Dün 24.doğum günümde 2.kez izledim. İlk izlediğimde hafiften uykuluydum ve filmi hakkıyla izleyemediğimi düşünmüştüm. Haklıymışımda. Kesinlikle geç seansta izlenilmemeli. Sıktığını düşündüğüm için asla demiyorum bu arada. Filmi 3 saat diye boklayanlara da şunu söyleyebilirim: 10 saniyelik reelsleri kaydırıp beyinlerinizi buna…devamıDün 24.doğum günümde 2.kez izledim. İlk izlediğimde hafiften uykuluydum ve filmi hakkıyla izleyemediğimi düşünmüştüm. Haklıymışımda. Kesinlikle geç seansta izlenilmemeli. Sıktığını düşündüğüm için asla demiyorum bu arada. Filmi 3 saat diye boklayanlara da şunu söyleyebilirim: 10 saniyelik reelsleri kaydırıp beyinlerinizi buna alıştırırsanız tabi ki bu tarz filmlerden verim alamazsınız.
Buram buram emek kokan bir film. Kitabını okumadım, okumam da. Efsanevi şeyleri normalde sevmem ama bunu Nolan o kadar güzel bir şekilde aksiyon, dram ve gerilimle harmanlamış ki o fantastik dünyadan çıkıp günümüz gerçekliğini hissettirdi. Tüyleri diken diken eden birçok sahne vardı.
Yine bir grubun "yok Helen zenci mi yok şu şöyle mi?" tarzı söylemlerinden de gına geldi. Bunlar cidden önemsiz ayrıntılar. Hele hele toplam sahnesi birkaç dakika olan biri için.
Diğer oyuncu seçimleri de çok konuşuldu, eleştiri aldı ama bunu da yersiz buluyorum. Oyuncuların çok bilindik olması ve bu dönemde birçok filmde görev almaları bile bazılarına dokunmuş olması komik. Bir de oynayan oyuncuların üst düzey başarılı olmaları da cabası. Genel olarak cast ekibi, atmosfer, çekimler, müzikler gayet güzeldi.
Nolan'ın en sevdiğim filmi Prestij olmuştur. Bu filmini ise 2.sıraya koyarım. Normalde sıralamayı bu şekil yapan kimse yoktur heralde. Malum benim gibi ileri bilim-kurgu sevmeyip Nolan filmi izleyen pek yoktur. Bu iki filmde de gerçek hayattan şeyler olduğu için beğendim zaten. İntersteller veya İnception gibi filmler ne kadar seveni olsa da benim ilgimi çekmiyor.
Tabi ki film kusursuz değil. Tam 8/10'luk hatta. Süresi genellikle filmlerin ortalama uzunluğundan fazla olduğu için uzun gelse de asla sıkmıyor. Gereksiz, olmasa da olurdu denilebilecek sahne yok. Bu da büyük bir başarı elbet.
Sinemadan kaldırılmadan izlenilmeli. Ayrıca Spiderman'ın yeni filmine göre de açık ara daha güzel ama hasılat olarak onun altında kalması üzdü. 2027 Oscar Ödülleri'nde ağırlığını koyacağına şüphem yok.
"Bir şeylerden kurtuluyorum galiba. Kabuklardan. Alışkanlıklarımdan. Bu tümceyi alışkanlıkla söyledim, hiç düşünmeden. Temiz, söylenmemiş ne kaldı ki geriye?" "Kimsenin aslını bilmediği, doğrusunu tutturamadığı bir şarkının hep yanlış söylenişi, söyleneceği..." "Anlatmak güç bu acıları, bu yaraları.. Gereksiz de belki. Değil mi…devamı"Bir şeylerden kurtuluyorum galiba. Kabuklardan. Alışkanlıklarımdan. Bu tümceyi alışkanlıkla söyledim, hiç düşünmeden. Temiz, söylenmemiş ne kaldı ki geriye?"
"Kimsenin aslını bilmediği, doğrusunu tutturamadığı bir şarkının hep yanlış söylenişi, söyleneceği..."
"Anlatmak güç bu acıları, bu yaraları.. Gereksiz de belki. Değil mi ki ben de gidiciyim. Kaçıcıyım.."
"Sessizlik, sessizlik ve yine sessizlik."
*Dizboyu Papatyalar, Tomris Uyar’ın farklı insanların gündelik hayatlarını ve iç dünyalarını anlattığı öykülerden oluşuyor. Kitapta ilişkiler, yalnızlık, evlilik, kadın-erkek ilişkileri, toplumun insan üzerindeki baskısı ve insanların kendi hayatlarıyla hesaplaşmaları gibi konular işleniyor. Her öykü farklı bir insanın hayatından küçük ama düşündürücü bir kesit sunuyor..
The Legend of Hei, ilk bakışta sadece tatlı karakterleri olan basit bir animasyon gibi görünüyor ama izledikçe bundan çok daha fazlasını sunduğunu fark ediyorsunuz. Filmin bence en güçlü tarafı animasyonu. Çizimleri ve karakter tasarımları aşırı tatlı; özellikle karakterlerin mimikleri, hareketleri…devamıThe Legend of Hei, ilk bakışta sadece tatlı karakterleri olan basit bir animasyon gibi görünüyor ama izledikçe bundan çok daha fazlasını sunduğunu fark ediyorsunuz.
Filmin bence en güçlü tarafı animasyonu. Çizimleri ve karakter tasarımları aşırı tatlı; özellikle karakterlerin mimikleri, hareketleri ve duygu durumlarını yansıtma biçimleri çok başarılı. Hei'nin kendisi de bu konuda filmin en güzel örneği. Çok konuşmasına veya uzun uzun açıklanmasına gerek kalmadan, hareketlerinden ve tepkilerinden karakterini anlayabiliyorsunuz.
Bir de beklemediğim kadar iyi dövüş sahneleri vardı. Burada asıl etkileyici olan şey dövüşlerin kendisinden ziyade animasyonun kalitesi. Karakterlerin hareketleri çok akıcı, güçlerini kullanma biçimleri yaratıcı ve çevreyi dövüşün bir parçası olarak kullanmaları sahnelere ciddi bir dinamizm katıyor. Bazı sahnelerde “kim kazanacak?”tan ziyade “bunlar şimdi ne yapacak?” diye izliyorsunuz.
Dünyası da hoşuma gitti. İnsanlar, ruhlar, farklı yetenekler ve doğayla olan ilişkileri gibi unsurlar var ama film bunları uzun uzun anlatıp bir lore bombardımanına çevirmiyor. Sizi direkt o dünyanın içine atıyor ve bu sayede gizemini ve takip edilebilirliğini koruyor. Bu anlamda arka planda bundan çok daha büyük bir evren varmış hissini çok iyi veriyor, merak ettiriyor.
Hikâyesi ise açıkçası çok sıra dışı değil. Hatta bazı noktaları oldukça tanıdık gelebilir. Ama senaryo gayet iyi işliyor; karakter ilişkileri ve filmin atmosferi sayesinde bu basit hikâye kendini izlettiriyor. Zaten filmin amacı da büyük ve karmaşık bir hikâyeyle sizi şaşırtmak yerine, kendi dünyasında keyifli bir macera yaşatmak gibi.
Genel olarak çok tatlı, eğlenceli ve görsel açıdan oldukça başarılı bir film olmuş. Özellikle 2D animasyonları ve iyi yapılmış aksiyon sahnelerini seviyorsanız bence kesinlikle izlemeye değer. Ben filmi bitirdiğimde “iyi ki izlemişim” dedirten yapımlardan biri oldu.
“Rєsímlєr dışındα вαşkαlαrıчlα kσnuşmαk σlαnαklı dєğíl…” Yaşarken yalnızca bir tablosunu satabilen; yoksulluk, hastalık ve ağır ruhsal buhranlarla geçen bir ömrün ardından resim sanatının en büyük isimlerinden birine dönüşen Vincent van Gogh.. Hayatı boyunca yaşadığı onca karanlığa rağmen resimlerine baktığınızda bambaşka…devamı“Rєsímlєr dışındα вαşkαlαrıчlα kσnuşmαk σlαnαklı dєğíl…”
Yaşarken yalnızca bir tablosunu satabilen; yoksulluk, hastalık ve ağır ruhsal buhranlarla geçen bir ömrün ardından resim sanatının en büyük isimlerinden birine dönüşen Vincent van Gogh..
Hayatı boyunca yaşadığı onca karanlığa rağmen resimlerine baktığınızda bambaşka bir dünyayla karşılaşıyorsunuz. İnsanın içinde bir yerlerde gömülü duran neşeyi elinden tutup gün yüzüne çıkaran o coşku, o renk cümbüşü… Resimden hiç anlamayan birinin bile hissedebileceği kadar canlı ve açık. Belki de Van Gogh’u bu kadar etkileyici kılan şey tam olarak bu: Kendi hayatındaki karanlığı tuvale taşırken onu renge, harekete ve ışığa dönüştürebilmesi.
Loving Vincent, Van Gogh’un tablolarıyla sinemayı bir araya getiren, görsel dünyası kadar kurgusuyla da etkileyici bir film. Sanki tablolar birer birer canlanıyor ve siz Van Gogh’un dünyasının içinde dolaşmaya başlıyorsunuz. Hikâye ilerledikçe yalnızca bir ressamı değil, resimlerinin ardındaki insanı da merak etmeye başlıyorsunuz.
Kesinlikle izlenmeye değer. 🎨
"Yeni yıldan bana ne? Bilinmedik günler neler saklıyor kimbilir? Unutmalı hepsini, şu kitap hepsini bana unutturmalı..." "Acemi kuşlar gibiydim, kanat çırparken düşüp ölmek korkusuyla dolu... Kaçmak, kurtulmak mıdır her zaman?" "Gerçeği gizleyip saklıyorsanız ya da herkesin içinde bütün açıklığıyla ortaya…devamı"Yeni yıldan bana ne? Bilinmedik günler neler saklıyor kimbilir? Unutmalı hepsini, şu kitap hepsini bana unutturmalı..."
"Acemi kuşlar gibiydim, kanat çırparken düşüp ölmek korkusuyla dolu... Kaçmak, kurtulmak mıdır her zaman?"
"Gerçeği gizleyip saklıyorsanız ya da herkesin içinde bütün açıklığıyla ortaya koyamıyorsanız, gerçeğin olduğunu bilmiyorsunuz demektir."
"Her yaşın ayrı bir kişisi var. Durmadan ölüyoruz yaşarken. Değişme, yaşlanma demişiz, ölme bu, gerçekte..."
"Kızgın, kırgın.. Kime? En başta kendime. Yanılgılarım için. Umutsuzluklarım için. Boş umutlarım için..."
"Kendimi bir yabancı gözüyle seyredince bir acıma, bir kızgınlık duyuyorum. Özeleştiri, bir işkence. Germişiz kendimizi bütün çıplaklığımızla, geçmişiz karşısına, 'şu yaptığın yanlıştı, bu kötüydü, öbürü rezaletti, beriki korkunçtu' demek hem kolay, hem yararsız. Kişinin en korkunç düşmanı kendisi..."
"Ne çok şey biliyoruz! Bildiğimizi sanıyoruz! Bu kadar çok şey bildiğimize inanmasak bir şeyler öğrenebilirdik.."
"En yakınımdaki insanların davranışları, tutumları hiç de insanlarınkine benzemiyor. Ama hayvanlara da niye kıymalı? Hiçbir hayvan bu denli kötü, kıskanç insanoğlundan daha 'hayvan' olamaz. Ne demiş adını unuttuğum o Azerî şairi:
"Nerde bir aslan görürem, korkmirem,
Nerde bir Müselman görürem, korkirem."
*Yeryüzü Korkusu, Oktay Akbal’ın üçüncü güncesidir. Yazar günlük hayatından yola çıkarak insanın çeşitli hallerini, kendi düşüncelerini, edebiyatı, okuduğu kitapları ve başka yazarları ve onların düşüncelerini anlatır. Yani kitapta tek bir konu yok; hayatın içinden pek çok farklı konuya ve düşünceye yer veriyor. Bir bakıma, bir yazarın günlük hayatına ve zihninden geçenlere eşlik ediyoruz..
ailenin yanından ayrılıp uzak bir şehire, üniversiteye gitmek ne zor duygular barındırıyor HER SEFERİNDE ARTIK 4. senem ama bu his azalmıyor arkadaş ne diye bu kadar üzer insanı ya büyüdüm bir çok duygu tattım ve bu duygu sanki nasıl desem…devamıailenin yanından ayrılıp uzak bir şehire, üniversiteye gitmek ne zor duygular barındırıyor HER SEFERİNDE ARTIK 4. senem ama bu his azalmıyor arkadaş ne diye bu kadar üzer insanı ya büyüdüm bir çok duygu tattım ve bu duygu sanki nasıl desem tarifide edilmiyor ki oooooffff gitmekte istiyorum ama bazı şeyleri yerleri ve insanları yarım bırakıyorum
son olarak diyeceğim şuuu ki Goethe’nin dediği gibi”dünya hassas kalpler için bir cehennemdir”
Hellüüğ!! ~ Böyle düz akıp giden, seyirciyi hiç yormayan sıradan filmler yerine insanı koltuğa çivileyen, zihni paramparça eden yapımlara bayılıyorsan, Inception tam da bu yüzden senin favorin olmayı fazlasıyla hak ediyor! 🧠🔥 Orijinal fikirlerin Hollywood'da harcandığı, her şeyin birbirinin kopyası…devamıHellüüğ!! ~
Böyle düz akıp giden, seyirciyi hiç yormayan sıradan filmler yerine insanı koltuğa çivileyen, zihni paramparça eden yapımlara bayılıyorsan, Inception tam da bu yüzden senin favorin olmayı fazlasıyla hak ediyor! 🧠🔥
Orijinal fikirlerin Hollywood'da harcandığı, her şeyin birbirinin kopyası olduğu o ezberci sinema düzenine adeta bir başkaldırı bu film.
Zaten hikaye, rüya teknolojisiyle insanların zihnine sızıp fikir çalma ya da fikir ekme operasyonunu başlattıkları o ilk anla birlikte seni yakalıyor. Dom Cobb'un dışarıdan ne kadar profesyonel görünse de içten içe ölen ruhunu, Mal'in hayalet gibi peşini bırakmadığı o katmanlı labirenti izlemek resmen hipnotik bir deneyim.
Arkadaki o kusursuz ekip, her saniye kontrolden çıkan rüya projeksiyonları ve o yerçekimsiz koridor dövüşleri nefes kesiyor. Cobb'un o omzundaki devasa suçluluk yükü ve her adımda işlerin daha da içinden çıkılmaz bir kabusa dönüşmesi insanı ekrana kilitliyor.
Bilim kurgu ve sinema tarihine adını altın harflerle yazdıran; bittiğinde o masadaki topacın düşüp düşmediğini düşünmekten kafayı yediren, iz bırakan kusursuz bir başyapıt! ⚡️陀螺
Spoiler içeriyor
Rear Window, bir cinayet gizeminden çok, seyretme eyleminin kendisini sorgulayan bir film. Hitchcock, bacağı alçıda olan foto muhabiri Jefferies’in can sıkıntısını kullanarak karşı apartmanın pencerelerini küçük birer sinema perdesine dönüştürüyor. Jefferies’in dürbünle başkalarının hayatlarını izlemesiyle bizim karanlık bir salonda oturup…devamıRear Window, bir cinayet gizeminden çok, seyretme eyleminin kendisini sorgulayan bir film. Hitchcock, bacağı alçıda olan foto muhabiri Jefferies’in can sıkıntısını kullanarak karşı apartmanın pencerelerini küçük birer sinema perdesine dönüştürüyor. Jefferies’in dürbünle başkalarının hayatlarını izlemesiyle bizim karanlık bir salonda oturup onu izlememiz arasındaki benzerlik giderek daha belirgin hâle geliyor. Film, seyircinin merakını da hikâyenin bir parçası hâline getirerek başkalarının hayatlarını izleme isteğimiz üzerine düşündürüyor.
Batı'nın ciddi sanatı, pasyonu.. acıdan, aşkınlıktan, öte dünyalara özlemden, olmayandan yola çıkan ve yalnız başına varılan yüce sanat ve hakikat kavrayışı... hiyerarşik ve karşıtlıklardan oluşan zihinsel kategorileri... öte yandan ise doğunun içkin, dünyaya ait, neşeli, hafif, gündelik, oyunsu, iç içe…devamıBatı'nın ciddi sanatı, pasyonu.. acıdan, aşkınlıktan, öte dünyalara özlemden, olmayandan yola çıkan ve yalnız başına varılan yüce sanat ve hakikat kavrayışı... hiyerarşik ve karşıtlıklardan oluşan zihinsel kategorileri... öte yandan ise doğunun içkin, dünyaya ait, neşeli, hafif, gündelik, oyunsu, iç içe tamamlayıcı bütünsel hakikati ve sanatı.. çağıran ve davet eden birlikte var edilişi güzelin.
chul han pasyon anlatısı günümüzde yerini performans buyruğuna bırakırken karşıtı olan boş zaman aktivitesi ve kitle kültürü olarak görülen eğlencenin de hakikate dönüşerek gittikçe totaliterleştiğini iddia ediyor. artık başlangıçtan beri insan edimi olan oyun gameleştirilmiş o bile bir performans gösteri buyruğu haline gelmiş ve neredeyse ne kadar eğlenceli ise hayatın o kadar hakiki ve başarılıdır söylemine varmıştır.
eğlencenin iyisi ve sanatın hakikatin güzelin çiceklendigi yer belki de çok başka bir yerdedir. saf anlamsız ve saf anlam peşinde koşmak değil de özgürce düşünmek yaratmak oynamak dans etmek ve bağ kurmaktır esas olan.. dünyayla yeniden temas edebildiğimiz yerdedir. isa gibi acı çekmek yalnızlaşmak da değil hedonist dürtüsel biçimde yaşamı tükelmek de değil. 💐✨️