Spoiler içeriyor
Yine haftaya vasat bir film ile başladık. Fragman izlerken daha gerilim dolu bir film bekliyordum fakat mantık hataları ile dolu bir film yine karşıma çıktı… yani çok kötü film diyemem ama başrol ve fragman beklentiyi yükseltince beklentinin altında kaldı…
Neden puanının düşük olduğunu merak ediyorum açıkçası. Project Hail Mary'den çok daha güzel bir bilim kurgu çekilmiş şurada. Sanırım artık izleyiciler en ufak bir şeyi anlayamadığında basıyor düşük puanı, bilemeyeceğim. Yapay zekanın günümüzde ve gelecekte nasıl karşımıza çıkabileceğiyle ilgili bir…devamıNeden puanının düşük olduğunu merak ediyorum açıkçası. Project Hail Mary'den çok daha güzel bir bilim kurgu çekilmiş şurada. Sanırım artık izleyiciler en ufak bir şeyi anlayamadığında basıyor düşük puanı, bilemeyeceğim. Yapay zekanın günümüzde ve gelecekte nasıl karşımıza çıkabileceğiyle ilgili bir felaket senaryosuydu izlediğimiz. "Time Loop" tarzında çekilmesiyle diğer filmlerden ayrılıyor. Yani bir olayın defalarca yaşandığı, karakterin bu döngüden kurtulmaya veya bir şeyi kurtarmaya çalıştığı yapımlardan. Edge of Tomorrow, Bugün Aslında Dündü gibi.
Daha bugün öğretmen bir arkadaşımla oturup çay içerken sohbetini yaptık. İnsanlar tatile çıkıyorlar ama bunu sessizce yapmıyorlar, sanki onların tatile gittiklerini herkes duymalı. Nerede olduklarını merak etmeli, yedikleri içtiklerini görmeli. Yeme, içme kısmına kendimi dahil etmeyeceğim ama ben de gittiğim yerleri, beğendiğim manzaraları paylaşıyorum. Ama hiçbir şekilde o storylerin, insanlardaki gerçek mutluluğu veya heyecanı ifade ettiklerini düşünmüyorum. Aksine gerçeği baltalıyorlar, mutsuz bir insan dünyanın en mutlu insanı gibi davranabilir bir selfie ve paylaşımla. Neden bunları yazıyorum. Filmin eleştirilerinden biri de tam olarak buydu. Basit gelebilir ama ellerimizden düşüremediğimiz telefonlar evet, çok güvendiğimiz yapay zekalar... oradayım, buradayım diye paylaştığımız fotoğraflar... Bunlar neden gitgide büyeyerek çılgın bir kıyamete neden olmasın ki?..
Ben filmin tüm bunları eleştirme yolunu çok sevdim. Gelecekten gelen bir adam (Sam Rockwell), 117. kez restouranta geldiğini belirtir ve kötü giden akışa son verilmesi gerektiğini söyler. Time loop, dememin sebebi de buydu zaten. Toplanılan ekip çok eğlenceliydi. Hikâyelerine özel olarak değinilmesi hoştu. Kimyalarını fazlasıyla sevdim. Aslında bir black mirror havası da vermiyor değildi; ölümden sonra sevilen kişinin klonlanması, ölümlerin gittikçe normalleşmesi ve teknolojiye beslenilen hayranlık. Kendi gerçekliğinden koparak, bir oyunun içinde yaşama isteği.
Telefon ve wi-fi ye alerjisi olan karaktere bayıldım. Çok iyi düşünülmüş. Çok da kritik bir karakter zaten izleyen anlar. Filmin sonunu da time loop tarzında çekildiğini düşünürsek gayet mantıklı buldum. Düşünsenize yapay zeka ileride süper bir hale gelmiş. Sizi acı ve hüzünden kopararak basit bir robot yapmak istiyor... Ve size yapay bir gerçeklik sunuyor.. Kim ister ki? Günümüze baktığımızda belki çoktan hepimiz bu felaketin kurbanlarıyız.
Sadece bir sahnede kara mizah yapacağız diye afedersiniz bokunu çıkarmışlar. Ben İslamla veya bir dinle böyle dalga geçilmesinden rahatsız oluyorum. Eğlence yapacağız diye insanların dinini merkeze almaya, kutsal isimleri alay söz konusu etmeye gerek yok; bu biraz da zavallılık. Onun dışında çok eğlenceli bi filmdi arkadaşlar. Severek izledim.
Bu hayatta aslında önemli olan nasıl değil niye sorusudur? Önemli olan bir sınavı nasıl kazandığınız mıdır, niye kazandığınız mıdır? Amacımızın olması o amaca nasıl gideceğimiz konusunda önemlidir. Bu anime ben de "Wow kendime geldim oh my god" etkisi yaratmadı elbette.…devamıBu hayatta aslında önemli olan nasıl değil niye sorusudur? Önemli olan bir sınavı nasıl kazandığınız mıdır, niye kazandığınız mıdır? Amacımızın olması o amaca nasıl gideceğimiz konusunda önemlidir.
Bu anime ben de "Wow kendime geldim oh my god" etkisi yaratmadı elbette. Ama en azından daha önce farkına vardığım ama eksik bıraktığım bir şeyi tamamladı: Niye?
Özellikle ben hayatı koşu yarışı metaforuna çok benzetirim kendimce. Bu anime de filme çevrilmiş hali gibi oldu.
Yapmanız gereken tek şey herhangi bir anime karakteri ile ilgili bir film izlemek değil. Oraya kendinizi koyarak kendi hayatınıza benzeterek hissetmeniz. Eminim ki cevap bulacaksınızdır.
Bu anime hayatımızdaki niye sorusuna gelsin...
Bana friends to lovers temasını sevdiren dizidir. Dizi; çocukluk hayalleri suya düşmüş, sıradan hayatlar yaşamaya mahkûm kalmış dört yakın arkadaşın hem hayata hem de birbirlerine tutunma hikâyesini anlatıyor. Tam bir "hayatın sillesini yemiş ama yine de pes etmeyenlerin" hikâyesi. Yirmili…devamıBana friends to lovers temasını sevdiren dizidir.
Dizi; çocukluk hayalleri suya düşmüş, sıradan hayatlar yaşamaya mahkûm kalmış dört yakın arkadaşın hem hayata hem de birbirlerine tutunma hikâyesini anlatıyor.
Tam bir "hayatın sillesini yemiş ama yine de pes etmeyenlerin" hikâyesi. Yirmili yaşların ortasındaki o çaresizliği, hayallerinden vazgeçme noktasına gelip yine de bir yerden tutunmaya çalışma hâlini en samimi şekilde anlatan romantik komedilerden biri.
Bu diziye başlarken klasik arkadaşlıktan aşka dönen bir romantik komedi izleyeceğimi düşünüyordum. Evet, bu tema var ama bunun yanında hayallerinden vazgeçmemek, düşsen bile yeniden denemek, çaba göstermek gibi hepimizin bu yaşlarda dert edindiği şeyleri o kadar gerçek bir yerden anlatıyordu ki... Özellikle yirmili yaşlarının sonlarında olup "Ben ne yapıyorum?" diye sorgulayan herkes kendinden bir şeyler bulacaktır.
Gençlik ve büyüme sancılarını işleyen çok fazla Kdrama var ama bu dizideki gerçekçilik ve samimiyet beni çok daha fazla çekti. Karakterlerin o hayatsızlığı, parasızlığı, "Bizden bir cacık olmaz mı acaba?" kaygısı o kadar bizden ve o kadar tanıdık ki... İzlerken çok kolayca kendimi onların yerine koydum. Hatta sanki kendi arkadaş grubumu dışarıdan izliyormuşum gibi hissettim.
Choi Ae Ra (Kim Ji Won) ve Ko Dong Man (Park Seo Joon) ise benim unutulmaz dizi çiftlerim listesine girdi. İlk bölümden itibaren birbirlerini korumaları, birbirleriyle dalga geçmeleri, aralarındaki o çocukluktan gelen kankalık havası... Birbirlerinin en mutlu, en üzgün, en çaresiz, en rezil anlarına şahit olmuş iki insanın, yirmi yıllık dostluğa sığdırdıkları şeylerin artık sadece dostluk sınırları içinde kalmadığını fark etmelerini izlemek çok güzeldi.
Diziyi bitireli bir ayı geçti ama hâlâ bazı sahnelerini açıp yüz defa izliyorum. Çok iyi yazılmış bir çift gerçekten. Dong Man'a aşık olduğumu falan düşünüyorum, böyle bir tatlılık olamaz. Park Seo Joon sen nesin ya?
İkinci çiftimiz Joo Man (Ahn Jae Hong) ve Seol Hee (Song Ha Yoon) ise uzun süreli ilişkilerin zamanla sıradanlaşmasını, beklentileri ve fedakârlıklar arasındaki dengesizliği çok gerçek işlemişti. Seol Hee'nin o saf fedakârlığı karşısında Joo Man'a feci sinir olsam da onların hikâyesi de dizinin ilişkileri bambaşka bir yerden göstermesini sağlayan önemli bir parçaydı.
Müzikleriyle —ki hâlâ her gün dinliyorum—, aşk dolu sahneleriyle, dostluklarıyla ve hayallerinden vazgeçmiş insanların yeniden cesaret bulmasını anlatmasıyla içimi sıcacık yapan bir dizi oldu. İnsanın kendine inanmasının, düşse bile yeniden denemesinin ve istediği hayat için mücadele etmesinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor. Bittiğinde insanın içinde garip bir motivasyon bırakıyor. Sanki siz de bir şeyleri değiştirebilirmişsiniz, yeniden deneyebilirmişsiniz gibi...
Kesinlikle izleyiniz.
📍"Kimseye özenmeyelim. Kazanmasak da deneyelim. İstediğimiz gibi yaşamak zaten bir zafer."
Rupi Kaur - süt ve bal Şiir okumayı gerçekten çok seviyorum ve bu kitabı da belki ilkinde anlamamışımdır diye ikinci kez okudum. Ama maalesef fikrim hiç değişmedi. 2/10. Kitabın anlatmak istediği duygular ve ele aldığı konular elbette önemli olabilir fakat…devamıRupi Kaur - süt ve bal
Şiir okumayı gerçekten çok seviyorum ve bu kitabı da belki ilkinde anlamamışımdır diye ikinci kez okudum. Ama maalesef fikrim hiç değişmedi. 2/10.
Kitabın anlatmak istediği duygular ve ele aldığı konular elbette önemli olabilir fakat şiirlerden aldığım o huzuru, sakinliği ve içime dokunan hissi burada bulamadım. Aksine bazı bölümlerde kullanılan dil bana fazlasıyla açık, yer yer bel altı ve rahatsız edici geldi.
Belki de sorun kitabın kendisinden çok benim şiirden beklentimdir. Ben şiir okurken biraz durmak, düşünmek, güzel cümlelerin içinde kaybolmak istiyorum. Süt ve Bal ise bana bunu hiç vermedi. İkinci kez okumama rağmen yine aynı hissi yaşadım.
⭐2/10
Spoiler içeriyor
O kadar duygusaldı ki kendimi zor tuttum. Albert’in Joey’e olan bağlılığı, azmi ve sevgisi gerçekten takdire şayandı. Filmde sadakati, dostluğu ve mücadeleyi çok güzel yansıtıyor; aynı zamanda savaşın ne kadar acımasız olduğunu da açıkça görüyoruz. Çok anlamlı ve güzel bir…devamıO kadar duygusaldı ki kendimi zor tuttum. Albert’in Joey’e olan bağlılığı, azmi ve sevgisi gerçekten takdire şayandı. Filmde sadakati, dostluğu ve mücadeleyi çok güzel yansıtıyor; aynı zamanda savaşın ne kadar acımasız olduğunu da açıkça görüyoruz.
Çok anlamlı ve güzel bir filmdi benim için. Bu arada, cephede tele takılan Joey için savaşın bir anlığına durması da çok güzeldi.
Harika bir filmdi dostum. Ben bu atla şu an cepheye giderim. 🤠
Bu tarz filmlerle içimdeki ergen aşkı besliyorum. Aşktan bahseden her türlü filmi beğeniyorum. Ne kadar altı dolu olmasa da, bir grup liseli rolü bir araya geldik işte bu da aşk dense de içinde aşkı barındıran şeylere zaafım var. Sizde benim…devamıBu tarz filmlerle içimdeki ergen aşkı besliyorum. Aşktan bahseden her türlü filmi beğeniyorum. Ne kadar altı dolu olmasa da, bir grup liseli rolü bir araya geldik işte bu da aşk dense de içinde aşkı barındıran şeylere zaafım var. Sizde benim gibiyseniz ve içinizdeki aşık tarafı hatırlamak istiyorsanız izlenebilir ama mükemmel bir aşk filmi sayılmaz. 7/10
Peki, bu gerçekten onurlu bir savaş mıydı? Rinira tamamen iktidar hırsına kapıldı. Acımasız, öfkeyle kör olmuş birine dönüştü. Eskiden onu çok severdim çünkü tahtı gerçekten hak ediyordu, ama şimdi diğerlerinden ne farkı var? Diğer imparatorluğa bakın, savaşta savunma olarak çocukları…devamıPeki, bu gerçekten onurlu bir savaş mıydı? Rinira tamamen iktidar hırsına kapıldı. Acımasız, öfkeyle kör olmuş birine dönüştü. Eskiden onu çok severdim çünkü tahtı gerçekten hak ediyordu, ama şimdi diğerlerinden ne farkı var? Diğer imparatorluğa bakın, savaşta savunma olarak çocukları kullanıyorlar. Bunun neresinde onur var? Ejderha binicileri istedikleri gibi davranıyorlar. Her şey karmakarışık. Bunun kötü olduğunu söylemiyorum, bu seriyi gerçekten seviyorum. Özellikle saray entrikalarını ve benzeri şeyleri çok beğeniyorum, ama sonu çok daha iyi olabilirdi. Rinira çok zalim bir insana dönüştü. Onu alt edemediler, hatta küllerine bile kin besliyorlar 😅 Bu geceki hikayeler uzun olacak...