(@) - Raf

Bu filmi izledikten sonra en çok düşündüğüm şey Tonya değil, insanların bir insanı ne kadar kolay suçlu ilan edebildiği oldu. I, Tonya bence bir başarı hikâyesinden çok, yanlış insanların arasında büyüyen bir kızın hikâyesi. Tonya daha çocuk yaşlarından itibaren annesinin…devamıBu filmi izledikten sonra en çok düşündüğüm şey Tonya değil, insanların bir insanı ne kadar kolay suçlu ilan edebildiği oldu. I, Tonya bence bir başarı hikâyesinden çok, yanlış insanların arasında büyüyen bir kızın hikâyesi. Tonya daha çocuk yaşlarından itibaren annesinin hakaretleri ve aşağılamalarıyla büyüyor. Annesi onu güçlü yaptığını düşünüyor ama aslında yıllarca içinde kapanmayan yaralar açıyor. Sonra hayatına Jeff giriyor ve durum düzelmek yerine daha da kötüleşiyor. En acı tarafı ise şu; Tonya hem ailesinde hem de ilişkisinde şiddeti o kadar çok görmüş ki bir noktadan sonra bunu normal kabul etmeye başlıyor. Film bunu gerçekten çok iyi gösteriyor. Bir yandan da toplumun ona karşı tavrı sinir bozucuydu. Herkes onun nasıl kaydığından çok nasıl göründüğüne, nasıl konuştuğuna ve hangi aileden geldiğine bakıyordu. Sanki iyi bir sporcu olmak yetmiyordu. İnsanlar belli bir imaj istiyordu ve Tonya o imaja uymadığı için hiçbir zaman tam anlamıyla kabul edilmedi. Beni en çok sinirlendiren kısım ise olaylardan sonra ona yapılan muamele oldu. Film boyunca bende şöyle bir his oluştu; Tonya aslında yaşananların asıl planlayıcısı değildi ama herkesin öfkesi en çok onun üzerine yıkıldı. Sanki insanlar çoktan suçluyu seçmişti ve gerçeğin detayları kimsenin umurunda değildi. Bu da filmin en üzücü yanlarından biri. Filmle ilgili tek eleştirim bazı bölümlerin biraz uzun olması. Bazı sahneler gereksiz yere uzatılmış gibi geldi ve film yer yer temposunu kaybediyordu. Ama buna rağmen hikâye insanı içinde tutmayı başarıyor. Film bittiğinde Tonya adına sevinmek de olmuyor, tamamen üzülmek de. Sadece düşünüyorsun ki bazen insanın en büyük rakibi karşısındaki değil, içinde taşıdığı yaralar oluyor. Benim için I, Tonya, buz üzerindeki bir yarış hikâyesinden çok, şiddetin nasıl normalleştiğini, insanların nasıl yargılandığını ve toplumun gerçeği değil skandalı sevmeye ne kadar yatkın olduğunu anlatan bir film oldu.

lbyvaonline 3 weeks ago

Whiplash

Damien Chazelle

181 Gönderi

Whiplash beklediğimden çok daha fazla hoşuma gitti. Müzikle çok ilgili olmasam da film beni ilk dakikalardan itibaren içine çekti. En çok da Andrew'un en iyi olmak için kendini nasıl zorladığını izlemek ilgimi çekti. Bazen ona üzülüyordum, bazen de hırsına hayran…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Karanlık Yolculuk

Richard Kelly

78 Gönderi

Donnie Darko benim için izlenip geçilecek filmlerden değil. Bitirdikten sonra bile insanın beyninde sessiz şekilde devam eden bir film. İlk bakışta her şey karışık görünüyor — zamanla oynayan olaylar, garip görüntüler, Frank, Donnie’nin davranışları… ama film ilerledikçe anlıyorsun ki asıl…devamıDonnie Darko benim için izlenip geçilecek filmlerden değil. Bitirdikten sonra bile insanın beyninde sessiz şekilde devam eden bir film. İlk bakışta her şey karışık görünüyor — zamanla oynayan olaylar, garip görüntüler, Frank, Donnie’nin davranışları… ama film ilerledikçe anlıyorsun ki asıl mesele ne fantastik taraf, ne de gizem hissi. Asıl mesele insanın kendi içinde yaşadığı boşluk. Donnie karakteri bana fazlasıyla gerçek geldi. Çünkü o sadece “psikolojik sorunları olan biri” gibi yazılmamış. Çevresindeki insanlara, yaşadığı hayata, hatta dünyanın kendisine karşı yabancılaşmış biri gibi. İçinde sebebini bilmediği bir huzursuzluk taşıyor ve film boyunca bunu hissediyorsun. Bazen söyledikleri garip gelse de aslında birçok insanın içinde olup da söylemeye cesaret edemediği düşünceler bunlar. Özellikle hayatın anlamı, zaman, ölüm ve kaderin değişmezliği üzerine olan hisler filmi sıradan bir hikâyeden çıkarıp daha derin bir yere taşıyor. Frank karakteri ise bence filmin en güçlü taraflarından biri. İlk göründüğünde sadece korkutucu ve tuhaf bir izlenim bırakıyor ama sonra anlıyorsun ki Frank aslında Donnie’nin içindeki korkuların, yalnızlığın ve kaçamadığı sonun bir sembolü. Film boyunca onun ortaya çıkması insanda garip bir his yaratıyor — hem korku hem de tuhaf bir sakinlik. Filmde en çok etkileyen şeylerden biri de sürekli “son yaklaşıyor” hissi. Sanki her sahnenin arkasında görünmeyen bir ağırlık var. Donnie güldüğünde bile içinde derin bir hüzün hissediliyor. Filmin atmosferi de bunu daha da güçlendiriyor. O karanlık ton, sakin sahneler, müzikler… hepsi birlikte insanı filmin içine çekiyor ve izlerken kendini tuhaf bir şekilde yalnız hissettiriyor. Bence Donnie Darko’nun gücü tam olarak burada: her şeyi net şekilde açıklamamasında. Film sana hazır bir cevap vermiyor. Aksine insanı düşünmeye zorluyor. Bittikten sonra internette teoriler okusan bile yine içinde açıklayamadığın bir his kalıyor. Çünkü film aslında zaman yolculuğundan çok insanın kendi kaderiyle yüzleşmesiyle ilgili. Donnie sanki hayatın önceden yazılıp yazılmadığını, insanın gerçekten seçim yapıp yapmadığını anlamaya çalışıyor. Final ise beni en çok etkileyen kısım oldu. Çünkü o son sadece hüzünlü değil, aynı zamanda garip bir şekilde sakin ve kabullenilmiş hissettiriyor. Sanki Donnie ilk kez her şeyi anlıyor ve direnmeyi bırakıyor. O gülüş de tam olarak bu yüzden çok ağır bir etki bırakıyor. Film bittikten sonra uzun süre ekrana bakıp kaldım, çünkü insanın içinde garip bir boşluk bırakıyor. Donnie Darko bence herkesin aynı şekilde anlayacağı bir film değil. Kimisi için sadece karışık bir hikâye, kimisi için ise insanın varoluş korkusunu, yalnızlığını ve hayatta yer bulamamasını anlatan çok ağır bir film. Bana göre ise en etkileyici tarafı insanı kendi düşünceleriyle baş başa bırakmasıydı.

lbyvaonline 1 month ago

Kızıl Ejder

Brett Ratner

22 Gönderi

“Kızıl Ejder”, daha ilk sahneden itibaren insanı heyecanlandıran filmlerden biri. Film boyunca o his hiç azalmıyor, aksine her sahnede insanı biraz daha geriyor. Sanki tüm film boyunca rahat nefes alamıyorsun. Atmosferi o kadar soğuk ve rahatsız ediciydi ki bazı sahnelerden…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Hannibal Doğuyor

Peter Webber

24 Gönderi

Hannibal Doğuyor filmini izleyince anladım ki Hannibal sadece zeki ve tehlikeli biri değilmiş. İçinde çocukluğundan kalan çok büyük bir boşluk, travma ve karanlık varmış. Film boyunca bana öyle geldi ki artık normal bir insan gibi yaşamıyor, sadece geçmişinin içinde sıkışıp…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Kuzuların Sessizliği

Jonathan Demme

159 Gönderi

Bazı filmler korkuyu sesle ve kanla verir, bazıları ise insanın zihnine yavaş yavaş girerek. Bu film ikinci tarafta. İzlerken hissediyorsun ki burada asıl mesele katili bulmak değil, insan zihninin ne kadar karanlık olabileceğini göstermek. Film boyunca en rahatsız eden şey…devamıBazı filmler korkuyu sesle ve kanla verir, bazıları ise insanın zihnine yavaş yavaş girerek. Bu film ikinci tarafta. İzlerken hissediyorsun ki burada asıl mesele katili bulmak değil, insan zihninin ne kadar karanlık olabileceğini göstermek. Film boyunca en rahatsız eden şey kanlı sahneler değil, insanların birbirine bakışı, sessizlikleri ve konuşurken kurdukları psikolojik üstünlüktü. Her diyalogda görünmeyen bir savaş vardı. Hannibal Lecter bence sinema tarihinin en garip ve en güçlü karakterlerinden biri. Çünkü klasik “deli katil” gibi yazılmamış. Bir odada sakin sakin konuştuğu sahneler bile insanı rahatsız etmeye yetiyor. Sesinde öfke yok ama bakışlarında insanın içini üşüten bir ağırlık var. En korkutucu tarafı da bu zaten — sanki insanın içine bakıp en gizli tarafını görebiliyor. Clarice ile konuşurken onu analiz etmesi, zayıf noktalarını hissetmesi Hannibal’ı fiziksel değil zihinsel olarak tehlikeli yapıyor. Clarice ise bence filmin en hüzünlü tarafıydı. Güçlü görünmeye çalışan ama içinde çocukluk travmalarını taşıyan bir insan gibiydi. Erkeklerin baskın olduğu bir ortamda kendini kanıtlamaya çalışması, her seferinde daha sert görünmek zorunda kalması hissediliyor. O sadece katili değil, kendi korkularını da takip ediyormuş gibi duruyordu. Clarice ile Hannibal arasındaki ilişki de garip şekilde derindi — biri karşısındaki insanı parçalamaya çalışan bir psikolog gibi, diğeri ise parçalanmamaya çalışan biri gibi duruyordu. Buffalo Bill karakteri ise filmdeki en büyük boşluk hissini veren karakterdi. Onun problemi sadece öldürmek değildi, kim olduğunu bulamamasıydı. Kendi bedeninin içine sığamayan bir insan gibiydi. Ona bakınca bir katilden çok tamamen dağılmış bir psikoloji görüyorsun. Film genel olarak bende garip bir his bıraktı. Sanki insanın içindeki karanlığı sessizce gösterip gidiyor. Ama itiraf edeyim, finali beni tam vurmadı. Film boyunca o kadar büyük bir psikolojik gerilim kurulmuştu ki sonunun daha ağır, daha sarsıcı olacağını düşünmüştüm. İzlemeye başlarken beklentim çok yüksekti, bitince ise bir an kendi kendime “hepsi bu mu?” dedim. Final kötü değildi, sadece kafamda kurduğum son bundan daha etkileyiciydi.

lbyvaonline 1 month ago

Sihirbazlar Çetesi

Louis Leterrier

84 Gönderi

Çocukken izleyip unuttuğum bir film. Şimdi tekrar izleyince fark ettim ki zamanında bazı şeyleri hiç anlamamışım. İnsanı ekrana kilitleyen filmlerden, her sahnede “tamam artık çözdüm” diyorsun sonra yine ters köşe yapıyorlar. Sihir kısmı zaten ilgi çekici ama asıl vibe o…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Siyah Kuğu

Darren Aronofsky

207 Gönderi

Black Swan bence insanın kendi beyninin içinde sıkışıp kalmasının filmi. İzledikçe hissediyorsun ki Nina artık çevresiyle değil, kendiyle savaşıyor. Her şeyi kusursuz yapmaya o kadar odaklanmıştı ki bir noktadan sonra ne gerçek ne değil ayıramıyordu. Filmin en kötü hissi de…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Bir Rüya İçin Ağıt

Darren Aronofsky

210 Gönderi

Bence bağımlılığı en sert, en çıplak ve en acımasız şekilde gösteren filmlerden biri. Çünkü film hiçbir şeyi güzelleştirmiyor. Burada ne “özgürlük” var ne de romantikleştirme. Sadece insanın yavaş yavaş kendi bedeninden, zihninden ve kimliğinden uzaklaşmasını izliyorsun. Ve en kötü tarafı…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Şeytan Marka Giyer

David Frankel

85 Gönderi

İkincini izlemeden biri izleyeyim dedim ben de. ilk bakışta moda dünyası hakkında hafif bir film gibi görünüyor ama bence filmin asıl konusu insanın kendini kaybetmesiydi. Andy’nin başta “ben o dünyanın insanı değilim” deyip sonra yavaş yavaş herkese, hatta kendisine bile…devamı