Keşfet - Raf

manolyax 3 months ago

Küçük Cadı Kiki

Hayao Miyazaki

59 Gönderi

AYAYYAYAYA HARİKAYDII!! :3 İlk izleyişim olduğuna inanamıyorum nasıl izlememişim önceden bilemiyorum çoook tatlı ya 🥹🪄

apolloverdantia 3 months ago

Esaretin Bedeli

Frank Darabont

511 Gönderi

Geçenlerde bir arkadaşımla fatih etkinliklerinde izledik filmi. İlk başta sarmasada bir yerden sonra baya çekiyor. Filmde Haksız c*nayet suçlamasıyla hapse düşen bankacının esir hayatı oradaki başka bir mahkum tarafından anlatılıyor. İkilinin arasındaki dostluk, özellikle siyahi adamın babacanlığı öyle duygulandırıyor ki…devamı

lovelyysky_ 3 months ago

Çılgın İkili 2

Michael Bay

9 Gönderi

Reggie ne çektin şunlardan be ksksksksksksks🤪 Sırf şu komik sahneler yüzünden seriye başladım gülmekten duramıyorum. -Adın ne? +Reggie -Sana adını soran oldu mu? -Kaç yaşındasın +15 -Hadi be otuz gösteriyorsun ... Baya eğlenceli film izlemeyen çok şey kaçırır 😭🤙🏻

cihat 3 months ago

Esaretin Bedeli

Frank Darabont

511 Gönderi

Zaten anlatmaya gerek yok, sinema tarihinin en iyi filmlerinden biri ama meselesi kaçış değil; zihnini özgür tutabilmek. Film aslında tamamen Umut ile Korku arasındaki o ince çizgi üzerine kurulu. Andy'nin hoparlörden operayı dinlettiği an ya da taşları sabırla yonttuğu her…devamı

iirreemm 3 months ago

Bazıları Çabuk Bıkar

Tony Goldwyn

3 Gönderi

hugh jackman var diye izlemeye başladım. aralarındaki dinamik çook güzel kızımız sevgilisinden evlilik teklifi beklerken ayrılıkla karşılaşıyor ve sonrasında hayatına eddie giriyor. kesinlikle şans verilmeli.

z.ravza 3 months ago

Yağmur İbiç-İdrak Bilim, Klon Çiftliklerinden Organ Pazarlarına Doğru "İlerliyor" وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ “Onlara “Yeryüzünde fesat çıkarmayın” denildiği zaman, “Biz ancak ıslah edicileriz” derler.” (Bakara Suresi 11. Ayet) Yıl 1996... İskoçya Roslin Enstitüsünde…devamıYağmur İbiç-İdrak Bilim, Klon Çiftliklerinden Organ Pazarlarına Doğru "İlerliyor" وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ “Onlara “Yeryüzünde fesat çıkarmayın” denildiği zaman, “Biz ancak ıslah edicileriz” derler.” (Bakara Suresi 11. Ayet) Yıl 1996... İskoçya Roslin Enstitüsünde bir heyecan var! Dünya-ya bir meydan okuma! Anlamlandırmak zordu gördük-lerimizi ilk bakışta. Evet, bir koyunun etrafında toplanan profesörler vardı önümüze düşen ilk videolarda. Sahi ne yapıyorlardı orada? Ana Haber bültenlerinde yankılandı o koyunun ismi: “DOLLY!” Klonlama nasıl yapılır= Bir erişkin koyunun meme bezinden somatik hücre alıyor ve bu hücreden çekirdek çıkarılıyordu. Sonra bu çekirdeği de, çekirdeği çıkarılmış bir yumurta hücresine yerleştiriyorlardı. Evet bir koyunu fotokopilemeyi, pardon klonlamayı başarmışlardı ama Dolly’nin akıbeti doğduğu gün gibi manşetleri kaplamadı. Çünkü Dolly kısa ömrü boyunca sağlık sorunlarıyla boğuştu. Normal koyunlar 12 yıla kadar yaşayabilirken Dolly kısa ömürlü oldu; 6 yaşında ciddi akciğer hastalıkları ve eklem rahatsızlıkları yüzünden öldü. Maalesef ki 2002 yılında korkulan oldu. Clonaid şirketi müdürü Fransız Brigitte Boisselier, Clonaid’in CEO’su ve sözcüsü olarak Aralık 2002’de canlı bir insan klonunun doğduğunu açıkladı. “Eve” ismini verdikleri bir klon bebek sezaryenle doğmuştu. Basın toplantısında; bebeğin DNA testiyle klon olduğu kanıtlanabileceğini belirtti, ama bu test sonuçları asla kamuoyuyla paylaşılmadı. Sonra yalanlandı ve esrarengiz bir şekilde ortadan kayboldular. Ve herkes ölüm sessizliğine büründü, kimse bir daha bu konu hakkında tek kelime konuşmadı. Peki doğru mu söylüyorlardı, gerçekten bir başka insanın kopyası olan bir bebek doğmuş muydu, bu teorik olarak mümkün olabilir miydi? Evet, somatik hücre klonlama (SCNT) tekniğiyle mesela bir milyarder kendi DNA’sından birebir genetik kopyasını (klon bebek) ürettirebilirdi artık. Organları da tam uyumlu olurdu, çünkü DNA’lar birebir aynı olacaktı. Benim aklıma gelen, sizin de aklınıza geldi değil mi? Bir nefes alalım... Belki de binlerce insan bu godomanlara organ verebilmesi için üretilecekti ve günü geldiğinde kesilip biçilecekti. Bunu yapamazlar sanıyoruz değil mi? Bu kirli ellerin Filistin’de binlerce insanın organsız cesetlerini ailelerine teslim ettiklerini ne çabuk unuttuk? !!!Kitabın içinde bulunan bilgidir.

wiwiumiu_ 3 months ago

Uğultulu Tepeler

Emily Bronte

7 Gönderi

ilk önce kitabı nasil edindiğimi acıklıyım arkadasim sevgilisiyle kitap fuarinda çalişirken sevgilisi ona hediye etmiş daha da anlamsal baglari vardi hatirlayamadiğim ama neyse onlar ayrildiktan sonra arkadaşim çöpe atacam okumak isteyen varsa verebilrim dedi aldim ben sınavlar falan derken okumak…devamı

rozatmc 3 months ago

Amelie

Jean-Pierre Jeunet

226 Gönderi

Bir sonbahar gününde, yorgan altında, gri havada kahve ile 500 defa bile izlesem sıkılmayacağım filmim Karakter oluşumunda herkes kendinden bir parça bulabilecek gibi Çooook seviyorum

inzane 3 months ago

Bir Rüya İçin Ağıt

Darren Aronofsky

224 Gönderi

bana göre requiem for a dream sadece bağımlılıkla ilgili bir hikaye değil, daha ziyade bir özlem hikayesi. saranın asıl niyetleri asla zarar verme amaçlı değildi. o sadece yeniden görülmek, değerli ve umutlu hissetme arzusuyla eylem alıyordu. onun için, kırmızı bir…devamı

ruby_baker 3 months ago

-BÖLÜM İKİ- \DAVETSİZ MİSAFİR/ "Ben..." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ben zombiye dönüşmedim." Gözlerim, bileklerimi sıkan ipi çözen Jake’in ellerine kaydı. Başını kaldırıp bana baktı. "Evet, dönüşmedin," dedi Jake.Yüzüne yayılan o sıcak, tatlı tebessümle. "Hâlâ benim Chan’ımsın." Bileklerimi hafifçe ovarak…devamı-BÖLÜM İKİ- \DAVETSİZ MİSAFİR/ "Ben..." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ben zombiye dönüşmedim." Gözlerim, bileklerimi sıkan ipi çözen Jake’in ellerine kaydı. Başını kaldırıp bana baktı. "Evet, dönüşmedin," dedi Jake.Yüzüne yayılan o sıcak, tatlı tebessümle. "Hâlâ benim Chan’ımsın." Bileklerimi hafifçe ovarak yüzüne bakakaldım. 'Ama nasıl?' diye çığlık atıyordu zihnim. Isırılmamın üzerinden tam bir hafta geçmişti. Ne bir ateş, ne bir çürüme, ne de o vahşi açlık hissi... Hiçbir hastalık belirtisi göstermemiştim. Virüs damarlarımda geziyordu ama ben hâlâ insandım. Ormanın içinde geçirdiğimiz günlerin sayısını çoktan unutmuştum. Kulübemiz, çam ağaçlarının arasında kaybolmuş eski bir avcı kulübesiydi. Dışarıdan bakıldığında rüzgârın ilk sert esintisinde yıkılacakmış gibi görünüyordu ama içerisi düşündüğümden sağlamdı. Sabahları sis, kulübenin etrafını ince beyaz bir örtü gibi sarardı. Islak toprak kokusu, reçinenin ağır kokusuna karışırdı. Dalların arasından süzülen güneş ışığı, sanki ormanın bizi hâlâ kabul edip etmediğini ölçüyormuş gibi ürkek davranırdı. Bazen saatler boyunca tek duyduğumuz ses, uzaktan gelen kargaların çığlığı olurdu. Bazen de… Hiçbir şey. İşte o zaman, sessizliğin içinde kalbimin attığını bile duyabiliyordum. ⸻ Sorunlar, yemek ambarındaki erzakların eksilmeye başlamasıyla ortaya çıktı. İlk gün kimse önemsemedi. “Yanlış saymışızdır.” dedim. İkinci gün konserve kutularından ikisi daha kayboldu. Üçüncü gün ise kurutulmuş etlerin yarısı yok olmuştu. “Birisi buraya giriyor.” Jake ambarın raflarını tek tek kontrol ederken kaşlarını çatmıştı. O akşam sırayla nöbet tutmaya karar verdik. ⸻ İlk beş gece hiçbir şey olmadı. Altıncı gece nöbet sırası tekrar bendeydi. Aslında uyumamaya kararlıydım. Ama gün boyu odun kesmiş, su taşımış, ormanda yaban mersini toplamıştım. Ve bu yüzden sırtımı duvara yasladığım anda göz kapaklarım ağırlaştı. “Bir dakika dinleneyim…” Sonrasını hatırlamıyorum. Bir anda omzuma sert bir el dokundu. “Chan.” Gözlerimi açar açmaz Jake’in yüzüyle karşılaştım. Kaşları çatılmıştı. “Uyandın mı?” “N-ne oldu?” Ayağa fırlayınca ambarın kapısının açık olduğunu gördüm. İçeri girdiğimde nefesim kesildi. Bir adam, sandalyeye sıkıca bağlanmıştı. Başında kalın bir çuval vardı. “Sen…” Şaşkınlıkla Jake’e baktım. “Sen burada mıydın?” Jake omuz silkti. “Her nöbetinde.” “Ne?” “Sana güvenmediğim için değil... Sana bir şey olmasını istemediğim için.” Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Demek ben dışarıda nöbet tuttuğumu sanırken… O, benden habersiz her gece ambarın içinde bekliyordu. ⸻ Çuval çıkarıldığında adamın yorgun yüzü ortaya çıktı. Sakalları uzamıştı. Elmacık kemikleri belirginleşmişti. Açlıktan çökmüş gözleri, yine de çevresini dikkatle izliyordu. Uzun süren sorgunun sonunda adının Minho olduğunu öğrendik. Erzak çaldığını inkâr etmedi. “…Ölmek istemedim.” dedi yalnızca. Ambarın içine ağır bir sessizlik çöktü. Jake hiç düşünmeden konuştu. “Onu öylece bırakamayız.” “…Bırakalım gitsin.” Jake’in bakışları buz gibiydi. “Giderse geri gelir.” “Belki gelmez.” “Gelirse?” Sustum. “O zaman…” Cevap veremedim. “Hayatta kalmak istiyorsan bazen zor kararlar vermen gerekir.Her ne kadar ellerini kana bulaman gereksede.” Başımı iki yana salladım. “Hayır.” “Chan.” “HAYIR!” “Bu adam bizi öldürebilir.” “Henüz öldürmedi!” “O sadece fırsat bulamadı.” Derin bir nefes aldım. “Ben buna izin veremem…” Jake uzun süre yüzüme baktı. Sonunda sinirle arkasını döndü. “İstediğin gibi olsun.” Ama sesindeki öfke, tartışmanın bitmediğini söylüyordu. ⸻ Sabah güneş ışıkları perde aralıklarından içeri süzülürken sessizce yataktan kalktım. Jake hâlâ uyuyordu. Onu uyandırmamaya çalışarak ayak uçlarımda yürüdüm. Dün ormandan topladığım yaban mersinlerinin bulunduğu sepeti kapının önünden aldım ve doğruca ambara yönelmeden önce kapıyı dikkatlice kapattım. ⸻ Ambara girdiğimde Minho’nun başı öne eğik hâldeydi. Sanırım uyuyordu. Yavaşça başındaki çuvalı çıkardım. Adam gözlerini araladığında önce irkildi, sonra beni görünce şaşkınlığını gizleyemedi. “Sen…” “Günaydın.” Sepetten yaban mersinlerini çıkarırken gülümsedim. “Acıkmışsındır.” Ellerinin bağlı olduğunu görünce bir an duraksadım. Sonra birkaç yaban mersinini parmaklarımın arasına alıp ona uzattım. İlk başta tereddüt etti. Ardından sessizce ağzını açtı. Hiç konuşmadan birkaç tane yedi. “…Güzelmiş.” “Ormandan toplamıştım.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra merakıma engel olamadım. “Kaç yaşındasın?” “…Yirmi yedi.” “Benden büyüksün. Peki nerelisin?” “…Seul.” Başımı kaldırdım. “Gerçekten mi?” “Evet…orada doğdum-” “Sonra?” “S-salgından yaklaşık bir yıl sonra Busan’a kaçtım.” Elimdeki son yaban mersini yere düşecekti neredeyse. Seul… Orası Kore’nin en tehlikeli bölgesiydi. Seul’den buraya kadar… Hem de tek başına? Nasıl? Yalan mı söylüyordu? Yoksa gerçekten düşündüğümden çok daha güçlü biri miydi? Sorular zihnimde birbirini kovalarken sadece omuz silktim. Şimdilik önemli olan tek şey… Karşımdaki adamın artık aç olmamasıydı. -RUBY BAKER