Raf Yorumu: 🦢 (@mysticaldimples)

📌İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle Söyleyemiyor ki uzun zaman Hayat dolduruyor her boşluğu kendince Bir başka başlangıçla Tutuşmak üzere yeniden Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun Soğuyor acılar bile Kendi yazdığımız, kaleme aldığımız şiirler dışında diğer şairlerin yazmış olduğu şiirleri hep…devamı📌İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle Söyleyemiyor ki uzun zaman Hayat dolduruyor her boşluğu kendince Bir başka başlangıçla Tutuşmak üzere yeniden Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun Soğuyor acılar bile Kendi yazdığımız, kaleme aldığımız şiirler dışında diğer şairlerin yazmış olduğu şiirleri hep kendimize okuyoruz. İnsanoğlu bu konuda böyle gelmiş ve böyle de gidecek. Şair belki çoğu şiirinde kendi acısını kaleme almış ama ben bunları kendi hayatıma göre okudum. Kendi yaşantıma, kendi duygularıma, kendi deneyimlerime göre aldım her bir dizeyi... Burada çok sevdiğim ve bana çok şey katan belki de çok zorlu zamanlarımda bana destek olan tek tük insandan bir tanesi çok güzel bir cümle kurmuştu. "Elif insanlar şiir yazar ve diğer insanlar bu şiirleri hep kendine okur, sevdiğine okur. Bu yüzden şiir mahremdir." Gerçekten de o günden sonra mahrem gibi geliyor artık. Sanki yazılan kişiye bile versen o şiirleri bir şeyler yok olacakmış gibi bir his bırakıyor. Şükrü Erbaşın şiirlerine dair ilk eserini okuduğum için memnunun. O dizeler arasından biraz bitik bir hâlde, yüreğim dağılmış hâlde çıksam da... Şairimiz 1953 Yozgat doğumlu bir Anadolu erkeği. Şiirlerinde de Anadolu'dan izler, Yozgat şehrinden izler gördüm. "Köylüleri niçin öldürmeliyiz" adlı şiiri döneminde dönemin cumhurbaşkanı tarafından eleştiri almış. Evet belki de biraz acımasız denilebilecek bir şiir olabilir ama haklı olduğu pek çok yanda mevcuttu. Acımasız denilebilecek kısımsa o insanların öldürülmesini cidden istemesi. Kötü olan her insanın topluma kazandırılması gerekiyor. Köylü olan insanlarında içlerinde iyi olabilecek kişiler varken şehirli olan bir çok insanın da içinde yobazlık ve cahillik mevcut. Maalesef böyle şeyler statüye pek bakmıyor. Her zaman olduğu gibi mesele yine insanlıkta bitiyor. 📌"Bir yere birlikte gitmeleri gerekirse Karılarından en az on adım önde yürürler Ve bir erkeklik işaret olarak Onları herkesin ortasında döverler" Hem Yozgat'ta doğan hem de hayatının büyük bir çoğunluğunu burada geçiren bir şairden söz ediyoruz. Ankara dışında çevre illerde bulunan içanadolu illerinin bence güzel bir özetiydi. Pek tabii böyle şeyler Ankara'da da olabilir ama diğer illerde köy yerleşimleri daha mevcut. Böyle bir yerden çıkan bir adam da bu cümleleri eminim boşuna sarfetmemiştir. Zira oraların ne hâlde olduğunu göre göre büyüyor. Başka nelere değinmiş şairimiz dizelerinde diye sorarsanız eğer içerisinde bir çok şey vardı. En yüce duygulardan birisi olan aşk, aşk kavramının olmazsa olmazı kadın, yas süreçlerine mazhar bırakan ve bir gün her canlıyı bulacak olan ölüm, kendi gibi olan şairler ve yazarların alıntıları, alıntıları ile birlikte onlar için yazdığı bir kaç dize ve olmazsa olmaz toplumsal meseleler... -bir çocuğun varlığına dair yazılan bir çok şiir vardı, okurken acaba çocuğunu kaybetti mi diye düşündüm çoğu yerde fakat buna dair bir bilgiye rastlamadım hayatını okurken. Bu durumda o dizeler ya evladına dair yazdığı özlem veya kendi çocukluğuna dair kaleme almış olduğu dizelerdi- Kadınlar için yazılmış şiirler demişken... 📌"Geçip giden onca erkek Onca erkek tüm yükünü Üstüme yıkmış gibi Gövdem tonlarca ağırlığın altında Bir batık gemi Çocukluğum olmadı benim Gençliğim olmadı" Bir genelev çalışanı kadınının bile hissedebileceği olağan duyguları bir şairin özellikle de erkek bir şairin bu şekilde kaleme alabilmesi ne büyük bir yetenek.. Kadının kadını bile anlamadığı bu devirde Şükrü Erbaş yeteneği der susarım... Beni çok fazla etkileyen şiiri vardı ama bir kaçına -belki daha fazlasına- değinmeden geçmek istemiyorum. 📌"Sözcük sözcük dökülen ölü duygularım benim Yine yarım yine güdük kalan öksüz çocuklarım Benim acılar da boy veren can çiçeklerim" Şiir için, kendi dizeleri için kullanmış şairimiz bu dizeleri. Zira şiir çoğu zaman acı... Çoğu zaman hüzün... Çoğu zaman dermanının kalmadığı yerde yarım kalan öksüz çocuklar... Şiir yazmak ve okumak her ne kadar güzel olsada insanın yüreğini bir noktada yorduğu da aşikar bir gerçek. -bence- 📌"Zaman buldukça uğra Tek neşem bu benim Beklemek ve bulmakla yaşadığım Dili tutulmuş bu şaşkın sevinç. Eşyalar geri çekiliyor sen gelince Bir ayrıntı gibi içinde kaybolduğum Sığ ilişkileri günlerin Geri çekiliyor, dudaklarıma kadar Yükselen sıkıntı suları Tutunup kirpiklerinin ışığına Mavi bir kıyıya çıkıyorum Kurtuluyorum boğulmaktan. Aldığım soluğu duyuyorum, varlığımı Dünyanın benim için de var olduğunu. Gülümseyen ve bağışlayan Bir genişliğe dönüyor içimdeki keder Dumanı kalkmış karlı bir dağ gibi Açılıp aydınlanıyorum güneşinle İnanıyorum yeniden sevgiye ve güzelliğe. Aralarından ilgisiz geçtiğim insanlar -Telaşlı, dalgın, uzak- Daha bir dost görünüyor, daha bir sıcak İçlerinden biri olduğumu duyuyorum İyi gözle bakabiliyorum her şeye. Gelişin hayata bağlıyor beni Anlıyor musun Zaman yarat ve uğra..." Ben aşkı evvela derin bir merhamet zannettim diyen üstat Reşat Nuri Güntekin gibi özetlemiş sevgiyi Şükrü beyde. Sevgiyi sevgili sayesinde evvela bir yaşama hevesi sandık demiş bir noktada. İnceden de sonlara doğru bir sitem vermeden bitirmemiş şiiri. Bir kaç konuda benim ciddi anlamda yüreğimin yorulduğu bir eserdi. Bu herkes için böyle olacak diye bir kural tabii ki yok. Çünkü her bir dizesi ayrı zarif her bir dizesi ayrı anlamlı. Bunlardan bir kaçı benim için fazlasıyla anlamlıydı ve beni asıl yoran, üzen şeyde buydu tam olarak. Yani herkes için sürpriz olabilecek bir eser denilebilir bir noktada. Şiir seven her insanında bence mutlaka okuması ve kitaplığında yer vermesi gereken birisi Şükrü beyin eserleri. Biraz daha alıntı bırakıp kaçıyorum. İyi geceler dilerim raf ahalisi. 📌Yüreğim kırk kilitli hayal odası... 📌Aylarca bir çocuğun gülüşüne takıldı Kalbim ki Bulanık bir gökyüzünde duru kalmış Tek incelik bulutuydu Kalbim ki Kendi yağmuruyla dolup dolup boşalan Küçücük bir göldü Üstünde nilüferlerden bir beyaz örtü Boğuldu sonunda kendi sularıyla... 📌Seni koruyacağım sana bile sezdirmeden Gökyüzü gibi uzaktan ve beklentisiz Gereceğim yüreğimi üzerine Sevmek biraz da bu değil midir? Islatmasa da sesini bir daha Bir isyan türküsü gibi sürdüreceğim yağmurunu Düşlere ömürler veren duygu bulutunun... 📌Yanlış bir kapıyım ben Önünde yanılmış bir çocuğun durduğu Açılsam acılara değer kanatlarım Açılmasam-- Simsiyah bir mutsuzluktur duruşum 📌Dillerinde bir eski bildik rüzgarla Konuşuyor kendi merkezinde iki genç Saçları sözlerine karışmış Gülüşleri gamzelerinde düğümlü 📌Çok uzun gözlerinde gölgelendi özgürlüğüm Uzun bir suskunluğu konuştuk sessizce Çok uzun bir suskunluğu, buruksu Anlayıp konuştuk sessizce... 📌İnsan ki anılardan bir buluttur Hayatın sonsuzluğa akıp giden göğün de Savruldukça çoğalır çözüldükçe birikir... Düşmeden son damlası toprağın rahmine Kim bilir kaç mevsim görür Kaç rüzgar geçirir... 📌Yüzünü yakın tut biraz Dünya geçiyor olanca görkemiyle Tat alamıyorum 📌Katlansam kalbim, uysam aklım dayanmıyor bu çizginin çağrısına... 📌Yüreğimde büyüttüğüm gül güneşe çıkamaz Yüreğim o gülü büyütmezse ışıyamaz 📌Bana verdiğin mutluluğu Paylaşacak kimsem yok Sevincimi içimde Ve yalnız taşıyorum. Biliyorsun ya susarak yaşamak zorundayım seni 📌Boğuldum çırpına çırpına iki duygu arasında Yine de bir sonuca, bir sonuca varamadım... 📌Sana söylediğim bütün sözleri topla Bir tanım çıkar onlardan kendince Her hecesine yüreğini koyarak... 📌Sevdiğine yanıt vermedikten sonra başka kime yanıt verir yeryüzünde insan? 📌Kanıyor kendi rengine göre herkes... 📌Herkesin ömrü kendinin hem yanlış hem doğrusudur Ve insan ölüme ancak anılarını götürür... 📌Özü gitmiş ömürler, ölü alışkanlıkların tutsakları. 📌Yaşamak bir uzun yolculuk ki Bitirmeden biteriz 📌Duruşun bir ayrılık resmi çiziyor Akşamın incelen sularına Susuşun yıkıyor beni en zayıf yerimden Bilmez miyim içindeki kederi Yüzü yağmura gömülü düşüm Böyle buğulu camlarda dalgın Gözlerin iklimini yitirmiş iki bulut Bulanıp durur bir uzak rüzgarla Aykırı mevsimler içinde Saçların saklar omuzlarındaki yükü... Dönsem ve öpsem incitmeden Alnının gücenik ülkesini Benim ömrümsün sen, onurum, geleceğim... Gitmek hangi acıyı onarır ki Bilmez misin çare değil üzüntü. 📌Unuttunuz, neydi bir ince söze yakışan en güzel davranış. 📌Seni kendimden tanıdım çocuk Yüreği sürekli çiğnenen bir yol Gövdesi acılardan acılara köprü Biraz öfke, biraz umut, çokça onur Olan kendimden. Eğildim öptüm yıkık alnından Uzaktın, kıyamadım sessizliğine Biraz daha dedim içimden, biraz daha; Gün olur, onuru güzel çocuk Acı da yakışır insanın yüreğine. 📌Uzun bir suskunluğu dağlıyor türkülerimiz. -alıntıları eleye eleye bir hâl oldum, elimden gelse tüm kitabı vereceğimi fark edince bir dur artık elif dedim-