(@) - Raf

Eveeet, sonunda tüm önyargılarımı, tabularımı yıktım, beni engelleyen duygu ve düşüncelere savaş açıp Harry Potter serisini izlemeyi başardım. (İzledikten sonra önce kitaplara mı okusaydım? diye bir sorguladım. Neyse iş işten geçti artık.) Dünyanın en popüler film serisinin ne anlattığı, neyi…devamıEveeet, sonunda tüm önyargılarımı, tabularımı yıktım, beni engelleyen duygu ve düşüncelere savaş açıp Harry Potter serisini izlemeyi başardım. (İzledikten sonra önce kitaplara mı okusaydım? diye bir sorguladım. Neyse iş işten geçti artık.) Dünyanın en popüler film serisinin ne anlattığı, neyi nasıl anlattığı hakkında konuşmayacağım. Gereksiz laf kalabalığına gerek yok. Filmin bana hissettirdiklerinden bahsedeceğim. Öncelikle ön yargılarımı haklı çıkaracak kadar kötü bir film değildi, ammavelakin abartıldığı kadar mükemmel de değildi. Orta kararın biraz üstünde desem daha yerinde bir değerlendirme olur sanırım. Seri bildiğiniz üzere 8 filmden oluşuyor. Karakter gelişimi ve hikâye bütünlüğü açısından filmler arasında bir bağlantı olsa da her filmde ayrı bir maceraya tanık oluyoruz. Son iki film hariç. Çünkü adından da anlaşılacağı üzere 8. film direkt olarak 7'nin devamı. Peki bu macerada neler yaşanıyor, daha da önemlisi biz izleyicilere neler yaşatıyor? Şunu belirtmek isterim ki 8 filmlik bir seride yaşanabilecek her türlü duyguyu yaşıyoruz, ki yaşamasak anlamsız olurdu. Çünkü bu kadar uzun hikâyeye tüm duyguların sığması lazım öyle değil mi? Seri bazen çok fazla yükseldi, adrenalin dozunu olabilecek en yüksek seviyeye çıkardı. Bazen de öyle bir düştü ki ekrandan uzaklaşma isteği uyandırdı. Elbette ki düşmeler çıkmalar olacak 8 film boyunca yüksek aksiyon beklemek absürt olur ama düştüğü sahneler bana hikâyenin gelişimi açısından pek de geçemedi. ''Örnek ver!'' deseniz B12'nin bana verdiği yetkiye dayanarak veremem ama geçmeyen sahneler olduğunu biliyorum. Çünkü bunun notunu almışım, ama örnek sahnelerle alakalı bir şey yazmamışım. Neyse devam edeyim. Baştan sona karakter gelişimi olması gerektiği gibi, gayet güzeldi. Lâkin bununla birlikte oyunculuklar çok çok kötüydü. (''Çok çok kötü'' tabiri abartı mı oldu acaba?) Film az önce söylediğim gibi birçok duyguyu bir anda yaşatsada oyuncu performansları o duyguyu tam anlamıyla geçirmeyi başaramadı. Mesela Hermonie'yi izlerken (her ne kadar zeki ve mantıklı bir karakter olduğu için kendime yakın bulsam da) filmin tadına varamadım, hislerim alınmış gibi hissettim. Filmde en sevdiğim karakter Severus Snape oldu. O gizemli hallerini, donuk tavrını baya sevdim. Duygusuz bir karakter olsa da bu duygusuzluğu pek iyi yansıtmış Alan Rickman. Evet diğer oyuncular için duygu eksikliğinden şikâyet etsem de Severus'un bu hâlini beğendim. Çünkü olması gereken buydu. En sevmediğim karakter ise şaşıracaksınız belki ama Harry Potter oldu. Evet, hikâye tamamıyla bu damgalı elemanın etrafında dönüyor, ama ben kendisine bir türlü ısınamadım. Valla ne yalan söyleyeyim ölse pek üzülmezdim. Keşke tek bir karakterin etrafında dönüp duracaklarına Hogwarts ile ilgili yazsalardı kurguyu da her karakterin hikâyesini daha derinlemesine izleseydik. Böyle dolapçı beygiri gibi bir kişinin etrafında dönünce ister istemez bir eksiklik ortaya çıkıyor. İyi tarafıyla Harry'nin etrafında dönen seri kötü tarafıyla Voldemort'un etrafında dönüyor. Ee tabi buna dönmek denirse. Zira kötü karakteri yeterince izleyebildiğimizi düşünmüyorum. Şahsen ben doyamadım. -Ne olacak bu kötü karakter fetişim?- Damgalı bir veledi kahraman yapacağız diye önemli, hem de çok çok önemli kötü karakter arka plana atılmış. Oysa ben onun hikâyesini daha fazla izlemek ve dinlemek isterdim. Filmin bazı yerlerde tattırdığı heyecan, yüksek gerilim baya iyiyken bazı sahneleri vasat, bazıları da kötünün kötüsüydü. O kötünün kötüsü yerler beni filmin mükemmel olduğu düşüncesinden epey uzaklaştırdı. Bilmiyorum... Belki benim için geç kalınmış bir seriydi. Zira çocukluğumda izleseydim belki de ben de o abartan HP hayranları grubundan olacaktım. Olmak ister miydim? Hayır. O yüzden iyi ki geç izlemişim. Hem de çok geç. Geç diyorum çünkü 25 yaşına gelmişken ister istemez mantık arıyorsunuz ve böyle filmlerin pek de önemi kalmıyor. İster istemez ufak tefek dahi hataları bile gözünüze batıyor. Seride sanki bir eksiklik vardı. Hikâyeyi tam anlamıyla anlamdırıp tadına doyamadım. Galiba bazı karakterleri çok açmamasından kaynaklı. Eh film olunca bu pek mümkün olmuyor. O sebeple keyfimin istediği bir vakit kitap serisine de başlayayıp bu serüvenimi tamamlayacağım. (Dizisi çıkacakmış galiba, o kadarına girişmem artık.)

kalli 2 years ago

Inside the World's Toughest Prisons

David McConnell

2 Gönderi

Türkçeye Dünyanın En Zorlu Hapishaneleri olarak çevrilen belgeselde hapishane dünyasına çok yakından göz atıyor, suçlularla, pişmanlıklarıyla haşır neşir oluyoruz. Tabii belgesel psikolojik bir yapım olmadığı için mahkumların ruh hallerinden ziyade hapishanedeki yaşam şartlarına ve bu yaşam şartlarına karşın mahkumların tavırlarına…devamıTürkçeye Dünyanın En Zorlu Hapishaneleri olarak çevrilen belgeselde hapishane dünyasına çok yakından göz atıyor, suçlularla, pişmanlıklarıyla haşır neşir oluyoruz. Tabii belgesel psikolojik bir yapım olmadığı için mahkumların ruh hallerinden ziyade hapishanedeki yaşam şartlarına ve bu yaşam şartlarına karşın mahkumların tavırlarına şahit oluyoruz. Belgeselin ilk 5 sezonunu izledim. Son 2 sezon istediğim siteye düşerse izlemeyi düşünüyorum. Çünkü sunan abiyi ve anlatımını baya beğendim. Peki bu belgesel neyi, nasıl anlatıyor? Neyi nasıl anlattığına gelmeden önce şu düşüncemi paylaşmak isterim. İlk sezonu Paul Connely adlı bir gazeteci sunuyor. Tüm mahkumlara karşı tavrı ''öldürülmekten korkuyorum''dan öteye gitmediği, onlarla birebir diyolağa girmediği ve çoğu olayda dışarıda kaldığı için net olarak hapishanenin yaşam şartlarını ve mahkumların davranışlarını gösterememiş. Gazetecinin kendine koruma mekanizmasıyla kaplayıp hapishane yaşamından uzak durması belgeselin etkileyici olmasının önüne geçmiş. Bu sebepten ötürü ilk sezon bana geçmedi. Aslında devam etmeyi düşünmüyordum ama sunucunun değiştiğini görünce bir şans vereyim dedim. İyi ki de vermişim dedirtti. Evet, ilk sezondan sonra sunuculuğu eski bir mahkum olan (haksız yere hapid yatmış) Raphael Rowe devralıyor. Belgeselin yapımcıları da Paul'un sunuculuğunun kötü olduğunu farketmiş olmalılar ki 2. sezondan itibaren programı hapishane dünyasına hâkim olan bir isme emanet etmişler. Çok da iyi yapmışlar. Çünkü 2. sezondan sonra hava tamamen değişti. Raphael mahkumlara olabildiğince yakın davrandığı, onlarla birebir sohbetler kurduğu ve hapishanede yaşanan her olayın içinde olamasa dahi yakınında olmaya çalıştığı, tamamen oradaki bir mahkummuş gibi davrandığı için belgeselin anlatımı da etkileyiciliği de güçlendi. Hapishane dünyasını daha yalın bir şekilde gözler önüne sermeye başladı. İlk sezonda anlatım çok üstükapalı olduğu için neden bahsettiğindenn zorluğun ne olduğundan pek anlamazken 2. sezondan itibaren Raphael'in gelişiyle zorlukları yakından görüyor ve bir şeyleri sorgulamaya başlıyoruz. Belgeselde her türlü hapishaneye, her türlü şartlara tanık oluyoruz. Kimi hapishane suçluları rehabilite edip topluma kazandırmaya çalışırken kimi hapishaneler esaretin de ötesinde cezalandırma yöntemi ile toplumdan soyutluyor. Çeteleşmeyi, çetelerin kavgasını, hangi suçluya nasıl yaklaşıldığını, gardiyanların tavırlarını, hapishanede yetkinin kimse olduğunu, hiyerarşiyi açık bir şekilde izliyor, görüyoruz. Kimi hapishanelerde yaşam şartları çok iyiyken, kimilerinde küçücük bir odayı yüzlerce kişi paylaşıyor. Kimilerinde mahkumlara sanat, zanaat gibi uğraşlar sunulurken kimilerinde tamamen dini eğitime odaklanıyor. Dünyanın dört bir yanından hapishanelerdeki en zorlu ya da en kolay yaşamlara tanık oluyoruz. Peki belgeselin sordurduğu soruyu ben size sorayım. Bir suçluyu rehabilite ederek mi topluma kazandırmak gerekir? Yoksa cezalandırarak akıllanmasını sağlamak mı? Diğer bir sorumda şu olacak: Terapi görmüş bir mahkum özgürlüğüne kavuştuğunda aynı suçu tekrarlayabilir mi? Yoksa bu terapi işe yarar ve pişmanlıkla hapishaneden çıkıp iyi bir insan mı olur? Son olarak da şunu sormak isterim. Cezalandırma yöntemi kişiyi daha fazla suça mı iter? Yoksa korku duygusunu ön plana çıkarıp o suçtan uzaklaştırır mı?

kalli 2 years ago

Eylül

Mehmet Rauf

35 Gönderi

Edebiyatımızdaki ilk psikolojik roman. Tabii ilk olması bu kitabı mükemmel kılmıyor. Sadece ilk olduğu için özel kılıyor. Ben de bu ''özel''liğini göz alarak okumaya başladım. Psikolojik bir roman olduğu için ağır olabileceğinin farkındaydım. Fakat her türü okumaya açık biri olarak…devamıEdebiyatımızdaki ilk psikolojik roman. Tabii ilk olması bu kitabı mükemmel kılmıyor. Sadece ilk olduğu için özel kılıyor. Ben de bu ''özel''liğini göz alarak okumaya başladım. Psikolojik bir roman olduğu için ağır olabileceğinin farkındaydım. Fakat her türü okumaya açık biri olarak edebiyatımızda bir ilk eser olan bunu da okumak istedim. Şuan bu yorumu yaptığıma göre de kitabı okumuşum demektir. Çünkü bir şeyleri yarım bırakmak pek bana göre değil, eğer yarım bırakıyorsam da hakkında konuşmam. Hiç başlamadığım bir şeyin hakkında da hiç konuşmam. Neyse lafı çok uzatmadan mükemmel olmayan ama özel olan bu kitap hakkındaki düşüncelerime geçeyim. Betimlemelerin çok yoğun olduğu bir eserdi. Betimlemelerin detaylı olmasını severim ama bu kitap betilemede detaya girme konusunu biraz abartmış. Tabii bu detaylı, uzun uzun betimlemeler de kitabın pek fazla uzamasına sebebiyet vermiş. Bazı konularda detaya girmek, betimlemeler güzel olsa da bazı yerlerde gereksiz olabilir. Eylül'de de gereksiz detaylar var idi. Kitap edebiyatımızdaki ilk psikolojik roman olduğu için bu konuda da bir şeyler yazmak isterim. Psikolojik bir eser olduğu için karakterlerin iç dünyasına detaylıca giriş yapmış. Hatta kitabın büyük bir kısmında Suat'ın, Süreyya'nın bilhassa Necmi'nin iç düşüncelerini, psikolojik durumlarını okuyor, şahit oluyor, yorumlama şansına erişiyoruz. Tabii derin psikolojik tahliller, karakterlerin bu kadar iç dünyasına girmek kitabı ağırlaştırmış. Bu da bazı okuyucular için -heyecan ve hareketlilik arayanlar için- biraz rahatsız edici olabilir. O yüzden bunun bilincinde olarak okumak yararlıdır. Kitabın konusunun etikliğine girmeyeceğim. Elbette aldatmayı -yapan kişi bile- tasvip etmez. O yüzden o konuda konuşmam gereksiz laf kalabalığı olacaktır. Kitabın bazı yerlerinde bir kadın aşağılaması var. Bir kadın olarak bu beni çok rahatsız etti. Her ne kadar Necip Suad'ı yükseltse de kadını bir düşürme, yerme çabası görüyoruz. Bunları yazarın samimi düşünceleri olarak görmüyorum. (Belki de öyledir. Sonuçta Mehmet Rauf'la tanışıklığımız, oturup kahve içmişiliğimiz yok.) Sadece her çağda kadının bu denli aşağılanması, hor görülmesi ve şahit olanların buna ses çıkarmaması canımı sıkıyor. Her ne kadar bir kurgu eser okuyor olsam bile. Kadını yükselten yerde de etik olmayan bir durum ortaya çıkıyor, bu da yükseltmeyi pek anlamlı kılmıyor. Olay örgüsüne gelirsek de olayın gelişimi, Necip'in Suad'a aşık olması, Suad'ın bu aşkı anlayıp hislerinin oluşması nizami bir dengeyle ilerlemiş. Bir karışıklık, oradan oraya zıplama durumu yok diyebilirim. Fakat tasvirler, betimelemeler az önce bahsettiğim gibi çok uzun ve derin olduğu için kitabın akışı çok yavaştı. Akıcılık konusundaki bu yavaşlıkta kitaptan düşmeme sebebiyet verdi. Bu sebeple de kitabı bitirmem epey zamanımı aldı.

kalli 2 years ago

Prensesin Uykusu

Çağan Irmak

2 Gönderi

Filmin adını duyduğumda çocuk filmi sanmıştım. Sonra konusunu okuduğumda birazcık çocuk filmi sandım. Filmi izlediğimde düşüncelerimden, beklentilerimden çok daha farklı, harika, tekrar tekrar izleyebileceğim bir filmle karşılaştım. Filme karşı ön yargılı olmamın sebebi sadece basit bir çocuk filmi olduğunu düşünmem…devamıFilmin adını duyduğumda çocuk filmi sanmıştım. Sonra konusunu okuduğumda birazcık çocuk filmi sandım. Filmi izlediğimde düşüncelerimden, beklentilerimden çok daha farklı, harika, tekrar tekrar izleyebileceğim bir filmle karşılaştım. Filme karşı ön yargılı olmamın sebebi sadece basit bir çocuk filmi olduğunu düşünmem değildi. Çağan Irmak filmi olmasıydı. Çağan Irmak filmlerini pek sevemiyorum. Eh tabi üzerine basit bir çocuk filmi düşüncesiyle birleşince filme düşük bir beklentiyle başlamam kaçınılmaz oldu. Lâkin söylediğim gibi izledikten sonra düşüncelerimde tamamen yanıldığımı, çocuk masumluğunda kurgulanan bu filmin harika bir yapım olduğunu gördüm. Filmin konusundan çok uzatmadan bahsedip hakkındaki düşüncelerimi yazmaya devam edebilirim. Aziz güleryüzlü, masum bir orta yaşlarda bir adamdır. Bir kütüphanede görevlidir. Bir gün üst katına kocasından kaçan Seçil ve 10 yaşındaki kızı Gizem taşınır. Aziz Seçil'e aşık olur ve çok kısa sürede kendini bu anne kıza yakın hisseder. Bir gün bir kaza sonucu Gizem komaya girer. O uykudayken Seçil'in rızasıyla Gizem'in günlüğünü okuyan Aziz Gizem'in 3 dileğini gerçekleştirmek için harekete geçer. Tabii bir yandan da kız uyanınca okusun diye günlüğe notlar eklemeyi de unutmaz. Tam bu noktada Gizem'in uykusunun başladığı yerde Aziz'in düşleri de başlar. Film tamamıyla masalsı bir anlatıma sahip. Aslında masalın gerçek dünyayla yoğrulması da diyebiliriz. Bir yandan hayatın gerçekleri ile boğuşurken bir yandan da bizi masalsı bir dünyada, güzel düşlerin arasında yolculuğa çıkarıyor. Filmin fantastik yanı abartılı, ya da filme uygunsuz kaçmamış. Bazen bazı filmlere fantastik olmak yakışmıyor. Bu diziye bu hava, masalsı tat çok yakışmış. Filmde sadece Aziz'i izlemiyoruz. Kızının uyanmasını bekleyen ama umudu da tükenmek üzere olan Seçil'in acısını, ölmek isteyen yaşlı, eski bir rejisörün anılarını, Gizem'in hayallerini gerçekleştirmekte yardımcı olan herkesin hikâyelerini az, çok dinliyor, izliyoruz. Aziz'in geçmişinin animasyonla anlatılması baya güzeldi. Filme hoş bir hava katmış. Gerçek ortamda çekilseydi galiba o masum, düşler diyarındaki büyüsü bozulabilirdi. Dramayla, eğlence çok güzel harmanlanmış. Hem dramatik yönüyle gerçekliği dibine kadar hissediyoruz, hem de masalsı, düşsel yönüyle de eğlenceli bir yolculuğa çıkıyoruz. Çağlar Çorumlu'nun oyunculuğunu hep çok beğenmişimdir. Bu filmde de döktürmüş adeta. Masum, çocuk ruhlu, güleryüzlü bir adamı çok iyi canlandırmış. Filmde her şey beklediğim gibi ilerledi. Hikâye ilerleyişi açısından pek bir sürpriz olmadı. Sürprize açık bir filmde değildi zaten. Finalinin umduğum gibi olması beni çok sevindirdi. Filmin içinde adeta kayboldum, fazlasıyla sürükleyici bir deneyim yaşattı.

kalli 2 years ago

Sokrates'in Savunması

Platon

67 Gönderi

Elbette tarihin en iyi filozoflarından biri olan Platon'un, ondan daha iyi olan Yunan felsefesinin kurucusu olan pek saygıdeğer hocası Sokrates'in düşüncelerini, sözlerini, mahkeme savunmasını derlediği kitabını eleştirmek gibi bir densizlik yapmayacağım. Sadece hakkında bir şeyler yazmak istiyorum. Bunlar olumlu-olumsuz eleştiri…devamıElbette tarihin en iyi filozoflarından biri olan Platon'un, ondan daha iyi olan Yunan felsefesinin kurucusu olan pek saygıdeğer hocası Sokrates'in düşüncelerini, sözlerini, mahkeme savunmasını derlediği kitabını eleştirmek gibi bir densizlik yapmayacağım. Sadece hakkında bir şeyler yazmak istiyorum. Bunlar olumlu-olumsuz eleştiri olarak algılanmasın. Dediğim gibi ben böyle bir densizlik yapamam. Yıllar yılı, -çok da değil aslında- sosyal medya hatrı sayılır bir kullanıcıya ulaştığından ben de onlardan biri olduğumdan beri hep duyduğum, ara ara kendimin de kullandığı bir tabirdi; ''Sokrates'in savunması gibi.'' Fakat hiç kitabı açıp okumak gibi bir düşüncem olmamıştı. Biraz olsun, -duyduklarım kadarıyla- kitap hakkında bilgi sahibiydim. Fakat dediğim gibi bunlar birazdan ibaretti. Ben de bu biraz birazla kalmasın deyip kendimi kitaba başlama konusunda ikna ettim ve iknamın hemen ardından başlayıp 3 ay gibi bir sürede kitabı tamamladım. Kitabı okurken bu kadar zaman uzatmamın sebebi kitabı sindirerek, başta Sokrates olmak üzere beraberindekilerin fikirlerini daha iyi anlamak ve zihin süzgeçimden geçirmek istememdi. O yüzden de bir çırpıda oturup bitirmek yerine düşünüp benimseyerek okudum. Kitabı parçalarına ayırmak gerekirse ilk başta karşımıza Sokrates'in yargılanmadan önceki süreci gelir. Burada onu yargıya, mahkeme huzuruna çıkaran sebebi okuruz. Ardından da karşımıza o harika ötesi, bugün dünyanın en iyi avukatlarıda toplansa yapamayacağı mahkeme savunmasını içeriyor. Üçüncü bölümde ise bu savunmanın hiçbir işe yaramadığını cezanın uygulandığını okuyoruz. Çok tuhaf. Bundan asırlar, asırlar, asırlar ve asırlar önce yaşamış bir adamın düşünceleri bir öğrencisi tarafından kaydediliyor ve günümüze ulaşmayı başaran bu düşünceler, bugün bazı kişiler tarafından mizah malzemesi yapılsa da tarihin filozoflarına, günümüzün felsefecilerine yön veriyor ve okurken bizleri de düşünmeye itiyor. Düşünmeye itmesi, sorgulatması gerek. Zira 'okumak için okuyayım.' denilecek bir kitap değil. ''Birileri sorarsa en azından okudum derim.'' denilebilecek bir kitap hiç değil. Okurken düşünmek, Sokrates'in ahlak felsefesini iyi anlamak gerekir. Bu sebepten ötürü ilgisi felsefe olmayanlara, felsefeden, uzun uzun filozof düşüncelerinden sıkılanlara tavsiye edeceğim bir eser değil. Kıymetli bir parça. Milattan önce 309. yılından günümüze kadar gelebilmiş, birçok kişiyi etkilemiş düşüncelerin toplandığı nadide bir eser. O sebeple ilginizi çekmiyorsa hiç girişmeyin. Sokrates'in düşünceleri konusunda geri adım atmayışını, ölümü pahasına olursa olsun bunları savunmasını bir kenara bırakıyorum. Kendi düşüncelerini aktarırken, beraberindekilere kabul ettirmeye çalışırken -böyle bir gayesi olduğunu da sanmıyorum, o sadece fikir beyan etti ve kendini savundu- o kadar seçkin cümlelerle bunu yapmış ki karşıdakiler anti argüman dahi sunamıyorlar. Sunsalar bile bunlar çürüyor. Aslında sadece buradaki argümanlardan, anti argümanlardan dahi Sokrates'in ne kadar bilge biri olduğunun çıkarımını yapabiliriz.

kalli 2 years ago

Daha İyi Bir Dünyada

Susanne Bier

3 Gönderi

Yetişkinlerin şiddeti arasında çocukların masumiyetini vurgulayan filmlere alışmışızdır. Bu filmde daha farklı bir hikâye izliyoruz. Yetişkinlerin dünyasından merhameti, masumiyeti, çocukların dünyasından da şiddeti görüyoruz. Çocuk dediğimiz varlık genelde duygularını çok uçlarda yaşadığı, bazı zamanlarda yapacaklarının sonuçlarını düşünmediği için öfkelenince şiddetleri…devamıYetişkinlerin şiddeti arasında çocukların masumiyetini vurgulayan filmlere alışmışızdır. Bu filmde daha farklı bir hikâye izliyoruz. Yetişkinlerin dünyasından merhameti, masumiyeti, çocukların dünyasından da şiddeti görüyoruz. Çocuk dediğimiz varlık genelde duygularını çok uçlarda yaşadığı, bazı zamanlarda yapacaklarının sonuçlarını düşünmediği için öfkelenince şiddetleri de uçuk olabiliyor. Bu filmde de bunu izliyoruz. Aslında Christian ve İlyas (muhtemelen böyle yazılmıyor ama kolayıma geleni kullanacağım) ailevi sorunları olan çocuklar, İlyas'ın anne ve babası boşanma arefesinde bir çift. Christian ise annesini kaybetmiş, annesinin ölümünden sorumlu tuttuğu babasına öfke duyan sorunlu bir çocuk. İlyas daha iyi niyetli, fakat Christian'ın onu manipule etmesiyle yoldan çıkmaktan kendini alıkoyamıyor. Biz de bu iki çocuğun içlerinde büyüyen öfkeye ve intikam hırslarına şahit oluyoruz. İntikamını almak istedikleri mesele de büyük bir mesele değil. Sadece ailelerine duydukları öfke, yaşadıkları akran zorbalıkları derken küçük kar topu büyüyüp çığ oluyor. İlyas'ın babasının merhamiyeti hoşuma gitmiş olsa da bir zaman sonra merhamette aşırıya kaçtığını gördüm. Şiddet çoğu zaman olayların çözümü değildir. Lâkin ünlü bir Türk büyüğümüz (Ziya Paşa olur kendileri) şöyle demiştir: ''Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir.'' 2 saatlik süre içinde birbirleri ile bir şekilde bağı olan ve her karakteri net bir şekilde tanıyabileceğimiz sahneler izliyoruz. Christian'ın babasıyla İlyas'ın annesi daha geri planda kalırken (aslında konuyu okunca İlyas'ın annesinin bu kadar geri planda kalmasını anlamsız buldum, benim konudan beklentim bu şekilde değildi.) İlyas'ın babası ve çocuklar ön planda, hikâyenin ana merkezinde merhametin ve şiddetin başrolü olarak yer buluyorlar. Ara sahneler bir şekilde ana konuya bağlanıp karakterleri tanıtmış olsa da biraz bölük pörçük bir anlatım olduğunu da söylemeden edemeyeceğim. Ağacın çok fazla dalı vardı. Bi' İlyas'ın anne ve babasının ayrılık meselesini izliyoruz, bi' İlyas'ın babasının çocuklarla ilişkisini izliyoruz, oradan bir anda Christian ve babasına geçiyoruz, babayı bireysel olarak görüyoruz. Hop okula gidip diğer çocuklarla olan kötü ilişkilerini izliyoruz. Çocukların öfkesini ve birbirleri ile olan iyi ilişkilerini izliyoruz. Bir anda bir mülteci kampına gidip oradaki insanları izliyoruz falan derken bu kadar dal biraz yoruyor doğrusu. Aslında karakterleri tanımak ve filmin verdiği mesajı almak ve de hikâyenin güçlü olması açısından gerekli sahnelerdi, fakat bunu bu kadar bölük pörçük vermek yerine daha derli toplu verselerdi daha iyi olabilirdi. Filmin finaline gelirsek, daha doğrusu son kısmında yaşananlara gelirsek büyüyüp çığ olan kartopunun böyle bir sonuca yol açacağı biraz belli gibiydi. Filmin başlarında bunu anlamak imkansız gibi ama ilerledikçe ve hikâyeye hâkim oldukça nereye gideceğini tahmin edebiliyorsunuz. Gittiği bu nokta ve final beni yanıltmadı.

kalli 2 years ago

Beyaz Bant

Michael Haneke

12 Gönderi

Bu filmi Altın Küre Yabancı Dil kategorisinde ödüle lâyık görülmüş filmler arasından seçmiştim. Fakat ismini Beyaz Bant değil de Beyaz Kent olarak listeme yazdığım için birkaç dakika Beyaz Kent adlı filmi izlemek için aradım internette. Karşıma bir film çıktı lâkin…devamıBu filmi Altın Küre Yabancı Dil kategorisinde ödüle lâyık görülmüş filmler arasından seçmiştim. Fakat ismini Beyaz Bant değil de Beyaz Kent olarak listeme yazdığım için birkaç dakika Beyaz Kent adlı filmi izlemek için aradım internette. Karşıma bir film çıktı lâkin ödüllü değildi. Neyse sonra internetten ödül listesine tekrar bakmak aklıma geldi ve filmin adının Beyaz Bant olduğunu görüp hemen filmi buldum ve izlemeye başladım. Michael Haneke'yi ilk kez Amour (Aşk) filmi ile tanımıştım. Daha önce hiç izlemediğim bir yönetmenin filmini izlemek de çok iyi bir deneyim ama izlediğim bir yönetmenin başka bir filmini izlemek daha iyi hissettiriyor. Çünkü onun tarzını tanımış oluyorum ve filmi daha iyi analiz edebiliyorum. Amour filminden ötürü Haneke'nin ağır, biraz şiddetvari ama tutkulu tarzını benimsemiştim. Bu filmde de bu tarzdan farklı bir şey karşılamadı beni. Filmde I. Dünya Savaşı arefesinde, Almanya'da Protestan bir kasabada geçen tuhaf ve ürkütücü olaylara şahitlik ediyoruz. Filmin ilk başında bizi anlatıcının sesi karşılıyor ve filmi, bu kasabada geçen hikâyeyi bize bu dış ses anlatıyor. Kısa bir süre sonra da anlatıcının köyün öğretmeni olduğunu anlıyoruz. Kasabanın öğretmeni şahit olduğu ama neler olduğu hakkında pek de fikir sahibi olmadığı, teorilerin üretildiği olayları bize aktarıyor, hem kendi yaşadıklarını, hem de kasaba halkının yaşadıklarını ve anlattıklarını anlatıyor. Filmde Haneke bize ebeveyn şiddetini, şiddetin sadece bir aileyi değil toplumu nasıl etkilediğini, çocukların dirençlerini ve birbirlerine karşı olan tutumlarını gözler önüne seriyor. Fazlasıyla sade bir film. Rahatsız edici sadelik ve durgunlukta. Fakat bu kadar sadelikle bir hikâyeyi bu kadar meraklandırıcı anlatmakta takdire şayan bir başarıdır. Bir şeyler olmasını beklerken ki neler olacağının varettiği gerginlik filmin içine çeken asıl şey. Bir sadelik içinde bir şeyler dönüyor, çok şeyler dönüyor. Bunu anlamayı beklerken de bir bakmışsınız filmin yarısına gelmişsiniz, sonra da film bitivermiş. Normalde filmlerdeki bu 'neler olacak?' gerginliği ve sonunda hiçbir yere bağlanmaması ya da birden fazla teoriye bağlanması can sıkıcı olabiliyor. Fakat bu filmde beklemek bile güzeldi. Çünkü Haneke ve beraberindekiler hikâyeyi beklemeyi güzel kılacak şekilde tasarlamışlar. Film neredeyse karşımıza çıkan her karaktere az-çok değinmeye onu tanıtmaya çalışıyor. Tanıtırken de karakteri çok açmayıp gizemli yönünü koruyor. Böylelikle hiçbir karakteri tam anlamıyla öğrenemeyip olayların asıl kaynağını net olarak göremiyoruz. Karakterler hakkında fikir sahibi olamadğımız içinde film o ürpertici ve meraklandırıcı tarafını kaybetmiyor. Öyle ki filmde anlatıcı olarak rol alan öğretmeni bile net olarak tanımıyoruz. Tek bildiğimiz onun bu olayların göbeğinden uzak olduğu. Filmde diyaloglar pek uzun değil. Az cümleyle çok şey anlatılmaya çalışılmış. Filmin durgun hâli için yorucu konuşmaların olmaması iyi düşünülmüş. Tabii diyalogların bu kadar kısa olmasının asıl sebebi toplumdaki yabancılaşmayı vurgulamak. İnsanların birbirinden uzaklaşmasına bir atıf. Filmin adı neden Beyaz Bant peki? Bu filmde karşımıza sürekli çıkan, adını duyduğumuz, bir şeyleri temsil ettiğine inanılan bir obje. Aile iki büyük çocuklarının kollarına iyiliği, saflığı ve temizliği hatırlamaları için takıyor bu beyaz bantı. Fakat bir süre sonra çocukların içinde büyüyen öfkeyle -açık açık bu öfkeye şahit olmasak da hissedebiliyoruz.- o bant saflığı, temizliği değil; şiddeti ve kötülükleri hatırlattığını, intikam duygusunun bir yansıması olduğunun farkına varıyoruz. Otorite ve baskının hadsafada olduğu, sert kuralların koyulduğu ve sert bir biçimde eleştirildiği filmde dinin oldukça ön planda olduğunu görüyoruz. Kutsal içecek, çocukların kollarına bağlanan beyaz bant, rahibin otoritesi filmin dine ne kadar önem verdiğini gösteriyor. Bu önem olumlu mu olumsuz mu, dine karşı yapıcı bir eleştiri mi yoksa yıkıcı bir eleştiri mi ona izleyip siz karar verin. Filmde bir diğer dikkat çeken ve huzursuz eden detayda geceleri günah işleyeceği düşencesi ile elleri yatağa bağlanan ergenlik çağındaki çocuktu. Buradaki günahın ne olduğunu tahmin etmişsinizdir herhalde. İlk başta çocuğun neden bağlandığını anlayamazken farkettiğimde çok huzursuz oldum. Aşırı dini baskıyı sadece düşünmek bile huzursuz ediciyken yaşamak kim bilir nasıldır... Dini baskıların ve çocuk şidettinin yanı sıra ataerkil bir toplumun yansıması da aynı zamanda film. Erkek partnerine nefesinin pis koktuğunu, çok çirkin olduğunu, onunla yatmaktan zevk almadığını söylüyor. Onunla beraberken başka kadınlar hayal etmeye çalıştığını da ekliyor. Kadın ise çaresizce kendini açıklamaya çalışıyor. Yine filmin rahatsız edici sahnelerinden biriydi. Bu kadar rahatsız edici sahneyi toplayınca ortaya izlenmezse olmaz denilecek bir yapım çıkıyor. En azından benim gibi düşünmekten ve felsefi yönünü kavramaya çalışmaktan ve metaforları çözmekten zevk alıyorsanız. Filmin finalinde ise I. Dünya Savaşı'nın başladığını duyuyoruz. Bir ebeveyn şiddeti ile başlayan filmin sonunda I. Dünya Savaşı'na bağlanması muazzam bir ayrıntıydı. Ondan hiç bahsetmeden bile bitirebilirdi. Fakat aile içindeki şiddetin toplumu nasıl etkilediğinin iyi bir yansımasını yapmak için yönetmen bu bağa ihtiyaç duymuş sanırım. Film net bir sonuca bağlanmıyor, eğer aklınızda bir soru oluştuysa cevabını bulabileceğinizi sanmıyorum. Düşünmeye iten bir yapım. Birden fazla teori üretiliyor, artık siz izledikleriniz ve yorumladıklarınıza göre hangisini alırsanız. Bitirmeden önce oyunculuklar hakkında da konuşmak istiyorum. Normal şartlarda bu donukluk, mimiksizlik rahatsız eder. Filmin duygusunu yansıtacak bir kıpırtı beklerim oyunculardan. Fakat bu filmde duygu kıpırtısına ihtiyaç yok. Filmi yansıtmak için oyuncular soğuk olmak zorundalar. Ufak tefek duygulu sahneleri olsa da genelinde soğuk durmayı başarmışlar. Böylelikle filmin havasına iyi bir şekilde hizmet etmişler. Yazabileceğim her şeyi yazdım, filmle ilgili içimi tamamen döktüm. Yazım sizi filmi izlemeye teşvik ederse kesinlikle izleyin. Etmezse de izleyin. Tanınması, bilinmesi gereken sade, durgun, bir o kadar da tuhaf ve ürpertici bir yapım.

kalli 2 years ago

Adnan Menderes

İbrahim Sertkaya

1 Gönderi

Böyle bir kitabı yorumlarken siyasete girmemeyi, herhangi bir taraf belirtmemeyi ne kadar başarırım bilmiyorum ama elimden geldiği kadar siyasi düşüncelerimden uzak bir yorum yapmaya çalışacağım. Kitap adında anlaşılacağı üzere Adnan Menderes'in hayatını anlatıyor. Doğumundan idamına kadar olan sürede yaptıklarını ve…devamı

kalli 2 years ago

Ölümcül Tuzak

Kathryn Bigelow

9 Gönderi

1 aya yakın bir zamandır film izlemiyordum, yeni bir aya girmişken yeniden filmlere sarmayı düşündüm ve Oscar listesinde bana göz kırpan Ölümcül Tuzak filmini izledim. Filmde Irak-ABD muharebesi esnasında bombaları etkisiz hale getirmekle mükellef bir grup askeri izliyoruz. Ortadoğu'yu gördüm,…devamı1 aya yakın bir zamandır film izlemiyordum, yeni bir aya girmişken yeniden filmlere sarmayı düşündüm ve Oscar listesinde bana göz kırpan Ölümcül Tuzak filmini izledim. Filmde Irak-ABD muharebesi esnasında bombaları etkisiz hale getirmekle mükellef bir grup askeri izliyoruz. Ortadoğu'yu gördüm, savaş gördüm. Birkaç ABD askeri gördüm. Eh tabii filmde ABD yapımı olunca aklımdan ilk geçen cümle şu oldu: ''Bol bol Amerika propogandası izlemeye hazır ol.'' Film beni düşüncemde asla yanıltmadı. Çünkü ABD yapımı bir savaş filmi varsa Amerika'yı öve öve bitiremezler, yere göğe sığdıramazlar. Tabii filmde bunu 'Yaşasın Amerika kahrolsun Çin, Rusya ve bize düşman olan herkes!' diye bağırarak yapmıyorlar. Filmin içine sıkıştırdıkları ufak tefek iyilik gösterileri, samimiyet yalanları, kahramanlık oyunları ile yapıyorlar. Neyse filmin Amerika övgüsünü bir kenara bırakıp film hakkındaki övgülerime ve sövgülerime gelelim. Filmin oluşturduğu savaş ortamı gayet güzeldi. Havaya girmemi sağladı ve ne izleyeceğim hakkında da daha en başından (propoganda kısmı hariç) fikir sahibi oldum. Çok duygusal olunacak bir senaryo değildi, oyuncularda ciddilikleri koruyarak senaryonun hakkını vermişler bence. Özellikle Jeremy Renner'in performasını beğendim. Ne çok abartılı bir oyunculuğu vardı ne de film için yavan kalmıştı. Dengeyi güzel sağlamış. Çok abartılı, üst düzey bir duygudurum belli eden bir performansı da bu filme yakıştırmazdım. Çünkü soğukkanlı olunması gereken bir işin hikâyesini canlandırıyorlar. Savaş ve aksiyon temalı bir film olduğunu görünce bol bol savaş, çatışma izleyeceğimi sanmıştım. Bu konuda yanılgıya uğratınca (belki izlemeden önce konusunu okusaydım yanılgıya uğramazdım) aksiyon kısımları bana pek geçmedi. Durgun bir film asla değildi, aksine gayet tempolu bir yapımdı ama bir aksiyon-çatışma eksikliği vardı. Bomba imha sahnelerini daha meraklandırıcın acaba ne olacak heyecanı hisettirecek şekilde verebilirlerdi. Fakat her şey o kadar açıktı ki filmin neredeyse hiçbir sahnesinde bir adrenalin hissetmedim. Bu da filmden biraz olsun beni uzaklaştırdı. Aksiyon ve heyecan eksikliğinin yanında abartılı bir kısmı da vardı. O da James'in bir süperkahraman profilinde çizilmesiydi. 'Amerikalı askerler cesurdur!' imajı yaratmak ve bu şekilde bir gövde göstergesi çizmiş olabilirler ama bu kadar da abartıya gerek yoktu bence. Yazının başlarında soğukkanlı olmalarını, ciddiyetlerini beğendiğimi söylerken bunları söylemem biraz çelişki gibi gelebilirim. Ufak bir açıklama ile sizi rahatlatabilirim. Evet soğukkanlı olmaları, ciddi olmaları gayet güzel. Fakat ufak bir korku kıpırtısı hissetmek isterdim. Duygudurumu abartıp filmin havasını çok bozmadan. Veyahut her olaya James'in atlaması yerine bir başka birini de kullanabilirlerdi. Neyse filmin finalinin bağlandığı iyi bir koca-iyi bir baba kısmını gereksiz buldum. Anlamsız şekilde bağlandı. Patlama sahnesinde bile bitseydi daha makûl bir final olabilirdi. Veyahut aile kısmı hiç olmayıp direkt sonda gösterilen kısımla bitseydi. James'in oğluna söyledikleri ile son sahne arasında bir bağ kurmaya çalıştım. Bağı da kuramadım. Hızı ve temposu yüksek olsa da aksiyonun düşük olduğu, bol bol propogandanın olduğu, ara ara anlamsız sahnelerle süslenen Akademi Ödülleri tarafından çok fazla şişirilen izlemeseniz eksikliği olmaz, izlerseniz de vakit kaybı olmaz diyebileceğim bir filmdi.

kalli 2 years ago

Solaris

Stanislaw Lem

4 Gönderi

Kitabı okumamın üzerinden biraz zaman geçti. O yüzden aklımda kaldığı kadarıyla yorumlamaya çalışacağım. Kitabın ağır ve karmaşık bir dile sahip olması beni birazcık yormuştu. Karakterlerin iç dünyasına çok fazla yoğunlaşan Solaris derin psikolojik, felsefi terimlere odaklanıyor. Bilimsel olması da kitabı…devamı