ferhatyerli (@ferhatyerli)

“Bazı geceler, bir anda çıkıp gelsen ne yapardım diye hayal ediyorum. Şu saniye odaya girsen, bugüne kadar yaptığın bütün kötülükleri nasıl da en yakın camdan fırlatıp atardım ve bütün sevgim yeniden kabarırdı başta zaten hiç gitmemiş gibi gözlerime dolardı yeniden.…devamı

ferhatyerli 2 days ago

Siyah Lale

Alexandre Dumas

23 Gönderi

“Aşk, dünyanın tüm çiçeklerinden daha parıltılı, daha hoş kokuluydu.” Siyah Lale kitabı benim için tarihle iç içe geçmiş duygusal bir deneyim oldu. Olayları kurgularken beni 17. yüzyıl ’ın karmaşık ve çalkantılı atmosferine öylesine ustalıkla götürdü ki, kendimi o dönemin sokaklarında…devamı“Aşk, dünyanın tüm çiçeklerinden daha parıltılı, daha hoş kokuluydu.” Siyah Lale kitabı benim için tarihle iç içe geçmiş duygusal bir deneyim oldu. Olayları kurgularken beni 17. yüzyıl ’ın karmaşık ve çalkantılı atmosferine öylesine ustalıkla götürdü ki, kendimi o dönemin sokaklarında dolaşıyor gibi hissettim. Bu hissettiklerim bu tarz dönemsel kitaplarda benim için oldukça önemlidir. Özellikle bilinen dönemin yarattığı siyasi kaos ve güvensizlik ortamı, romanda yalnızca bir arka plan değil; adeta karakterlerin kaderini belirleyen güçlü bir unsur olarak yer alıyor. Dönemin devlet adamları ve iktidar mücadeleleri, halkın kolayca yönlendirilebilmesi ve adaletin ne kadar kırılgan olabildiği gerçeği, bana tarihin sadece büyük olaylardan değil, aynı zamanda bireylerin yaşadığı trajedilerden oluştuğunu düşündürdü. Bu yönüyle roman, Hollanda tarihine dair bende hem merak hem de derin bir hayranlık uyandırdı. Kitabın en etkileyici yönlerinden biri ise siyah lalenin taşıdığı anlamdı. Siyah lale, yalnızca nadir bir çiçek değil; imkânsızın peşinden gitmenin, sabrın ve insanın içsel direncinin bir sembolü olarak anlatılmış. Bu sembolün hikâye boyunca giderek derinleşmesi ve karakterlerin kaderiyle iç içe geçmesi, anlatının bütünlüğünü son derece güçlü kılıyor. Dumas’nın bu sembolü işleyiş biçimi, bana bir hayalin ne kadar estetik ve anlamlı bir şekilde anlatılabileceğini gösterdi. Romanı okurken en çok etkilendiğim noktalardan biri de aşk ve entrikanın iç içe geçişiydi. Bir yanda saf ve umut dolu bir sevgi, diğer yanda kıskançlık, ihanet ve siyasi oyunlar… Tüm bu unsurlar öylesine dengeli ve sürükleyici bir şekilde kurgulanmış ki, kendimi zaman zaman hikâyenin içinde kaybolmuş buldum. Özellikle aşkın, tüm zorluklara rağmen ayakta kalabilen bir güç olarak sunulması, romandan geriye kalan en güçlü duygulardan biri oldu. Kitabı bitirdiğimde, içimde hem tatlı bir huzur hem de derin bir düşünce hali vardı. bana yalnızca bir hikâye anlatmadı; aynı zamanda tarihin, insan doğasının ve hayallerin ne kadar iç içe olabileceğini hissettirdi. Aşkın, sabrın ve umudun en karanlık zamanlarda bile filizlenebileceğini görmek, bu eseri benim için unutulmaz kıldı. Bu kitabı okuyacaklar muhakkak ki başlarda sıkıldıklarını hissedebilir; ama eğer bu sıkıntı hâlinden kurtulup hayalleriyle kendilerini dönemsel Hollanda’da lale yetiştiricisi olarak bulanlar, eminim çok seveceklerdir.🥀 “Acılar öylesine üst üste gelmişti ki, nerdeyse onlara alışmıştı. Büyük bir keyifle ruhunun ve zihninin, dünyevi kaygılardan uzaklaşmaya çok yakın olduğunu hissediyor, maddi dünyanın sıkıntılarından arınan bu ruhun ve zihnin, nerdeyse sönmüş ocakta son bir alevin gökyüzüne yükselmesi gibi dünya üzerinde süzüldüğünü duyumsuyordu.”

ferhatyerli 3 months ago

Salkım Hanımın Taneleri

Yılmaz Karakoyunlu

1 Gönderi

“İnsanın kaderini, çiz diye kendine verseler, inan ki, yaşadığının dışında bir șey çizemez. Bizim kaderimiz, zaten bizim elimizde büyümüş. Onu emzirdiğin evlat gibi bağrına basacaksın. Bazen sana kafa tutacak, kahredip kızacaksın. Bazen yüzüne gülecek, sevinçten havalara uçacaksın. Bir öyle, bir…devamı

ferhatyerli 3 months ago

Kuyrukluyıldız Altında Bir İzdivaç

Hüseyin Rahmi Gürpınar

41 Gönderi

“Doğacak evladını hayatın nimetlerine erdirmek için zamanın gelişmelerine uygun mektep hazırlamayı bile düşünmeyen bir milletin kahır ve sefalet içindeki nüfusunu artırmaya hizmet insanlığa hayırseverlik etmek midir?” Kuyrukluyıldız Altında Bir İzdivaç, Hüseyin Rahmi Gürpınar’ı ilk kez okuduğum bir eser olması ve…devamı

ferhatyerli 6 months ago

Sana Gül Bahçesi Vadetmedim

Joanne Greenberg

33 Gönderi

“Hastalığı gözyaşlarının insanlara özgü bir şey olduğunu hatırlayıncaya değin, bir an ağlayacak gibi oldu Deborah. Sen onlardan değilsin, dedi Yr ve gözyaşları, sanki hiç yaklaşmamışlar gibi birden geri çekilip yok oldular.” Sana Gül Bahçesi Vadetmedim, Joanne Greenberg’in kendi yaşamından izler…devamı

ferhatyerli 7 months ago

Eylül

Mehmet Rauf

35 Gönderi

"Eylül hüzün ve matem ayıdır." Eylül! Öyle bir ay ki, geçen her güzel günü için ona minnettar olmak gerekir; içine bir kaç günlük kış hücumundan acı düştüğü için, o güzel havaların, sürekli yazın artık nasıl geçmiş, yalnızca bir mazi olmuş…devamı"Eylül hüzün ve matem ayıdır." Eylül! Öyle bir ay ki, geçen her güzel günü için ona minnettar olmak gerekir; içine bir kaç günlük kış hücumundan acı düştüğü için, o güzel havaların, sürekli yazın artık nasıl geçmiş, yalnızca bir mazi olmuş olduğunu hissettiren bir esef ve özlem ayı." Mehmet Rauf’un kaleminden ilk kez okumaya başladığım bu kitap, tıpkı bir önceki kitap yorumumda olduğu gibi, benim için çok kıymetli bir insanın tavsiyesiyle elime aldığım bir eserdi. Ağustos’un son günlerinde başlayıp Eylül’ün eşiğinde bitirmek ise bana ayrı bir anlam kattı; adeta mevsim değişiminin hüznü ve dinginliğiyle örtüşen bir okuma deneyimi oldu. Kitap üzerine düşünürken nereden başlamalıyım diye tereddüt ediyorum. Sanırım “namus” kavramıyla başlamak en doğrusu… Namus; insanın gerektiğinde canını, varlığını feda ederek korumakla yükümlü olduğu, hayatın en hassas noktalarından biridir. Mehmet Rauf’un bu eserinde, dışarıdan bakıldığında gayet uyumlu, huzurlu ve güçlü bir evlilik yaşayan Süreyya ile Suat’ın hikâyesine tanık oluyoruz. Fakat bu düzen, Necip’in (Süreyya için değerli bir dost olarak görünen) varlığıyla yavaş yavaş sarsılmaya başlıyor. Görünürde pürüzsüz giden evlilik, Necip’in iç dünyalarına nüfuz etmesiyle birlikte özellikle Suat’ın ruhunda derin çatlaklara yol açıyor. Psikolojik gelgitler, duygusal sorgulamalar ve vicdanın ağırlığı, satırların arasında yavaş yavaş okuyucunun içine işliyor. Tam da burada şaşırtıcı olan şey, Süreyya’nın bu yakınlaşmalara neredeyse tamamen kör kalması. Suat ile Necip arasındaki duygusal bağ, satırlardan bize o kadar belirgin yansırken, Süreyya’nın bunu fark edememesi ya da fark etmek istememesi, eserin trajedisini daha da derinleştiriyor. Bu körlük, belki de dönemin evlilik anlayışının, güven duygusunun ya da bir erkeğin kendine duyduğu mutlak inancın çarpıcı bir yansıması olarak da okunabilir. Bununla birlikte, eleştirel bir bakışla söylemeliyim ki kitap kimi bölümlerde fazla tekrar ediyor. Başlangıçta büyük bir heyecan ve merakla okumaya başladığım bu eser, özellikle son sayfalarda akışını yavaşlatıyor. Benim için en zorlu kısım, son 20 sayfaydı; hikâyenin yoğun duygusal atmosferi bir noktadan sonra okuma isteğimi törpüledi. Belki de yazarın “Eylül” ismiyle de sembolleştirdiği bu ağır hüznün, kasvetin ve kararsızlığın bir yansımasıydı bu tekrarlar. Sonuçta, Eylül hem dönemi açısından hem de bireyin içsel çatışmalarını böylesine güçlü bir dille ortaya koyması bakımından önemli bir eser. Eksikleri olsa da, bitirdiğimde bende bıraktığı his, bir mevsimin hüznünü ve insan ruhunun sancılarını aynı anda yaşamak oldu.

ferhatyerli 7 months ago

Bir Adam Yaratmak

Necip Fazıl Kısakürek

15 Gönderi

"Bir adam yaratmak... Ona bir kafa, bir çift göz, bir burun, bir ağız uydurmak.Ona göre bir beyin yapmak ve göğsünün için bir kalp takmak. Saat gibi işlesin, kanını vücudunda döndüren bir kalp. Bir kalp, anlıyor musun? Gûya duyan, acılarına, sevinçlerine…devamı"Bir adam yaratmak... Ona bir kafa, bir çift göz, bir burun, bir ağız uydurmak.Ona göre bir beyin yapmak ve göğsünün için bir kalp takmak. Saat gibi işlesin, kanını vücudunda döndüren bir kalp. Bir kalp, anlıyor musun? Gûya duyan, acılarına, sevinçlerine yataklık eden yer de orası. Bir kalp. Bitti mi? Biter mi? Bu adama bir de kader çizmek lazım." Necip Fazıl Kısakürek’i ilk kez okumaya başladığım Bir Adam Yaratmak adlı eser, benim için sıradan bir tiyatro okuma deneyiminin ötesinde, bambaşka bir yolculuğun kapısını araladı. Çok değer verdiğim bir insanın tavsiyesiyle elime aldığım bu piyes, uzun zaman sonra yeniden bir tiyatro eseri, hem de yerli bir tiyatro eseri okumama vesile oldu. Doğrusu, eserin ilk sayfalarını çevirirken bu kadar tesir edeceğini hiç düşünmemiştim. Fakat ilerledikçe, Necip Fazıl’ın işlediği fikirler, iç hesaplaşmalar ve ruhun derinliklerine dokunan o yoğun hava öylesine etkileyiciydi ki, kendimi bir incir ağacının karşısında dalgın gözlerle dururken, onun sessizliğinde kendi iç dünyamı seyrediyor gibi buldum. Eserde bir piyesin içinde başka bir piyesin yazılıp sahnelenmesi, “bir adam yaratma” çabası, yalnızca tiyatro sahnesinde değil, insanın varoluş serüveninde de yankılanan bir hakikati işaret ediyor gibiydi. Burhan Toprak’ın da dediği gibi bu eser, yalnızca bir piyes değil, bir “şaheser”dir. Çünkü Necip Fazıl, insanın kendi benliğiyle hesaplaşmasını, varlığını ve hiçliğini, ölümün ve hayatın karşısındaki şaşkınlığını sahneye taşımıştır. Okudukça şunu fark ettim: Bir Adam Yaratmak, yalnızca bir karakterin dramı değil, hepimizin içinde süren o görünmez mücadelenin aynasıdır. Hepimiz, kendi sahnemizde bir “adam” yaratmaya çalışıyor; kimi zaman içimizdeki boşlukla, kimi zaman kaderin sert yüzüyle, kimi zaman da ölüm gerçeğiyle yüzleşiyoruz. İşte bu yüzden eser, insanı sarsıyor, düşündürüyor, hatta bazen ürpertiyor. Okurken sanki kendi içimde bir perde açıldı. Her cümle, “Ben kimim? Hayatın gayesi nedir? Ölümün ötesinde ne vardır?” gibi soruları hatırlattı. Bu sorulara verilen cevaplar değil, cevap arayışının kendisi insanı bir adım daha derinlere çekiyor. Necip Fazıl, bu piyesinde yalnızca bir adam yaratmıyor; aynı zamanda okuyucunun ruhunda yeni bir pencere açıyor, yeni bir idrak alanı inşa ediyor. Ayrıca, kitabı okuduktan sonra yine aynı değer verdiğim insanın tavsiyesiyle bu eserin tiyatro oyununu daha doğrusu film olarak sahneye taşınmış hâlini de izleme fırsatı buldum.Ve işte o an, sayfalarda hissettiğim o derin sorgulamalar, canlanarak gözlerimin önünde yeniden doğdu. Karakterlerin jestlerinde, ses tonlarında Necip Fazıl’ın kaleminden süzülen o kudretli cümleleri daha gerçek, daha yakıcı ve daha dokunaklı bir şekilde hissettim. "Allah gâyedir. Her varılan şey gâye olabilir mi? Yollar uzun, yollar sonsuz, yollar açık... Bilerek bilmiyerek Allah'a doğru yol almak vardır, varmak yoktur. Varabildiğimiz hiçbir şey, hiçbir ufuk Allah değildir. Allah sonsuzluktur. Hiç sonsuzlukla boy ölçüşmek olur mu? O, Allah, kemâllerin kemâli. Biz, bu dünyada her şey, Allah'ın birer meczûbuyuz."