(@) - Raf

James Tiptree, Jr. (gerçek adıyla Alice Bradley Sheldon) gerçek kimliğini saklayarak hayatının ilerleyen dönemlerinde bilimkurgu öyküleri yazmış. Kitabın ön sözünde Robert Silverberg’in yazdığı “James Tiptree Kimdir, Nasıl Bir Adamdır?” başlıklı bir yazı var. Şöyle söylüyor yazar bu yazısında: “Tiptree’nin kadın…devamıJames Tiptree, Jr. (gerçek adıyla Alice Bradley Sheldon) gerçek kimliğini saklayarak hayatının ilerleyen dönemlerinde bilimkurgu öyküleri yazmış. Kitabın ön sözünde Robert Silverberg’in yazdığı “James Tiptree Kimdir, Nasıl Bir Adamdır?” başlıklı bir yazı var. Şöyle söylüyor yazar bu yazısında: “Tiptree’nin kadın olduğu da ileri sürüldü ama bu absürt bir iddia zira bana göre Tiptree’nin kaleminde kaçınılmaz ölçüde maskülen bir şey var. Nasıl Jane Austen’ın romanlarını bir erkeğin, Ernest Hemingway’in öykülerini bir kadının yazabileceğini sanmıyorsam, aynı şekilde James Tiptree öykülerinin yazarının da erkek olduğuna inanıyorum.” Çok ironik değil mi? Zira yazar bir kadın ve bence çok başarılı ve ilginç bir hayatı olan bir kadın. Kendisi hava kuvvetlerinde istihbaratçılık yapmış, eşiyle birlikte CIA’e katılmış daha sonra bu işinden ayrılıp yüksek lisansını yaptıktan sonra psikoloji üzerine doktorasını yapmış ve öykülerini yazmaya da işte hayatının bu döneminde başlamış. Hugo ve Nebula gibi bilimkurgu türünde önemli ödülleri kazanmış. 1987’de ise ne yazık ki intihar ederek yaşamına son vermiş. Bahsettiğim ön sözde Robert Silverberg, yukarıda da küçük bir kesitini paylaştığımdan anlaşılacağı üzere, James Tiptree Jr.’ın gerçek kimliği üzerine varsayımlarını yazmış, tahminlerde bulunmuş. Pek başarılı olamamış tabi :) Gelelim bu novellanın neler anlattığına: Güneşe bir sefer gerçekleştiriliyor (Güneşkuşu) ve 3 kişilik mürettebat bu sefere çıkıyor. Bir güneş patlaması sonrası rotalarından sapıyorlar. Bu esnada da sürekli olarak merkezle (Houston) iletişime geçmeye çalışıyorlar. Kitabın adı da buradan geliyor. Bu etkileşim çabaları sonrası sonunda bir yanıt alıyorlar ama Houston’dan değil. Dünyaya doğru yol aldıklarını düşünürken tamamen farklı bir rotada olduklarını bu kaynaktan öğreniyorlar. Fakat bu kaynağa güvenebilirler mi? Dahası onların gerçekten insan olduklarına inanabilirler mi? Daha fazlası spoiler’a gireceğinden bir şey söylemek istemiyorum. Sadece bu 3 kişilik mürettebatın rastgele seçilmediğini belirtmek isterim. Dave gelenekselliği, dini temsil ederken; Lorimer tam tersine akılcılığı, Bud ise vahşiliği ve ataerkilliği temsil ediyor diye düşünüyorum. Tabi bunlar sadece benim fikrim. Anlatıcımız Lorimer diyebiliriz. Olayları onun ağzından dinlerken bir yandan da hayatı boyunca hissettiği eksiklikleri, düşük özgüvenini, kaygılarını da okuyoruz olaylarla bağlantılı olarak. Okurken ona biraz kızdım açıkçası çünkü pasif bir karakter. Kendisi de bu durumun farkında ve bir kabulleniş hali içerisinde olduğundan etrafındaki insanlar da onu öyle görüyor. Şöyle bir kısım var hatta kitapta: “Kapana kısıldı Lorimer. Geri dönüşsüz bir şekilde hoşlanmadığı her şeye ömür boyu tutsak edildi. Kişisel tırı vırının, manasız samimiyetlerin esiri oldu. Nedense asla karşılayamadığı beklentilerin tutsağı oldu.” Bu alıntı yeterince özetliyor sanırım. Kitabın anlatımından da bahsedeyim biraz. Okumaya ilk başladığımda biraz karışık geldi açıkçası. Kimin kim olduğunu pek anlayamadım ya da olayların nasıl o raddeye geldiğini. Sonrasında daha dikkatli okumaya başladım. Karmaşıklığın sebebi yazar hikayeyi anlatırken zamanda atlamalarla anlatıyor. Bu da şu an düşününce hoş bir tesadüf gibi geldi bana. İçerikle uyumlu :) Yazarın anlatımı genel olarak hoşuma gitti, psikoloji alt yapısı olduğu çok belli oluyor. Karakterlerin genel çerçevesi çok iyi çizilmiş. Sanırım Silverberg’in yazarı neden erkek olarak düşündüğünü okuduktan sonra daha iyi anladım. Dönemine göre değerlendirirsek bu üslubu bir kadının kullanmış olma ihtimalini düşünmemesini anlayışla karşılayabiliriz. Filtresiz bir dili var çünkü, cinsellik, küfür vb. şeyler kitapta açıkça var. Ben yazarın anlatmak istediklerini sevdim ve değerli buldum. Okumak bana keyif verdi✨ Anlatımın zamanda atlamalarla ilerlemesi kitaba ayrı bir zenginlik katmış. Sadece okuyacak olanlara dikkatli okumalarını tavsiye ederim kafa karışıklığı olmaması adına. Yazarın Uzaktan Kumandalı Kız isimli kitabı da elimde mevcut. Onu da okumak için sabırsızlanıyorum. Son olarak birkaç alıntı bırakayım: “Bir gün anlayabilecek mi merak ediyor. Bu inanılmaz yalnızlıkta bir aldatmacanın veya hilenin sıradan bir şeymiş gibi kabullenilişini.” “Anlamak bizim sorumluluğumuz ama sizler öyle bastırılmışsınız ki.” “Kim olduğunuzu nasıl bilebiliyorsunuz? Veya herhangi birinin kim olduğunu? Yalnız başınıza (...) Neler yapabileceğinizi veya neleri denemenin ilginç olacağını bilmiyorsunuz. Siz zavallı tekizler, sizler - yazık ki paldır küldür yaşayıp gidiyor ve ölüyorsunuz, ömrünüz heba oluyor!” “Artık hiçbir şeyin önemi yok. Üzüntü ve öfke peş peşe darbeler indiriyor. Başından beri neyden korktuğunu biliyor artık; onların savunmasızlığından değil, kendi kırılganlığından korkuyordu.” Herkese keyifli okumalar dilerim!

levieden 3 years ago

Sarı Duvar Kağıdı

Charlotte Perkins Gilman

9 Gönderi

Charlotte Perkins Gilman döneminin önde gelen feminist aktivist ve sosyologlarından biriymiş. Kendisinden sonra gelen ve bugün adını çokça duyduğumuz Doris Lessing, Toni Morrison ve Alice Walker gibi yazarları da etkilemiş. Kitapta 4 adet öykü bulunuyor. Bunlardan ilki kitaba da ismini…devamıCharlotte Perkins Gilman döneminin önde gelen feminist aktivist ve sosyologlarından biriymiş. Kendisinden sonra gelen ve bugün adını çokça duyduğumuz Doris Lessing, Toni Morrison ve Alice Walker gibi yazarları da etkilemiş. Kitapta 4 adet öykü bulunuyor. Bunlardan ilki kitaba da ismini veren Sarı Duvar Kağıdı isimli öykü. Bu öyküden önce, öyküyü neden yazdığına dair 2 sayfalık bir yazı da eklemiş yazar. Yazıldığı dönemde çokça tartışmaya sebep olduğu için bir açıklamaya gitmiş. Öyle ki Boston’lı bir doktor The Transcript’te bir eleştiri yazısı kaleme almış ve burada, okuyan herkesi delirtebileceğinden böyle bir öykünün yazılmaması gerektiğini söylemiş. Başka bir doktor ise bu öykünün gördüğü en iyi delilik başlangıcı tanımı olduğunu söylemiş ve yazara başından böyle bir şeyin geçip geçmediğini sormuş! Yazar bu kısımda (öyküyü neden yazdığını anlattığı kısımda) yıllarca süren bir melankoli ve ağır ve sürekli bir sinir bozukluğu yaşadığından bahsediyordu. Bunun için çeşitli doktorlara başvurmuş ve bir doktor hiçbir şey yapmamasını, “olabildiğince uzak bir yerde olabildiğince sıradan bir ev hayatı yaşamasını, günde en fazla 2 saatini fikirsel eylemlerle geçirmesini ve bir daha asla kaleme ve fırçaya sarılmamasını” öğütlemiş! Ama bu öğüt daha da kötüye gitmesinden başka hiçbir şeye yol açmamış. Ve yazar bu öyküyü kaleme almış. İşin ironik tarafı aynı durumdan muzdarip bir kadının iyileşmesine bu öykü yardımcı olmuş. Ve ona bu kıymetli (!) öğütleri veren doktor Sarı Duvar Kağıdı’nı okuduktan sonra sinir zayıflığına yönelik tedavisini değiştirmiş :D Gelelim Sarı Duvar Kağıdı öyküsüne: John ve eşi (hikayemizin anlatıcısı) 3 aylığına bir aile konağı kiralıyorlar ve bu evi kiralamalarının tek bir nedeni var o da doktor olan John’un eşinin sinir zayıflığına karşı duyduğu endişe ve onun iyileşmesini isteyişi. Fakat bu evde anlatıcımızı rahatsız eden bir şeyler var: Kaldığı odadaki sarı, tuhaf desenli duvar kağıdı. Zaten kısacık bir öykü olduğundan konusundan bu kadar bahsedeceğim. Fakat ben yazarın yazdığı ilk kısmı ve bu öyküyü okuyunca çokça benzerlikler kurdum. Bahsi geçen duvar kağıdının bir sembol olduğunu düşünüyorum. Daha fazla bir şey yazmak istemiyorum öyküyle ilgili çünkü zaten kısacık bir öykü ve tat kaçırmak istemiyorum. Bir de öykü bana çokça Junji İto’nun meşhur korku mangası Uzumaki’yi hatırlattı. Orda da insanların fütursuzca ve istemsizce sarmallara kapılışı ve deliliğe sürüklenişleri anlatılıyordu. Onu da tavsiye edebilirim buradan :) İkinci öykü olan “Ben Cadıyken” hayata ve birçok şeye karşı öfke ve nefret besleyen bir kadının bir gün kızgınlıkla dilediği dileklerinin gerçekleştiğini fark etmesi üzerine bir kurgu. Bir alıntı bırakayım buraya: “Önce neyden başlamalıydım? Şapkalarından, o çirkin, anlamsız, iğrenç şapkalarından mı acaba? İnsanın aklına ilk onlar geliyordu. Ardından o saçma, pahalı kıyafetleri, sahte incileri ve mücevherleri, açgözlü çocuklara benzemeleri ama en çok da zengin erkeklere bağımlı hale gelen kadınlar geliyordu akla. Sonra diğer kadınları düşündüm; gerçek kadınları, çoğunluğu, bir hizmetçi parası bile almadan hizmetçilere layık işlere sabır gösteren, ev işleri yüzünden anneliğin soylu görevlerini ihmal eden kadınları; dünya üzerindeki bu en önemli kuvveti ve onun kör, zincire vurulmuş, eğitimsiz, sıkıcı işlere mahkum edilmiş oluşunu. Yaptıkları şeylere karşılık aslında neler yapabileceklerini düşündüm ve kalbim öfkeye hiç benzemeyen bir şeyle dolup taştı. Bütün gücümle kadınların, bütün kadınların kadınlığın ne olduğunu nihayet anlamasını diledim; gücünü ve gururunu ve hayattaki yerini anlamalarını; dünyanın anneleri olarak görevlerinin ne olduğunu görmelerini; yaşayan herkesi sevmelerini ve onlara değer vermelerini; erkeklerin ne kadar kötü olabileceklerini görmelerini; yalnızca en iyilerini seçip daha da iyilerini dünyaya getirmelerini; insan olarak görevlerinin ne olduğunu görmelerini ve yaşama, çalışmaya ve mutluluğa kendilerini tamamen adamalarını diledim. Nefes nefese, gözlerimde ışıltıyla durdum. Bedenim titreyerek bekledim bir şeyler olmasını. Hiçbir şey olmadı. Görüyorsunuz ya, bana yapılan büyü kara büyüydü, benim dileğimse bembeyaz bir dilek.” Kitaptaki 3. hikaye olan Büyük Morsalkım isimli öyküde ise iki farklı zaman diliminde geçen bir hayalet / hayaletli ev öyküsü anlatılıyor. Kitabın benim için en gerilimli iki öyküsünden biri buydu, ilk iki öyküde gerilmedim hiç. Kitaptaki son öykü ise Sallanan Sandalye. Hal ve Maurice iki genç gazeteciler ve kendilerine kalacak bir pansiyon arıyorlar. Bir gün bir sokaktan geçerken bir pansiyonun balkonunda sallanan bir sandalyede sallanan, altın gibi parlak saçları olan bir kız görüyorlar ve içgüdüsel olarak bu pansiyona çekiliyorlar. Sonrasında olanları okuyoruz. Genel olarak çok keyif alarak okuduğum öykülerdi. Yazardan Kadınlar Ülkesi isimli kitap da elimde mevcut. Onun için de çok heyecanlıyım şimdiden 😍 Küçük bir eleştiri; keşke İthaki çevirilere ve redaksiyona daha çok dikkat etse! Sırf bu yüzden cümleleri birkaç defa okuduğum oluyor. Herkese iyi okumalar diliyorum.

levieden 3 years ago

OKUMA MARATONU DUYURUSU !! Bir okuma maratonu yapmak istiyorum kendim için. Finallerimin de bitmesiyle birlikte inanılmaz derecede kitap okuma isteğiyle dolup taşmış bulunmaktayım. Benim gibi 1 haftalık bir süreç boyunca kitap okumak isterseniz bana eşlik etmenizi çok isterim! Kendim için…devamı

levieden 3 years ago

Yeşil Bambu ve Diğer Fantastik Öyküler

Osamu Dazai

10 Gönderi

Bir kültürü anlamanın en iyi yollarından birinin masallarını okumak olduğunu düşünüyorum. Bunlar belki tam anlamıyla birer masal değil ama masalsı yönü oldukça fazla. Zira Japonya’nın mitlerine, inanışlarına, gündelik yaşamlarına dair çok güzel detaylar var. Adından da anlaşılacağı üzere minik fantastik…devamıBir kültürü anlamanın en iyi yollarından birinin masallarını okumak olduğunu düşünüyorum. Bunlar belki tam anlamıyla birer masal değil ama masalsı yönü oldukça fazla. Zira Japonya’nın mitlerine, inanışlarına, gündelik yaşamlarına dair çok güzel detaylar var. Adından da anlaşılacağı üzere minik fantastik ögeler de barındırıyor. Benim en sevdiğim öykü sanırım Romantizm Feneri oldu. Kitaba adını veren Yeşil Bambu öyküsü de çok keyifliydi. Bayılarak okudum. Ama en çok Romantizm Feneri öyküsünü sevmemin nedeni sanırım öykü içinde öykü olmasıydı. Oldukça geniş bir aile var bu öyküde ve yanılmıyorsam 5 tane çocukları var. Bir de büyükanne ve büyükbaba. Bu 5 çocuk yılbaşı zamanı geldiğinde sırayla her birinin yer aldığı bir hikaye yazmaya karar veriyorlar ve bir kişi hikayeyi başlatırken bir diğeri onun bıraktığı yerden hikayeye devam ediyorlar. Çok keyifli geldi bana okuması. Eminim yazması da keyifli olur :) Yazdıkları öykü aslında Rapunzel’in retelling’i idi. Ben oldukça keyif aldım okurken. Her biri birbirinden farklı karakterde 5 kardeşin hikayeyi evirdikleri yerler okurken bana oldukça haz verdi. Osamu Dazai’nin kafasını da çok sevdim. Yazarın zaten oldukça ilginç ve çalkantılı bir yaşamı var. Kendisine idol olarak gördüğü Ryunosuke Akutagava’nın intiharıyla bir buhrana giriyor ve kendini alkole veriyor. Sonrasında ise ilk intiharına kalkışıyor. İlk diyorum çünkü kendisi tam 4 kez intihara kalkışıyor. Bir geyşayla kaçıyor, ailesi tarafından evlatlıktan reddediliyor, okuldan atılıyor. Daha sonra birlikte intihara kalkıştığı kadın boğularak hayatını kaybediyor ama Dazai kurtarılıyor. Üçüncü intihar girişiminde kendini asıyor. Daha sonra apandis ameliyatından sonra morfin bağımlısı oluyor ve akıl hastanesine kapatılıyor. 1948 yılında meşhur eseri İnsanlığımı Yitirirken’i yazıyor ve en sonunda da eşiyle birlikte intihar ediyor. Derin bir nefes verdim bunları yazarken. O nasıl bir çalkantılı hayat öyle. Tüm bu saydığım sebepler de haliyle yazar olan ilgimi ve merakımı artırıyor. Bunun diğer bir sebebi de masalsı ve biraz da çılgın bir anlatıma sahip olması tabi ki! Siz Dazai hakkında neler düşünüyorsunuz? En sevdiğiniz kitabı hangisi? Ya da bana öneriniz varsa yazarsanız çok sevinirim 💘 Kitapla kalın ✨

levieden 3 years ago

Josee, the Tiger and the Fish

Kôtarô Tamura

19 Gönderi

Asyalıların küçük şeylere verdikleri önem beni hep etkilemiş ve bana her zaman huzur vermiştir. Bu da yine öyle bir animeydi. Çizimlerine bayıldım! Yazın balkon lambası yakıldığında (özellikle yazlık yerlerde) ışığa kendini vuran kelebekler, böcekler bile çizilmişti <3 Konusuna gelecek…devamı

levieden 3 years ago

Genç Törless'in Buhranları

Robert Musil

4 Gönderi

Robert Musil, genelde meşhur eseri Niteliksiz Adam ile tanınır. Bense yazara bu kitapla başlamak istedim hazır İthaki basmışken, bir giriş mahiyetinde. Avusturyalı yazar Musil, çocukluğunu Eisenstadt’ta, Hranice’te askeri yatılı okullarda aldığı eğitimlerle geçirdi. Burada edindiği deneyimler ise Genç Törless’in Buhranları…devamı

levieden 3 years ago

Aziz Bey Hadisesi

Ayfer Tunç

28 Gönderi

“Başka türlü yaşamayı beceremediyse de, o gece Haliç’in kirli sularına bakarken anladı ki aslında hep öyle sanmış. Oysa şiddetle yanılmış. Ve yine anladı ki hayatı zaten tümüyle bir yanılgıymış.” “Yine hicran ile gün bitti, güneş battı gönül. Yazık, ümit seni…devamı

levieden 3 years ago

Mavi En Sıcak Renktir

Abdellatif Kechiche

50 Gönderi

“Kalbin bir şeyin özlemini çekmesi ne demektir?” “Sahte bir hayat yaşıyorum sanki.”

levieden 3 years ago

Teenage Bounty Hunters

Kathleen Jordan

4 Gönderi

Blair ve Sterling ikiz kız kardeşlerdir ve oldukça zengin bir ailede büyümüş, oldukça zengin bir çevreye sahiplerdir. Onları diğer zenginlerden farklı kılan şey ne derseniz eğer dindar olmaları. Böyle deyince biraz komik ya da tuhaf gelmiş olabilir ama tam olarak…devamı

levieden 3 years ago

My Liberation Notes

Park Hae Young

41 Gönderi

Diziyi şu an bitirdim. Güncel olarak takip ediyordum ve bu diziden haftada 2 bölüm izlemek, 2 saatlik terapi demekti benim için. Sanki 16 bölümden oluşan uzun bir filmdi bu dizi. Diyaloglar, manzaralar o kadar güzel, o kadar hayatın içindendi ki!…devamıDiziyi şu an bitirdim. Güncel olarak takip ediyordum ve bu diziden haftada 2 bölüm izlemek, 2 saatlik terapi demekti benim için. Sanki 16 bölümden oluşan uzun bir filmdi bu dizi. Diyaloglar, manzaralar o kadar güzel, o kadar hayatın içindendi ki! İzlemeye doyamadım resmen. Dizideki karakterler tamamen hayatın içinden, bizden, sıradan insanlar. Hatta belki de birçok kişinin farkına bile varmadığı silik insanlar. Biz de bu dizide onların bir şekle bürünmesini, kendilerinin farkına varmalarını ve özgürleşmelerini izliyoruz. Kimden, neyden derseniz onu da birlikte keşfediyoruz. İzlerken hayattaki birçok şeyi yeniden sorguladım. Ben de onlarla birlikte özgürleştim ya da kendi özgürleşme yolumda ilk adımımı attım. En kötü ihtimalle hangi konularda özgürleşmem gerektiğini buldum :) Sadece bu yılın değil tüm zamanların favorilerine girdi benim için 💗 Diziyi çookça öneriyorum. Sadece yavaş ilerleyen dizi / filmleri sevmeyenlere bir de okuduğu / izlediği şeylerde işleyişten çok olay örgüsünü ön planda tutanlara önermem. Sıkılırlar çünkü. Birkaç alıntı bırakayım: “Hiçbir şey olmadan, hiçkimse beni sevmeden... Çok uzun süre böyle yaşarsam buruşup öleceğimi hissettim. Bu yüzden seni hayal ettim. Bir gün tanışacağım sen. En azından sana göre ben o kadar sıradan olmazdım, değil mi? Kim olduğunu bilmediğim sen. Nerede olduğunu bilmediğim, hiç görüşmediğim sen. Sen, kim olabilirsin?” “Hepimiz mutlu olsak keşke. Parlak ve neşeli, güneşli bir gün gibi. Yüreğimizde hiç yükümüz olmadan. “ “Ben.. özgürleşmek istiyorum. Nereye hapsedildiğimi bilmiyorum ama hapsedilmiş hissediyorum. Hayatımda beni rahatlatan hiçbir şey yok. Sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Zincirlerimi kırmak istiyorum.” “Ama doğduğumuz için yaşamak zorundaysak nasıl yaşayacağız?” “Benim gibi çok insan var. Ben tek değilim. Ama neden tek benmişim gibi hissediyorum?” “İlerde sahip olacağımız aile geldiğimiz ailenin aynısı mı olacak?”