(@) - Raf

Filmi ilk kez 4 sene önce üniversite ödevim için çekim tekniklerine bakmak maksadıyla izlemiştim. Geçenlerde film yeniden karşıma çıktığında hakkında neler hatırladığımı düşündüm ve hiçbir şey hatırlayamadım. Ne filmin ne anlattığını ne de bana ne hissettirdiğini. (Ne kadar çok 'ne'…devamı

kalli 2 years ago

Büyük Kaçış

John Sturges

7 Gönderi

Gerçek hayattan uyarlanan filmde bir grup savaş esiri müttefik asker Almanya'da tutuldukları yüksek güvenlikli hapishaneden kaçmak için büyük bir titizlikle tarihin en büyük kaçış planını yaparlar. Filmin ilk kısımları biraz durgun olduğu için aradığımı bulamayacağımı düşünerek hayal kırıklığına uğramıştım. Fakat…devamı

kalli 2 years ago

Mars'ta Zaman Kayması

Philip K. Dick

2 Gönderi

Şizofren bir tamirci, otistik bir çocuk ve 'efendi' olma hırsıyla boğulan insanlarımız... Kitap günümüzden çok uzakta geçmiyor. Sadece 22 yıl sonrasının Philip Dick zihninde kurulmuş hali. (Kendisiyle ilk kez bu kitabıyla tanıştım ve bilimkurgu türüne olan ilgimi arttırdı. Kesinlikle diğer…devamıŞizofren bir tamirci, otistik bir çocuk ve 'efendi' olma hırsıyla boğulan insanlarımız... Kitap günümüzden çok uzakta geçmiyor. Sadece 22 yıl sonrasının Philip Dick zihninde kurulmuş hali. (Kendisiyle ilk kez bu kitabıyla tanıştım ve bilimkurgu türüne olan ilgimi arttırdı. Kesinlikle diğer eserlerini de okuyacağım.) İnsanoğlu Mars'a ayak basmıştır, hatta Dünya'daki yaşamlarını Mars'a taşımış, yetmezmiş gibi yerli halkı ''çöl adamlarını'' köleleri yapmışlardır. Kitapta da para güç ve iktidar hırsıyla yanıp tutuşan, istediğine ulaşmak için şizofren bir tamirci olan Jack Bohlen ve geleceği görme yetisine sahip otistik bir çocuk olan Manfred Steiner'i kullanmaya hazır olan Arnie Kott'u okuyoruz ve tabii durumu bu noktaya getiren diğer olayları. Muazzam bir bilimkurgu. Daha ilk sayfalarından itibaren kitap sürükleyiciliği ile beni kendine çekmeyi başarmıştı. Karakter yaratımlarına, karakterlerin kullanımına ve hepsinin kendine has özelliklerine ve de bunların tam yerinde tam zamanında kullanılmasına, neredeyse hiçbir karakterin geri plana atılmamasına, çok ön plana çıkmaması gereken karakterlerin de sınırının korunmasını baya sevdim. Sadece bilimkurgu, uzayda yaşam olarak adlandırıp geçebileceğimiz bir eser değil Mars'ta Zaman Kayması. Zira psikolojinin de etkili bir yansımasını görüyoruz. Otizm ve şizofreni hakkında net bilgi sahibi oluyoruz diyemem. Çünkü bu hastalıklar günümüzdeki halinden biraz değiştirilmişler. Lâkin kitabın gidişatına ve içeriğine göre son derece uygun bir değiştirme olmuş bu. Rahatsız etmeyen, merakta bırakan. Kitabı okurken birçok duyguyu bir arada yaşarken heyecanlanma hissini daha çok tattırdı. Sürekli bi' 'neler olacak?' telaşı içinde bıraktı. Uzayda yaşamla ilgili izlediğim, okuduğum kurgu yapımlar, eserler olmuştu. Bu tüm hepsinden farklı bir evren kurgulamış. Bu da benim için kitabı üst seviyelere taşıyan etmenlerden oldu. Kitabın olumsuz yönleri de yok değil elbet. Bazen bazı kısımlarda düştüğünü hissettim. Heyecanın kaybolduğu yerler oldu. Mesela romantik sahneler. Ana hikâyeye hizmet eden bir kısım da değildi. O sebeple psikoloji, bilim-kurgu ve gizem-gerilim kısımlardan uzaklaşıp romantikliğe ağırlık verdiği kısımları pek sevemedim. Neyseki çok uzatmamışlar. Kitaba olan ilgi ve alakam çabuk toparlandı. Tüm gidişat harikaydı ama finaline yaklaşırken yaşadığım heyecan bir başkaydı. Olaylar arttı, yorum arttı, heyecan arttı... Karakterleri çok daha yakından gördüm, hisettim, tanıdım. Oldukça tatmin edici bir finalle de kitaba veda ettim. Kitap bazen gereksiz uzun cümleler kursa da dili anlaşılır, sade ve tarzına uygundu. Okurken rahatsız etmedi. Betimlemeler çoğunlukla zihnimde canlandırabileceğim kadar netti. Bulanıklığın olduğu kısımlarda vardı ama bunlar gözardı edilebilir. Gelecek konulu, uzayda yaşam temalı bilimkurgu eserlerini seviyorsanız bambaşka bir yorum getiren bu kitaba göz atmalısınız.

kalli 2 years ago

Büyük Balık

Tim Burton

118 Gönderi

Tim Burton'a neden hayran olduğumu her filminde daha iyi anlıyorum. Hem karanlık tarzı hem de renkli, keyifli ve eğlenceli tarzı çok iyi işliyor. Filmde hikâyelerini masallarla süsleyen, hayallerde yaşayan bir babayla, gerçekliğe sıkı sıkıya bağlı olan oğlunun çatışmasını izliyoruz. Baba…devamıTim Burton'a neden hayran olduğumu her filminde daha iyi anlıyorum. Hem karanlık tarzı hem de renkli, keyifli ve eğlenceli tarzı çok iyi işliyor. Filmde hikâyelerini masallarla süsleyen, hayallerde yaşayan bir babayla, gerçekliğe sıkı sıkıya bağlı olan oğlunun çatışmasını izliyoruz. Baba Edward oğlu Will'i hep masallarla büyütüyor. Will çocukluğunda bu masalları sevse de büyüdükçe gerçekleri duymak istiyor. Bu sebepten ötürü de baba ve oğlun arası açılıyor. Will bir gün yıllardır görüşmediği babasının ölüm döşeğinde olduğu haberini alıyor. Karısıyla beraber babasının ziyaretine geliyor. Will'in karısı kayınpederine eşi ile nasıl tanıştığını sorunca masal yeniden başlıyor. Hangimize ailesi veyahut bir büyüğü abartılı hikâyeler anlatmamıştır ki? Çocukluğunuzu bir anımsayın. Büyüklerinizin size anlattığı 'köyümde, civar köyde, falanca yerde şöyle oldu.' diye başlayan hikâyelerini. O an bunlar sizi belki hayrete düşürür, belki korkutur, belki mutlu eder. Lâkin ennihayetinde inanırsınız. Fakat şimdi o hikâyeleri aklınıza getirdiğinizde ne kadar abartılı olduğunu düşünürsünüz. Gerçekler her zaman daha iyidir, lâkin arada masallarla sarılmaktan da zarar gelmez. Her neyse konu dağılmasın, filme dönelim. Film masal ile gerçeklik arasındaki bağı pek iyi kurmuş. Birbirine karıştırmamış, birbirinden de koparmamış. Ed'in anlattığı hikâyelerden neresi Ed'in hayal gücü neresi gerçekten yaşadığı bir anısı anlayabiliyorsunuz. Fakat arada bir kopukluk da olmadığı için hem masalın tadına varıyorsunuz, hem de gerçeklikten kopmuyorsunuz. Filmin mizanseni, oyuncu seçimi, karakter kullanımı çok güzeldi. Her oyuncu rolüne uygundu ve her karaker tam zamanında olması gerektiği kadar kullanılmıştı. Sahnenin havası ise filmin tarzına son derece uygundu. Verdiği duyguları da epey sevdim. Güldürürken düşündürdü, düşündürürken hüzünlendirdi, hüzünlenirken yine güldürdü. Tabii sadece hüzünlendirip güldürmüyor. Aynı zamanda merakta bırakıyor, heyecanlandırıyor ve azıcıkta geriyor. Beni tatmin etmeyen bi' sahnesi olmadı. Her sahnesini hayranlıkla izledim. Final hepsinden daha çok tatmin oldum. Filme çok yakışan bir final olmuş. Alternatif bir son hayal edemedim. Başladığı gibi bitmiş. En güzel şekilde bitmiş. Romantik bir şeyler arıyorsunuz aradığınızı bulursunuz ama bu konuda sonuna kadar bağlamaz sizi. Çünkü içinde romantizm olsa da sadece bunun üzerine kurulu bir film değil. Çok şey var. İzleyin ve keyfini çıkartın.

kalli 2 years ago

Pankreasını Yemek İstiyorum

Yoru Sumino

49 Gönderi

Animenin adını ilk duyduğumda bana çok garip geldi ve ismiyle ilgimi çektiği için sürprizini bozmamak adına hakkında hiçbir şey okumadan filmi izlemeye geçtim. Filmde ölümcül bir hastalığın pençesinde olan Sakura ile asosyal bir erkeğin aralarında gelişen ilişkiyi anlatıyor. Çok güzel…devamı

kalli 2 years ago

Da Vinci Şifresi

Dan Brown

42 Gönderi

Seneler önce Dan Brown'un Başlangıç kitabını okumaya yeltenmiştim. Fakat ağır geldiği için tamamlayamamıştım. Sonra da bir daha Dan Brown eseri okumadım zaten. Bu kitabı izlediğim bir videoda önerildiği için merak etmiş ve okumak istemiştim, fakat Başlangıç kitabından ötürü Dan Brown'un…devamıSeneler önce Dan Brown'un Başlangıç kitabını okumaya yeltenmiştim. Fakat ağır geldiği için tamamlayamamıştım. Sonra da bir daha Dan Brown eseri okumadım zaten. Bu kitabı izlediğim bir videoda önerildiği için merak etmiş ve okumak istemiştim, fakat Başlangıç kitabından ötürü Dan Brown'un yazı dili hakkında bir önyargım vardı. Bu kitabında ağır geleceğinden korkuyordum. Bu önyargı ve korku ile kitaba başladım. Kitap ilk sayfalarında, ilk bölümünde olmasa da ilerleyen bölümlerinde tüm önyargılarımı yıktı. Kendimi kitabın büyüsüne kaptırdım. Bazı sebeplerden ötürü kitabı bitirmem epey zamanımı aldı, ama düşündüğümün aksine okurken beni yormadı, içimde kitabı bırakma isteği uyandırmadı. Kitapta olaylar çok iyi işlenmiş. Hikâye fazlasıyla etkileyici. Okurken hep bir merak içinde bırakıyor. Nerdeyse finaline kadar gizemli hâlini korumuş. Da Vinci'nin 'Şifresi' olmanın hakkını vermiş yani. Kitabı okurken sadece kurgu bir hikâye okumuyorsunuz. Paris ve Londra sokaklarında gezintiye çıkıyorsunuz. Da Vinci tabloları, kriptoloji, simgeler, tarihi olaylar, en ünlü sanat eserleri ve tarikatlar, illumanti, kilise cemaati hakkında bilgi sahibi oluyorsunuz. Herhalde okuduğum en zengin eserlerden biriydi. Dan Brown kalemini öyle güzel kullanmış, zihnindekileri öyle harika bir şekilde aktarmış ki kitaba eksiği yoktu fazlası vardı. Sadece kurgu olsa dahi üst seviyeye bir roman olabilecekken içerisine bilgi katarak onu daha yüksek seviyelere çıkartıp sınırları epeyce zorlamış yazarımız. Aradığınız her şey olmasa da birçok şeyin olduğu bir eser Da Vinci Şifresi. En çok da gizem. Kitapta ara ara temponun düştüğü sahneleri bir artı olarak gördüm ben. Çünkü bu denli gizemli ve merak uyandırıcı bir esere kendini pek kaptırmamak dinlenme fırsatı yakalamak gerekir. Tadını çıkara çıkara okumak için. Yorulmadan, boğulmadan, cümlelerin zihninde karışmasına izin vermeden. Finali değişikti, ama pek şaşırttığını söyleyemem. Çünkü finaline gelene kadar o kadar çok sürprizle, ters köşe ile karşılaştık ki o sonadaki sürpriz şok etkisi yaratacak kadar etkili olmadı.

kalli 2 years ago

Harry Potter ve Felsefe Taşı

Chris Columbus

194 Gönderi

Eveeet, sonunda tüm önyargılarımı, tabularımı yıktım, beni engelleyen duygu ve düşüncelere savaş açıp Harry Potter serisini izlemeyi başardım. (İzledikten sonra önce kitaplara mı okusaydım? diye bir sorguladım. Neyse iş işten geçti artık.) Dünyanın en popüler film serisinin ne anlattığı, neyi…devamıEveeet, sonunda tüm önyargılarımı, tabularımı yıktım, beni engelleyen duygu ve düşüncelere savaş açıp Harry Potter serisini izlemeyi başardım. (İzledikten sonra önce kitaplara mı okusaydım? diye bir sorguladım. Neyse iş işten geçti artık.) Dünyanın en popüler film serisinin ne anlattığı, neyi nasıl anlattığı hakkında konuşmayacağım. Gereksiz laf kalabalığına gerek yok. Filmin bana hissettirdiklerinden bahsedeceğim. Öncelikle ön yargılarımı haklı çıkaracak kadar kötü bir film değildi, ammavelakin abartıldığı kadar mükemmel de değildi. Orta kararın biraz üstünde desem daha yerinde bir değerlendirme olur sanırım. Seri bildiğiniz üzere 8 filmden oluşuyor. Karakter gelişimi ve hikâye bütünlüğü açısından filmler arasında bir bağlantı olsa da her filmde ayrı bir maceraya tanık oluyoruz. Son iki film hariç. Çünkü adından da anlaşılacağı üzere 8. film direkt olarak 7'nin devamı. Peki bu macerada neler yaşanıyor, daha da önemlisi biz izleyicilere neler yaşatıyor? Şunu belirtmek isterim ki 8 filmlik bir seride yaşanabilecek her türlü duyguyu yaşıyoruz, ki yaşamasak anlamsız olurdu. Çünkü bu kadar uzun hikâyeye tüm duyguların sığması lazım öyle değil mi? Seri bazen çok fazla yükseldi, adrenalin dozunu olabilecek en yüksek seviyeye çıkardı. Bazen de öyle bir düştü ki ekrandan uzaklaşma isteği uyandırdı. Elbette ki düşmeler çıkmalar olacak 8 film boyunca yüksek aksiyon beklemek absürt olur ama düştüğü sahneler bana hikâyenin gelişimi açısından pek de geçemedi. ''Örnek ver!'' deseniz B12'nin bana verdiği yetkiye dayanarak veremem ama geçmeyen sahneler olduğunu biliyorum. Çünkü bunun notunu almışım, ama örnek sahnelerle alakalı bir şey yazmamışım. Neyse devam edeyim. Baştan sona karakter gelişimi olması gerektiği gibi, gayet güzeldi. Lâkin bununla birlikte oyunculuklar çok çok kötüydü. (''Çok çok kötü'' tabiri abartı mı oldu acaba?) Film az önce söylediğim gibi birçok duyguyu bir anda yaşatsada oyuncu performansları o duyguyu tam anlamıyla geçirmeyi başaramadı. Mesela Hermonie'yi izlerken (her ne kadar zeki ve mantıklı bir karakter olduğu için kendime yakın bulsam da) filmin tadına varamadım, hislerim alınmış gibi hissettim. Filmde en sevdiğim karakter Severus Snape oldu. O gizemli hallerini, donuk tavrını baya sevdim. Duygusuz bir karakter olsa da bu duygusuzluğu pek iyi yansıtmış Alan Rickman. Evet diğer oyuncular için duygu eksikliğinden şikâyet etsem de Severus'un bu hâlini beğendim. Çünkü olması gereken buydu. En sevmediğim karakter ise şaşıracaksınız belki ama Harry Potter oldu. Evet, hikâye tamamıyla bu damgalı elemanın etrafında dönüyor, ama ben kendisine bir türlü ısınamadım. Valla ne yalan söyleyeyim ölse pek üzülmezdim. Keşke tek bir karakterin etrafında dönüp duracaklarına Hogwarts ile ilgili yazsalardı kurguyu da her karakterin hikâyesini daha derinlemesine izleseydik. Böyle dolapçı beygiri gibi bir kişinin etrafında dönünce ister istemez bir eksiklik ortaya çıkıyor. İyi tarafıyla Harry'nin etrafında dönen seri kötü tarafıyla Voldemort'un etrafında dönüyor. Ee tabi buna dönmek denirse. Zira kötü karakteri yeterince izleyebildiğimizi düşünmüyorum. Şahsen ben doyamadım. -Ne olacak bu kötü karakter fetişim?- Damgalı bir veledi kahraman yapacağız diye önemli, hem de çok çok önemli kötü karakter arka plana atılmış. Oysa ben onun hikâyesini daha fazla izlemek ve dinlemek isterdim. Filmin bazı yerlerde tattırdığı heyecan, yüksek gerilim baya iyiyken bazı sahneleri vasat, bazıları da kötünün kötüsüydü. O kötünün kötüsü yerler beni filmin mükemmel olduğu düşüncesinden epey uzaklaştırdı. Bilmiyorum... Belki benim için geç kalınmış bir seriydi. Zira çocukluğumda izleseydim belki de ben de o abartan HP hayranları grubundan olacaktım. Olmak ister miydim? Hayır. O yüzden iyi ki geç izlemişim. Hem de çok geç. Geç diyorum çünkü 25 yaşına gelmişken ister istemez mantık arıyorsunuz ve böyle filmlerin pek de önemi kalmıyor. İster istemez ufak tefek dahi hataları bile gözünüze batıyor. Seride sanki bir eksiklik vardı. Hikâyeyi tam anlamıyla anlamdırıp tadına doyamadım. Galiba bazı karakterleri çok açmamasından kaynaklı. Eh film olunca bu pek mümkün olmuyor. O sebeple keyfimin istediği bir vakit kitap serisine de başlayayıp bu serüvenimi tamamlayacağım. (Dizisi çıkacakmış galiba, o kadarına girişmem artık.)

kalli 2 years ago

Inside the World's Toughest Prisons

David McConnell

2 Gönderi

Türkçeye Dünyanın En Zorlu Hapishaneleri olarak çevrilen belgeselde hapishane dünyasına çok yakından göz atıyor, suçlularla, pişmanlıklarıyla haşır neşir oluyoruz. Tabii belgesel psikolojik bir yapım olmadığı için mahkumların ruh hallerinden ziyade hapishanedeki yaşam şartlarına ve bu yaşam şartlarına karşın mahkumların tavırlarına…devamıTürkçeye Dünyanın En Zorlu Hapishaneleri olarak çevrilen belgeselde hapishane dünyasına çok yakından göz atıyor, suçlularla, pişmanlıklarıyla haşır neşir oluyoruz. Tabii belgesel psikolojik bir yapım olmadığı için mahkumların ruh hallerinden ziyade hapishanedeki yaşam şartlarına ve bu yaşam şartlarına karşın mahkumların tavırlarına şahit oluyoruz. Belgeselin ilk 5 sezonunu izledim. Son 2 sezon istediğim siteye düşerse izlemeyi düşünüyorum. Çünkü sunan abiyi ve anlatımını baya beğendim. Peki bu belgesel neyi, nasıl anlatıyor? Neyi nasıl anlattığına gelmeden önce şu düşüncemi paylaşmak isterim. İlk sezonu Paul Connely adlı bir gazeteci sunuyor. Tüm mahkumlara karşı tavrı ''öldürülmekten korkuyorum''dan öteye gitmediği, onlarla birebir diyolağa girmediği ve çoğu olayda dışarıda kaldığı için net olarak hapishanenin yaşam şartlarını ve mahkumların davranışlarını gösterememiş. Gazetecinin kendine koruma mekanizmasıyla kaplayıp hapishane yaşamından uzak durması belgeselin etkileyici olmasının önüne geçmiş. Bu sebepten ötürü ilk sezon bana geçmedi. Aslında devam etmeyi düşünmüyordum ama sunucunun değiştiğini görünce bir şans vereyim dedim. İyi ki de vermişim dedirtti. Evet, ilk sezondan sonra sunuculuğu eski bir mahkum olan (haksız yere hapid yatmış) Raphael Rowe devralıyor. Belgeselin yapımcıları da Paul'un sunuculuğunun kötü olduğunu farketmiş olmalılar ki 2. sezondan itibaren programı hapishane dünyasına hâkim olan bir isme emanet etmişler. Çok da iyi yapmışlar. Çünkü 2. sezondan sonra hava tamamen değişti. Raphael mahkumlara olabildiğince yakın davrandığı, onlarla birebir sohbetler kurduğu ve hapishanede yaşanan her olayın içinde olamasa dahi yakınında olmaya çalıştığı, tamamen oradaki bir mahkummuş gibi davrandığı için belgeselin anlatımı da etkileyiciliği de güçlendi. Hapishane dünyasını daha yalın bir şekilde gözler önüne sermeye başladı. İlk sezonda anlatım çok üstükapalı olduğu için neden bahsettiğindenn zorluğun ne olduğundan pek anlamazken 2. sezondan itibaren Raphael'in gelişiyle zorlukları yakından görüyor ve bir şeyleri sorgulamaya başlıyoruz. Belgeselde her türlü hapishaneye, her türlü şartlara tanık oluyoruz. Kimi hapishane suçluları rehabilite edip topluma kazandırmaya çalışırken kimi hapishaneler esaretin de ötesinde cezalandırma yöntemi ile toplumdan soyutluyor. Çeteleşmeyi, çetelerin kavgasını, hangi suçluya nasıl yaklaşıldığını, gardiyanların tavırlarını, hapishanede yetkinin kimse olduğunu, hiyerarşiyi açık bir şekilde izliyor, görüyoruz. Kimi hapishanelerde yaşam şartları çok iyiyken, kimilerinde küçücük bir odayı yüzlerce kişi paylaşıyor. Kimilerinde mahkumlara sanat, zanaat gibi uğraşlar sunulurken kimilerinde tamamen dini eğitime odaklanıyor. Dünyanın dört bir yanından hapishanelerdeki en zorlu ya da en kolay yaşamlara tanık oluyoruz. Peki belgeselin sordurduğu soruyu ben size sorayım. Bir suçluyu rehabilite ederek mi topluma kazandırmak gerekir? Yoksa cezalandırarak akıllanmasını sağlamak mı? Diğer bir sorumda şu olacak: Terapi görmüş bir mahkum özgürlüğüne kavuştuğunda aynı suçu tekrarlayabilir mi? Yoksa bu terapi işe yarar ve pişmanlıkla hapishaneden çıkıp iyi bir insan mı olur? Son olarak da şunu sormak isterim. Cezalandırma yöntemi kişiyi daha fazla suça mı iter? Yoksa korku duygusunu ön plana çıkarıp o suçtan uzaklaştırır mı?

kalli 2 years ago

Eylül

Mehmet Rauf

35 Gönderi

Edebiyatımızdaki ilk psikolojik roman. Tabii ilk olması bu kitabı mükemmel kılmıyor. Sadece ilk olduğu için özel kılıyor. Ben de bu ''özel''liğini göz alarak okumaya başladım. Psikolojik bir roman olduğu için ağır olabileceğinin farkındaydım. Fakat her türü okumaya açık biri olarak…devamıEdebiyatımızdaki ilk psikolojik roman. Tabii ilk olması bu kitabı mükemmel kılmıyor. Sadece ilk olduğu için özel kılıyor. Ben de bu ''özel''liğini göz alarak okumaya başladım. Psikolojik bir roman olduğu için ağır olabileceğinin farkındaydım. Fakat her türü okumaya açık biri olarak edebiyatımızda bir ilk eser olan bunu da okumak istedim. Şuan bu yorumu yaptığıma göre de kitabı okumuşum demektir. Çünkü bir şeyleri yarım bırakmak pek bana göre değil, eğer yarım bırakıyorsam da hakkında konuşmam. Hiç başlamadığım bir şeyin hakkında da hiç konuşmam. Neyse lafı çok uzatmadan mükemmel olmayan ama özel olan bu kitap hakkındaki düşüncelerime geçeyim. Betimlemelerin çok yoğun olduğu bir eserdi. Betimlemelerin detaylı olmasını severim ama bu kitap betilemede detaya girme konusunu biraz abartmış. Tabii bu detaylı, uzun uzun betimlemeler de kitabın pek fazla uzamasına sebebiyet vermiş. Bazı konularda detaya girmek, betimlemeler güzel olsa da bazı yerlerde gereksiz olabilir. Eylül'de de gereksiz detaylar var idi. Kitap edebiyatımızdaki ilk psikolojik roman olduğu için bu konuda da bir şeyler yazmak isterim. Psikolojik bir eser olduğu için karakterlerin iç dünyasına detaylıca giriş yapmış. Hatta kitabın büyük bir kısmında Suat'ın, Süreyya'nın bilhassa Necmi'nin iç düşüncelerini, psikolojik durumlarını okuyor, şahit oluyor, yorumlama şansına erişiyoruz. Tabii derin psikolojik tahliller, karakterlerin bu kadar iç dünyasına girmek kitabı ağırlaştırmış. Bu da bazı okuyucular için -heyecan ve hareketlilik arayanlar için- biraz rahatsız edici olabilir. O yüzden bunun bilincinde olarak okumak yararlıdır. Kitabın konusunun etikliğine girmeyeceğim. Elbette aldatmayı -yapan kişi bile- tasvip etmez. O yüzden o konuda konuşmam gereksiz laf kalabalığı olacaktır. Kitabın bazı yerlerinde bir kadın aşağılaması var. Bir kadın olarak bu beni çok rahatsız etti. Her ne kadar Necip Suad'ı yükseltse de kadını bir düşürme, yerme çabası görüyoruz. Bunları yazarın samimi düşünceleri olarak görmüyorum. (Belki de öyledir. Sonuçta Mehmet Rauf'la tanışıklığımız, oturup kahve içmişiliğimiz yok.) Sadece her çağda kadının bu denli aşağılanması, hor görülmesi ve şahit olanların buna ses çıkarmaması canımı sıkıyor. Her ne kadar bir kurgu eser okuyor olsam bile. Kadını yükselten yerde de etik olmayan bir durum ortaya çıkıyor, bu da yükseltmeyi pek anlamlı kılmıyor. Olay örgüsüne gelirsek de olayın gelişimi, Necip'in Suad'a aşık olması, Suad'ın bu aşkı anlayıp hislerinin oluşması nizami bir dengeyle ilerlemiş. Bir karışıklık, oradan oraya zıplama durumu yok diyebilirim. Fakat tasvirler, betimelemeler az önce bahsettiğim gibi çok uzun ve derin olduğu için kitabın akışı çok yavaştı. Akıcılık konusundaki bu yavaşlıkta kitaptan düşmeme sebebiyet verdi. Bu sebeple de kitabı bitirmem epey zamanımı aldı.

kalli 2 years ago

Prensesin Uykusu

Çağan Irmak

2 Gönderi

Filmin adını duyduğumda çocuk filmi sanmıştım. Sonra konusunu okuduğumda birazcık çocuk filmi sandım. Filmi izlediğimde düşüncelerimden, beklentilerimden çok daha farklı, harika, tekrar tekrar izleyebileceğim bir filmle karşılaştım. Filme karşı ön yargılı olmamın sebebi sadece basit bir çocuk filmi olduğunu düşünmem…devamıFilmin adını duyduğumda çocuk filmi sanmıştım. Sonra konusunu okuduğumda birazcık çocuk filmi sandım. Filmi izlediğimde düşüncelerimden, beklentilerimden çok daha farklı, harika, tekrar tekrar izleyebileceğim bir filmle karşılaştım. Filme karşı ön yargılı olmamın sebebi sadece basit bir çocuk filmi olduğunu düşünmem değildi. Çağan Irmak filmi olmasıydı. Çağan Irmak filmlerini pek sevemiyorum. Eh tabi üzerine basit bir çocuk filmi düşüncesiyle birleşince filme düşük bir beklentiyle başlamam kaçınılmaz oldu. Lâkin söylediğim gibi izledikten sonra düşüncelerimde tamamen yanıldığımı, çocuk masumluğunda kurgulanan bu filmin harika bir yapım olduğunu gördüm. Filmin konusundan çok uzatmadan bahsedip hakkındaki düşüncelerimi yazmaya devam edebilirim. Aziz güleryüzlü, masum bir orta yaşlarda bir adamdır. Bir kütüphanede görevlidir. Bir gün üst katına kocasından kaçan Seçil ve 10 yaşındaki kızı Gizem taşınır. Aziz Seçil'e aşık olur ve çok kısa sürede kendini bu anne kıza yakın hisseder. Bir gün bir kaza sonucu Gizem komaya girer. O uykudayken Seçil'in rızasıyla Gizem'in günlüğünü okuyan Aziz Gizem'in 3 dileğini gerçekleştirmek için harekete geçer. Tabii bir yandan da kız uyanınca okusun diye günlüğe notlar eklemeyi de unutmaz. Tam bu noktada Gizem'in uykusunun başladığı yerde Aziz'in düşleri de başlar. Film tamamıyla masalsı bir anlatıma sahip. Aslında masalın gerçek dünyayla yoğrulması da diyebiliriz. Bir yandan hayatın gerçekleri ile boğuşurken bir yandan da bizi masalsı bir dünyada, güzel düşlerin arasında yolculuğa çıkarıyor. Filmin fantastik yanı abartılı, ya da filme uygunsuz kaçmamış. Bazen bazı filmlere fantastik olmak yakışmıyor. Bu diziye bu hava, masalsı tat çok yakışmış. Filmde sadece Aziz'i izlemiyoruz. Kızının uyanmasını bekleyen ama umudu da tükenmek üzere olan Seçil'in acısını, ölmek isteyen yaşlı, eski bir rejisörün anılarını, Gizem'in hayallerini gerçekleştirmekte yardımcı olan herkesin hikâyelerini az, çok dinliyor, izliyoruz. Aziz'in geçmişinin animasyonla anlatılması baya güzeldi. Filme hoş bir hava katmış. Gerçek ortamda çekilseydi galiba o masum, düşler diyarındaki büyüsü bozulabilirdi. Dramayla, eğlence çok güzel harmanlanmış. Hem dramatik yönüyle gerçekliği dibine kadar hissediyoruz, hem de masalsı, düşsel yönüyle de eğlenceli bir yolculuğa çıkıyoruz. Çağlar Çorumlu'nun oyunculuğunu hep çok beğenmişimdir. Bu filmde de döktürmüş adeta. Masum, çocuk ruhlu, güleryüzlü bir adamı çok iyi canlandırmış. Filmde her şey beklediğim gibi ilerledi. Hikâye ilerleyişi açısından pek bir sürpriz olmadı. Sürprize açık bir filmde değildi zaten. Finalinin umduğum gibi olması beni çok sevindirdi. Filmin içinde adeta kayboldum, fazlasıyla sürükleyici bir deneyim yaşattı.