BrotherChaplain (@konahrik)

BrotherChaplain (@konahrik)

and they shall know no fear

Joined at October 2020

239 Followers 159 Following

Follow Message Statistics

167

Post

868

Movie

170

Serie

355

Book

konahrik 2 years ago

Egil's Saga

Bernard Scudder

1 Gönderi

Egil’s Saga namıdiğer Egla 9.yy Norveç-Danimarka-İngiltere-İzlanda arasında mekik dokuyan Egil Skallagrimsson ve sülalesinin hikayesidir. Önemli sagalar arasında olup İzlanda kültür mirası olarak görülür. İskandinav kültür mirasını adeta “hanım hanım, onlar benim çocuklarım” edasıyla kanatlarının altına alan Snorri Sturluson tarafından kaleme…devamıEgil’s Saga namıdiğer Egla 9.yy Norveç-Danimarka-İngiltere-İzlanda arasında mekik dokuyan Egil Skallagrimsson ve sülalesinin hikayesidir. Önemli sagalar arasında olup İzlanda kültür mirası olarak görülür. İskandinav kültür mirasını adeta “hanım hanım, onlar benim çocuklarım” edasıyla kanatlarının altına alan Snorri Sturluson tarafından kaleme alınmış veya derlenmiştir.(Konu üzerinde tartışmalar mevcut) Peki ben buraya neden çıktım? Bu nadide eser bizi niye ilgilendirsin? Şöyle ki bu destandan “ortamlarda şöyle böyle derim kim bilecek?” veya “ıms ıms norslar ıhms odin,thor” diye yükselinecek bir şey çıkmaz. 9.yy Baltık nüfusunun günlük hayatı, olaylara bakış açısı, toplumsal ahlak yapısı ve sorunları çıkar. Onunlada bilmem kaç kişi ilgilenir, kaç kişi ilgilenmelidir ben bilemem. Bunların yanı sıra sakince tüketildiğinde son derece keyifli bir halk hikayesidir. Yazılış tarzı, Egil başta olmak üzere karakterlerin “sana bi şarkı yapıcam demiştim, ben sözümü tuttum” diyerek aşka gelip şiir okumaları itibariyle edebi değeri yüksektir. Gelelim ne anlatmaktadır bu uzun boylu kaslı abiler? Hikaye Egil’in atası Ulf ile başlar. Ulf gençliğinde Viking olup (viking bir ırk değil bir fiildir. Akınlara gidenlere vikingr denir) büyük adam olur fabrikatör olur toprak sahibi olur. Müspet bir adam yardımsever bir komşudur ancak akşam çökünce kendisine bir haller olmakta, afakanlar basmaktadır. Köylü her yerde köylüdür oranın köylüsü de “ulan bu kesin Hamrammr” diye dedikodu çıkarır.(şekil-değiştiren,hayvan kılığına girebilen) Bunun üzerine Hamrammr Federasyonu kendisine Kveldulf lakabını takar. Kvelduf sessiz sedasız çoluğa çocuğa karışıp elini eteğini itlik serserilikten çeker. Gün gelir efsane kral Harald Fair-Hair memleketin sözü geçenlerine davet çıkarır. İlk teklifi reddeden Kveldulfun, tertibinin oğlu ve saray şairi Olvir Hump ile haber gönderir. “Kral mral boş iş bundan benim soyuma hayır gelmez ama benim Thorolf kesin elinde tuzla bu işe koşar” diyerek büyük oğlu Thorolfa soracağını söyler. Kveldulfun bu “ipimle kuşağım…” tavrı sülalenin genetiğine işleyecek “nedensiz ve amaçsız bir şekilde Norveç krallarını takmamak” bir aile geleneği haline gelecektir. Yoldan dönen Thorolf gerçektende evden bir tutam tuz alıp kralın yanına varır. Thorolf yiğit, Thorolf genç… Büyük adam olur zengin olur kralın dostu olur. Gel zaman git zaman Thorolf’un akrabalarından brinin üvey kardeşleri türk dizisi kötü kadını gibi kralı doldurur ha doldurur. Thorolf gibi yiğidin güçlenmesinden ve kendine kazık atmasından korkan kral gerilimi giderek yükseltir,Ulf soyunun kral iplememe huyu ise bu işin tuzu biberi olur ve bir gün kral Thorolfa kıyar. Son görüşünde bu birbirimizi son görüşümüz diyen ve ardından duyan Kveldulf ve küçük oğlu Grim(oğullarını son kez gördüğünü bilmekde kral iplememek ve Hamrammrlık gibi bir aile geleneği) krala posta koyar ve diyarı terkedip İzlandaya giderler, yolda kralın adamlarınıda öldürürler ancak Kveldufun nasibi bu kadardır. İzlandaya yerleşen Grim artık Skallagrim’dir(Skalla=kel) Babasının malı gibi beleş toprakları ailesine ve kankalarına dağıtır, boyu boylanır, soyu soylanır. Kel-Grim yine sülalenin alameti farikası olarak epeyce güçlüdür. Hatta ve hatta kendiside Hamrammr dedikodusuna kurban gittiğinden yanlışlıkla veya saçma şeyler için adam öldürmüşlüğü çoktur. Ölen ağabeyinin ardından doğan oğluna Thorolf adını veren Grim kulağına ezanı okurken “kaderi benzemesin” der ancak nafile. Thorolfda Viking olayım orayı burayı basayım kafasındadır. Haraldın oğlu Eirikle bir anlaşmaya varmıştır ancak Harald Eirik’i “oğlum bunlar sülalecek ruh hastası” diyerek Eirik’i uyarır. Egil ise o zamanlar ufak ancak tosun gibidir. Kendisine hamrammr denmesede daha çekirdekten her türlü belirtiyi göstermekte kızınca arkadaşlarını öldürmekte babasıyla anlaşamakta abisini kıskanmaktadır. Yeterince büyüyünce abisi ile gitmek ister abisi olmaz desede Egil cazgırlık yaparak kendini kabul ettirir. Bir gün bir düğün vesilesiyle toplanan sülale Egil hastalandığı için onu bırakarak düğüne gider Egil biraz iyi olunca “bende bende” diyerek yola düşer yolda kendisini misafir eden kralın adamı Alf “vah vah keşke bira olsa da size bira içirsem ama bitmiş vah vah bira bira” diye tatava yaparken kral ziyaretine gelir ve krala bira ikramını gören Egil “ne şerefsiz adammışsın” der tartışma büyür ve Alfi öldürür. Kraldan çok hanımı bu işe çok kurulur ve Norveç kralı iplememenin doktorasını yapan Egil artık her fırsatta krala bazen haklı bazen durduk yere nispet yapmaktadır. Abisi Thorolf ve Egil bunun gibi münferit olaylar sonucu daha buralarda durulmaz zaten diyerek o sırada götünde ayı bağırmakta olan İngiltere kralının yanına varır büyük adamlar olurlar ancak Thorolfun kısmeti amcası gibi tükenmiştir. Thorolf’un ölümü ve yaş kemâle erince Egil daha bir çekilir olmuş arada düşünmeye başlamış rün öğrenmiş, adam olmuştur. İngiltere kralınında kankası olması itibariyle “nolur gitme” teklfini reddeden Egil Norveçe döner ve hakkını arar.(Zaten parası vardır İngilterede kendisine toprak vaadedilir İzlandada babasıda zengindir) “Ben kralın belalısıyam, bu diyarın cilalısıyam” mottosuyla Egil “ipimle kuşağım…” prensibini doruklarda yaşamaktadır. Fazlasıyla uzayan bu yazıyı hızlıca özetlersek karakterler birbirine benzemekle beraber tekrar eder. Örneğin Skallagrim ve Egil, sevdiği herkesi gömerek yaşlanıp elden ayaktan düşer, Thorolflar savaşta gençliğine doyamadan ölür. Sülale spesifik bir şekilde Norveç kralını takmaz ama başka her kralı takar. Egil ve Grim hazinesini ölmeden gömer kimseye yar etmez.Grim ve Egil tipsiz ancak anormal derece kuvvetli bazende trollken, Thorolflar daha epik kahramanlar. Böyle böyle diyarın her yerinde irili ufaklı yiğitlikleriyle Egil nam salmış bir folklorik kahraman haline gelmiştir. Yiğitlik dediysek buna gençliğinde baskında basılınca yakalanıp oradan kaçıp yolda köyü yağmalayıp “ yav bu böyle olmadı hırsız mıyız lan biz” diyerek “yapma etme,canımızı zor kurtardık müptezel it” beyanlarına aldırmadan dönüp “sizi ben soydum adım Egil” diye bağırırken köyü yakması, içerden çıkmaya çalışanları öldürmesi dahildir. Zamanın algısı çok başka, başkanım Egil ise zaten bambaşkadır. Yeri gelir 11 vs 1 atar vsyi alır, yeri gelir hasta köylü kızlarına nazarlık yapar yeri gelir Dedem Korkut gibi aralarda es verip “size şiir yazdım okuyayım” diyerek okur. Dünaynın yükünü sırtlayan mahallenizin fazla da dostu olmayan Egil, bu dünyadan göçer, anısı bizimle kalır. Ben şahsım adına Trollük, günlük hayat ve insanları iplememek için bir çok şey öğrendim. Ama yinede özel bir ilginiz yoksa tavsiye etmem. Detay bir okumadır. Aslında daha çok yazılacak şey olmakla beraber buraya kadar bile yüksek oranda okunmayacağını bildiğimden bu kadar ile veda ediyoruz. Anısına Hugen veljer, hugen vinn Tråden tvinnar, tråden bind Under måne yver haug Under galge talar daud Vidt eg fér, vidt eg ser Dulram, vart eg under hengd mann Galdra vaken daud mann Hamram, fer eg yver land Fer eg som ein gand Tvinna rangsols Ragn-frod Ser eg, er eg alt Vil eg, vinn eg alt

konahrik 2 weeks ago

Normalde bu aralar halkımızı yüksek(!) fikirlerimle aydınlatasım yok. Her sene geçmişten gelen hayaletlerimle boğuştuğum zamanlar olur. Malum bu sene yoğun... Seç beğen al. Ama ben size nispeten en azından bir kısmı daha neşeli birşey anlatayım. O zaman bir klasik gelsin...…devamıNormalde bu aralar halkımızı yüksek(!) fikirlerimle aydınlatasım yok. Her sene geçmişten gelen hayaletlerimle boğuştuğum zamanlar olur. Malum bu sene yoğun... Seç beğen al. Ama ben size nispeten en azından bir kısmı daha neşeli birşey anlatayım. O zaman bir klasik gelsin... Let me tell you a story... Benim gibi develer taylak iken Dolar tek haneli iken Whatsapp henüz daha fazla yayılmamışken Angel Kapsov'un toprağı daha kurumamışken Benim bir çocukluk arkadaşım var. Dedemlerin semtinde oturur. Yazdan yaza gördüğüm. Nano(naano veya nağno diye okunur) Namıdiğer "çingen nano". Nano romandır. O zamanlar politik doğruculuk falan tam sirayet etmemiş, çingen derlerdi. Nano çocukkende arsız bi tipti. Nasıl olmasın ana hasta, baba yok, nano çıplak ayak millete bela oluyor. Bana çok bulaşmıyor çünkü ailecek Nanoyu severdik. Nanonun dayısı dayımın asker arkadaşı, kıbrısta şehit düşmüştür "Çingen Tosun". Annem, annanem, dayım çok kollardı Nanoyu. Annem hep içi sızlayarak anlatır Nanonun ninesinin haber sormaya gelişlerini. Ben de hırçın nanoda hırçın anlaşamazdık tabii. Neyse zaman geçiyor, ben gelmişim delişmen yaşlara. Her yaz olduğu gibi saçma sapan ekstralarım için iş buluyorum koca reis babamı atlatıp. Zaten hiç iyi değilim. Bu sene farkımız bi pubta güvenliğe girmişim. Acemiyiz ama gururluyuz şefim Adem abim ne derse onu yapıyorum, fazla mesai, zamansız mesai, ters mesai ne derse onu yapıyorum. Patron Murat abi farkediyor bu dallama kim diyor, anlam veremiyor. "Oğlum sen salak mısın" diyor bara vermek istiyor bana kal geliyor. Arada barmenin yanında takılıyorum ama yok olacak gibi değil. Hayır barmenden yeterince yavşaklıkta öğrenemiyorum çünkü 100 yılda bir gelen bi yavşak. Kendi haricinde kimsenin yapamayacağı şeyler. Hiç değilse biraz içme kültürüm olur diye kokteyl falan öğreniyorum. Olmuyor Adem şefime geri veriyorlar beni. Adem abim bana herkesi duruşundan tanımayı, yavşamadan yavşamayı öğretiyor, her verdiğini alıyorum. Fatih Terimin Musleraya baktığı gibi bakıyor bana. En çok karıya kıza mesafe koymakta zorlanmamamı seviyor, bizim işlerde çok olur bilmiyor ki o iş ahlakından yoksa piyasa çok fena. Canımdan can gidiyor bazı yürüyenlere yol vermeye. Bir gün Nano geliyor çiçekçi olarak. Nano büyümüş, nano esmer, nano saçlarına benim saçımın sarılarından atmış. Bazılarının beklediği gibi afet olmamış. (Ben güzel kızlar memleketindenim) "Lan Nano" diyorum. "Eiiiiiii konaa" diyor. Sohbet muhabbet teşko kuruluyor. Nanonun muhbiri oluyorum. Haber edeceğim bundan sonra hızlı saatleri. Ama bir yandan da korkuyorum Nanonun sağı solu belli olmaz, arsızdır. Bir iki geliyor gidiyor, satışlar iyi. Nano vefalı kızdır, gördüğü yalnız kızlara kaşgöz yapıp beni gösteriyor, eliyle "mmm mis" işareti yapıyor. İnanmazsınız bu atomik derecede saçma taktik çalışıyor. Mesai çıkışı hiç yalnız yürümüyorum. Sabaha karşı çıktığımda Nanoyla karşılaşıyoruz çiçeklerini almaya gitmiş çiçek pazarına. Sonra kahvaltı ediyoruz bi simitçide falan ben yemiyorum, sporcu kariyerim diyorum. Nano galiz küfürler ediyor. Benim ağzım bozuktur ama benide aşıyor. Bilen bilir romanlar ağzını bozdu mu 4.duvar yıkılır. Yerli esnaf önce bizi garipsiyor sonra alışıyor, iki emekçi biri gelir biri gider iki lokma birşey yerler... Ama Nano mimli herkese kendini tanıtmış. Semtin neşesi bende yancısı. Nano tam bir çingene kızı, varoş güzeli ama o kadar iyi taşıyor ki bunu hiç batmıyor gözünüze. Sonradan moda olacak herşey o sıra aynı anda Nanoda var. Hal haldan tut her parmağa yüzükler, burnunda hızmalar, saçında çiçekler, belinde ip örgüsü zincirler 2010 facebook kıyafetleri. Kombin eksiksiz. Akıllara ulan o kızı yemezler mi sorusu gelebilir. Nanodan yiyebileceğiniz tek şey fırça veya küfürdür arkadaşlar. Nano bir terör olayıdır. Onu herkes tanır, herkes çekinir. Nano herkesi zorbalayabilir, nano herkese iş atabilir, nano herkese bel altı vurabilir... Nano sinemadan kız arkadaşınızla çıkarken sizi görüp "eeey bu ne surat? elletmedi mi filimi mi beğenmediniz" diyebilirdi uluorta. Nano yanınızdakini beğenmeyip "napceksin bu -----bi tarafı---bitliyi bea" diyebilirdi. Nano gıcık aldıysa kızın baktığı bir anda göğüs dekoltesi açıp sizi zor durumlara sokabilirdi...(bunu yürüdü olarak yorumlarsanız ciddi ciddi tükürürdü) Kısacası nano biz gariban erkeklerin basitliğinden, kadınların komplikeliğinden ve gururundan çok iyi faydalanırdı. Nanonun olduğu yerde herkes öyle veya böyle onun esiriydi. Bizim nanoyla kitap olacak kadar maceramız var çünkü her dakika birşey yaşatıyor asla dur durak bilmiyor, mekanın densizi beni bile zorluyor. Bir düğün haberi geliyor, bizim memlekette bir büyük aile oğlu Tamer abiyi evlendiriyor. Düğün festivale denk geliyor, belediyeyle görüşülüyor, düğün festivale entegre ediliyor. Ben düğün dernekten nefret ederim beni de ikna ediyor arkadaşlar çünkü herkes orada olacak. En önemlisi bütün kızlar orada olacak. Memleketin yakışıklıları liste yapıyor birbirlerini tembihliyor şunu bunu görünce beni arayın diye. Gün geliyor düğün gecesi geliyor. Tamer abiler günümüz görgüsüz kopuk zenginleri olmadığı için dersini iyi çalışmış, bütün yerel sanatçılar orada, kalabalıklar alanlara sığmıyor esnafın gönlü edliyor sokaklara taşılıyor. Orkestra katliam 3 tane getirilmiş. Milastan Mesut Külahlı getirilmiş, şarkılarında mikrofon ekosunu rapçilerden 10 yıl önce imza etmiş Taylan abi getirilmiş,(taylan abi bazen mikrofon bile kullanmıyor öyle orijinal) davulcu erman, kemancı harun hatta ve hatta Tarzan Mustafa(Taşpınar)dan bahsediliyor. Anlayacağınız bir Ciguli yok. Mesut abi yine günümüzde olmadığımız için her milletvekilinden çok ilgi görüyor. Vekiller falan 1-2 korumayla milletin içinde gezebiliyor düşünün yani. Bi ara annemi görür gibi oluyorum sanki yanında Nano ile. Sezerciğe dönüşüyorum " Allah baba" diyorum, bu gece değil. Bizim Kenan Dilaraya vurulmuş bütün gece Dilara arattırıyor. Nano beni görüyor. Seninkiler şurda diyor kızları işaret ediyor. Nano diyorum "Dilara". Nano basıyor küfürü " uyuz encik, zevksiz köpek" diye başlıyor, Kenan diyorum, bu sefer Kenana kayıyor, " o karı mı görmüş" diyor baldırına bir şaplak vuruyor. Biz sırtlan gibi beklerken Nano geliyor. Yüzünde başarmanın gururu, ama yalvartmadan vermez. Bizim oğlanlar gider yapıyor. "Söyleyeceksen söyle, yoksa kalabalık etme, çekilecek kadar güzel değilsin" minvalinde bir intihar cümlesi ediliyor... Ben kolpaçino sabriye dönüşüyorum "kıyamet bugündür ya ümmeti muhammed" oluyorum. Aklıma kurtlar vadisi kirvenin mezara kurşun atışı falan geliyor. Çakır geliyor " bu karı bizi uykumuzda keser" diye. Hiçbir kadın o kadar kadının içinde bunu karşılıksız bırakmaz. Nano hiç bırakmaz... Bu sefer de aklıma Bedir geliyor " Bu adam yas tutacak biri değil ağa... En son yas tuttuğu gece 6 babayı öldürmüş".... Nano şalını bana veriyor ve gidiyor. Ben iyice panik oluyorum. Niye öyle yaptı bağırıp çağırıp beni ellediler falan mı diyecek acaba diyorum. Şalı da bırakamıyorum gelir de şalı göremezse komple yan basarız diye. O an anlıyorum arkadaşlar. Ben Nanodan korkuyorum aq... Nano geri geliyor Dilarayla bize yaklaşıyor "acık karı kız görün a mokare" diyor. Bluzunu alttan üste bağlıyor, takılarını düzeltiyor, eteğini kıvırıyor, veriyor orkestraya işareti, orkestra zaten roman. Kandaşlarından gelen emri direkt alıyorlar. Başlıyor ordan "abe selime kelmane opramdan delmane romanem deya kelena ale hade kelmaye" Bilen bilir usta oyuncular çıplak ayak dans eder. Nano ayakkabıların bi tekini Kenana fırlatıyor, diğer tekini garibim Salihe... Nano oynuyor, birimiz şalını ötekiler ayakkabılarını tutuyor. Orkestra ışığı görüyor. Davulcu, davulunun ritminden yürekleri hop eden insanlara başka birşeyin tesir ettiğini fark ediyor arkasını dönüyor Nanoyu görüyor. "çık oyun yerine yemeni bağla beline" Nano insan anatomisini zorluyor, kadın erkek herkes oraya bakıyor. İnsanın orası da oynarmıymış diye. Ben arada oblik kaslarımı falan avuçluyorum çaktırmadan ulan olabilirmi acaba diye. Bi noktada midem falan bulanıyor. Kemancı arabesk taksimler giriyor. "abela da kuzucum abela şukarda mori şukar şukar kelena" Solist roman abi sadist, bize aman dileniyormuş gibi gaz veriyor " aman breh kara kız yaktın çocukları" diye giriyor şarkı arasına. Nano acımıyor kaş, göz, el, kol allah ne verdiyse yapıştırıyor. Paralar saçılıyor. Ben cinsi konuları bırakmışım hayatı sorguluyorum. Biz ne yapıyoruz, niye falan diye... Müzik bitiyor. Taylan abi yetişmiş "eh çucuuum benim gel bakayım burayı" diye. Nano bize yaklaşıyor Dilaranın surat mahkeme duvarı. Kenan köpek gibi izlemiş, elinde hala ayakkabı. Nano ayakkabıyı alıyor, alırken iş atıyor. Salih şokta ayakkabıyı Nanonun ayağının önüne eğilip indiriyor. Benim başımdan kaynar sular dökülüyor, "yok ayağının altını öpün aq" diye. Bana bakıyor "kalsın gülüm lazım olur" diyor. Şal bende kalıyor. Nano başka bir dans masterı olan annemin koluna girip kalabalığa karışıyor. Bi şekil çıkmam lazım oradan. Bunun üstüne içilir deyip bişeler bulmaya gidiyorum. Acaba diyorum bu ekip memleketi mi terketsek? Salihin direkt kendini kaleden suya atması lazım. O kaçıpta kurtulamaz. Kenan ancak Dilaranın nişanına gidebilir. Bense o işin orada bitmediğini biliyorum. Nanoyla daha çooook maceraya atılıyoruz o yaz. Amma velakin 2-3 yıl sonra tekrar karşılaşıyoruz. Herşey çok değişmiş. Ben insan içine tam çıkamazken. Başımda belalar. Yarınım yok. Nano buluyor bir yerlerden beni. Donup kalıyorum. Eski dostların görür görmez birşey bilmeden koyduğu tespitler adama koyar. Hafif tedirgin, "Sen çok değişmişsin" deyişi gitmiyor kulağımdan. Nano yiğit kadındır. Nano arsızdır. Nano yalan söylemez. Bana da birşeyler dank ediyor o an. Bu ara sık sık duyuyorum Nanoyu ondandır anlatmam. Son görüşümden beri ne yapar ne eder bilmem. Aramam sormamda. Bazı şeyler yokuş aşağı gitmeden durmalıdır. Kulaklarda kalmalıdır...

konahrik 2 months ago

The Lion: Son of the Forest

Mike Brooks

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Yine, yeni, yeniden, kimsenin merak etmediği, gerek olmayan up uzuuun geleneksel bir 40k yazısıyla beraberiz. Diyeceksiniz ki ey kona, bir bu mu yani bu kadar zamandır, senin gibi kudretli bir mal ancak bir 40k mı okudu? Hayır. Her ne kadar…devamıYine, yeni, yeniden, kimsenin merak etmediği, gerek olmayan up uzuuun geleneksel bir 40k yazısıyla beraberiz. Diyeceksiniz ki ey kona, bir bu mu yani bu kadar zamandır, senin gibi kudretli bir mal ancak bir 40k mı okudu? Hayır. Her ne kadar insanların genel durumuna empati-sempati-saygı duymasam da, ya çok detaylardı ya da pek hoşlanmadım kısacası size kıyamadım. Yiğidim, aslanım erkekoğlu errkek, Lord of the First Lion El’johnson’ınımın bir hikayesiyle devam ediyoruz. 3 katım kadar boyu dolayısıyla türlü türlü huyu olan imparatorun oğullarının ilki, yakışıklı, karizmatik, kaslı, renkli gözlü, yiğit, kötü tecrübleriyle ve doğası gereği antipatik, empati yoksunu, kopuk Lion El’Johnson(bilmem kime benzer) zaten çok tanımadan sevdiğim tanıştıkça genel okuyucu ve akıl mantık gereği çokta sempati duyulmayan kendisini daha da çok sevdiğim bir karakter. Kendisini benimle beraber bu yazılarda Calibanı dize getirişinden, İmparator ve karanlık melekleri tarafından bulunmasına, Rangda da çatır çutur uzaylı katletmesine, Thramas seferinde dengesiz mezalim Curzenin peşine oradan İmperium secundusa, bid’ata, tekrar Calibana sonunda İmperium Nihilus’a (ve arada bir çok macerada) takip etmeyen ancak arada bu yazıları okuyan sizlerle de asker arkadaşı sayılırız. (gerçekten buraya kadar hakimseniz sizde de bi sıkıntı var) I. Lejyon Dark Angels (Karanlık melekler-eski adıyla taçsız prensler) insanüstü lejyonların ilki ve diğer Astarteslerin de şablonu/kalıbı olup. İlk lejyon olma hasebiyle İttihat savaşlarında bizzat imparatorun yanında çarpışmış olmalarından, Mechanicum veya diğer primarchlarda olmayan bir çok sırra ve insanlığın arkaik silahlarına da sahiptirler. 6 kanattan oluşurlar, Her kanat bir askeri doktrini temsil eder.(Göğüs göğüse savaş, mekanize harp, kuşatma vb vb) Hikaye Lion’un çeşitli şüpheler ve çekincelerle, 15 yaşında bir ergen duygusal zeka seviyesiyle, Luther gibi kahpe müptezellerinde hiç yardımcı olmayışıyla sürgüne gönderilen Dark Angelların Caliban’a dönen Lion’a gezegenden ateş açılması sonucu, Calibanda ortalığın kolpaçinoya dönmesinden kaynaklı inflakından sonra başlar. Burada sanki beraber yeri gelmiş insanlara soykırım uygulamış, sözlüklere uzaylı katliamları için yeni kelime ekleyen “Xenocide”(ki birden fazla kez olur), kimi zaman gezegenleri veya biyolojik hayatlarını komple silen, soykıran, belkıran, kalp kıran, Allah affetsin ne bulursa onu kıran Lion ile muhatap olmamış gibi ortalık 56 olunca şaşıran Dark Angel’ları da tebrik ediyorum. Bahçıvansınız biberiniz yok daltarraksınız haberiniz yok kardeşim. İnflak sonrası hem warp aleminde hem zamanda savrulan herkes, sağda solda, kuytuda köşede, uyanmaya başlar. Lionda bunlardan biridir. Okuyucu Lionla beraber bir dere kenarında gözlerini açar onunla beraber yavaş yavaş hafızasına kavuşur. Apex bir predatörün monologlarıyla açılış yapılır. Mekanın garipliğini ve yanıbaşındaki “karanlıktaki bekçi”yi farkeden Lion yol alır, kendini 3 insana musallat olan yaratıklarla bulur. Yaratıklar ile ısınma bile yapmayan Lion insan kampına yollanır. Kampın koruyucusu ise “düşmüş” oğlu Zabrieldir.(Calibanda Liona silah çeken herkes daha sonra “düşmüş” olarak anılır) Babasını gören Zabriel “babacığım” diye sarılacakken... Efendilik arayan Harry Pottera gitsin burda skş var skş... Zabriel Lionu görür görmez iki el ateş ederek üzerine çullanır. Ki 40kda bir primarcha saldırmak hele hele kendi babana, çok düşünülecek şey veya iyi bir fikir değildir. Yani siz tahmin edin travma ve duygusal yoğunluğu... Lion oğlanı tokatlarken “hain köpek “ falan derken alınan Zabriel’i fark eder. Bu köyü korumamış mıdır, hain denmesine alınmamış mıdır? Bu işte bir gariplik vardı. Zabriel ateşi açanın Caliban olduğunu bilmemekte ve Lionu suçlamaktadır. Oturur konuşurlar, Zabriel 400 yıl önce uyanmuştır. Olaylar üzerinden onbin yıl geçmiştir(warpta öyle şeyler olabiliyo, hoş bildiğimiz uzayda da olabiliyo) İmperium 13.Kara Sefer ile yarısıyla beraber karanlığa gömülmüş, İmparatorun sağ olup olmadığı belli değil, işler ise hiç iyi değildir. Zabriel avlanmakta, Lion ve tüm primarchlar ölü kabul edilmekte, İmparator tanrı ilan edilmiş tapılmakta (ki bid’at savaşlarının neredeyse sebebidir).İnsanlar milyon gezegene hakimken İmperium Nihilus can çekişmekte, it, köpek, müptezel, youtuber saldırısı altında bırak gezegenler arası iletişim kurmayı, ormanlarda yaşamaya düştükleri yerler vardır onlarda öyle bir yerdedir. Kısacası Lion, her 40k okuru gibi 40k ile tanışmaktadır. Müthiş bir yalnızlık, binlerce yıllık uykunun durduramadığı biraz yaşlanma, gıcıkta olsa kardeşlerinin yokluğu, Lejyonların dağılışı, teknolojinin geri gidişi ile demoralize olsa da Lion elinden geleni yapacak, Calibanda çıplak elle avlanır gibi tekrar düzen kuracaktır. Bir kendi bir bıçak bir de Zabriel ile küçük bir kaleden başlarlar sapkın götü yakmaya, ikmal sorunları çözülür, gezegen yavaş yavaş birleştirilir halka umut verilir ve direniş başlar. Zabriel örneği ile geçen yıllar değişen şartlar sebebiyle Lion hele şükür artık yetişkin gibi düşünmeye başlamıştır. Zabriele yaptığı teklifi diğer kardeşlerine de yapması için gönderir. “Yağız atlar besledim meydan meydan diye 40 yiğide seslendim kurban kurban diye Dediğim gün bu gün meydan bu meydan” Diyerekten tüm “Düşmüş” veya düşmemiş melekleri çağırır. Bir kez daha kendileri için değil, Lion için değil, imparator için değil, bu insanlar için. Ezemedikleri isyanın, yok edemedikleri uzaylıların, sapkın kuzenlerinin zulümleriyle 41.000 yılında ormanlara sürülen mazlum insanlar için çağrır. Düşmüş meleklerini hem hasretle hem hayretle hem de acıyarak izler Lion. Bir asker, kolektif yetişir. Beraber yer içer sıçar yatar kalkar. Bunlar Astartestir özel hayatları yoktur sadece cephe vardır. Yalnız kalmak, kaçak yaşamak, emir komutadan kopmak onlara göre değildir. Ancak hepsi bir şekilde uyum sağlamaktadır. Hakikatende yazarında maharetiyle farkında olmadan bazı geleneklerini yürütmeye çalışmaya çalışmaları yalnızlığa uyarlamaları gerçekten iç burkucuydu. Lion buna hem saygı duymakta hem üzülmektedir. Her oğlu melek olarak kalamamış belki de hiç olmamıştır. İşte orada sisteme musallat olan anası kılıklı oğlu Seraphax devreye girer. Güç boşluğundan bid’at ehliyle müptezelliğe başlamış, dünyaları sömürmekte, türlü türlü büyü, muska yapmakta, harama düşmektedir. Oğlanın kafasına sıkalım, namus meseledir düsturuyla işe koyulurlar. O kısımları hem sonuç kısmı olduğu için hemde çok beğenmediğim için hızlı geçerek kapanışa geliyorum. Varlığını cami ve gezegen hoparlörlerinden duyuran Lion sonunda bir imparatorluk filosu tarafından duyulur. Filo rahmetli kardeşi Sanguinius’un oğullarına aittir. Buluşmada bu kızıl meleklerin ortasında Sanguiniusun altından bir suretini maske edip takmış biri vardır. Sanguinius zaten sağkende pek güzeldir. Lejyonlar ve insanlar içinde Aya bak yıldıza bak, Şu giden primarcha bak Allahını seversen dön de bize bak diyerek anılan bir şahıstır. Buna hiddetlenen Lion ile konuşan maskeli Dante bunu fark eder ve ikna olmuştur Lionun gerçekliğine. “Zaten bu hal tavır bi primarchlarda oluyor” diyerek ortamı yumuşatmak isterken Lion’a bir şimşek çakar. Zaten kitabın başından beri asosyal, kopuk, anlaşılması güç, kardeşlerinden pek haz etmeyen ve anlaşılaman Lion, ince ince alakalı alakasız kardeşlerini anmaktadır. Dante başka primarch mı görmüştür? -Kardeşiniz Gulliman komadan çıkıp İndomitus seferini başlatmış, bizleri ipten almış şahsımı İmperium Nihilus komutanı ilan etmiştir- der demez Lionun kafasında tek düşünce canlanır. -Roboute(Gullimanın ilk adı) Yalnız değilim... Bence mükemmel bir finaldir. Yabancısına çok “şey” gelmese de 40kda örneği tek bir diyalogtur. 100Lerce kitaptan bahsediyoruz. Liondan bahsediyoruz. Gullimanda çok sevilen bi tip değildir. Sonuç olarak bu eser her ne kadar Lionun dönüşü için fanservice olarak yazılmış gibi dursa da aslında son derece içsel geçişler ve karakter gelişimin son derece güzel verildiği bi kitaptır. Öyle etmesek mi lordum diyen yaverinin kellesini alan Liondan, Zabriel ile direniş başlattıkları yokluk gezegeninin kendisine tahsis ettiği şeref muhafızlarını (baya bildiğin dümdüz insanlar) kendilerini aşağılanmış hissetmesin diye yanında gezdiren Liona evrilişi, iç hesapları ve bu hesapların Zabriel gibi evlatlarında da yaşanması. Bir yok ediciden, aşırı efektif bir generalden bir lidere, umuda dönüşmesini ve sindirişini izleriz. Geri kalan herşey benim için makyajdır. Güzeldir bu arada özellikle bahsettiğim Lejyon hayatının kalıntı ve geleneklerini revize etmeleri, yalnızlıklarla baş edemeyip etmeleri, kurdukları veya kuramadıkları saçma bağlar, insanların götünden haberinden olmamaları iyi yazılmıştı. Özellikle klişe de olsa bir noktada kardeşlerinin suretleriyle kapıştığı sahnede karizmatik olmaya çabalamak, inadına gitmek yerine, kimini kabul edip kimine kaçamak olmadan cevap vererek, büyümüş Lionu gözümüze sokan finalide ben şahsen çok beğendim. Bütün kardeşlerin birbirine eleştirileri e birazda doğrudur. Ama başlarında İmparator yoktur. Her oğlan ancak babası ölünce erkek olur, 18 kardeşin pek azının ömrü buna yetmiştir. (17 kardeş ne diyenler için İmparatorun Anadoluda büyüdüğü ve Göbeklitepede bir süre yaşadığı bir gerçektir) Eğer Seraphax kapışma sahnesini saymazsak biraz daha olgun bir Warhammer işiydi diyebiliriz.Artık böyle şeyleri parçalayarak okuduğum için onunda bi mekanik olduğunu bildiğimden çok takılmadım. Ha sıkı takipçiler için çok meseleye de değinmektedir.Gullimana hediye edilen İmparatorun kılıcı, Liona verilen kalkanın açık açık eleştiri olması, “Düşmüşler” sorunu Dark Angelsin geleceği, İmperium Nihilus meselesi, Demon primarchların denge unsuru neler olacak gibi ana hikayenin gittiği yere de işaret eder. Velhasıl kelam buraya kadar okuyanları tedirginlikle selamlıyor başka bir 40k hasbihaline kadar uğurluyorum.

konahrik 3 months ago

Ateşkes

Christian Carion

2 Gönderi

Bir festival şekeri, muhafazakar ekmeği, gerçeklerden esinlenmiş ilk bakışta iç ısıtan sonrasında burkan bir yapım. Festival filmi olduğunu biraz dekordan, biraz oyuncu seçimlerinden belli ediyor. Film 1914 ateşkesini anlatıyor. İlber Ortaylı edasıyla "biliyosunuz 1914 noel ateşkesi" deyip geçiyorum. Ancak klişe…devamıBir festival şekeri, muhafazakar ekmeği, gerçeklerden esinlenmiş ilk bakışta iç ısıtan sonrasında burkan bir yapım. Festival filmi olduğunu biraz dekordan, biraz oyuncu seçimlerinden belli ediyor. Film 1914 ateşkesini anlatıyor. İlber Ortaylı edasıyla "biliyosunuz 1914 noel ateşkesi" deyip geçiyorum. Ancak klişe ama doğru olan "insanı insana kırdırmasalar" temelli söylemler güzel elden geçirilmiş. Genç alman devletinin subayı, nispeten daha kuralcı fakat kimseden aşağı kalmayan centilmenliği, hayatı karmakarışık fransız subayı ve kırgın iskoçlar gibi tonlamaları gayet iyi geçirmişlerdi. Bolca sosyal mesaj, iyi oyunculuklar... Hani vardır ya kadınlar için çekilmiş yılbaşında veya yaz tatilinde köyüne dönen aşırı başarılı kapitalist femboss abla, bir anda birine vurulur- tarzı romantik, filmler. İşte bu erkek versiyonudur. Papa'nın araya girerek " Meleklerin şarkılar söylediği gecelerde silahlar susmalı" raconundan sonra bir alman operetin türkü söylemesine binaen (bkz.Walter Kirchoff- fizikçi kirchoffun kayıp amcaoğlu) ateşkes ilan edilir. Zaten bütün semavi dinler o kadar da kendine özgü olamadığı için herkes bir anda ilahileri tanır ve eşlik eder. Ondan sonra maç mı dersin cıgara dönme mi dersin, kısıtlı imkanlarla karı kız kesme (1914 usülü renksiz foto) mi dersin, bir erkeği gerizekalı yapan hemen herşeyi paylaşırlar. Asıl ibretlik olan ise bunu dil, mezhep, coğrafya ve savaşın durduramamasıdır. Yanisi hanımlar, ne zamanki kendinizi bir dil grubundan, bir peygamberden, bir savaş alanından, kudretli kumandanlardan daha güçlü hissederseniz, adamları o zaman değiştirmeyi deneyin. Yoksa bulaşmayın. Gelelim işin iç yüzüne, Birinci cihan harbi her ne kadar tatsızlıkların patlamasıysada hala insanların arasına "Verdun, modern savaş teknoloji ve doktrinleri" gibi beynelmilel insan imalatı dehşetler girmemişti. Dolayısıyla aslında biraz daha kendinizi verip bakarsanız filmde "avrupa birliğinin" temellerini de görürsünüz. Dünyanın en anlamsız, statik, ezici, boğucu savaş stili olan siper muharebelerinde dahi insanlar, (özellikle basic male human) çokta akıllı mantıklı değildir ve bunun özgüveni de mevcuttur. Filmdeki gibi bir anda dillerini bilmedikleri ve aylardır birbirlerini boğazladıkları adamlarla futbol oynayabilir, kol düğmesi değişebilir, sigara dönebilir, bunu anasına bacısına yazabilir ve hatta "yav ben bunu vurmak istemiyim ha" diyebilir. İşte orada "düz adam" sınırların kalktığını görür, karşısında gözü dönmüş bir hayvan değil hannoverli bir ayakkabıcı, gariban bir berber, kahvede tavla oynadığı mahalle gencini görür. Onları öldürmüşmüdür ki bunları öldürsündür. Yadırgamaz... Onları oraya getiren hangi patronun nereye çökeceğidir. Kimin kime borç verdiğidir, kimin nereyi sömürdüğüdür. Hatta o kadar bihaberdirler ki bir Alman bir İngilize sorar ateşkeste "sizin işiniz gücünüz yok mu kardeş, burada bizimle savaşıyorsunuz" diye, bunu bir süre düşünürler... Bazı cephelerde, siperden çıkmak veya ateşkes lafı vatana ihanetle suçlanmaktaydı. Bu tarz durumlarda kurmaylar derin bir varoluşsal sancıya sürüklenirler. Bu savaş savaşılacaktır. Ancak aynen aktarıyorum "artık onları tanıdık, nasıl soğukkanlılıkla vurabiliriz ki" diye not düşen ne yapacağını bilemez bir ingiliz subayıdır. O zamanlar orada olan efsane fransız Charles DeGaulle "fransız piyadesinde düşmanı kendi haline bırakmak için acılı bir istek görüyorum" diyecek, kumandan Victor d'Urbal ise "adamlar komşularıyla tanıştı" diye yazacaktı. Askerler siper mesafeleri düştükçe iletişim kurabilmekte, birbirleriyle maşşak geçmekte, kendilerince hedefler yapıp nişancılık yarışmaları yapmakta, hediyeleşmekte, "hele sizin oralarda nolmuş diyerek gazete takas etmekte, şarkı söylemekte, çoğu Alman, İngiltere'de çalışmış veya bulunmuştu, futbol liginde neler olduğunu, tuttukları takımların ahvalini sormaktaydı. İşler bir noktada siperden sipere tribün gibi slogan atmalara ve resmi olmayan ateşkes ilan etmelere varmıştı. Siper savaşları, korkunç ve iğrenç olmasına rağmen beraberinde iletişimi de yanlışlıkla getirmişti. Şimdi her zaman olduğu gibi bu batı cephesidir. Bir gözle bakılır. Kayıtlarda olup burada olmayan avrupanın üvey evladı biz ve ruslar... Doğu cephelerinde fazla kayıt yoktur. Ancak benzerleri Çanakkale'de de olur.(ki biz dindaş falanda değiliz) Velhasıl kelam Lieutenant Colonel Dave Grossman'ın On Killing'i, benimde şahsi gözlemlerim ve filminde anlatmak istediği gibi, kimse kimseyi sistematik olarak öldürmek istememekte, hatta doğru düzgün öldürmek istememektedir ve hatta buna direnmektedir. Ben kağıt üzerinde ve dilde sevilmeyen bir adamımdır. Ama çok memleket görmüşüm çok sevilmişim. Bakmayın siz efendilerin ne dediğine, başbaşa kalınca kız kesiyoruz en sonunda...

konahrik 4 months ago

Kıvılcım olarak gittik, kor alevler olduk geldik. Cehennem ateşidir diye korktular. Sen rahat uyu. Belki beceremedik, belki haketmedik ama sen rahat uyu.

konahrik 7 months ago

26 Ağustos 1922 "Eğer bu planla kaybedersek, bize vatan haini derler. Bu meclis bizi asar," -Sorumluluk bana ait. Eğer kaybedersek, beni hemen asarsınız" Mustafa Kemal canıyla kumar oynayabiliyorken, koruma ordularıyla gezerek, memleketin 10 kenti yıkılmışken kendi ordusuna güvenemeyip kışlaya tıkanlar,…devamı

konahrik 7 months ago

AK-47

Konstantin Buslov

3 Gönderi

Uzun ve sıkıcı, Kona ile hayatta işime yaramayacak bilgiler köşesinde bugün, Rus silah sanayinin gururu, her türlü örgüt, milis, iç savaş, afrikalı korsan ve bilimum "tırreğin" ilk tercihi. Bordo klavyelilerin tesbihi AK-47'nin hikayesi var. Mihail Kızıl Ordunun çıldırtıcı lojistiğine ikinci…devamıUzun ve sıkıcı, Kona ile hayatta işime yaramayacak bilgiler köşesinde bugün, Rus silah sanayinin gururu, her türlü örgüt, milis, iç savaş, afrikalı korsan ve bilimum "tırreğin" ilk tercihi. Bordo klavyelilerin tesbihi AK-47'nin hikayesi var. Mihail Kızıl Ordunun çıldırtıcı lojistiğine ikinci dünya savaşı cephelerinde şahit olmuş, "bu iş böyle olmaz yeğenim ben cephede iki kurşun sıkarak mı yoksa ordumu silahlandırarak mı bu vatanı kurtarırım" diyerekten bir deli cesaret, eskiden çalıştığı bir fabrikada biraz şans biraz yüreklere oynayarak prototipini geliştirmeye başlar. "Vay delikanlı sende iş var" denerek kendisine şans verilir. Köyden indim şehire tadında bir mühendislik hikayesi başlar. Ben şahsen SSCB tat ve dokularını genel tüketiciye uygun buldum. Biraz ortamın farkını belirtmek için gerekli şeyler bunlar. Yürüdüğü kıza şeker tayınını vermeler, herkesin cephede birini kaybetmiş olması, verimsiz sovyet politbüro ve bürokrasi işleyişleri(ilk vagon atolyesinde çeşitli tripler) falan bence olaya derinliğini veriyor. Zor zamanları, zor adamları, zor kararları yedirmeye çalışıyor. Onun dışında biraz çekilmek için çekilmiş bir iş. Harika oyunculuklar büyük dramalar yok. Mihail var vatan sevgisi var, büyük isimler altında bekleneni verememe korkusu var. Bunlar artık bizim gibi modern izleyici kitlesi için küçük fakat bir adam için zor şeyler. (artık maşallah galaksi falan kurtarılıyor her dizi filmde). Meraklısına hızlı bir özet, meraksızına hafif bir jimnastik deyip film mevzusunu kapatıyor bomboş ortamlarda belki bir gün lazım olursa şekil şukul için bilgilere geçiyorum. Yav peki ne bu yani her silah yapana niye film çekmemişler veya bu zıkkım niye böyle ünlü olmuş? Avtomat Kalashnikova yani bizim AK çok derin bir yarayı kapatırda ondan. "Bir sıcak çatışma bölgesinde artık kalaşnikof çıkıp çıkmaması değil hangi modelinden ne kadar çıktığı daha yaygın olduğundan analistlerin bir bakışta bunların menşeini anlaması beklenir." Yani bir çatışma bölgesinde AK var mıdır soru değildir, hangi AK oradadır mesele odur. Niyeti bozan herkesin ilk baktığı yerdir. "Ak-47/akm/aks için konuşacaksak burada dizayn felsefesinde hafiflik değil, basitlik esastır. Rus ordu anlayışının temelinde zaten basitlik yatar. Bunda da 1940'larda steplerden, dağlardan tundralardan topladıkları adamlara mekanik objeler (makineli tabancalar gibi) verip Almanlara karşı atarken ekipmanın basitliğinin başarıya büyük bir etkisi olduğunu farketmeleridir. Rus alt kademe ekipmanı her zaman karmaşıktan basite doğru gider. (ppsh-41 pps-43 olur, dp27 sg43 olur, ak47 akm olur). İşte primat adam bile kullansın, silah bozulmasın takılmasın, 30 mermiyi sıkıntısız olarak atsın. 2 milyon askerimiz var isabet o kadar da mühim değil, mermi bol illa biri isabet ettirir kafasındadırlar. Bu mantaliteyle fakir bir ülkeyseniz ak47 size uygundur. Afrika ülkeleri iç savaşlarında bu yüzden birbirlerini öldürürken 650 dolarlık m16'lar yerine kalaşnikof tercih ederler. Milyonlarca kişilik ordu besliyorsanız da bu size uygundur, çin 1956'dan 2000 lere kadar tip 56 kalaşnikofları boşuna kullanmadı. Tek namlu üretimiyle 44 yıl hizmet veren ve her gün taşınan bir silahtır bu. Ama almanya gibi bir ülkeyseniz, profesyonel ordunuzda herkes elit özellikler taşıyorsa uğraşmazsınız bunlarla. İşte o vakit AK serileri kapasite ve potansiyelinizi sınırlar. Gider aslan gibi G36 üretir kullanırsınız. 1949 model Ak47'ler sıcak savaş ortamlarında 5 dolara kadar inebilir. Afrika örneklerinde canlı tavukla mısırla falan da değiş tokuş edildiği görülmüştür. Dünyada 100 milyon kadar kalaşnikof türevi olduğu düşünülür." Nasıl olmasın ki binbir çeşit modeli, bir sürü yedeği tezgah altı üretime müsait oluşuyla ailenizin saldırı tüfeği haline gelir hatta ve hatta bazı durumlarda farklı modellerin parçaları bile birbirine uyabilir.(Askeri mühendis ve lojistikçilerin ıslak rüyaları) Gelelim popüler kültürde gördüklerimize. Orijinal AK47'yi pek sağda solda göremezsiniz ama nedense herkes her gördüğü AK'ya 47 der bu artık mintak, selpak, cif gibi halkımızın kahramanları arasına yerleşmiştir. Çok yüksek ihtimalle haberlerde ve dizilerde Akm görürsünüz,avtomat kalaşnikova modernizirovanni meali modernize edilmiş AK. Maliyeti daha bile düşük ve bazı kusurları giderilmiştir. Namlu freni özlemi bitmiştir. Rpk ise "yav bu çoğ hojmuş niye daha büyüğünü yapmayalım ki" denerek ortaya atılır, yerini ise elimizi atmışken bari korkak alıştırmayalım diyerek askere giden her Türk'ün ne hikmetse bir şekilde bir hikayesi olduğu PKMye namı diğer biksiye bırakır. "Type 56 en büyük kalaşnikov varyant üreticilerinden biri olan Çin bu silahı üreterek Rusya'dan daha fazla kazanmış bile olabilir." Aks-74u Che'nin beresi, Castronun şapkası, Hitlerin bıyığı, Humeyninin sakalı, Usame bin Ladinin ise Aks 74 ü yanlarından ayrılmayan imzalarıdır. Bu da 47nin üstün atış doktrinine uyarlamasıdır. Hatta ve hatta finler-israilliler bile bir ara israil ordusu için de AK bazlı bir tüfek geliştirir yom kippur sonrasında. Amerikalılar tüfek hibe etmeye başlayınca" bedava mal ucuz maldan daha iyidir" yahudi düsturu uyarınca vazgeçtiler. Fazla kafa skmemek için toparlıyor, her ihtiyaca karşı bir ak üretildiğini tekrar belirtiyor (piyade, hava indirme, donanma, özel harekat (9x39)) Yakında sinek vurmak için bile bir model beklentisiyle bu gereksiz yazıya veda ediyorum.

konahrik 11 months ago

SAS Rogue Heroes

Steven Knight

1 Gönderi

Çokta dikkat etmeden, daha önce Ben Macintyre tarafından yazılan, SAS arşivlerine erişimiyle yazılmış kitabını okumam hasbiyle izlediğim ve pek bir umudum olmadan izlediğim bir diziydi. Açıkçası beğendim. Beklentim daha düşüktü. Gelelim nedir bu? SAS dünyadaki bütün “özel kuvvetlerin” en meşhuru…devamıÇokta dikkat etmeden, daha önce Ben Macintyre tarafından yazılan, SAS arşivlerine erişimiyle yazılmış kitabını okumam hasbiyle izlediğim ve pek bir umudum olmadan izlediğim bir diziydi. Açıkçası beğendim. Beklentim daha düşüktü. Gelelim nedir bu? SAS dünyadaki bütün “özel kuvvetlerin” en meşhuru ve atası kabul edilen ingiliz ‘Special Air Service’tir. II.Cihan Harbi sırasında Çöl Tilkisi Rommel milleti hallaç pamuğu gibi çırparken ortaya çıkar. Kuruluşu da işleyişi kadar eksantriktir. Bir grup yeni nesil “komando” marjinal bir bakışla, stratejik unsurları o güne kadar pek makul görünmeyen bazı yöntem ve organizasyonla saldırabileceklerini iddia edip bir şeyler denemeye karar verirler. (Komando birlikleri, I.harp sonrası kurulmaya başlanmışsada tam olarak bugünkü gibi bir anlayışa sahip değillerdi. Shock Troops bir şekilde teşkil olur ve hizmet ederlerdi. Bkz.Alman Sturmtruppen, İtalyan Arditi birlikleri) Düşman hattı gerisinde, sızma ve saldırı harekatları planlamış, bunun uygulanamayacağı varsayılan çöl gibi bi bölgede, orijinal planda paraşütle indirmeyi düşünmüş, yerde olan uçak ve ekipmanları imha etmeyi planlamışlardır ve cesur bir kumar ile birazda dalavere ile gereken izni alırlar. Teğmen Jock Lewes ve David Stirling tek tek seçtikleri adamlar ile operasyona başlarlar. Garip bir şekilde istihbarat subayı Dudley Clarke zaten mabadından bir paraşüt birliği uydurmuş, yanıltma amaçlı mihver devletlerine yutturmuştur. Hatta “lan zaten sallıyoruz K’ya kadar müfreze var aq” diyerek SAS daha kurulmadan kurmuş, müfrezeye de L ismini vermişti. Sas L müfrezesi böylece hayatına başlar, içindeyse camiada nam yapmış Reginald Seekings ve gelmiş geçmiş en göğsü dolu saha askerlerinden olan Robert Blair “Paddy” Mayne vardır. Tamet, Bingazi, Tobruk gibi havasahaları basılmış ekip 22 kişi ile inanılmaz performans vermiş, verdikçe LRDG (uzun menzilli çöl grubu) ile ortak hizmet etmiş çöllerde, Rommel’e ızdırap olmuşlardı. Ancak Stirling çok iştahlı, Paddy Mayne ise savaş suçlarının sınırlarında gezmektedir. Çoğu zaman Cenevre sözleşmelerini çiğnemeye hazır gibidir.Ancak başarıya mecbur olan komuta, sonuç alabildiğinden gençlere yol verir. Bir kaç yüzyıldır emekleyen yeni bir tür savaşın kapıları tamamen açılmıştır. SAS donatıldıkça donatılmış, askeri operasyon derinlikleri artmış, artık savaş Avrupaya, yani çölün kanunsuzluğu ve boşluğundan, sivillerin, ağır tahkimlerin, her km için ölünen mahale taşınmıştır. Komuta kademesinin, ağır travmalı, çölün başıboşluğuna alışık askerlerinden şüphesi varıdr. Sas'ı özel kılacak olan cephe gerisinde iletişim ve ikmalsiz hareket kabiliyetleri aslında orduyu rahatsızda etmektedir. Yeri gelir bürokratik ayak oyunlarıyla kontrol edilmeye çalışılır. Ancak Mayne artık mevzunun potansiyeline uyanmıştır. SAS'ın o anda yerinin dolmayacağını anlamıştır. Güzel bir WWII havası, askeri perdenin işleyişi, ince karakter sahneleri, aksiyonu, tamamen benim yaş grubuma hitap eden soundtrack seçimleri, nostaljik özel kuvvetler hikayesiyle Rogue Heroes açıkçası son zamanlarda bana iyi geldi. Merak eden zaten bakar, tarih ve askeri doktrin dersini geçtim. Gelelim niye beğendim. Çünkü ‘namıssız’ Bbc bu sporu yapıyor. Hiçbişey beceremese oyuncu seçmeyi biliyor. Her ne kadar modern medya sosları olsa da bi kere oyuncular iyi.( Paddy Mayne gay olabilir mi şüpheşini işlerler mesela tek kanıt 2003te birinin öyle mi acaba demesi ve 2023te bir kadının bir pazar gazetesinde 2. Ağızdan hatırasıdır.) Belki öyle belki değil ama herkes o şartlarda gelişen bromance’i anlayamaz. Tamamen izole bir ortamda insanlarla kan paylaşmayı ben şimdi burada özetleyemem, herkesin kısır hayal gücüne bıraktım. Bir grup hayatında savaşı bırak mücadele görmemiş rahat insan nedense anlayamayacağı her sevgiyi yönlendirmeye çalışır. Dizi olduğundan bazı kronolojik ve tarihsel olaylar esnetilmiş ama çoğu anlatıma katkı yapmış, ki bu nadir birşeydir. Seyir düşünülüp alınan kararlar fazla düzeni bozmasada küçük BBC çakallıkları gözden kaçmıyor.Siyahi deniz kuvvetleri personeli falan Ritz'de gezecekmiş falan onlar hikaye.Yer yer ger.ek kayıt ve görüntülerin araya sahneleri pekiştirici şekilde sokulmasıda çok başarılıydı ve de bazı şeylerin gerçektende o şekilde yapıldığının kanıtıydı. Dizi Mayne'nin öfkesini, Stirlingin hırsını, askerlerin boşvermişliğini, savaşın 'eksantrik acımasızlığını' yeterli derecede yakalar, örneğin Sicilya çıkarmasından önce verilen "önce görev, kimseye yardım etmeyin" emri gibi. Oysa insanın insana gaddarlık etmesi zordur, ama insan kendini hazırlar, korumak istediklerine etmesi ise ruhunu yaralar. İşte o gibi sahnelerde dizinin ve SAS'ın neden özel olduğunu görürsünüz. Daha güçlü adamlar, daha iyi silahlar, daha akıllı komutanlar vardır. "Orada" olup, insiyatif almaya tahammülleri ve yetenekleri ne kadardır? Esas soru budur. Çok kafa yormadan izlediğim, ortalarına doğru ciddiye aldığım bir yapımdı. Türün sevenlerine, bir grup sorunlu adam, rock müzik ve ikinci dünya savaşı sevenlere BBC'den dev hizmet...

konahrik 1 year ago

Bizim okullarda tarih hep problemlidir. Ben okurken bir yavan müsamere havası eserdi. (şimdilerde çocuklardan gördüğüme bakarsak o bile iyiymiş) “Dur yolcu! Bilmeden basıp geçtiğin bu toprak Bir devrin battığı yerdir.” Hep reklam gibi gösterildiğinden pek anlaşılmamıştır. Bir devir nasıl batar?…devamıBizim okullarda tarih hep problemlidir. Ben okurken bir yavan müsamere havası eserdi. (şimdilerde çocuklardan gördüğüme bakarsak o bile iyiymiş) “Dur yolcu! Bilmeden basıp geçtiğin bu toprak Bir devrin battığı yerdir.” Hep reklam gibi gösterildiğinden pek anlaşılmamıştır. Bir devir nasıl batar? Bedeli nedir? Tükenmekten de öte artık tükenmişliğinden utanan bir imparatorluk nasıl olurda dünyada çok hasıl olmayan bu “devir batırma” işini nasıl becerir? Bilir misiniz o agamemnon, elizabeth zırhlısı boğazlara geldiğinde işgal banknotları hazırdır. Yani işgal gerçekleşince burada geçecek para çoktan hazırdır. Askerlere dağıtılan hatıra mendillerinde “eclipse of crescent moon” (hilal tutulması) yazar. Dünyanın öteki ucundan ANZAC Corps getirtilmiştir. Bilir misiniz Kazım İnanç bey Enver’in Sarıkamıştan ötürü çok konuşulmayan hayalperestliklerinin bir başkasına kendi şahsı nezdinde karşı çıkar. Fark etmiştir düşmanın hücuma kalkınmasını istediğini, kontrollü bir şekilde cevap verilmesini rica eder. Telgraf cevap almaz. Bir yarbay bu işin öncesini sonrasını hesap eder, Enver siyaseten etmez. Pek sinirleri bozuk M. Kemal bile “ben burada ölürüm fakat ağır topçu desteği olmadan zor sonuç alınır” minvalinde rapor vermektedir. Bilir misiniz Çanakkale ve Verdun cepheleri aynı hesaptadır. Peaky blinders dizisi aslında bir “kayıp jenerasyon” manifestosudur. Hepsi cihan harbi görmüş sıkıntılı, hayat görüşleri çarpılmıştır. Peki kimdir en derin sıkıntıda. Arthur Shelby. Kendisi muhtemelen bir çanakkale gazisi. Bir kaç diyalog ve tütün mevzularından ve daha fazla ptsd göstergeleri sebebiyle ufaktan ufağa hissedilir. Verdunda ingiliz çok yoktur, dönende pek yoktur “oradaki savaş tarzından” dolayı. Ama Anzac askerleri daha sonra yazacaktır ki “maskelerimiz yanımızda değildi, biliyorduk ki Türkler gaz kullanmayacak” Bilir misiniz Çanakkale de ne döndüğünden nerede olduklarından bi haber gariban Anzac ile kaderi gariban Mehmetçik yer yer öyle kaynaşır ki üst rütbelerden müdahele gelir, din subayları konuşmalar yapar, birbirlerini ölüdrmeye ikna edilmeleri için. Korkunç Abdül vs Billy Sing düellosu vardır misal. Bizim memlekette sosyal bilimler bölümleri aslında bir tür kütüphane memuru yetiştirme aracı gibi çalışır. Kızanlar olur şimdi, Çanakkale, cihan harbi, balkan harbi, balkan göçü, kurtuluş savaşı, isyanlar, yeni dünya düzeni, hepsi yarım yüzyıla sığar tane tane bile büyük travmalardır. Hepsi aynı anda olmuş ve bu halkın gördüğü en travmatik periyottur. Ama savaşa çokta girmeyen ülkelerden daha az sosyal araştırması vardır. Pek anlaşılmaz. Bir nesil düşünün “sen ne mezunusun” klasik sorusu vardır ya bugün, cephe adıyla cevap verirlerdi. (Bursa, izmir, istanbul, galatasaray gibi) hiçbiri mezun olmadı. Sınıf arkadaşının uygunsuz fotoğraflarını ifşa ettiği için okuldan atılmamışlardı. Kendi hayalperest büyüklerinin hayallerinin bedellerini ödemekti okuldan “atılma” sebepleri. Bilir misiniz sizde ödeyeceksiniz. Her ne kadar aranızda öyle düşünmeyenler olsa da. Tahsilat sırasında şaklabanlıklara gözü takılarak, eğlenerek bile olsa, ödeneceği gerçeği yinede değişmeyerek. 15liler giderdi, endazesi 17ye fistan alırlardı, Hediye’ler 20sini görmeden dul kalırdı. Bütün bunlarla beraber bir avuç cahil, gariban emperyalizme ilk gerçek tokadını vurmuş, İngiliz hükümeti yıkılmış, Churchill ömrü boyunca bununla muhalefet tarafından mimlenmişti. Anzac’ı Çanakkale’de, Cezayirlisi istanbulda, Usa afganistanda ırakta Adana’da, Malatya’da (pardon allah söyletti heralde) rahatsız olmuşlardı. Bu sene sanki insanlar daha ilgili gibi, sevinsem mi temkinli mi olsam bilemedim manici dayı bile bişeyler demiş. İnsanların neyin ne olduğunu biraz daha hatırlaması temennisiyle… “Bir hilal uğruna ya rab! Ne güneşler batıyor” İşte o batan güneşler bugünlerin yeni “hilal tutulmaları” olmasın diye batmışlar ancak bütün bir hevesle bir avuç para gibi harcandılar. Benim ailem çok küçük bir ailedir. Hatta ben son üyesiyim, memleketin harbi darbi hiç bitmedi, işte böyle böyle tükendik, oradan sağ çıkan ve orada yatan tüm kan yoldaşlarım ve bilakis can yoldaşlarım hatrına. 110. kez Çanakkale Zaferiniz kutlu, toprak olanların toprağı bol olsun. ( eve-d sadece “şehidler” günü değildir bu ara unutulur gibi geldi de)

konahrik 1 year ago

The Witcher: Sirens of the Deep

Kang Hei Chul

9 Gönderi

“Katranı kaynatsan olur mu şeker? Cinsini sktiğim cinsine çeker.” Bi kere boydan girdiler, seslendiren doug abi dönmüş diye bakayım dedim yok. Sonunu getiremedim. Hani bi ara vardı ya örümcek adam barbi ile umreye gidiyor, örümcek adam kurban pazarında vb youtube…devamı“Katranı kaynatsan olur mu şeker? Cinsini sktiğim cinsine çeker.” Bi kere boydan girdiler, seslendiren doug abi dönmüş diye bakayım dedim yok. Sonunu getiremedim. Hani bi ara vardı ya örümcek adam barbi ile umreye gidiyor, örümcek adam kurban pazarında vb youtube videoları. Senaryo da ondan hallice. Animasyon iyi görünümlü kötü. Geraltın hareket tarzına yetmiyor. Ne niye neden oluyor? Her zaman ki gibi bulanık ve çocukça. Zaten olan (ve nispeten iyi bi hikaye) nasıl bu kadar kötü işenir ve yorumlanır. Editing nasıl bu kadar kötü olur(evet sirenle konuşulan kemal sunal tarzı halk eğitme sahnesi). Neyse kendimi yoracak halim yok. Bilen bilir ben huysuz ve ağzı bozuk biriyimdir. Herkesin hayal gücüne bıraktım. Gel gelelim nası bu noktaya geldik. Sene 2009 falan nerden denk geldim bilmem witcher 1’i bulmuşum oynuyorum. (Daha kitapların çoğu ingilizceye dahi çevrilmemiş) Abi mekanik diye bişey yok oyunda, mouse tıklama zamanlamana göre kombat mekaniği işliyor, animasyon kötü, kimsede mimik yok, senaryo zamanına göre çok dik, acımıyor, olaylar karışık, bütçe düşük. Oyunda seriye ün yaptıran erotizm ve kadın karakter romantizmi falan yok öldüresiye trip yiyorsunuz illa kaçma ihtimaliniz yok. Triss benim için kabustur mesela. Evrende bilindik değil, ne döndüğü hakkında pek bi fikir de yok. Herkes borderline psikopat. Ortam fakir, hikaye karanlık, bedeller ağır. Meşhur seks sahneleri yok “aferin aferin” diye hanımlar size üzerinde 90lar müstehcen fotolu gwent kartı veriyor şaka gibi. Ama bi şekilde kendini oynatıyordu. Yapımcı tam hatırlamıyorum ama öyle mahalleden arkadaşlarla toplanıp yapmış gibi bişey, mimik yok dedik ya tamam yok ama adam ambiansı ona göre vermiş, hikayeye yüklenmiş, o kısıtlı imkanlarla “ben birşey anlatacağım” demiş ve kendini dinletmişti. Aradan yıllar imkansızlıklar geçti. O dayak yemiş, sarhoş slav dayısı Geralt yerine Henry Cavill(bismillah) geçmiş, Triss bir neslin flörtü olmuş, milyonlar dökülmüş. Kitapların telifi alınmış(oyunlar doğrudan kitaba bağlanmıyodu) ama arkadaş izlenmiyor. Becerilemiyor. Diziden ders almadın animasyonlardan almadın, sen ne istersin ey kapitalizm, ey netflix, lan gelin beleşe yazayım. Kötü olur kral bak, ama böyle rezil olmaz. Ha bu anekdotuda biz bu sporu yıllardır, fakirkende, bilinmezkende(kimseyle konuşamıyodun bilen yoktu) yaptık demek içindi. Nasıl ki Lotr’a kıyamadığımdan sırt çevirmişim, Witcher’a da kıymışım bu saatten sonra. Ancak bu kadar çiğ, bu kadar yanlış, bu kadar çocukça, amatör ve haince yapılabilirdi. Ha beğenen çıkar mı çıkar. O spiderman raqqa köle pazarında harem kuruyor videolarını da beğenen milyonlarca izleyen var. Şaşırmam. Emeği geçen herkesin emeğini…