(@) - Raf

Spoiler içeriyor kitaptan sevdiğim alıntıları not ediyorum 🤍 Hayatta "hep"i elde etmek için "hiç"in kısır çölünde yaşamayı tercih etmişti Zamanın kendisi mekan, yürüyüşü zaman, ayarı insandır… Bu da gösterir ki, zaman ve mekan, insanla mevcuttur. Diyebilirim ki en çok üzerine düştüğü saatler,…devamı

offred 2 weeks ago

Sahil Yolu Dertlenmesi’ne hoş geldiniz (pardon yürüyüş yolu destanı diyecektim dostlarım.Benden genelde Boklu Dere Dertlenmesi görmeye alıştınız, biliyorum. Ama bu sefer biraz temiz hava alalım dedim. Boklu dereyle ilişkimiz ciddi ama araya mesafe koymak da ilişkinin tuzu biberi.bu garibanda azıcık…devamıSahil Yolu Dertlenmesi’ne hoş geldiniz (pardon yürüyüş yolu destanı diyecektim dostlarım.Benden genelde Boklu Dere Dertlenmesi görmeye alıştınız, biliyorum. Ama bu sefer biraz temiz hava alalım dedim. Boklu dereyle ilişkimiz ciddi ama araya mesafe koymak da ilişkinin tuzu biberi.bu garibanda azıcık temiz hava alsın demi o kadar çalışıyor hakkıdır.Açık konuşayım, kendimi sonradan görme bir dizi karakteri gibi hissediyorum. Yıllarca bok kokusuna alıştıktan sonra deniz kokusuyla yürümek bana fazla lüks geldi. Bu arada küçük bir itiraf: psikoloğum beni dolandırdı. Evet, yanlış duymadınız.Millet terapiye gidip travma çözerken, ben terapiden yeni travmayla çıktım. İnsan pskoloğuna güvenemeyecekse kime güvenecek.(aslında çok komik olay anlatsam tam beni zorbalamalık ama bunu daha güçlü hissettiğim bir zaman anlatacağım Neyse… Bugünün konusu: sevdiğin kadar sevilmemek Ben sevdiğim insanı gerçekten çok severim. Kırmamak için kelimelerimi tartarım, bazı şeyleri içime atarım. En sevdiği şarkıyı hatırlar, en sevmediğini unutmam. Bana göre sevmek biraz da ayrıntı toplamaktır. Ama zamanla şunu öğreniyorsun: herkes senin gibi sevmiyor. Sen bir mesajdaki noktanın anlamını düşünürken, karşındaki günlerce yazmamayı normal görüyor. Sen ses tonundaki değişimi fark ederken, o senin uykusuzluğunu görmüyor. Eskiden kalabalıktım. Mahalle, okul, etrafım insan doluydu. Sonra hayat dağıttı herkesi. Kimisi gitti, kimisi kaldı, kimisi tamamen kayboldu. Ben uzun süre bekledim. “Yazarlar” dedim. “Bir gün eski gibi oluruz” dedim. Olmadı. Benim problemim şu: insanlar giderken ben onları içimde tutuyorum. Bir şarkı, bir sokak, bir fotoğraf yetiyor geri getirmeye. Vedayı öğrenemedim. İnsanlar yoluna devam ediyor. Ben aynı durakta kalan son yolcu gibi kalıyorum. Sonra anlıyorsun: Bazı insanlar seni kırarak değil, dönmeyerek gidiyor. Ve bu daha çok acıtıyor. Neyse mesele büyük şeyler değil aslında. Sevdiğin kadar sevilmek, verdiğin kadar görülmek istiyorsun. Yorulunca birinin de sana doğru gelmesini bekliyorsun. Ama çoğu zaman hep sen gidiyorsun. Bir süre sonra insan yoruluyor. Çünkü sevgi tek taraflı taşınmıyor. Belki de en çok bu yoruyor. Birini kaybetmek değil… onun seni kaybetmemekten korkmaması. Ben bunu çok yaptım. İnsanlar kalır diye kendimden verdim. Daha sabırlı, daha sessiz, daha anlayışlı oldum. Ama eksildikçe bile yetmedim.Ve sonra fark ediyorsun ki yalnızlık sadece insanların gitmesi değil. Bazen de kalabalığın içinde kimsenin sana “gerçekten” dokunmaması. Yan yana oturup hiçbir şey hissetmemek. Bir odada onlarca kişi varken bile, içinden geçen tek cümleyi söyleyecek kimse bulamamak.içinden geçen tek cümleyi söyleyecek kimse bulamamak zor biley doğrusu Eskiden “beni özleyen var mı?” derdim. Şimdi “ben kaybolsam kim fark eder?” diyorum. Ve bu soru zamanla daha da sessizleşiyor. İnsan sormayı bile bırakıyor. yalnızlık. Eskiden korkardım. Şimdi alıştım demiyorum, sadece öğrendim. Çay içerken karşımdaki sandalyenin boş olması, bir haberi anlatacak kimse bulamamak, günlerce “nasılsın” mesajı almamak… Bunlar artık garip gelmiyor. Ama en tuhafı şu: kalabalıkların içinde daha çok yalnız hissetmek. Bir kafede oturuyorsun, etraf gürültü dolu, insanlar gülüyor, konuşuyor… ama sen sanki camın arkasındasın. Herkes içeride, sen dışarıdasın. Kimse fark etmiyor bile. Çünkü yalnızlık bazen sessiz olur. Bağırmaz. Sadece oturur yanında. Bir de kimsenin bilmediği bir şey var. Yaklaşık beş yıldır kronik depresyonla yaşıyorum ve ilaç tedavisi görüyorum. Bunu acındırmak için söylemiyorum. Sadece bazı günler neden bu kadar zorlandığımı anlatmak için. Dışarıdan bakan biri beni gülen, şakalaşan biri sanır. Ama kimse eve dönünce sessizlikle nasıl savaştığımı bilmez. Depresyon sadece üzgün olmak değil. Bazen hiçbir şey hissetmemek. Bazen en basit şeyi bile yapamamak. Bazen de sadece “bugünü de atlattım” diyebilmek. Bu süreçte kendimi de insanlardan çok izole ettim . Ve şimdiyse . Yorulduğumda arkamı döndüğüm de birinin de bana doğru yürüdüğünü bilmek istiyorum ama artık çok geç. Dediğim gibi uzun zamandır depresyonla boğuşuyorum. Kullanmadığım ilaç, kapısını çalmadığım doktor neredeyse kalmadı. Bir noktadan sonra terapi almaya başladım. (Neyseki beni dolandırmayan bir pskolog buldum)İçimde yıllardır biriktirdiğim her şeyi konuşarak anlatmaya çalıştım, anlatamadıklarımı da yazarak döktüm. Belki de bu yüzden bu dertlenmeleri yazıyorum. Çünkü bazen insanın söyleyemediği şeyleri yazıya dökerek söyleyebiliyor. Gün içinde sustuğum ne varsa geceleri satırlara dökülüyor. Belki kimse bütün bunları okuyup beni tamamen anlayamaz ama en azından ben, içimde taşıdığım yükü birkaç sayfalığına omuzlarımdan indirebiliyorum. Yazmak beni iyileştirmiyor belki. Ama en azından içimdeki sessizliğin sesini duyuruyor. Kısacası zorlansamda Ben de bir şekilde var olmaya çalışıyorum. Her sabah kalkıyorum. İlacımı alıyorum. Büyük bir şey değil gibi görünüyor ama bazı günler için bu bile mücadele. Belki de en çok bunu kimse bilmiyor: bazı savaşlar dışarıdan görünmüyor. Bazen düşünüyorum da… En sadık arkadaşlarım yürüyüş yolları olabilir. Biri bok kokuyordu. Diğeri deniz kokuyor. Ama ikisi de beni hiç yarı yolda bırakmadı. Neyse dostlar… Ben biraz daha yürüyeyim. Belki kalabalıkların içinde hissettiğim o sessizlik biraz azalır. Belki bir gün biri gerçekten “seni anlıyorum” der. Belki de hiçbir şey değişmez. Ama deniz yine burada olur.o yürüyüş yolu bokta koksa benimle olur

offred 2 weeks ago

Kamp sandalyesiyle sahil kenarına geldim kulaklıkta son ses müzik hayat şuanlık yaşanır halde sabahtan kalma bayat çayı aldım .burda bir dertlenme yazısı yazılır. Boklu dereden çok hızlı bi geçiş oldu bende beklemiyordum özel hissediyorum

offred 2 weeks ago

Kütüphanede yanımdaki çocuk çok hırslı silgiyle kalem öldü bitti .masayla birlikte sallanmaktan benim yağlar eridi .Sessizlik içinde kalem asmr çekiliyor.bi sakin ol şampiyon yanında benim gibi rakip var gönlünü daha nasıl rahat tutabilirim beni görünce insan salar rakip dediğin buysa…devamı

offred 3 weeks ago

Bazı şarkılar dinlenmez. Bazı şarkılar insanın kulağına değil, yıllardır konuşmayan yaralarına dokunur. “Ama Babacım” da tam olarak benim için öyle bir şarkı.her açtığımda içimde dolduramadığım bir boşluk oluşur şarkıyı kapatmak isterim.İlk notasıyla beni bugünden alır, çocukluğuma bırakır. Dinlerken büyüdüğümü değil,…devamıBazı şarkılar dinlenmez. Bazı şarkılar insanın kulağına değil, yıllardır konuşmayan yaralarına dokunur. “Ama Babacım” da tam olarak benim için öyle bir şarkı.her açtığımda içimde dolduramadığım bir boşluk oluşur şarkıyı kapatmak isterim.İlk notasıyla beni bugünden alır, çocukluğuma bırakır. Dinlerken büyüdüğümü değil, büyümek zorunda bırakıldığımı hissediyorum. Bazı çocukların babası kahramanı değildir.Bazıları babasının sevgisini uzaktan izleyerek büyür. Bazıları ise aynı evin içinde, sevginin yokluğuyla.ben hep babamla aynı evin içinde birer yabancı gibi yaşayanlardan oldum.babama hiç sarılamadım.bir fotoğrafım olmadı. Bir çocuk, kendini önce babasının gözlerinde tanımaya çalışır. Eğer o gözlerde sevgiyi, gururu ve güveni göremezse, yıllar boyunca aynalara bakarak eksik olanı aramaya devam eder.belkide hep bu yüzden kendimi eksik hissediyorum Sürekli onay bekleyen, terk edilmekten korkan, sevildiğine inanmakta zorlanan, en ufak ilgiyi bile kaybetmemek için kendinden vazgeçebilen biri oldum hep bu yüzden. Hep sevilmek için onay bekledim aslında olduğum gibide sevilebilirdim.ama hep insanların istediği kişi olmaya çalıştım .bir kere bile duymadığım seninle gurur duyuyorum cümlesini hep başkalarından duymak için çabaladım. İnsan büyüdüğünde çocukluğunu geride bıraktığını sanıyor. Oysa çocukluk hiçbir yere gitmiyor. İçimizde sessizce oturuyor.insan hep başının okşanacağı günü hayal ediyor. Hâlâ bir gün anlaşılacağını düşünüyor. Bazı çocuklar hiç çocuk olamıyor. Daha küçük yaşta sessizleşiyorlar. Gülmeyi öğrenmeden susmayı öğreniyorlar. Güçlü görünmeyi, ihtiyaçlarını saklamayı, ağlamamayı öğreniyorlar. Sonra büyüyorlar; kalabalıkların arasına karışıyorlar, Belki de bu yüzden bu şarkı bu kadar ağır geliyor. Çünkü bize kaybettiklerimizi değil, hiç sahip olamadıklarımızı hatırlatıyor. İnsan kaybettiğinin acısına zamanla alışıyor belki. Ama hiç yaşayamamış olduğu bir sevginin boşluğu, yıllar geçse de aynı yerde duruyor. Ve bazı geceler oluyor.Kulaklığını takıp bu şarkıyı açıyorsun. Odanın sessizliği büyüyor. Kimseye anlatamadığın bütün cümleler gözlerinde birikiyor. Ağlamıyorsun belki. Ama içinde bir yer usul usul çöküyor. Sonra şarkı bitiyor. Sessizlik kalıyor. Ve insan anlıyor ki bazı şarkılar aslında hiç bitmiyor. Çünkü onlar çalmayı bıraktığında bile,insanın içinde söylemeye devam ediyor.

offred 3 weeks ago

Bu saatlerde dışarıyı izlemeyi seviyorum .sessizliği seviyorum.belkide hayatın tek huzurlu güvenli hissettiren saatleri

offred 3 weeks ago

3 paket yoğurtlu noodle yaptım benden zengini yok şuan dünyada parayı bulmadan bi taraflarım kalktı 🍜🍜🍜

offred 3 weeks ago

Kaç yaşıma geldim yediğim herşeyi üstüme dökerim .hiç şaşmaz gün içinde yediklerimi üzerime döktüklerimden hesaplayabiliyorum .ayaklı omo reklamı gibi geziyorum pasaklıyım buda gereksiz bi bilgi

offred 3 weeks ago

Uzaktaki Anılar

Adam Shankman

24 Gönderi

Spoiler içeriyor Ben enemies to lovers temasını çok seven biriyim. Romantik film denince de aklıma ilk gelen yapımlardan biri her zaman Uzaktaki Anılar (A Walk to Remember) oluyor. Bu sefer de sizinle bunu konuşmak istedim.çok fazla romantik film ile aram yoktur doğrusu…devamıBen enemies to lovers temasını çok seven biriyim. Romantik film denince de aklıma ilk gelen yapımlardan biri her zaman Uzaktaki Anılar (A Walk to Remember) oluyor. Bu sefer de sizinle bunu konuşmak istedim.çok fazla romantik film ile aram yoktur doğrusu ama bu film benim için güvenli saf bir alan gibi bir şey .ne zaman izlesem ağlarım içim kıpır kıpır olur haycanlanırım ,kırkı yılın başı aşık olma hissi falan gelir bana tüm duygularımı birden yaşarım Film aslında klişelerle dolu bir film bunu kabul ediyorum.okulun zengin kötü popüler çocuğu,zorbalanan sessiz inek kız ,ikisi arasında nefretten doğan aşk,aslında kız hasta ve cocuk ona aşık oluyor kısaca özet geçtiğimi düşünüyorum size İlk bakışta klasik bir gençlik filmi gibi dursa da bence bundan çok daha fazlası. Landon ve Jamie’nin hikayesi bana aşkın sadece romantizmden ibaret olmadığını, insanı değiştiren ve büyüten bir duygu olduğunu hissettiriyor. Landon’ın zamanla geçirdiği değişimi izlemek filmin en sevdiğim taraflarından. Jamie karakterine ise ayrı bir seviyorum Kendi doğrularından hiç ödün vermemesi, sakinliği ve naifliğiyle filmin ruhunu taşıyan karakter Filmin beni en çok etkileyen sahnelerinden biri Landon’ın Jamie için teleskop yapmasıydı. Jamie’nin en büyük hayallerinden birini ciddiye alması ve onu mutlu edebilmek için emek vermesi bana sevginin en güzel hâllerinden biri gibi geldi. Bir de yıldıza onun adını vermesi.O sahnede gerçekten hep durup durup ağlarım. Belki hikaye yer yer klişe gelebilir ama bana göre bazı filmler klişe oldukları için değil, hissettirdikleri için unutulmaz oluyor. Uzaktaki Anılar da en azından benim için tam olarak öyle bir film. Finaline her yaklaştığımda gözlerim yaşarır ve film bittikten sonra bile etkisi uzun süre üzerimde kalır Eğer romantik filmleri seviyorsanız ve hâlâ izlemediyseniz, kesinlikle bir şans vermelisiniz. Benim için yıllardır romantik filmler arasında bir numara olmayı hiç bırakmadı.

offred 3 weeks ago

Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkılıp kalan insan için dünyanın kendisi kötü bir rüyadır. Sırça fanus -sylvia plath