(@) - Raf

Elbette tarihin en iyi filozoflarından biri olan Platon'un, ondan daha iyi olan Yunan felsefesinin kurucusu olan pek saygıdeğer hocası Sokrates'in düşüncelerini, sözlerini, mahkeme savunmasını derlediği kitabını eleştirmek gibi bir densizlik yapmayacağım. Sadece hakkında bir şeyler yazmak istiyorum. Bunlar olumlu-olumsuz eleştiri…devamıElbette tarihin en iyi filozoflarından biri olan Platon'un, ondan daha iyi olan Yunan felsefesinin kurucusu olan pek saygıdeğer hocası Sokrates'in düşüncelerini, sözlerini, mahkeme savunmasını derlediği kitabını eleştirmek gibi bir densizlik yapmayacağım. Sadece hakkında bir şeyler yazmak istiyorum. Bunlar olumlu-olumsuz eleştiri olarak algılanmasın. Dediğim gibi ben böyle bir densizlik yapamam. Yıllar yılı, -çok da değil aslında- sosyal medya hatrı sayılır bir kullanıcıya ulaştığından ben de onlardan biri olduğumdan beri hep duyduğum, ara ara kendimin de kullandığı bir tabirdi; ''Sokrates'in savunması gibi.'' Fakat hiç kitabı açıp okumak gibi bir düşüncem olmamıştı. Biraz olsun, -duyduklarım kadarıyla- kitap hakkında bilgi sahibiydim. Fakat dediğim gibi bunlar birazdan ibaretti. Ben de bu biraz birazla kalmasın deyip kendimi kitaba başlama konusunda ikna ettim ve iknamın hemen ardından başlayıp 3 ay gibi bir sürede kitabı tamamladım. Kitabı okurken bu kadar zaman uzatmamın sebebi kitabı sindirerek, başta Sokrates olmak üzere beraberindekilerin fikirlerini daha iyi anlamak ve zihin süzgeçimden geçirmek istememdi. O yüzden de bir çırpıda oturup bitirmek yerine düşünüp benimseyerek okudum. Kitabı parçalarına ayırmak gerekirse ilk başta karşımıza Sokrates'in yargılanmadan önceki süreci gelir. Burada onu yargıya, mahkeme huzuruna çıkaran sebebi okuruz. Ardından da karşımıza o harika ötesi, bugün dünyanın en iyi avukatlarıda toplansa yapamayacağı mahkeme savunmasını içeriyor. Üçüncü bölümde ise bu savunmanın hiçbir işe yaramadığını cezanın uygulandığını okuyoruz. Çok tuhaf. Bundan asırlar, asırlar, asırlar ve asırlar önce yaşamış bir adamın düşünceleri bir öğrencisi tarafından kaydediliyor ve günümüze ulaşmayı başaran bu düşünceler, bugün bazı kişiler tarafından mizah malzemesi yapılsa da tarihin filozoflarına, günümüzün felsefecilerine yön veriyor ve okurken bizleri de düşünmeye itiyor. Düşünmeye itmesi, sorgulatması gerek. Zira 'okumak için okuyayım.' denilecek bir kitap değil. ''Birileri sorarsa en azından okudum derim.'' denilebilecek bir kitap hiç değil. Okurken düşünmek, Sokrates'in ahlak felsefesini iyi anlamak gerekir. Bu sebepten ötürü ilgisi felsefe olmayanlara, felsefeden, uzun uzun filozof düşüncelerinden sıkılanlara tavsiye edeceğim bir eser değil. Kıymetli bir parça. Milattan önce 309. yılından günümüze kadar gelebilmiş, birçok kişiyi etkilemiş düşüncelerin toplandığı nadide bir eser. O sebeple ilginizi çekmiyorsa hiç girişmeyin. Sokrates'in düşünceleri konusunda geri adım atmayışını, ölümü pahasına olursa olsun bunları savunmasını bir kenara bırakıyorum. Kendi düşüncelerini aktarırken, beraberindekilere kabul ettirmeye çalışırken -böyle bir gayesi olduğunu da sanmıyorum, o sadece fikir beyan etti ve kendini savundu- o kadar seçkin cümlelerle bunu yapmış ki karşıdakiler anti argüman dahi sunamıyorlar. Sunsalar bile bunlar çürüyor. Aslında sadece buradaki argümanlardan, anti argümanlardan dahi Sokrates'in ne kadar bilge biri olduğunun çıkarımını yapabiliriz.

kalli 2 years ago

Daha İyi Bir Dünyada

Susanne Bier

3 Gönderi

Yetişkinlerin şiddeti arasında çocukların masumiyetini vurgulayan filmlere alışmışızdır. Bu filmde daha farklı bir hikâye izliyoruz. Yetişkinlerin dünyasından merhameti, masumiyeti, çocukların dünyasından da şiddeti görüyoruz. Çocuk dediğimiz varlık genelde duygularını çok uçlarda yaşadığı, bazı zamanlarda yapacaklarının sonuçlarını düşünmediği için öfkelenince şiddetleri…devamıYetişkinlerin şiddeti arasında çocukların masumiyetini vurgulayan filmlere alışmışızdır. Bu filmde daha farklı bir hikâye izliyoruz. Yetişkinlerin dünyasından merhameti, masumiyeti, çocukların dünyasından da şiddeti görüyoruz. Çocuk dediğimiz varlık genelde duygularını çok uçlarda yaşadığı, bazı zamanlarda yapacaklarının sonuçlarını düşünmediği için öfkelenince şiddetleri de uçuk olabiliyor. Bu filmde de bunu izliyoruz. Aslında Christian ve İlyas (muhtemelen böyle yazılmıyor ama kolayıma geleni kullanacağım) ailevi sorunları olan çocuklar, İlyas'ın anne ve babası boşanma arefesinde bir çift. Christian ise annesini kaybetmiş, annesinin ölümünden sorumlu tuttuğu babasına öfke duyan sorunlu bir çocuk. İlyas daha iyi niyetli, fakat Christian'ın onu manipule etmesiyle yoldan çıkmaktan kendini alıkoyamıyor. Biz de bu iki çocuğun içlerinde büyüyen öfkeye ve intikam hırslarına şahit oluyoruz. İntikamını almak istedikleri mesele de büyük bir mesele değil. Sadece ailelerine duydukları öfke, yaşadıkları akran zorbalıkları derken küçük kar topu büyüyüp çığ oluyor. İlyas'ın babasının merhamiyeti hoşuma gitmiş olsa da bir zaman sonra merhamette aşırıya kaçtığını gördüm. Şiddet çoğu zaman olayların çözümü değildir. Lâkin ünlü bir Türk büyüğümüz (Ziya Paşa olur kendileri) şöyle demiştir: ''Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir.'' 2 saatlik süre içinde birbirleri ile bir şekilde bağı olan ve her karakteri net bir şekilde tanıyabileceğimiz sahneler izliyoruz. Christian'ın babasıyla İlyas'ın annesi daha geri planda kalırken (aslında konuyu okunca İlyas'ın annesinin bu kadar geri planda kalmasını anlamsız buldum, benim konudan beklentim bu şekilde değildi.) İlyas'ın babası ve çocuklar ön planda, hikâyenin ana merkezinde merhametin ve şiddetin başrolü olarak yer buluyorlar. Ara sahneler bir şekilde ana konuya bağlanıp karakterleri tanıtmış olsa da biraz bölük pörçük bir anlatım olduğunu da söylemeden edemeyeceğim. Ağacın çok fazla dalı vardı. Bi' İlyas'ın anne ve babasının ayrılık meselesini izliyoruz, bi' İlyas'ın babasının çocuklarla ilişkisini izliyoruz, oradan bir anda Christian ve babasına geçiyoruz, babayı bireysel olarak görüyoruz. Hop okula gidip diğer çocuklarla olan kötü ilişkilerini izliyoruz. Çocukların öfkesini ve birbirleri ile olan iyi ilişkilerini izliyoruz. Bir anda bir mülteci kampına gidip oradaki insanları izliyoruz falan derken bu kadar dal biraz yoruyor doğrusu. Aslında karakterleri tanımak ve filmin verdiği mesajı almak ve de hikâyenin güçlü olması açısından gerekli sahnelerdi, fakat bunu bu kadar bölük pörçük vermek yerine daha derli toplu verselerdi daha iyi olabilirdi. Filmin finaline gelirsek, daha doğrusu son kısmında yaşananlara gelirsek büyüyüp çığ olan kartopunun böyle bir sonuca yol açacağı biraz belli gibiydi. Filmin başlarında bunu anlamak imkansız gibi ama ilerledikçe ve hikâyeye hâkim oldukça nereye gideceğini tahmin edebiliyorsunuz. Gittiği bu nokta ve final beni yanıltmadı.

kalli 2 years ago

Beyaz Bant

Michael Haneke

12 Gönderi

Bu filmi Altın Küre Yabancı Dil kategorisinde ödüle lâyık görülmüş filmler arasından seçmiştim. Fakat ismini Beyaz Bant değil de Beyaz Kent olarak listeme yazdığım için birkaç dakika Beyaz Kent adlı filmi izlemek için aradım internette. Karşıma bir film çıktı lâkin…devamıBu filmi Altın Küre Yabancı Dil kategorisinde ödüle lâyık görülmüş filmler arasından seçmiştim. Fakat ismini Beyaz Bant değil de Beyaz Kent olarak listeme yazdığım için birkaç dakika Beyaz Kent adlı filmi izlemek için aradım internette. Karşıma bir film çıktı lâkin ödüllü değildi. Neyse sonra internetten ödül listesine tekrar bakmak aklıma geldi ve filmin adının Beyaz Bant olduğunu görüp hemen filmi buldum ve izlemeye başladım. Michael Haneke'yi ilk kez Amour (Aşk) filmi ile tanımıştım. Daha önce hiç izlemediğim bir yönetmenin filmini izlemek de çok iyi bir deneyim ama izlediğim bir yönetmenin başka bir filmini izlemek daha iyi hissettiriyor. Çünkü onun tarzını tanımış oluyorum ve filmi daha iyi analiz edebiliyorum. Amour filminden ötürü Haneke'nin ağır, biraz şiddetvari ama tutkulu tarzını benimsemiştim. Bu filmde de bu tarzdan farklı bir şey karşılamadı beni. Filmde I. Dünya Savaşı arefesinde, Almanya'da Protestan bir kasabada geçen tuhaf ve ürkütücü olaylara şahitlik ediyoruz. Filmin ilk başında bizi anlatıcının sesi karşılıyor ve filmi, bu kasabada geçen hikâyeyi bize bu dış ses anlatıyor. Kısa bir süre sonra da anlatıcının köyün öğretmeni olduğunu anlıyoruz. Kasabanın öğretmeni şahit olduğu ama neler olduğu hakkında pek de fikir sahibi olmadığı, teorilerin üretildiği olayları bize aktarıyor, hem kendi yaşadıklarını, hem de kasaba halkının yaşadıklarını ve anlattıklarını anlatıyor. Filmde Haneke bize ebeveyn şiddetini, şiddetin sadece bir aileyi değil toplumu nasıl etkilediğini, çocukların dirençlerini ve birbirlerine karşı olan tutumlarını gözler önüne seriyor. Fazlasıyla sade bir film. Rahatsız edici sadelik ve durgunlukta. Fakat bu kadar sadelikle bir hikâyeyi bu kadar meraklandırıcı anlatmakta takdire şayan bir başarıdır. Bir şeyler olmasını beklerken ki neler olacağının varettiği gerginlik filmin içine çeken asıl şey. Bir sadelik içinde bir şeyler dönüyor, çok şeyler dönüyor. Bunu anlamayı beklerken de bir bakmışsınız filmin yarısına gelmişsiniz, sonra da film bitivermiş. Normalde filmlerdeki bu 'neler olacak?' gerginliği ve sonunda hiçbir yere bağlanmaması ya da birden fazla teoriye bağlanması can sıkıcı olabiliyor. Fakat bu filmde beklemek bile güzeldi. Çünkü Haneke ve beraberindekiler hikâyeyi beklemeyi güzel kılacak şekilde tasarlamışlar. Film neredeyse karşımıza çıkan her karaktere az-çok değinmeye onu tanıtmaya çalışıyor. Tanıtırken de karakteri çok açmayıp gizemli yönünü koruyor. Böylelikle hiçbir karakteri tam anlamıyla öğrenemeyip olayların asıl kaynağını net olarak göremiyoruz. Karakterler hakkında fikir sahibi olamadğımız içinde film o ürpertici ve meraklandırıcı tarafını kaybetmiyor. Öyle ki filmde anlatıcı olarak rol alan öğretmeni bile net olarak tanımıyoruz. Tek bildiğimiz onun bu olayların göbeğinden uzak olduğu. Filmde diyaloglar pek uzun değil. Az cümleyle çok şey anlatılmaya çalışılmış. Filmin durgun hâli için yorucu konuşmaların olmaması iyi düşünülmüş. Tabii diyalogların bu kadar kısa olmasının asıl sebebi toplumdaki yabancılaşmayı vurgulamak. İnsanların birbirinden uzaklaşmasına bir atıf. Filmin adı neden Beyaz Bant peki? Bu filmde karşımıza sürekli çıkan, adını duyduğumuz, bir şeyleri temsil ettiğine inanılan bir obje. Aile iki büyük çocuklarının kollarına iyiliği, saflığı ve temizliği hatırlamaları için takıyor bu beyaz bantı. Fakat bir süre sonra çocukların içinde büyüyen öfkeyle -açık açık bu öfkeye şahit olmasak da hissedebiliyoruz.- o bant saflığı, temizliği değil; şiddeti ve kötülükleri hatırlattığını, intikam duygusunun bir yansıması olduğunun farkına varıyoruz. Otorite ve baskının hadsafada olduğu, sert kuralların koyulduğu ve sert bir biçimde eleştirildiği filmde dinin oldukça ön planda olduğunu görüyoruz. Kutsal içecek, çocukların kollarına bağlanan beyaz bant, rahibin otoritesi filmin dine ne kadar önem verdiğini gösteriyor. Bu önem olumlu mu olumsuz mu, dine karşı yapıcı bir eleştiri mi yoksa yıkıcı bir eleştiri mi ona izleyip siz karar verin. Filmde bir diğer dikkat çeken ve huzursuz eden detayda geceleri günah işleyeceği düşencesi ile elleri yatağa bağlanan ergenlik çağındaki çocuktu. Buradaki günahın ne olduğunu tahmin etmişsinizdir herhalde. İlk başta çocuğun neden bağlandığını anlayamazken farkettiğimde çok huzursuz oldum. Aşırı dini baskıyı sadece düşünmek bile huzursuz ediciyken yaşamak kim bilir nasıldır... Dini baskıların ve çocuk şidettinin yanı sıra ataerkil bir toplumun yansıması da aynı zamanda film. Erkek partnerine nefesinin pis koktuğunu, çok çirkin olduğunu, onunla yatmaktan zevk almadığını söylüyor. Onunla beraberken başka kadınlar hayal etmeye çalıştığını da ekliyor. Kadın ise çaresizce kendini açıklamaya çalışıyor. Yine filmin rahatsız edici sahnelerinden biriydi. Bu kadar rahatsız edici sahneyi toplayınca ortaya izlenmezse olmaz denilecek bir yapım çıkıyor. En azından benim gibi düşünmekten ve felsefi yönünü kavramaya çalışmaktan ve metaforları çözmekten zevk alıyorsanız. Filmin finalinde ise I. Dünya Savaşı'nın başladığını duyuyoruz. Bir ebeveyn şiddeti ile başlayan filmin sonunda I. Dünya Savaşı'na bağlanması muazzam bir ayrıntıydı. Ondan hiç bahsetmeden bile bitirebilirdi. Fakat aile içindeki şiddetin toplumu nasıl etkilediğinin iyi bir yansımasını yapmak için yönetmen bu bağa ihtiyaç duymuş sanırım. Film net bir sonuca bağlanmıyor, eğer aklınızda bir soru oluştuysa cevabını bulabileceğinizi sanmıyorum. Düşünmeye iten bir yapım. Birden fazla teori üretiliyor, artık siz izledikleriniz ve yorumladıklarınıza göre hangisini alırsanız. Bitirmeden önce oyunculuklar hakkında da konuşmak istiyorum. Normal şartlarda bu donukluk, mimiksizlik rahatsız eder. Filmin duygusunu yansıtacak bir kıpırtı beklerim oyunculardan. Fakat bu filmde duygu kıpırtısına ihtiyaç yok. Filmi yansıtmak için oyuncular soğuk olmak zorundalar. Ufak tefek duygulu sahneleri olsa da genelinde soğuk durmayı başarmışlar. Böylelikle filmin havasına iyi bir şekilde hizmet etmişler. Yazabileceğim her şeyi yazdım, filmle ilgili içimi tamamen döktüm. Yazım sizi filmi izlemeye teşvik ederse kesinlikle izleyin. Etmezse de izleyin. Tanınması, bilinmesi gereken sade, durgun, bir o kadar da tuhaf ve ürpertici bir yapım.

kalli 2 years ago

Adnan Menderes

İbrahim Sertkaya

1 Gönderi

Böyle bir kitabı yorumlarken siyasete girmemeyi, herhangi bir taraf belirtmemeyi ne kadar başarırım bilmiyorum ama elimden geldiği kadar siyasi düşüncelerimden uzak bir yorum yapmaya çalışacağım. Kitap adında anlaşılacağı üzere Adnan Menderes'in hayatını anlatıyor. Doğumundan idamına kadar olan sürede yaptıklarını ve…devamı

kalli 2 years ago

Ölümcül Tuzak

Kathryn Bigelow

8 Gönderi

1 aya yakın bir zamandır film izlemiyordum, yeni bir aya girmişken yeniden filmlere sarmayı düşündüm ve Oscar listesinde bana göz kırpan Ölümcül Tuzak filmini izledim. Filmde Irak-ABD muharebesi esnasında bombaları etkisiz hale getirmekle mükellef bir grup askeri izliyoruz. Ortadoğu'yu gördüm,…devamı1 aya yakın bir zamandır film izlemiyordum, yeni bir aya girmişken yeniden filmlere sarmayı düşündüm ve Oscar listesinde bana göz kırpan Ölümcül Tuzak filmini izledim. Filmde Irak-ABD muharebesi esnasında bombaları etkisiz hale getirmekle mükellef bir grup askeri izliyoruz. Ortadoğu'yu gördüm, savaş gördüm. Birkaç ABD askeri gördüm. Eh tabii filmde ABD yapımı olunca aklımdan ilk geçen cümle şu oldu: ''Bol bol Amerika propogandası izlemeye hazır ol.'' Film beni düşüncemde asla yanıltmadı. Çünkü ABD yapımı bir savaş filmi varsa Amerika'yı öve öve bitiremezler, yere göğe sığdıramazlar. Tabii filmde bunu 'Yaşasın Amerika kahrolsun Çin, Rusya ve bize düşman olan herkes!' diye bağırarak yapmıyorlar. Filmin içine sıkıştırdıkları ufak tefek iyilik gösterileri, samimiyet yalanları, kahramanlık oyunları ile yapıyorlar. Neyse filmin Amerika övgüsünü bir kenara bırakıp film hakkındaki övgülerime ve sövgülerime gelelim. Filmin oluşturduğu savaş ortamı gayet güzeldi. Havaya girmemi sağladı ve ne izleyeceğim hakkında da daha en başından (propoganda kısmı hariç) fikir sahibi oldum. Çok duygusal olunacak bir senaryo değildi, oyuncularda ciddilikleri koruyarak senaryonun hakkını vermişler bence. Özellikle Jeremy Renner'in performasını beğendim. Ne çok abartılı bir oyunculuğu vardı ne de film için yavan kalmıştı. Dengeyi güzel sağlamış. Çok abartılı, üst düzey bir duygudurum belli eden bir performansı da bu filme yakıştırmazdım. Çünkü soğukkanlı olunması gereken bir işin hikâyesini canlandırıyorlar. Savaş ve aksiyon temalı bir film olduğunu görünce bol bol savaş, çatışma izleyeceğimi sanmıştım. Bu konuda yanılgıya uğratınca (belki izlemeden önce konusunu okusaydım yanılgıya uğramazdım) aksiyon kısımları bana pek geçmedi. Durgun bir film asla değildi, aksine gayet tempolu bir yapımdı ama bir aksiyon-çatışma eksikliği vardı. Bomba imha sahnelerini daha meraklandırıcın acaba ne olacak heyecanı hisettirecek şekilde verebilirlerdi. Fakat her şey o kadar açıktı ki filmin neredeyse hiçbir sahnesinde bir adrenalin hissetmedim. Bu da filmden biraz olsun beni uzaklaştırdı. Aksiyon ve heyecan eksikliğinin yanında abartılı bir kısmı da vardı. O da James'in bir süperkahraman profilinde çizilmesiydi. 'Amerikalı askerler cesurdur!' imajı yaratmak ve bu şekilde bir gövde göstergesi çizmiş olabilirler ama bu kadar da abartıya gerek yoktu bence. Yazının başlarında soğukkanlı olmalarını, ciddiyetlerini beğendiğimi söylerken bunları söylemem biraz çelişki gibi gelebilirim. Ufak bir açıklama ile sizi rahatlatabilirim. Evet soğukkanlı olmaları, ciddi olmaları gayet güzel. Fakat ufak bir korku kıpırtısı hissetmek isterdim. Duygudurumu abartıp filmin havasını çok bozmadan. Veyahut her olaya James'in atlaması yerine bir başka birini de kullanabilirlerdi. Neyse filmin finalinin bağlandığı iyi bir koca-iyi bir baba kısmını gereksiz buldum. Anlamsız şekilde bağlandı. Patlama sahnesinde bile bitseydi daha makûl bir final olabilirdi. Veyahut aile kısmı hiç olmayıp direkt sonda gösterilen kısımla bitseydi. James'in oğluna söyledikleri ile son sahne arasında bir bağ kurmaya çalıştım. Bağı da kuramadım. Hızı ve temposu yüksek olsa da aksiyonun düşük olduğu, bol bol propogandanın olduğu, ara ara anlamsız sahnelerle süslenen Akademi Ödülleri tarafından çok fazla şişirilen izlemeseniz eksikliği olmaz, izlerseniz de vakit kaybı olmaz diyebileceğim bir filmdi.

kalli 2 years ago

Solaris

Stanislaw Lem

3 Gönderi

Kitabı okumamın üzerinden biraz zaman geçti. O yüzden aklımda kaldığı kadarıyla yorumlamaya çalışacağım. Kitabın ağır ve karmaşık bir dile sahip olması beni birazcık yormuştu. Karakterlerin iç dünyasına çok fazla yoğunlaşan Solaris derin psikolojik, felsefi terimlere odaklanıyor. Bilimsel olması da kitabı…devamı

kalli 2 years ago

Gözlerindeki Giz

Juan José Campanella

36 Gönderi

Eğer bu filmi izlemeye karar verdiyseniz kendinize bir zaman ayırın. Zihnini boşaltıp, 'çerezlik', 'vakit geçirmelik' gibi düşüncelerden uzak bir şekilde izleyin. Çünkü film biraz yorucu bir yapım. Zihin doluyken veyahut yoğun bir gün geçirdikten sonra izlemek film için olumsuz düşüncelere…devamıEğer bu filmi izlemeye karar verdiyseniz kendinize bir zaman ayırın. Zihnini boşaltıp, 'çerezlik', 'vakit geçirmelik' gibi düşüncelerden uzak bir şekilde izleyin. Çünkü film biraz yorucu bir yapım. Zihin doluyken veyahut yoğun bir gün geçirdikten sonra izlemek film için olumsuz düşüncelere kapılmanıza sebep olabilir. Filmin konusu oldukça sıradan. En azından bir polisiye-cinayet kurgusuna göre. Konunun sıradanlığı yanında işlenişi de sıradan. Yani beklediğim şekildeydi. Fakat bu kadar sıradan bir şeyi aynı zamanda bu kadar ilgi çekici şekilde işlemek bence büyük bir başarı. Filmden hiç düşmedim dersem yalan söylemiş olmam. Filmde gereksiz bulduğum, beni rahatsız eden bir oyuncu yoktu. Bazı oyuncular diğerlerine nazaran azıcık sönük kalmış olsa da hepsinin performansı gayet iyiydi. Zaten filmin durgunluğuna öyle çok patlayan, abartılı bir oyunculuk yakışmazdı. Benjamin Espasito rolüyle başrolde izlediğimiz Ricardo Darin'i daha önce Dokuz Kraliçe (eğer izlemediyseniz bunu da mutlaka izleyin, harika bir ters köşe) ve Arjantin 1985 filmlerinde de izlemiştim. Performansını çok beğenmiştim. Bu filmin ruhuna da çok iyi bir oyunculukla katkı sağlamış. Film biraz uzundu. Aslında 120 dakikalık süre için ideal diyebilsekte yavaş işlenmesi ve adrenalin yaratacak sahne yer alması ya da bir patlama yapmaması filmin ağır ilerlemesine bu bağlamda da uzun hissedilmesine sebep olmuş. Filmin bazı sahnelerini -romantik kısımları- gereksiz buldum. Romantizme ihtiyaç duymayan bir filmdi. İhtiyaç duymaması bir yana bu sahneler filmi gereksiz uzatıp düşürmüş de aynı zamanda. Filmin müziklerini, müziklerinin filme kattığı havayı çok beğendim. Özenle seçilmişler sanki. Bence bir filmde müzik detayı da oldukça önemli. Film kullandığı müzikle, müziği kullandığı sahneyle yükselebilir ya da düşürübelir. Bu filmi yükseltmiş. Olayların sonu bana garip hisettirdi, hem bekliyordum, hem beklemiyordum. Sürpriz oldu ama aynı zamanda olmadı. Buna sebep olan filmin katili ta en başında açık açık sunup sonuna dek 'acaba' dedirten sahneleri karşımıza çıkarması. Bu kadar ağır işlemesinin sebebi de sürekli sorgulama içinde tutup, hızlı bir temponun gafletine kapılıp filmin düşündürücülüğünden koparmamak olabilir. Çok hızlı bir tempo bu film için abes kaçardı, gördüğü rağbeti göremezdi.

kalli 2 years ago

Elm Sokağında Kabus

Wes Craven

29 Gönderi

Küçüklüğümde (bundan 15-16 yıl önce falan) izlemekten en çok zevk aldığım korku filmlerinden biriydi Elm Sokağında Kâbus. O zamanlar bilgisayarımız falan olmadığından -olsaydı bile internetten filme kolayca ulaşabilir miydik bilmiyorum- serinin tamamını izlememiştim. Sadece elimizde ilk filmin cd'si vardı. Ara…devamıKüçüklüğümde (bundan 15-16 yıl önce falan) izlemekten en çok zevk aldığım korku filmlerinden biriydi Elm Sokağında Kâbus. O zamanlar bilgisayarımız falan olmadığından -olsaydı bile internetten filme kolayca ulaşabilir miydik bilmiyorum- serinin tamamını izlememiştim. Sadece elimizde ilk filmin cd'si vardı. Ara ara abimle evde yalnız kaldığımızda açar izler, baya da eğlenirdik. Sonra rüyalarımda Freedy'i kovalar, kaçardım. Her neyse geçmişi bir yad edeyim isteyiyle yeniden açtım filmi. Bu sefer serinin tamamını izleme kararıyla. Kararımı uyguladım ve serinin tamamını izledim. Çok farklı hikâyeler dönse ayrı ayrı yorumlamaya değer bulabilirdim ama 6 filmde de hemen hemen aynı şeyler işlendiği için tek bir çatıda toplamak daha mantıklı geldi. Son film ilk 6 filmden biraz daha farklı, çok da ayrılmıyor ama kendince bir farklılığı var. İyi mi kötü mü olduğunu da yazımın devamında açıklayacağım. Freddy Krueger karakterini izlemek çocukluğumda da eğlendirirdi, şimdi de eğlendirdi. Fakat biraz fazla eğlendirdi, çünkü gerilim yaşamak, korkuyu hissetmek amacıyla açtığım serinin birçok yerinde güldüğümü farkettim. Eskiden de çok korkutmazdı ama en azından rüyalarıma gelecek kadar etkilerdi. Bu sefer tüm seriyi izlediğim, bunun için 5 günümü ayırdığım halde birkez bile rüyama girmedi. Eğlenmek güzel ama insan korku filmi serisinde korku da bekliyor. Filmde bir sürü saçma sahne vardı, ölüm sahneleri bana göre çok anlamsızdı. Bir de tekrar eden sahnede çoktu. Serinin tüm filmlerinde birbirini tekrarlayan sahneler izledik, bu da zaten çok hissedemediğim korku duygusunu sıfıra indirip Freddy karakterinin sempatik tavırları sayesinde eğlenceye bıraktı. Makyaj, kostümler, kan gösterileri vs. dönemine göre baya iyi ve gerçekciydi. Özellikle yanık makyajı baya iyiydi, ki Freddy Krueger'i Freddy Krueger yapan tırnaklarından sonra yanıklığı. Seri uzun olduğu için süresinin uzun tutulmaması ideal geldi. Her sahneyi tam dozunda ve yerinde kullanmışlar. Keşke tekrar etmeseymiş, ya da bu kadar uzatmasalarmış seriyi. Oyunculuk olarak Robert Englund'dan başka beğendiğim biri olmadı. Sanırım filmin hissiyatının bana geçmeme sebeplerinden biri de oyunculardan o korkuyu alamamaktı. Antikahramanın iyi oynaması tek başına yetmiyor, kurbanlarının da çok iyi oynaması lazım ki korku hissiyatını alabilelim. Gelelim diğerlerinden farklı olan son filme. Serinin 1. ve 3. filminde Nancy karakterini canlandıran Heather Langenkamp'ı bu sefer kendisi olarak izliyoruz. Freddy gerçek dünyaya gelmiş, bakalım neler oluyor tarzı bir senaryo. Son filmin konusu ilgimi çekti ama konuyu işlemekte başarısız kalmışlar. O yüzden kötü bir seri finaliydi. Vurucu bir final yapamayacaksanız -bunu filmin final sahnesi için değil geneli için söylüyorum- neden bu filmi yaptınız? Final demişken filmlerin finalinden bahsetmemek olmaz. Finaller gerçekten final gibiydi. Bu hoşuma gitti, çünkü devamı çekilmeseydi pek bir problem olmayacaktı, yarım kalmışlık hissini de vermeyecekti. O yüzden final gibi final sahnelerini beğendim. (Seriyi beğenmek için azıcık bahane mi bulmaya çalışıyorum ne?) Kısacası şöyle toparlayabilirim. Zamanı geçmiş bir seri ilk çıktığı zamanlar bir etki yaratmıştır, 2000'lerde de arasında da etkisini devam ettirmiştir. En azından ben ilk filmi severek, biraz da etkilenerek izliyordum. Fakat şu dönem için baya eski, modası çok geçmiş bir korku serisi. Gırgırını, şamatasını çevirmek için arkadaş ortamında izlenebilir. Korku teması olarak çok sarmadı, ama eğlendirdi.

kalli 2 years ago

Rebecca

Alfred Hitchcock

7 Gönderi

Filmin Netflix yapımı olan 2020 versiyonu listemdeydi. İzlemek için bakınırken 1940 yılında Alfred Hitchcock tarafından da çekildiğini gördüm. İki film arasında çok düşünmeden bunu izlemeye karar verdim. Çünkü Alfred Hitchcock yani. 2020 yılında yapılmış bir filmden daha kötü yapmış olma…devamıFilmin Netflix yapımı olan 2020 versiyonu listemdeydi. İzlemek için bakınırken 1940 yılında Alfred Hitchcock tarafından da çekildiğini gördüm. İki film arasında çok düşünmeden bunu izlemeye karar verdim. Çünkü Alfred Hitchcock yani. 2020 yılında yapılmış bir filmden daha kötü yapmış olma ihtimali yok. Zaten IMDB puanları da bunu açıkca belli ediyor. Neyse Netflix eleştirisine girmeyip filme geçeyim. Alfred Hitchcock bu filminde izlediğim diğer filmlerine nazaran farklı bir tarz kullanmış. Romantizme giriş yapıyor. Bu da biz izleyicilere farklı bir deneyim sunma fırsatı yakalıyor. Film romantizm ve gerilim temasını harika bir şekilde harmanlamış. Hitchcock'un gizem, gerilim ve korku temalarında bir öncü olduğuna aşina olmayanımız yoktur. Rebbeca'da romantizmle harmanlanmış, bol gizemli ve gerilimi iliklere kadar hissettiren sıradan ama usta bir ismin dokunuşuyla mükemmeleşmiş bir hikâyeyi izliyoruz. İlk başlarında sakin bir havası vardı. Fakat gelecek olan gizemlerle dolu gerilimi de hafiften hafiften hissettiriyordu. Filme bu şekilde alıştırdığı için giriş aşamasında sıkılmadım. Bayan Winter Maxim Winter ile evlenip köşke yerleşince olaylar silsilesi başlıyor. Bayan Winter her yerde eşinin eski karısı Rebecca'nın hatıralarıyla karşılaşıyor. Rebecca'ya takıntılı olan evin başkahyası Bayan Danvers'in evin yeni hanımına karşı bir düşmanlık beslemesiyle olaylar daha ürkütücü bir hâl alıyor. Eski filmlere karşı hep bir ön yargı olsa da ben eski filmleri daha çok seviyorum. Çünkü sinemaya kazanç kaygısının girmediği, sinemanın sanat olduğu zamanlarda yapılmış filmler bunlar. O yüzden zevkine daha çok varıyorum. Birde bu filmin temasına siyah-beyaz çok yakışmış. Finalini beğendim fakat biraz sürprizli bir şeyler beklerdim. Böyle bir film için sıradan kalmış final. En azından ağzımı açık bırakacak, beni şoklardan şoklara sokacak bir final izlemek isterdim. Böyle bir final izletmemiş olsa da verdiği seyir zevki harikaydı.

kalli 2 years ago

Yakın Plan

Abbas Kiarostami

30 Gönderi

Abbas Kiyarüstemi, İran sinemasının en önde gelen yönetmenlerindedir. Bugün de onun bir filmi hakkında konuşacağım. Yakın Plan filmi konu olarak olmasa da yapım olarak izlediğim en farklı filmlerden biriydi. Abbas Kiyarüstemi Yakın Plan filmiyle alışılagelmiş sinema dünyasına başka bir pencere…devamıAbbas Kiyarüstemi, İran sinemasının en önde gelen yönetmenlerindedir. Bugün de onun bir filmi hakkında konuşacağım. Yakın Plan filmi konu olarak olmasa da yapım olarak izlediğim en farklı filmlerden biriydi. Abbas Kiyarüstemi Yakın Plan filmiyle alışılagelmiş sinema dünyasına başka bir pencere açıp, bir ışık tutmuş diyebilirim. Öncelikle film hakkında değerlendirmelerime geçmeden önce filmi belgesel kategorisinde değerlendirmenin daha sağlıklı olacağı düşüncesindeyim. Elbette bir 'film' olduğu için içine ufak tefek kurgular katılmış ama olayı yaşayan gerçek kişilerle, olayların birebir hali, amatör bir biçimde çekilmiş ve sinemaya kazandırılmış. Kişiler direkt kendini oynadıkları için oyunculuklarını beğendim. Daha doğrusu oyunculuklarını da amatörlük vardı ama kendi yaşadıkları olayları oynayıp anlattıkları için duygular, tepkiler daha doğal ve içtendi. Bana geçtiğini söyleyebilirim. Çekimlerdeki amatörlüğe gelirsek ben bunun yönetmen tarafından bilerek yapıldığı düşüncesindeyim. İmkanlar dahilinde böyle amatör bir çekimin ortaya çıktığını düşünmüyorum. Gerçekliği daha net aktarmak için amatörlük katılmış. Eğer böyle ise farklı ve güzel bir düşünce. Konuyla da bağdaştırınca çekimlerdeki kalitesizlik rahatsız etmiyor. En başında dediğim gibi bunu bir belgesel olarak düşünürsek daha iyi geçer. Biraz da olumsuz eleştiri yapmak isterim, övgü yeter. Süresinin kısa olmasına rağmen süreyi takip etme isteği duydum, çünkü biraz ağır tempoda bir filmdi. Bir tartışma, bir patlama noktası bekledim. Lâkin tam aksine çok sakin geçti film. Olaylar birebir aktarıldığı için böyledir elbette ama olayları yaşarken hiç mi kendilerini aptal gibi hissedip karşı tarafa saldırmak istemediler? Saldırı illa ki fiziksel olmak değil elbette sözlü olarak bağırıp çağırmak akıllarından geçmedi mi? Bu kadar durgun olması ve beklediğim patlamayı alamamak beni biraz düşürdü açıkcası. Bir yandan da olaylar olduğu gibi anlatıldığı için olmayan bir kurgu katmak istememiş olabilirler, bu da kabul edilebilir elbette. SPOİLER! Ben suçlu konumundaki adamın gereksiz masum gösterildiği kanaatindeyim. İzleyiciye de adamı masum olarak aktarmaya çalışmışlar. Kötü niyetle yapmamış olsa bile birilerini dolandırmış, karşı tarafın affedip affetmesiyle ilgilenmiyorum tabii ki burada. Fakat bu kadar masum gibi gösterilmesi biraz abesti doğrusu. SPOİLER BİTTİ DEVAM EDEBİLİRSİNİZ... Bazı sahneler çok sessiz geçiyordu, buralarda biraz sıkıldım. Çünkü film izlerken ya diyalog arıyoruz ya da görsellik. Filmin mekansal olarak çekildiği yerler sınırlı olduğu için doyurucu görsellik yoktu, eh bu sahnelerde bir de diyalogda olmayınca sıkıcılaştı. Fakat filmin bütününe bakarsak tam anlamıyla olmasa da iyi bir anlatıma sahipti. İran sinemasını merak edenlere farklı bir deneyim sunacak belgesel olarak atfedebileceğimiz iyi bir yapım.