Normalde bitmemiş dizileri izlemeyi sevmiyorum, kim bekleyecek yeni sezonu zaten yeterince beklediğimiz var. Neyse yaptık bir cahillik kandık sosyal medya editlerine başladık izlemeye bir haftada dibini sıyırıp sünnetledik.Bu kadar gevezelik yeter yoruma geçelim. Çok güzel bir dizi fakat aması olan…devamıNormalde bitmemiş dizileri izlemeyi sevmiyorum, kim bekleyecek yeni sezonu zaten yeterince beklediğimiz var. Neyse yaptık bir cahillik kandık sosyal medya editlerine başladık izlemeye bir haftada dibini sıyırıp sünnetledik.Bu kadar gevezelik yeter yoruma geçelim. Çok güzel bir dizi fakat aması olan bir dizi. Diğer süper kahraman yapımlarından ayırıyor kendisini konu bakımından. İlk bölümden beni diğer kahraman dizileriyle karıştırma diyor. Spoiler vermeyi düşünmüyorum umarım vermem de. Dizinin gerçekliği beni meth eden konulardan biri. Örneğin diğer kahraman yapımlarında kavga ederken şehrin alt üstüne getirilir fakat bizim gördüğümüz yıkılan binalar ve koşan insanlar olur fakat bu dizide yanlışlıkla ölen insanlar atılan arabanın altında kalan insanlar düşmanın kafasını patlatan insanlar hepsini görebiliyoruz kısaca burada sadece dövülen kötü adamlar yok ciddi ciddi ölen insanlar var; bu yönden beğendim diziyi. Diğer bir beğendiğim konu zaman algısı dizide geçen süreye dikkat ediyorlar fakat üçüncü dördüncü sezonda bu yavaştan göz ardı ediliyor amaaan ne olacak diyorlar koskoca game of throneste dikkat etmediler biz etmesek ne olur diyorlar. Kahramanlarımız için bazen çok güçlü algısı yaratılıyor fakat bir bakıyorsun normal güçlü birisi gibi davranıyorlar. Bir bölümde diyorsunki tamam şimdi gücünün farkına vardı diyorsun bir bakıyorsun fıs çıkıyor. Ha bire sevdiklerime dokunursan seni öldürürüm diyor bir bakıyorsun sevdikleri hastanelik kendi ölümden dönmüş, artık şu gücünü kazanacaksan kazan ortalığı yıkacaksan yık be kardeşim. Üç kişi koca gezegeni patlattı ama bir adamı dövemiyorlar çok kararsız bir güç gösterisi anlamadım gitti. Düşmana karşı onları zayıflatacak silahlar topluyorlar, bir gezegendeki robotlar da bunun içinde var gidiyorlar yardım istiyorlar valla abi biz tarlayı hayvanı bırakıp gelemeyiz diyor ama istersen senin gezegende bizden birisi var git o sana yardımcı olur diyorlar, gidip buluyorlar basit bir kahramandan farkı yok bu mu düşmanın korktuğu silah. Uzayda bir tane uzay yarışçısı var, hele hele fast and furious alien force döndü dizi. Elinde çok güçlü bir silah var adamı bir yere yerleştirip koruyarak ateş etmek yerine salıyorlar ortalığa bir kaybolup bir çıkıyor. Dizinin başında bize bir son veriliyor bak hayal et böyle şeyler olacak sona bir varıyorsun, “valla dünya boştur lo” gibi bakıyorsun. Dublajlı izlediğim için adı Fetih olan biri vardı herhalde bi o kendisinin hakkını veriyordu. Bir de bir bölüm daha çekebilmek için aynı kötüleri tekrar tekrar diriltip tekrar dövüştürmek yetti da kıvamına getirdi bizi, öl lan öl artık çıldırttın bizi sosyal medya “To be continued” akımına döndü dizi. Zaten son sezonda animasyon kalitesi de düştü iyice daha sonra bir yazı gördüm en çok para harcanan animasyon dizilerinden biriymiş bu dizi fakat paranın çoğu seslendirenlere gidiyormuş o yüzden teknik açıdan yetersiz kalıyormuş animasyon. İyi konusu olan dizilere ne diye ultra düzey seslendirmeler getiriyorsunuz madem paranız yok çağırın furkanemirceyi o yapsın seslendirmeyi gene izlenir. Özellikle son bölümlerde yürüme efekti koymamışlar görseli hafif yukarı aşağı oynatarak yürüyormuş gibi yaptırıyorlar. Fakat insan ilişkilerini gayet iyi işlemişler. Tam türk dizilerine dönecekken biri arkadan bağırmış tamam dur dur uzatma demiş. Gayet güzel işlenmiş o konular. Baş rolümüzün gereksiz hayır ben ne yaptım öldürdüm onu duygu sömürüsü illalah ettirdi lan zaten düşmanı fırlatıp uzaya atmak yerine dünyada döverek fazlasıyla insan öldürüyorsunuz ne diye bu sızlanma. Dolaylı yoldan öldürünce sorun yok fakat kendi yumruklarıyla öldürünce ay ben ne yaptım, elinin körünü yaptın daha ne yapacan. Sinema dünyasından bir çok alıntı görebiliyoruz. Süper kahramanların diğer süper kahramanlara benzemesi olsun hikayeler olsun karakterler olsun varda var. İzlerken lan bu volverine mi batman ne alaka, luciferde çok değişmiş gibi duygu düşünceler geçebiliyor aklımızdan. Zaten insanoğlunun hayal gücü de bir yere kadar bir dizi için sıfırdan her şeyin orijinalini yapmak imkansız tabi bugüne kadarki gelmiş şeylerden etkilenecek. Şuan aklıma başka şey gelmiyor, gelirse yoruma yazarım tekrar. Kısaca güzel başlayıp sonda hafiften batırılan işlerden olmuş gibi, sırf devamını çekelim ama çokta yatırım yapmayalım sevdası yüzünden diziyi tadında bitirmeyip kabak tadını ağzımıza ağzımıza sürecekler. Şimdi diyeceksiniz abi ne yaptın öldürdün diziyi yok yok öldürmedim her şeye rağmen dizi güzel gayet kendini izlettiriyor. Rahatlıkla izleyebilirsiniz. Neyse fazla uzattım yeter bu kadar zaten saat kaç olmuş. Bazen diyorum ben ne yapıyorum, saat kaç olmuş oturmuş izlediğim bir çizgi film için yazı yazıyorum başka işin gücün mü yok. Sonra diyorum ki abartma görende bir ceo falan mısında böyle düşünüyorsun, sonuçta sende sona varana kadar zamanını böyle oyalıyorsun, bitiş çizgisine varana kadar tat almaya bak. Neyse izleyin güzel dizi.
Spoiler içeriyor
Yazar okurun kendini akıllı zannetmesini istemiş. Kitabın başında bir ipucu verilmiş ve okurun bu ipucunu takip ederek tahmin yürütmesine izin verilmiş. Kitabın başından sonuna kadar EJ yi Ethan sanan bir tek ben olamam herhalde. Sonda asıl kötü karakterin Ethan değil…devamıYazar okurun kendini akıllı zannetmesini istemiş. Kitabın başında bir ipucu verilmiş ve okurun bu ipucunu takip ederek tahmin yürütmesine izin verilmiş. Kitabın başından sonuna kadar EJ yi Ethan sanan bir tek ben olamam herhalde. Sonda asıl kötü karakterin Ethan değil de Tricia olduğunu gördüğümde resmen şok oldum. Yazar yine ters köşelerle dolu bir başyapıt hazırlamış...
Alıntılarımı bu başlık altına aktaracağım. Rollo May varoluşçu psikoterapi ekolünün temsilcilerinden ve eserinde klasik psikanalizin veya davranışçı terapi ekolünün savunduğu gibi ,bireyi elinde olmayan etkenlerin güdümünde konumlandırmaktan ziyade, bilinci üzerinde sorumluluk sahibi biri olarak konumlandırıyor. Birey olma, kaygı, yalnızlıkla mücadele…devamıAlıntılarımı bu başlık altına aktaracağım.
Rollo May varoluşçu psikoterapi ekolünün temsilcilerinden ve eserinde klasik psikanalizin veya davranışçı terapi ekolünün savunduğu gibi ,bireyi elinde olmayan etkenlerin güdümünde konumlandırmaktan ziyade, bilinci üzerinde sorumluluk sahibi biri olarak konumlandırıyor. Birey olma, kaygı, yalnızlıkla mücadele gibi modern bazı hallerin ve sorunların, bireyin önce bir farkındalık kazanması sonra yolunu çizme sorumluluğu üstlenmesi ile aşılabileceğine inanıyor.
Açıkçası bana hitap etmedi. Okurken fazlasıyla sıkıldım bazı yerlerde belki daha önce çokça duyduğum şeylerdi. Ama içinde güzel alıntılar da yakaladım.
İşte alıntılarım:
♦Bizim üzerinde durduğumuz boşluk hissi kaynağını bireyin yaşamıyla ilgili hiçbir şey yapamayacak kadar kendisini güçsüz bulmasından alır. Ruhsal boşluk dediğimiz şey bir birikimin sonucudur. Birey kendine karşı şartlanır; kendi geleceğini yönlendiremeyeceğine inanır öncelikle. Ne başkalarının davranışları, ne etrafındaki dünya ne de kendi hayatı kontrolü dahilindedir onun kafasında. Yani boşluk, bir anlamda, şartlanma birikimlerinden elimize kalandır. En sonunda isteklerinin ve arzularının önemi kalmaz ve her şeyden bir anda vazgeçer. Kayıtsızlık ve duygusuzluk aslında endişelere karşı oluşturulmuş bir savunma mekanizmasıdır.
Eğer birey devamlı aşamayacağı problemlerle yüz yüze geliyorsa, deneyeceği son savunma metodu, yaklaştığını fark ettiğinde bile tehlikeyi umursamamak olacaktır.
♦Çeşitli yerlere davet edilmek, başkalarının çağrılarımızı kabül etmesi, en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden biridir.
Hep istediğimiz şey randevu defterimizde tek boş anın olmamasıdır. Burada arzuladığımız, başkalarıyla sohbet etmek, insanlarla fikir alışverişinde bulunmak ya da sıcak bir ortamda rahatlamak değildir. İçimizden bazıları bu gerçeğin farkındadırlar ve bir yere davet edildiklerinde 'Maalesef gelemeyeceğim.' diyebilmeyi her şeyden fazla isterler ama davet edilme şansı da reddedemeyecekleri bir şeydir. Bilirler ki, davetlere sürekli geri çevirenler er ya da geç artık hiçbir yere çağrılmaz olurlar. İşte bilinçaltından kafasını uzatan o sinsi korku, tamamen dışlanma endişesidir.
♦Ama aşı rı derecede kibirliyseniz, bunun nedeni benliğinizin farkında olup ona değer vermeniz değildir, aksine kendinizi herkesten aşağı görmenizdir. Böbürlenme, kendini beğenmişlik, egoist davranışlar, bunların hepsi kişiliğinden şüphe duymanın ve ruhsal boşluğun dışsal birer göstergesidir. Kibirli tavırlar çoğu zaman endişeyi gizlemenin en iyi yolu olmuştur.
Gurur, 1920'lere damgasını vurmuş bir karakter özelliğiydi ve biz bu dönemin her türlü endişe ve sıkıntıyı nasıl içinde sakladığını gördük. Zayıf olanın bir anda bir boğa kesilmesi, iç dünyasında aşağılandığını hissedenin kendini övmekten başka bir şey yapmaması, çok konuşması, cinselliğini ön plana çıkarması endişenin üstünün örtülmeye çalışıldığı durumlardır.
♦O kadar önemliyim ki insanlar beni aşağılamaya değer görüyorlar.
♦Haddinden fazla kendini hor görmek, kendini beğenmişliğin başka bir ifadesidir. Gururunu aşağılama ile yenebileceğini düşünenler belki de Spinoza'ya kulak verseler iyi olur:
"Kendini hep küçük gören, kibirli olmaya en yakın insandır." Antik çağ Atinası'nda Sokrat, son derece pejmürde kıyafetlerle halkın arasında gezinerek işçi sınıfın oylarını toplamaya çalışan bir politikacının maskesini şu sözleriyle düşürmüştü:
"İçindeki kibir, paltondaki her delikten dışarı fışkırıyor."
♦Yetişkinlerde de durum farklı değildir. Kendilerini aşağılayabildikleri sürece dışlanmanın veya boşluğun acısını duymazlar; her zaman avunacak bir şeyler bulurlar: " Falanca kötü huyum, filanca hatam olmasaydı, beni mutlaka severlerdi.".
♦Kendini küçük görme insanın kendin den nefret etmesini de perçinleyeceğinden, nefret hissini rasyonalize etmekten başka bir işe yaramaz. Kendinden nefret eden, başkalarından da rahatlıkla nefret eder. Kendini beş para etmez görmek, kendinden nefret etmek ve başkalarından nefret etmek arasındaki basamakların geniş olduğu söylenemez.
♦İnsanlar özgürlüklerini başkalarının ellerine teslim etmeye razı olurlarsa ortaya çıkan senaryo totaliter rejimleri doğurur. Bu rejimler o kadar zekice planlanır ki halkın nefret etmesi için her zaman bir yerlerden bir nesne bulup çıkarılır.
Hitler'in Almanyasının Yahudileri ve 'düşman ulusları' günah keçisi ilan etmesi gibi. "1984" romanında çok net gösterildiği gibi, şayet bir hükümet halkın özgürlüğünü çekip alıyorsa, halkın kendisinden nefret etmesini engellemek amacıyla nefreti ve öfkeyi dışarıya akıtmak zorundadır. Aksi takdirde toplu psikoz vakaları kaçınılmaz olur. Psikolojik açıdan ölmüş insanların bu tip hükümetlere hiç yarar sağlamayacağı açıktır. McCarthy doktrininin en can alıcı noktaların dan biri de budur: doktrin temellerini bizi Kore'de savaşmak zorunda bırakan güçten yani Rus komünizminden nefret etmek üzerine kurmuştur ama daha sonra halk kendi vatandaşından nefret eder olmuştur.
♦Nefret ve öfke yok etmeye programlanmış duygulardır ve olgunlaşmanın en büyük işareti yıkıcı duyguları yapıcı olanlarla değiştirebilmektir. Fakat yine de insanın özgürlüğünü kaybetmektense kendini yok etmeyi tercih etmesi bize özgürlüğün ne denli kıymetli bir şey olduğunu kanıtlamalıdır.
♦Sonuç olarak nefret ve öfke hep gizli kalıyor, bastırılıyor.
Artık psikolojide kesin olarak bilinen bir şey varsa o da bastırılan bir duygunun, karşıt bir davranışla telafi edildiğidir.
Hiç hoşlanmadığınız bir insana karşı aşırı nazik davrandığınızı zaman zaman siz de fark edersiniz. Eğer endişeden uzak biriyseniz, bunu kendinize itiraf edebilir hatta Aziz Paul'un vecizesini sık sık tekrarlayabilirsiniz: "Düşmanıma iyi davranıyorsam, başının üzerinde ateş topları biriktirmek içindir." Ama biraz daha güvensizseniz, kendinizi bu insanı sevdiğinize şartlandırmaya çabalarsınız. Baskıcı anne ya da babasından nefret eden çocuklar nefretlerini gizleyebilmek için ebeveynlerine anormal sevgi gösterilerinde bulunurlar. Ringde yumruklaşırken birbirlerine kenetli kalan boksörler misali, düşmanlarına sarılırlar. Gerçek hayatta, nefret ve öfke bu biçimde açığa çıkmaz; nefret ya başka insanlara kaydırılır ya da birey kendinden nefret etmeye başlar.
♦"...şunları diyen Ernest Hemingway'e hak verecektir: " Bir anda parlayacak şöhretin canı cehenneme! Ben iyi yazmak istiyorum, hepsi bu."
♦Goethe, şunları yazmıştı: "İnancın desteklediği tüm lirik şiirler, hangi tarzda yazılmış olurlarsa olsun, zengin bir içeriğe ve insanın ayaklarını yerden kesecek bir güzelliğe sahiptirler. Öte yandan, şüpheciliğin hakimiyetine girmiş olanlar, ilk bakışta güzel gözükseler bile anlamlarını kaybetmeye mahkumdurlar...
♦Kendi orijinal liğinizden hiçbir şey kaybetmeksizin geleneklerin içine gömülebiliyorsanız, benlik gücünüz olağanüstü demektir.
En salak karakterlerin toplandığı film korku değil komedi olmuş bu herkes kaçıyor ama kimse neyden kaçtığını bilmiyor tam bir saçmalık izleyip vakit kaybetmeyin
“yaz bana, memleket karışmış tuttuğun takım maçı kaybetmiş en sevdiğin film tekrar vizyona girecekmiş, muhakkak yaz. işten çıkınca, sokakta bir kediye rastlayınca gökte bulutları belki armuda benzettiğin vakit yaz, bulutun armuda benzemesi nereden baksan şaşılacak şeydir.” Tarık Tufan -VE SEN…devamı“yaz bana, memleket karışmış
tuttuğun takım maçı kaybetmiş
en sevdiğin film tekrar vizyona girecekmiş, muhakkak yaz. işten çıkınca, sokakta bir kediye rastlayınca gökte bulutları belki armuda benzettiğin vakit yaz, bulutun armuda benzemesi nereden baksan şaşılacak şeydir.”
Tarık Tufan -VE SEN KUŞ OLUR GİDERSİN (roman)
“Beklemek zor olsa da beklediğin bir şeyin olması iyidir. Daha zor ve kötü olan, bekleyecek bir şeyinin olmamasıdır.” Kitap, hayatın zorlukları ve belirsizlikleri karşısında zihnen ya da ruhen yorgun düşmüş insanlara hafif bir dille yön rehberliği yapıyor. Kontrol edemediğimiz olaylar…devamı“Beklemek zor olsa da beklediğin bir şeyin olması iyidir. Daha zor ve kötü olan, bekleyecek bir şeyinin olmamasıdır.”
Kitap, hayatın zorlukları ve belirsizlikleri karşısında zihnen ya da ruhen yorgun düşmüş insanlara hafif bir dille yön rehberliği yapıyor. Kontrol edemediğimiz olaylar ve hayal kırıklıkları karşısında pes etmenin en kolay yol olduğunu vurguladığı gibi asıl amacın yavaşlasak bile yolda kalmak olduğunu hatırlatıyor. Kuru bir olumlu düşün tavsiyesi vermek yerine insanın yaşadığı çaresizlik ve yorgunluğu doğal karşılayarak, kendi içsel gücüne tutunmasını öneriyor. Öyle boş vaatler sunmadan, zihnen ve ruhen yeniden toparlanmanın somut yollarını gösteriyor.
Yazar, psikoloji dalında şahsen kıymetli bulduğum bir uzman. Bu alanda takip ettiğim dersleri de oldukça etkili ve aydınlatıcı.
Sesli kitap olarak dinledim, gayet güzeldi. Tavsiye edilir.