Dizinin eğitim sistemi, adalet ve zorbalık üzerine sordurduğu derin sorular "Ders çalışmak istemiyorsan çalışma, bu senin hayatın. Ama başkalarının hayatını zorlaştırma..."
GÖRÜLMEYEN (şiir bana aittir) Gözlerin içinden geçer de bakış, Bir türlü durulmaz, konmaz üstüme. Sanki bir buz dağı, bitmez bu kış, Varlığım yük olur kendi büstüme. Kalabalıklar akar, ben kıyısında, Sözlerim asılı kalır havada. Yabancı bir yüzüm gün aynasında, Kimse…devamıGÖRÜLMEYEN (şiir bana aittir)
Gözlerin içinden geçer de bakış,
Bir türlü durulmaz, konmaz üstüme.
Sanki bir buz dağı, bitmez bu kış,
Varlığım yük olur kendi büstüme.
Kalabalıklar akar, ben kıyısında,
Sözlerim asılı kalır havada.
Yabancı bir yüzüm gün aynasında,
Kimse yer ayırmaz bu dar sofrada.
İsmim bir rüzgârdır, duyulmaz sesi,
Eksik bir heceyim dillerde kalan.
Tüketir ruhumu yokluk nefesi,
Doğruyum, sanılır külliyen yalan.
Emeğim dökülür, görülmez izi,
Bir gölge misali silinir adım.
İçimde saklıdır bu sessiz sızı,
Kendimden başka yok hiç dayanağım.
Değersiz bir pulum dünya gözünde,
Yüreğim bir sahra, dilsiz ve kurak.
Kendi masalımın hüzün özünde,
Herkese yakınım, kendime uzak.
YALNIZLIK (Şiir bana aittir) Yalnızlık, bir süredir en yakın arkadaşım oldu. Kalabalığın ortasında bile sessizce yanımda durdu. Bu his, bu düşünce artık omuzlarımı çok yordu, Ve geriye beni gerçekten seven bir kedi kaldı. Sessizce kıvrıldı yanıma, dünyadan habersiz, Onun mırıltısı…devamıYALNIZLIK (Şiir bana aittir)
Yalnızlık, bir süredir en yakın arkadaşım oldu.
Kalabalığın ortasında bile sessizce yanımda durdu.
Bu his, bu düşünce artık omuzlarımı çok yordu,
Ve geriye beni gerçekten seven bir kedi kaldı.
Sessizce kıvrıldı yanıma, dünyadan habersiz,
Onun mırıltısı ruhumdaki fırtınaya eşsiz.
Zaman, geçmek bilmeyen bir gölge gibi ağır,
Kendi sesim bile artık kulağıma yabancı kalır.
Penceremde yağmur, içimde bitmeyen bir kış,
Kiminle konuşsam hep yarım kalıyor bakış.
Ruhumun sökükleri bekliyor ince bir nakış,
Yorgun kalbim için her nefes dik bir yokuş.
Gözlerimi kapatsam diner mi bu sızı?
Silinir mi alnımdaki o yalnız yazı?
En umutlu anılarımı derine gömdüm artık,
İçimdeki o derin yarayı sadece kedim duyar artık
GÖLGE (Şiir bana aittir) Güneş nereye düşse, sen de oraya düşerdin benimle. Adımlarımı bilirdin, durduğum yerde sen de dururdun. Konuşmasak bile aynı sessizliği paylaşırdık. Bir gün güneş aynıydı aslında ama sen başka yere düştün. Ben yürüdüm, sen gelmedin. İnsan kendi…devamıGÖLGE (Şiir bana aittir)
Güneş nereye düşse, sen de oraya düşerdin
benimle.
Adımlarımı bilirdin,
durduğum yerde sen de dururdun.
Konuşmasak bile
aynı sessizliği paylaşırdık.
Bir gün
güneş aynıydı aslında
ama sen başka yere düştün.
Ben yürüdüm,
sen gelmedin.
İnsan kendi gölgesine küsebilir mi
onu o gün öğrendim.
Şimdi akşam oluyor bazen,
uzuyor gölgeler…
ama sen yine değilsin.
Demek ki bazı ayrılıklar
bir insanı değil,
insanın içindeki ışığı da götürüyor
BENİM GİBİLER (Kendi şiirimdir) Hava kararmış, tüm çocuklar evlerine dağılmıştı Sesler susmuş, herkes yerini bulmuştu Etrafta duyulan sadece rüzgarın sesi Ha bi de sokak hayvanlarıydı Peki ya ben,ya da benim gibiler Gerçekten dönmüş müydük evimize Ya da sustu mu kafamızdaki…devamıBENİM GİBİLER (Kendi şiirimdir)
Hava kararmış, tüm çocuklar evlerine dağılmıştı
Sesler susmuş, herkes yerini bulmuştu
Etrafta duyulan sadece rüzgarın sesi
Ha bi de sokak hayvanlarıydı
Peki ya ben,ya da benim gibiler
Gerçekten dönmüş müydük evimize
Ya da sustu mu kafamızdaki sesler
Zordu biraz her ikisi de bizim gibilere
Içimde öyle hisler var ki anlamsız
Duygularımı anlatamıyorum anlayan var mı?
Insanlar son zamanlarda sanki biraz acımasız
Sahi soruyorum beni ben olduğum için seven var mı?
Yağmur yağıyor,şemsiyeler açılmış
Başlar eğilmiş,şapkalar takılıyor
Her ne zaman yağsa bu yağmur bana şunu anımsatıyor
Herkesin yakınından bir parça almış toprak ondan böyle güzel kokuyor
Oturdum şimdi müziğimi açtım kendimce
Yalnız duruyor gibiyim ama değilim
Etrafımda kara bulutlar susmuyor konuşuyor sinsice
Artık bende o sinsiliğe boyun eğdim
Günler geçiyor,takvimler azalıyor ya düşüncelerimiz?
Her gün yenisi ekleniyor ya da benim gibiyseniz
Takılı kalıyorsunuz hep birinde; giden sevdiklerimiz
Dokunuyorum her yere belki o zaman değer parmak izlerimiz birbirine...
YENİLGİ (kendi şiirimdir) Gözümü açıyorum, karanlığa doğmuş bir rüyada. Ne bir ses var, ne de bir nefes; Gölgem bile terk etmiş beni orada, Arıyorum bir ses, bir nefes, bir güneş. Olan olmuş çoktan; yalnızlık düşmüş payıma. Gölgem bile ürker olmuş…devamıYENİLGİ (kendi şiirimdir)
Gözümü açıyorum, karanlığa doğmuş bir rüyada.
Ne bir ses var, ne de bir nefes;
Gölgem bile terk etmiş beni orada,
Arıyorum bir ses, bir nefes, bir güneş.
Olan olmuş çoktan; yalnızlık düşmüş payıma.
Gölgem bile ürker olmuş adımlarımdan.
Karanlıktan gelip karanlığa uyanmışım
Ve bir kez olsun sormamışım Tanrı’ya: “Neden?"
Hak mı ettim bu karanlığı, bu sızıyı?
Sesim kırılmış, utanır olmuş konuşmaya.
Oysa bir zamanlar susturamazdım hiçbir lafı,
Meğer hayat, susmayı da öğretiyormuş insana.
Bir piyano yetiyor şimdi, bir keman, bir kahve.
Müzik besliyor ruhumu;
İnsanlar ise içimde biriktirdiğim kırıkların ağırlığı.
Ne ses yetiyor bana ne heves,
Sen olmadıkça, eksik o aldığım nefes.
Ayna olsam da anlamıyorlar beni;
Ne beni gördüler ne kendilerini.
Savaşı kaybettim, çöktüm dizlerimin üzerine,
Ve yine de tek isteğim anlaşılmaktı,
Son kez, belki de ilk kez.
Kendimle savaşım yetmezmiş gibi,
Sanki insanlık da açmış bana bir cephe.
Ne arkadaş kaldı yanımda, ne kardeş.
Gözlerimin içine bakan bir tek
Kaldırımda titreşen bir sokak kedisi.
Ve düşündüm o an:
Ben de öyleydim işte…
Dünyanın ortasında küçücük, ama inatla yaşayan biri.
HAYKIRIŞ (şiir bana aittir) Çocukluğumun dar koridorlarından İkimiz arasındaki masum sessizliğinden çıkıp geldi adın, Bir çığlık bir haykiris gibi kalbimin en beklenmedik köşesine sığınan bir melodi gibi. Önce arkadaş olduk, hiç susmadı cümlelerimiz. Günler karıştı gecelere, sanki iki insan değil,…devamıHAYKIRIŞ (şiir bana aittir)
Çocukluğumun dar koridorlarından
İkimiz arasındaki masum sessizliğinden
çıkıp geldi adın,
Bir çığlık bir haykiris gibi
kalbimin en beklenmedik köşesine sığınan bir melodi gibi.
Önce arkadaş olduk,
hiç susmadı cümlelerimiz.
Günler karıştı gecelere,
sanki iki insan değil,
uzak iki yıldız birbirine yol buldu sessizce.
Sonra hisler büyüdü,
ben sakladım, sen fısıldadın;
ben kaçtım, sen bekledin…
kalbim bir adım ileri gitmek isterken
ayaklarım geri çekti beni
bin kez özür dilediğim bir yarım kalışın içinde.
Romantik bir rüzgâra dönüştü her şey,
ama ben hep üşüdüm,
ısınamadım kendime.
Sen sabırla,
ben pişmanlıkla bağlandım bu hikâyeye.
Sonunda ikimiz de yorulduk,
ve biz dediğimiz yer
sessiz bir kapı gıcırtısıyla kapandı.
Şimdi
sen sonbaharda bir kıza yaslanıyorsun,
ve ben,
senin artık okumadığın mesajların ucunda
kendi sesimi duymaz oldum.
Adımı çağırmayan bir hatıranın
solmuş fotoğrafıyım sanki.
Biliyorum…
bir hoşlantı bile yetiyor bazen
koca bir arkadaşlığı susturmaya.
Ama yine de itiraf edeyim:
Ben en çok
sana dönememekle,
senden gidememek arasında
sıkışıp kaldığım o gölgeyi özlüyorum.
Gönlümde bir yer var hâlâ,
senin adınla kapanmayan.
Belki bu şiir
senden çok
kendime itirafım:
Ben seni sevmekten değil,
seni yarım bırakmaktan yoruldum.
DÜŞÜNCELERİM Karanlık bir sokakta yalnız ben Ne bir ses var ne de tam anlamıyla ben Yürüyorum loş ışığın altında adım adım. Kanıyor yaralarım darbelerle birbir saydım Acı veriyor bu bitmek bilmeyen sessizlik Tenimde her gün daha da beliriyor geçmişin izleri.…devamıDÜŞÜNCELERİM
Karanlık bir sokakta yalnız ben
Ne bir ses var ne de tam anlamıyla ben
Yürüyorum loş ışığın altında adım adım.
Kanıyor yaralarım darbelerle birbir saydım
Acı veriyor bu bitmek bilmeyen sessizlik
Tenimde her gün daha da beliriyor geçmişin izleri.
Aslında düşünüyorum zihnimdeki şeyler sadece kirlilik.
Ama susmuyor geçmişin ve geleceğin sesleri.
Anladım ki sorun bende değil sadece.
Sorun yanımda var olan her şeyde.
Geçmiş ve gelecek birleşmiş sanki benim için.
Bulanık ve kargaşa dolu her sesle zihnim.
(İçimden geldi ve yazdım. Bana aittir) Ev nedir? Bir çatının altında beraber yaşadıkların mı? Seni anlayanlar mı? Aynı kanı taşıdıkların mı? Taşımadıkların mı? Seni seven mi? Sevdiğini göstermeyen mi? Omzunda ağladığın mı? Yoksa ağlamana sebep olan mı? Güldürmeye çalıştığın kişi…devamı(İçimden geldi ve yazdım. Bana aittir)
Ev nedir?
Bir çatının altında beraber yaşadıkların mı?
Seni anlayanlar mı? Aynı kanı taşıdıkların mı? Taşımadıkların mı? Seni seven mi? Sevdiğini göstermeyen mi? Omzunda ağladığın mı? Yoksa ağlamana sebep olan mı? Güldürmeye çalıştığın kişi mi? Yoksa Seni güldüren kişi mi? Yanında olmak için ömrünü vereceğin mi? Yoksa ömrüne ömür katan mı? Geceler boyu adını haykırarak ağladığın kişi mi? Yoksa gözyaşını silen mi? Ev nedir? Bir insan mı? Yoksa Seni her nerede olursan ol evdeymiş gibi hissettiren mi? Belki de Ev asla ulaşamadığımız ama yanı başımızda olan herhangi bir şeydir...
F. Şaşırtmadı hayat yine beni. Umut, tüm hevesimi yedi bitirdi. Aklımda kalan ise sadece o'ydu Sanki hepsi gerçekmiş beni sevmiş gibi. İlkimdi her seferinde acı tatlı. Tutuş, görüş, duyuş ve hissediş. Acılarımın merhemi daha çok yaktı. Bir tebessüm ve gidiş…devamıF.
Şaşırtmadı hayat yine beni.
Umut, tüm hevesimi yedi bitirdi.
Aklımda kalan ise sadece o'ydu
Sanki hepsi gerçekmiş beni sevmiş gibi.
İlkimdi her seferinde acı tatlı.
Tutuş, görüş, duyuş ve hissediş.
Acılarımın merhemi daha çok yaktı.
Bir tebessüm ve gidiş o gidiş..
Ama hâlâ izler var ellerimde.
İstemesem de geldiler benimle her yere.
Acı çekiyorum, bastırıyorum bir tebessümle
Mutlu musun? Ağlıyorum sayende.
Hayal ediyorum, umut besliyorum her gün kalbimin katiline.
(Şiir bana aittir)