çalışılması oldukça dikkat çekici. Bu filmde Türk, Azerbaycan, İran, Kafkasya ve Gürcü kültürüne ait birçok öğeyi görmekteyiz. Filmin dilinin Azerbaycan Türkçesi olması nedeniyle film boyunca söylenenler büyük oranda anlaşılır vaziyette. Filmin Rus yönetmeni Sergey Parajanov bu filmi yakın arkadaşı Anrey Tarkovski’ye ithaf etmiştir.
Bayağı iyi bir film Türkiye’nin ilk otomobilinin imkansızlıklar içinde nasıl yapıldığını anlatıyor. İzlerken mühendis olup sizin de bir şeyler yapasınız geliyor gerçekten, sırf genel bir cumhuriyet tarihi bilgisi için bile izlenir. Aynı zamanda günümüzde hala devam eden yerli markalara olan…devamıBayağı iyi bir film Türkiye’nin ilk otomobilinin imkansızlıklar içinde nasıl yapıldığını anlatıyor. İzlerken mühendis olup sizin de bir şeyler yapasınız geliyor gerçekten, sırf genel bir cumhuriyet tarihi bilgisi için bile izlenir. Aynı zamanda günümüzde hala devam eden yerli markalara olan güvensizlik hakkında da fikir sahibi olursunuz. Dikkat çeken şey milletin kendine bu alanda hiç güvenmemesi olduğu gibi araba büyük bir başarıyla yapıldıktan sonra bile gazetelerin ‘Devrim yürümedi’ diye slogan atmaları. Halkın bir kesimi gerçekleşen askeri darbeye olan tepkisini sözde dile getiremediği için gelip otomobiline sayarken bir kesimi de Türk malının asla yabancı markalarla yarışamayacağını savunur.
böyle waow olayı yok klişeleri bol olan filmsi film aslında konusu çok iyi çıksa bir şeyler çok daha iyi çıkardı ama bi yavanlık hissettim hep kırkına yaklaşan bi kadınımız var artık buna sosyal baskı mı diyelim yetişememe hissi mi diyelim…devamıböyle waow olayı yok klişeleri bol olan filmsi film aslında konusu çok iyi çıksa bir şeyler çok daha iyi çıkardı ama bi yavanlık hissettim hep kırkına yaklaşan bi kadınımız var artık buna sosyal baskı mı diyelim yetişememe hissi mi diyelim o sebepten sahte hamilelik işine giriyor toplumun ilgisini alınca falan devam ettiriyor ya yok geçmedi bu film bana sorry
Spoiler içeriyor
Bu tarz, bir grup insanın hayatta kalmak için birbirini öldürmek zorunda bırakıldığı filmleri çok seviyorum. Bunun insan psikolojisiyle ilgili olan kısmını çok düşünürüm. Böylesi olağanüstü bir durum karşısında insanların ilk tepkisi nasıl olur? İşler ciddileşince nasıl davranmaya başlarlar? Hayatımızda tanıdığımız,…devamıBu tarz, bir grup insanın hayatta kalmak için birbirini öldürmek zorunda bırakıldığı filmleri çok seviyorum. Bunun insan psikolojisiyle ilgili olan kısmını çok düşünürüm. Böylesi olağanüstü bir durum karşısında insanların ilk tepkisi nasıl olur? İşler ciddileşince nasıl davranmaya başlarlar? Hayatımızda tanıdığımız, kendisinden hiçbir kötülük görmediğimiz, bu yüzden kısaca iyi biri olduğunu düşündüğümüz insanlar böyle bir durumda ne yaparlar? Peki biz, kendimiz nasıl davranırız? Öldürmezsek ya o an ya da eninde sonunda öleceğimizi bildiğimiz hâlde o silahı ateşleyemez, gerçekten birilerini öldüremez miyiz? Yoksa hayatta kalma içgüdüsü aklımızı, duygularımızı tamamıyla esir alır ve "anlık" bir şekilde bir kişinin hayatına son verebilir miyiz?
Tüm bu soruların farklı yanıtlarını Battle Royale gibi, Escape Room gibi, Ready or Not ya da Belko Deneyi gibi filmleri izlerken küçük küçük almaktan hoşlanıyorum. Bu yüzden bu tarz filmler, izlemeyi en sevdiklerimden.
Battle Royale'a gelecek olursam, bu filmi neredeyse hiç beğenmedim maalesef. Fizik kurallarına aykırı olma konusunda Dhoom 3 ile yarışır hâldeydi. Filmdeki anlam veremediğim saçmalıklara, birçok kişinin birkaç kez ardı ardına vurulduğu hâlde hâlâ kalkıp savaşmaya devam etmeye çalışmalarını örmek gösterebilirim. Ama bunların en tuhafı olarak bana kalırsa filmin sonlarına doğru bir yerde öğretmen Kitano'nun, Nanahara tarafından defalarca vurularak hareketsiz hâlde yere yığılmasından birkaç saniye sonra telefonu çalınca hareketlenip, kalkıp telefonu açıp telefonda konuştuktan ve ağzına bir kurabiye atıp tadının güzel olduğunu söyledikten sonra kafasını geriye atıp en sonunda ölmesini örnek gösterebilirim. Bu sahne hakkında daha fazla konuşmaya gerek olduğunu sanmıyorum. Anlatamadıysam da izleyince anlarsınız.
İkincisi, genel olarak Battle Royale projesi. Film gelecekte Japonya'da geçiyor. Öğrenciler öğretmenlerine ve diğer yetişkinlere karşı isyankâr, asi hale gelmişler (öyle ki bir sahnede çocuk öğretmenini bacağından bıçaklıyor ve öğretmen hiçbir şey yapamıyor). Bu yüzden Japonya da demiş ki Battle Royale diye bir proje uyduralım. Rastgele bir tane sınıf seçelim, 15 yaşlarındaki bu veletleri bir adada ölüm oyununa sokalım, 3 gün içinde yalnız bir tane sağ kalan olsun ve yalnız o kurtulabilsin, eğer birden fazla kişi zaman dolduğunda hayatta olursa bunların hepsini patlatalım. Neden diye sorduğumda düşünebildiğim en mantıklı sebebin, ülkedeki diğer öğrencilerin bundan ibret alıp kendilerine çekidüzen vermelerini sağlamaya çalışmak, onları korkutmak olabileceği oldu. Ancak sonra projenin, seçilen bu sınıftaki öğrencilere anlatıldığı sahnede gördüm ki çocukların ülkelerindeki böylesi bir durumdan haberleri yokmuş. İlk kez duyuyorlar gibi bakıyorlar, ilk kez duyuyorlar gibi anlatılıyor onlara. Yani umarım bu kısımda benim anlayamadığım, kaçırdığım, yanlış anladığım bir şeyler vardır. Yoksa gerçekten filmin direkt konusu olan bu projenin ifade ettiği hiçbir anlam, çözdüğü hiçbir problem yok.
Peki hiçbir şeyi mi sevmedim? Hayır tabii ki. Bazı oyunculukların fena olmadığını düşünüyorum, özellikle de filmin oyuncu kadrosunun çoğunluğunun yaşının küçük olduğunu dikkate alırsak. İnanılmaz etkileyici performanslar yoktu, ama genel olarak baktığım zaman çocukların oyunculuklarının sırıtmadığını görüyorum. Bana göre oyunculuk kolay bir iş değil. Bu yüzden etkilendim diyebilirim. Ayrıca filmin kendini bir şekilde izlettiğini söyleyebilirim. Çok sıkılsam zaten bırakırdım ama sıkmadı. Aktı gitti de diyemem ama oturup izleyebildim yani. Arada çocukların okulda geçirdikleri bundan önceki zamanlarının gösterildiği kısımlar beni etkiledi. Bir basketbol maçı vardı sanırım, bu kısımları izlemesi güzeldi ve filmin bomboş oluşunu biraz olsun dengeliyordu. Bu ikisi hariç hatırladığım kadarıyla sevdiğim pek de bir şey yok. Bu türe bayılmama rağmen sevmediğim, izlerken keyif almadığım bir film oldu. İkincisini izlemeyi şimdilik düşünmüyorum. Daha iyi şeyler mutlaka vardır. Bahsettiğim türde iyi film önerileriniz varsa alabilirim.