Dünyanın görünen ama itilmiş ötekileştirilmiş hayatları, yanından geçip gittiğimiz ve sorgulamadığımız yaşantılar, falcılar, terk edilmiş kimsesiz çocuklar, ağlayan anneler, hayalleri olmayan insanlar, tiner kokan sokaklar ve masal anlatan bir kadın... Nasıl her şeyin sesi olabilir bir yazar? Nasıl her kimliği…devamıDünyanın görünen ama itilmiş ötekileştirilmiş hayatları, yanından geçip gittiğimiz ve sorgulamadığımız yaşantılar, falcılar, terk edilmiş kimsesiz çocuklar, ağlayan anneler, hayalleri olmayan insanlar, tiner kokan sokaklar ve masal anlatan bir kadın...
Nasıl her şeyin sesi olabilir bir yazar? Nasıl her kimliği üzerimize elbise gibi giydirip çıkarabilir bir kadın.. Yazarken nasıl bu kadar özgür olabilir bir insan?
Yine şaşırtmayan bir kitap. Durup durup boşluğa daldıran bir hikaye oldu..
Mezardan çıkardık kocamızı ellerimizle kazıya kazıya
Oğlumuzu aradık yer yer
Hikaye yazmak için albüm karıştırdık
Tanrıyı sorguladık, kötülüğün hesabını sormak için
Yokla var arasında heple hiç arasında
Unuttuk unutulduk
Yeni hikayeler yazdı hayat hepimize
Gerçeğimizi unuttuk
Unuttukça delirdik
Delirdikçe delirdik
Daha fazla delirebilmek adına
Sonra Keşşaf fotoğrafımızı çekti
Anılarda yaşamaya devam etmek adına
hem Knut Hamsun'ı(bir zamanlar en azından) hem de İskandinav edebiyatını seven biri olarak bu kitabı baya severek okudum. Lakin kitabın üslubu biraz ağır. Olaylar da yavaş ilerliyor. Diyalogtan çok monolog var yani çoğu kişiyi sıkacak türde. Kitapta anakarakterin yaşadığı buhranı…devamıhem Knut Hamsun'ı(bir zamanlar en azından) hem de İskandinav edebiyatını seven biri olarak bu kitabı baya severek okudum. Lakin kitabın üslubu biraz ağır. Olaylar da yavaş ilerliyor. Diyalogtan çok monolog var yani çoğu kişiyi sıkacak türde.
Kitapta anakarakterin yaşadığı buhranı ve onun psikolojini çok iyi yansıtmış yazar. MC yavaş yavaş aç kaldıkça ahlakını, yeteneğini ve umudunu kaybediyor. Bunu da bize ardı ardına gelen olaylarla gösteriyor. İlk sayfalarda ne olursa olsun umutlu olan karakter sonlara doğru her şeyden bıkmış bir durumda. Hayatımızın belli noktalarında bizde aynı duruma düşüyoruz. Bazen kitaptaki gibi ilkte her daim umutlu olsak da gittikçe umudumuzu yitiriyoruz ya da tam tersi ilkte umutsuzken gittikçe umudumuzu geri kazanıyoruz. Hepimizin başına bu olaylar açlık gibi bir sorunla gelmiyor tabii. Stres, ölüm, kayıplar, hastalıklar ve başarısızlıkta bir nevi bizim neslimizin açlığı oluyor. Ve ne kadar kendimizi ikna etmeye çalışsak da bu farklı türdeki "Açlıklar" ahlakımızı bozup onurumuzu elimizden alıyor. Her bi iş teklifinden red alınış bizi daha da liyakatsızlığa her alaycılık da bizi daha çok yalancılığa itiyor. Her şeyin ucu bir şekilde paraya uzanıyor. Reşat Nuri Güntekin'in "Yaprak Dökümü"nde dediği gibi: " Temiz bir isim, bir miktar dünyalıkla beraber olursa âlâ. Fakat züğürt evlatlarda ancak bir, nihayet iki göbek dayanabilir."
Bunun dışında anakarakterin başına gelen şeylerde biraz da kendisinin kabahati var. Plansız, düzensiz biri. Aynı zamanda alaycı ve tacizci. okurken oldukça rahatsız oldum. Knut Hamsun'ın da n*zist olduğunu hesaba katarsak böyle bir anakarakter normal sanırım onun için.
Yine de okunabilecek güzel bir eser.
Spoiler içeriyor
🌲YEŞİLÇAM SİNEMASI 🌲 Bu filmi ilk kez izledim. Sadri Alışık'ın klasik komedi filmlerinden epey farklıydı. Filmde Sadri Alışık imam rolünde ve mahalledeki haylaz çocukları doğru yola meşkaleye yöneltmeye çalışıyor. *Filmde güzel mesajlar da verıyor ama dediğim gibi klasik komedi Sadri…devamı🌲YEŞİLÇAM SİNEMASI 🌲
Bu filmi ilk kez izledim.
Sadri Alışık'ın klasik komedi filmlerinden epey farklıydı.
Filmde Sadri Alışık imam rolünde ve mahalledeki haylaz çocukları doğru yola meşkaleye yöneltmeye çalışıyor.
*Filmde güzel mesajlar da verıyor ama dediğim gibi klasik komedi Sadri Alışık filmlerinden biraz farklı yinede komedi unsurları var filmde...
*Genel olarak beğendim ama sonu çok sıradan bitti yani bir daha hususı açıp izlemek isteyeceğim bir film değil...
Arkadaşımla beraber izlemiştik ve ben çok beğenmiştim. İlk bakışta sevimli bir animasyon izlenimi veriyor ama filmin içine girdikçe bunun çocuklara yönelik basit bir hikaye olmadığını anlıyorsunuz. Hatta yer yer o kadar hüzünlü ve hayatın gerçeklerine yakın ki, “animasyon” kelimesi filmin…devamıArkadaşımla beraber izlemiştik ve ben çok beğenmiştim. İlk bakışta sevimli bir animasyon izlenimi veriyor ama filmin içine girdikçe bunun çocuklara yönelik basit bir hikaye olmadığını anlıyorsunuz. Hatta yer yer o kadar hüzünlü ve hayatın gerçeklerine yakın ki, “animasyon” kelimesi filmin anlattıklarını tanımlamak için yetersiz kalıyor. Stop-motion tekniğiyle yaratılmış bu dünya, karakterlerin fiziksel görünümlerinden çok ruh halini anlatmak için kullanılıyor. Özellikle karakter tanımındaki kusurlar, karanlık atmosfer ve detaylı el işçiliği, hikayenin melankolik tonuyla çok iyi örtüşüyor. Görsel olarak biraz tuhaf, biraz gotik ve yer yer absürt; ama tam da bu yüzden kendine has bir kimliği var. Grace’in üzerinden yalnızlığın insanı nasıl içine kapatabildiğini, kayıpların bizi nasıl değiştirdiğini ve geçmişe tutunmanın bazen yaşamaya engel olabileceğini izliyoruz. Salyangoz imgesi burada boşuna değil: Grace dünyaya karşı kendini korumak için kabuğuna çekiliyor. Fakat film bize asıl meselenin kabuğun içinde güvende olmak değil, bir noktada o kabuktan çıkayı göze alabilmek olduğunu anlatıyor. Film hayatı romantize etmiyor. Her şeyin bir anda düzeleceğini, bütün yaraların kolayca iyileşeceğini söylemiyor. Bunun yerine hayatın acısıyla, kayıplarıyla ve saçmalıklarıyla birlikte devam edebileceğini gösteriyor. Üstelik bunu ağır bir dram şeklinde değil; kara mizah, absürt karakterler ve yer yer gerçekten tatlı anlarla dengeliyor. Bu yüzden film hem güldürüyor hem de birkaç dakika sonra insanın içine oturan bir cümle bırakabiliyor. İnsan bazen hayatın kendisinden değil, yeniden incinmekten korktuğu için yaşamaktan vazgeçiyor. Ve iyileşmek her şeyi unutmak değil; geçmişin ağırlığını taşıyabildiğin halde yoluna devam edebilmek. Stop-motion animasyona biraz mesafeliyseniz bile şans vermenizi kesinlikle öneririm. Küçük bir salyangozun hikayesi gibi görünüyor ama aslında hepimizin zaman zaman içine kapandığı o kabuğu anlatıyor.
Hikayesi yordu ama yine de bitirdim. Öncelikle Nazan Bekiroğlu'nun okuduğum ilk kitabı. Anlatımı yüzeysel değil daha çok insanı o ana tanık eden ve birebir yaşatan bir anlatımı var. Sanki kendinizi hikayenin tam ortasında bulup anı yaşıyor gibisiniz. Yazarla beraber mekandan…devamıHikayesi yordu ama yine de bitirdim.
Öncelikle Nazan Bekiroğlu'nun okuduğum ilk kitabı. Anlatımı yüzeysel değil daha çok insanı o ana tanık eden ve birebir yaşatan bir anlatımı var. Sanki kendinizi hikayenin tam ortasında bulup anı yaşıyor gibisiniz. Yazarla beraber mekandan mekâna , zamandan zamana bir yolculuğa çıkar gibi hissettim. Tarihi olaylar , acı gerçekler ve yurdundan yuvasından kopmuş insanların çaresizlik,acı ve çile dolu yolculuğuna birebir tanıklık ettim.
Osmanlı Devleti'nin çöküş zamanı ve askerî zorluklarıni anbean yasatan askerlerin trajedik ve hazin sonlarını içimize işlettiği muazzam bir eser.
Konusuna gelince yazarın kendi dedesi ve anneannesinin hayatını konu alan bir roman.
Tebriz - Tiflis - Trabzon üç ayrı ülke üç ayrı aşk.
Tebrizli bir halı tüccarı Settarhan ve Trabzon'un güzeller güzeli Zehra'nin hayatlarına, geçtikleri yolcuklara, yarım kalan aşklarına ve en sonunda yollarının kesişip birbirlerini bulmaları ile biten, zorlu ve yorucu hikâyesi ile ben ne okudum dedirten bir kitapti.
Vasat bir film. Oyunculuklar da kötü. Kişisel gelişim semineri tadında yapmışlar sonunu. Fragmanda biraz heyecanlandırdılar milleti, beklentiye girdik. Gerilim, korku falan değil, sara sara izleyip bakabilirsiniz.
Spoiler içeriyor
Kitabın kurgusunu eksik bulsam da yazarın dili akıcı ve sade…Kitap Ankara’nın Demetevler semtinde yaşayan 3 köpeği kişiselleştirerek başlarından geçen olaylar zincirini anlatmaktadır. Kitabın yarısına kadar kahramanların köpek olduğunu anlamıyorsunuz. Köpekleri geçmişteki statülerine göre konuşturuyor yazar. Örneğin sokak köpeği küfre meyilli…devamıKitabın kurgusunu eksik bulsam da yazarın dili akıcı ve sade…Kitap Ankara’nın Demetevler semtinde yaşayan 3 köpeği kişiselleştirerek başlarından geçen olaylar zincirini anlatmaktadır. Kitabın yarısına kadar kahramanların köpek olduğunu anlamıyorsunuz. Köpekleri geçmişteki statülerine göre konuşturuyor yazar. Örneğin sokak köpeği küfre meyilli iken daha öncesinde ev köpeği olan köpek küfre mesafeli ve İstanbul Türkçesi kullanıyor. Kitap kulübünden fazlaca tartıştığımız bir kitap olmuştu kendileri…
Yapay zeka en fazla ne seviyeye gelebilir ve bizim ona karşı bağlanışımız nasıl gelişir adlı sorunun cevabı olan film. Genel olarak bilim-kurgu filmlerle aram pek yoktur ama bu film bilim kurgunun teknolojik alanından çok insanlarla olan ilişkisine değinmiş. Anakarakterin yalnızlığı…devamıYapay zeka en fazla ne seviyeye gelebilir ve bizim ona karşı bağlanışımız nasıl gelişir adlı sorunun cevabı olan film.
Genel olarak bilim-kurgu filmlerle aram pek yoktur ama bu film bilim kurgunun teknolojik alanından çok insanlarla olan ilişkisine değinmiş. Anakarakterin yalnızlığı ve bunun yol açtığı sorunlar filmi ilgi çekici kılıyor. Theodore bence ustalıkla yazılmış bir karakter. Kişiliği hem dış görünüşüne hem de hayatına yansımış. Bayıldım buna.
Özellikle Theodore'un depresyonu filmdeki en iyi işlenen şey, sandığımız aksine depresyon oldukça sessiz ve samanaltından ilerleyen bir süreçtir. Bazen sadece saatlerce duvara bakarsın bazen de aynı küçük hareketleri tekrarlayarak hayatını idame ettirirsin. Aynı Theodore gibi. f
Filmde yapayzekaya yüklenilen anlam beni aşırı rahatsız etti. Yani filmin gidişatı içinde. Zaten yapayzekaya karşı hep önyargılıydım, bunun sayesinde iki kat uzaklaştım.
Filmin son sahnesi en güzel kısmıydı. Hataların üstüne gelen kabulleniş ve ilerleme sekansı. İzlemekten en keyif aldığım şeydir.
Kısaca gayet güzel izlenilmesi gereken bir film